Relaties
alle pijlers
Twee liefdes..... deel 2
vrijdag 5 februari 2010 om 16:09
Marla, wij hadden elkaar ongeveer 10 jaar niet gezien ... maar hij is al die jaren eigenlijk geen moment uit mijn gedachten geweest! Het laatste draadje wat er nog zat was een psychisch draadje , het niet los WILLEN laten. Heel af en toe hadden we nog (oppervlakkig) mailcontact, elk jaar een kerstkaart, maar ik ben nooit echt los geweest. Telkens weer gedacht "wat als we wel voor elkaar gekozen hadden, wat als ....".
Of ik verwacht of gehoopt had dat het gelijk weer "raak" zou zijn als ik hem zou zien? Eigenlijk had ik gehoopt dat het gewoon als oude vriendschap zou voelen. Maar - diep in mijn hart - ben ik toch ook ontzettend blij dat het liefdegevoel meteen weer terug was. Bij mij, maar ook bij hem. Een bevestiging dat mijn liefde jaren geleden dus wel oprecht was, geen schreeuw om aandacht. Nog steeds hopen we - ooit, wanneer dan ook - samen te zijn ...... (maar dan zonder andere mensen pijn te hoeven doen).
Of ik verwacht of gehoopt had dat het gelijk weer "raak" zou zijn als ik hem zou zien? Eigenlijk had ik gehoopt dat het gewoon als oude vriendschap zou voelen. Maar - diep in mijn hart - ben ik toch ook ontzettend blij dat het liefdegevoel meteen weer terug was. Bij mij, maar ook bij hem. Een bevestiging dat mijn liefde jaren geleden dus wel oprecht was, geen schreeuw om aandacht. Nog steeds hopen we - ooit, wanneer dan ook - samen te zijn ...... (maar dan zonder andere mensen pijn te hoeven doen).
vrijdag 5 februari 2010 om 16:17
quote:olga7 schreef op 05 februari 2010 @ 14:14:
Verdriet en geluk ligt kort bij elkaar!!!
In mijn hoofd is het helder, laat nr 2 los en probeer hem te vergeten, dit zal niet makkelijk zijn. Maar ik wil met nr 1 en mijn kinderen verder!!
Nu mijn hart nog.
Voor iedereen sterkte met deze achtbaan, als het voor mij weer moeilijk wordt lees ik weer even op dit forum. (weer met beide benen op de grond staan.)
Lieve Olga, ik wens je alle sterkte. Ook ik heb gekozen voor mijn gezin, ben gelukkig, maar ......
Bij mij is mijn hart toch ook altijd bij hem geweest, zelfs al die jaren dat ik hem niet meer gezien of gesproken heb. Mijn relatie met nr. 1 is goed, maar evengoed heb ik nr. 2 altijd gemist (en zal ik 'm ook altijd missen).
Je bent verstandig, blijf verstandig! Denk ook aan de dubbele gevoelens die het met zich meebracht, de twijfel, de angst.
Het ga je goed, ik wens je veel geluk
Verdriet en geluk ligt kort bij elkaar!!!
In mijn hoofd is het helder, laat nr 2 los en probeer hem te vergeten, dit zal niet makkelijk zijn. Maar ik wil met nr 1 en mijn kinderen verder!!
Nu mijn hart nog.
Voor iedereen sterkte met deze achtbaan, als het voor mij weer moeilijk wordt lees ik weer even op dit forum. (weer met beide benen op de grond staan.)
Lieve Olga, ik wens je alle sterkte. Ook ik heb gekozen voor mijn gezin, ben gelukkig, maar ......
Bij mij is mijn hart toch ook altijd bij hem geweest, zelfs al die jaren dat ik hem niet meer gezien of gesproken heb. Mijn relatie met nr. 1 is goed, maar evengoed heb ik nr. 2 altijd gemist (en zal ik 'm ook altijd missen).
Je bent verstandig, blijf verstandig! Denk ook aan de dubbele gevoelens die het met zich meebracht, de twijfel, de angst.
Het ga je goed, ik wens je veel geluk
vrijdag 5 februari 2010 om 19:57
zaterdag 6 februari 2010 om 17:21
zoals ik al eerder heb geschreven, ik hoor niet meer hier thuis omdat ik geen 1e liefde meer heb. Maar alles is zoooo herkenbaar..
En idd iedereen kan zeggen; stop er mee, maar das makkelijker gezegd dan gedaan.
Je moet goed afvragen wat je wilt. Onbewust wilde ik niet verder met nr.1, ook niet met nr.2. Die intensie hebben we nooit gehad, maar toen alles aan het licht kwam,heeft het heel veel teweeggebracht. Als je voor no.1 wil gaan, moet je echt afstand nemen, dat is de enige manier dat het kan slijten.
Ik heb nergens spijt van, omdat nr.2 mij zo anders in het leven heeft doen staan en mn eigen Ik heeft veranderd.
We hebben nog contact, maar meestal kan het blijven bij sms of een telefoongesprek. Een enkele keer komen de kriebels meer en verlangen naar meer, maar uit respect voor zijn vrouw hebben we afstand genomen en kan ik ook verder met mn leven.
En idd iedereen kan zeggen; stop er mee, maar das makkelijker gezegd dan gedaan.
Je moet goed afvragen wat je wilt. Onbewust wilde ik niet verder met nr.1, ook niet met nr.2. Die intensie hebben we nooit gehad, maar toen alles aan het licht kwam,heeft het heel veel teweeggebracht. Als je voor no.1 wil gaan, moet je echt afstand nemen, dat is de enige manier dat het kan slijten.
Ik heb nergens spijt van, omdat nr.2 mij zo anders in het leven heeft doen staan en mn eigen Ik heeft veranderd.
We hebben nog contact, maar meestal kan het blijven bij sms of een telefoongesprek. Een enkele keer komen de kriebels meer en verlangen naar meer, maar uit respect voor zijn vrouw hebben we afstand genomen en kan ik ook verder met mn leven.
maandag 8 februari 2010 om 16:13
Pff Flamenco, heftig he! Zo moeilijk, zo heftig, maar toch ook zo fijn . Met mjin nr. 2 heb ik momenteel (helaas) weer wat minder contact, hij probeert rust in zijn hoofd te krijgen. En - om eerlijk te zijn - het is goed dat hij dat initiatief heeft genomen! Ik merk dat het bij mij ook rustiger wordt, hoewel ik toch vaak op het punt sta weer te mailen ....
We weten van elkaar hoe het zit, hij is alleen verstandiger dan ik (of is het als ik?). Maar ik verlang zoooooo naar een knuffel van 'm
We weten van elkaar hoe het zit, hij is alleen verstandiger dan ik (of is het als ik?). Maar ik verlang zoooooo naar een knuffel van 'm
zaterdag 13 februari 2010 om 14:39
Het is zo moeilijk om los te laten. Zelf worstel ik elke dag met mijn gevoelens. Ik weet dat ik het een plekje moet gaan geven maar ik weet niet hoe.
Het accepteren dat ik die gevoelens heb zou al verlichting brengen maar ik voel me toch nog schuldig naar nr 1 toe. Hij weet niets en dit maak ik ook niet bespreekbaar met hem. Zou alleen maar ellende van komen, want begrijpen zal hij het niet.
Ik blijf ( hoop ik.) verstandig maar nr 2 is en zal altijd belangrijk voor me zijn.
Daarvoor zijn deze gevoelens al veel te lang aanwezig, om ze nu opzij te zetten.
Bedankt antiliaantje.
Fijn dat er zo veel andere zijn met bijna dezelfde verhalen. Hier kan ik tenminste eens praten en advies krijgen.
Het accepteren dat ik die gevoelens heb zou al verlichting brengen maar ik voel me toch nog schuldig naar nr 1 toe. Hij weet niets en dit maak ik ook niet bespreekbaar met hem. Zou alleen maar ellende van komen, want begrijpen zal hij het niet.
Ik blijf ( hoop ik.) verstandig maar nr 2 is en zal altijd belangrijk voor me zijn.
Daarvoor zijn deze gevoelens al veel te lang aanwezig, om ze nu opzij te zetten.
Bedankt antiliaantje.
Fijn dat er zo veel andere zijn met bijna dezelfde verhalen. Hier kan ik tenminste eens praten en advies krijgen.
maandag 15 februari 2010 om 14:51
Ik lees nu al even mee bij dit topic, en ga nu toch zelf ook iets posten. Ik moet mijn hart ook even luchten, laten weten dat er nog een vrouw is die zich in dit schuitje bevindt, al ben ik misschien nog niet zo ver als de meeste anderen hier.
Ik heb al 11 jaar een goede relatie met mijn partner (Nummer 1), ik ben 30. Ik ben nu al een tijdje (3 jaar) verliefd op een andere (getrouwde) man, die ik voor het gemak Nummer 2 noem. Hoe ik de verliefdheid heb kunnen toelaten, geen idee, ik denk dat ik last heb van de welbekende sleur. De verliefdheid voor Nummer 1 van het begin is een stuk minder, maar ik hou wel veel van hem.
Ik heb mijn verliefdheid voor Nummer 2 lange tijd geheim kunnen houden voor Nummer 2, omdat ik er toch niets mee wilde doen. Ik heb een goede relatie met Nummer 1 die ik voor geen goud kapot wil maken. Nummer 1 weet er ook niets van af. Het is mijn geheim.
Nummer 2 en ik kunnen het heel goed vinden. We praten over van alles en nog wat, en gaan zo nu en dan gezellig uit eten. We zitten echt op dezelfde lijn qua interesses, humor etc. Maar verder was er niets anders dan vriendschap tussen ons.
Een paar maanden geleden is echter uitgekomen dat Nummer 2 mij ook erg leuk vindt. Nadat we uit eten zijn geweest, en daarna nog in een kroeg een aantal drankjes hebben gedronken, werden we steeds intiemer (knuffelen enzo) en hebben we gezoend. Ik ben hier heel erg van geschrokken. We hebben daarna niet echt veel gepraat, ik was lamgeslagen van wat er was gebeurd, maar ik merkte wel dat hij ook worstelde met zijn gevoelens voor mij.
De tijd erna waren Nummer 2 en ik vooral erg afstandelijk tegen elkaar. We probeerden elkaar te ontlopen. We hebben afgesproken dat het eenmalig was en niet meer zou gebeuren. We willen weer vrienden zijn, zoals we dat waren voordat we gezoend hadden. Tegen Nummer 1 heb ik niets verteld, want ik wil aboluut niet dat hij dit te weten komt. Ik wil immers verder niets met Nummer 2.
Nummer 2 en ik zijn weer naar elkaar toe gegroeid en we konden weer gezellig tegen elkaar doen zoals we dat voorheen deden. We begonnen zelfs een beetje te flirten. Onschuldig, dacht ik. Echter, recentelijk is het weer gebeurd: Nummer 2 en ik hebben weer gezoend. En nu veel heftiger dan de vorige keer. En wederom hebben we afgesproken dat het niet meer zal gebeuren. Maar eigenlijk weten we beiden wel dat dit niet uit te sluiten is...Want we voelen ons enorm aangetrokken tot elkaar.
Ik vind het een heel vervelende situatie. Aan de ene kant lonkt de nieuwsgierigheid en wil ik heel graag op onderzoek uit naar Nummer 2 (gevoel), aan de andere kant wil ik mijn partner niet bedriegen (verstand). Ik probeer mijn verstand te volgen, maar voel dat het heel moeilijk is...Ik kan het knopje dat gevoelens heet, niet zomaar uitzetten. Was dat maar waar.
Ik ben heel benieuwd hoe jullie het allemaal vol kunnen houden, twee relaties tegelijk. Ik heb heel erg moeite met mijn gevoelens, vooral nu is gebleken dat mijn gevoelens voor Nummer 2 wederzijds zijn. En ik er eigenlijk niets mee wil doen, maar het grote gevaar bestaat dat er weer van alles gebeurt wat Nummer 2 en ik eigenlijk niet willen toestaan.
Ik heb dit verder tegen niemand verteld, omdat ik heel erg bang ben dat het uitkomt. Dus ook ik hoop dat ik dit forum als uitlaatklep kan gebruiken. En als jullie nog goede adviezen hebben, hoor ik dat ook graag!
Ik heb al 11 jaar een goede relatie met mijn partner (Nummer 1), ik ben 30. Ik ben nu al een tijdje (3 jaar) verliefd op een andere (getrouwde) man, die ik voor het gemak Nummer 2 noem. Hoe ik de verliefdheid heb kunnen toelaten, geen idee, ik denk dat ik last heb van de welbekende sleur. De verliefdheid voor Nummer 1 van het begin is een stuk minder, maar ik hou wel veel van hem.
Ik heb mijn verliefdheid voor Nummer 2 lange tijd geheim kunnen houden voor Nummer 2, omdat ik er toch niets mee wilde doen. Ik heb een goede relatie met Nummer 1 die ik voor geen goud kapot wil maken. Nummer 1 weet er ook niets van af. Het is mijn geheim.
Nummer 2 en ik kunnen het heel goed vinden. We praten over van alles en nog wat, en gaan zo nu en dan gezellig uit eten. We zitten echt op dezelfde lijn qua interesses, humor etc. Maar verder was er niets anders dan vriendschap tussen ons.
Een paar maanden geleden is echter uitgekomen dat Nummer 2 mij ook erg leuk vindt. Nadat we uit eten zijn geweest, en daarna nog in een kroeg een aantal drankjes hebben gedronken, werden we steeds intiemer (knuffelen enzo) en hebben we gezoend. Ik ben hier heel erg van geschrokken. We hebben daarna niet echt veel gepraat, ik was lamgeslagen van wat er was gebeurd, maar ik merkte wel dat hij ook worstelde met zijn gevoelens voor mij.
De tijd erna waren Nummer 2 en ik vooral erg afstandelijk tegen elkaar. We probeerden elkaar te ontlopen. We hebben afgesproken dat het eenmalig was en niet meer zou gebeuren. We willen weer vrienden zijn, zoals we dat waren voordat we gezoend hadden. Tegen Nummer 1 heb ik niets verteld, want ik wil aboluut niet dat hij dit te weten komt. Ik wil immers verder niets met Nummer 2.
Nummer 2 en ik zijn weer naar elkaar toe gegroeid en we konden weer gezellig tegen elkaar doen zoals we dat voorheen deden. We begonnen zelfs een beetje te flirten. Onschuldig, dacht ik. Echter, recentelijk is het weer gebeurd: Nummer 2 en ik hebben weer gezoend. En nu veel heftiger dan de vorige keer. En wederom hebben we afgesproken dat het niet meer zal gebeuren. Maar eigenlijk weten we beiden wel dat dit niet uit te sluiten is...Want we voelen ons enorm aangetrokken tot elkaar.
Ik vind het een heel vervelende situatie. Aan de ene kant lonkt de nieuwsgierigheid en wil ik heel graag op onderzoek uit naar Nummer 2 (gevoel), aan de andere kant wil ik mijn partner niet bedriegen (verstand). Ik probeer mijn verstand te volgen, maar voel dat het heel moeilijk is...Ik kan het knopje dat gevoelens heet, niet zomaar uitzetten. Was dat maar waar.
Ik ben heel benieuwd hoe jullie het allemaal vol kunnen houden, twee relaties tegelijk. Ik heb heel erg moeite met mijn gevoelens, vooral nu is gebleken dat mijn gevoelens voor Nummer 2 wederzijds zijn. En ik er eigenlijk niets mee wil doen, maar het grote gevaar bestaat dat er weer van alles gebeurt wat Nummer 2 en ik eigenlijk niet willen toestaan.
Ik heb dit verder tegen niemand verteld, omdat ik heel erg bang ben dat het uitkomt. Dus ook ik hoop dat ik dit forum als uitlaatklep kan gebruiken. En als jullie nog goede adviezen hebben, hoor ik dat ook graag!
dinsdag 16 februari 2010 om 14:41
Hier is nummero 80 met dit verhaal...
Ik weet niet goed hie ik dit moet vertellen of moet beginnen.
Het is 1 grote puinhoop en een chaos in mijn hoofd.
Vele veroordelen dit soort situaties, heel begrijpelijk ook.
Ik heb respect voor de mensen die zich zo goed kunnen houden niet met de verleiding mee te gaan.
Het begon vorig jaar. Ik had toen al een aantal jaar een relatie met nummer 1, ik was niet gelukkig, wilde steeds maar bij hem weg en deed het niet.
Ik hield wel van hem maar voelde me opgesloten in mijn reltie en in mijn leven. Ik durfde niet te praten, er kwam niets uit.
Toen kwam mijn nummer 2 in mijn leven. Het was van gezellig kletsen iedere dag, mailtje af en toe enz enz tot op een dag we stonden te zoenen.
Ik voelde me niet schuldig. Ik ging naar huis en was gelukkig.
Ik had spanning gevonden, ik had iets "leuks"gedaan.
Dit heeft heel lang doorgekabbeld.
Man 2 was getrouwd en heeft 2 kinderen. Niet gelukkig in zijn huwelijk etc etc dit kwam allemaal bij beter en beter leren kennen ter sprake.
Man 1 ging op vakantie, ik bracht veel tijd met man 2 door.
Vond ik erg leuk en gezellig. De leugens, de angst het begon me op te breken.
Uiteindelijk gingen man 1 en ik uit elkaar, man 2 en vrouw ook.
Het werkte niet meer zei man 2 over zijn vrouw.
Man 2 en ik gingen met elkaar om als in een relatie. Man 2 werkt ook in hetzelfde bedrijf we zagen elkaar iedere dag.
Man 2 is ook ouder dan ik, staat anders in het leven als ik, ik heb nog een kinderwens man 2 wil geen kinderen meer.
Man 1 wilde wel graag kindeen met mij maar ik vond geen stabiliteit.
Na een aantal maanden begon ik man1 zo erg te missen. Nu denk ik, ik miste man 1 niet ik miste mijn veilige situatie, mijn leven, de makkelijkheid, geen moeilijkheden.
Man 1 wilde me heel graag terug,had spijt over hoe hij me de afgelopen jaren min of meer behandeld heeft en zou dat niet meer doen.
In mijn hoofd was dat het meest verstandige te doen, ik liep weg bij man 2 omdat hij teveel bagage had waarvan ik bang was dat ik het niet aankon.(dit klinkt nogal makkelik maar zo is het niet het word anders een te lang verhaal)
Ik dacht dat de buitenwereld raar naar ons keek, dat niemand het zou accepteren, nog te zwijgen over het werk.
Ik ging terug, naar mijn oude leven. Man 2 was er kapot van, ik begreep maar niet waarom?Wat zag hij in godsnaam in mij??
Tot nu 2 maanden later. Ik mis hem vreselijk.
Ik mis het vrije gevoel dat hij me gaf.
Ik haat mijn leven thuis. Man 1 vind ik nog steeds lief maar ik heb geen behoefte aan sex met hem.(dat vind ik niet gezond)
Ik voel me weer alsof ik geen lucht krijg.
Nu denk ik was ik maar bij beide weggegaan zodat ik alleen kon zijn en kon nadenken.
Of gewoon tegen man 2 had gezegd van laten we rustig aan doen en niet alles zo pats boem snel.
Hij heeft een andere vrouw ontmoet, waarmee hij leuke dingen onderneemt. Van dezelfde leeftijd,dezelfde interesses.
Heel anders dan ik, beter passend.
Ik weet dat hij nog zielsveel van me houd maar dat het wel langzaam begint af te brokkelen, ik merk dat hij het wil gaan proberen met deze mevrouw.
Ik ben ietwat jaloers maar heb wel gezegd dat hoe pijn het me ook doet, ik hem toch niet kan geven wat hij verdiend en hij het gewoon met haar moet proberen.
Van binnen hoop ik heus dat het niet werkt, zodat ik hem niet verlies.
Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Ik moet niet egoistisch zijn omdat ik ook echt niet weet of het wat kan worden tussen ons.
Heb vandaag gezegd dat ik hem loslaat!
Als ik echt zoveel van hem hou als ik denk of beweer of voel dan laat ik hem gaan.
Ik ga hem niet meer zeggen hoeveel ik van hem hou, of dat ik hem zo verschrikkelijk mis.
Het ergste van alles is dat deze man heeft gezegd dat hij alles voor me wil doen, kinderen krijgen, trouwen alles opgeven, samen nieuwe vrienden zoeken enz enz...
Hij laat me vliegen geeft me vleugels en wil dat ik de wereld zie.
Ik heb alles kapotgemaakt.
Ben bang dat als ik nu nummer 1 verlaat, nummer 2 ga lastigvallen dat ik 3 levens gewoon kapot maak.
Ik heb al genoeg aangericht..
Heb zoveel verdriet hiervan. Wil gewoon weer normaal kunenn functioneren.
Ik weet niet goed hie ik dit moet vertellen of moet beginnen.
Het is 1 grote puinhoop en een chaos in mijn hoofd.
Vele veroordelen dit soort situaties, heel begrijpelijk ook.
Ik heb respect voor de mensen die zich zo goed kunnen houden niet met de verleiding mee te gaan.
Het begon vorig jaar. Ik had toen al een aantal jaar een relatie met nummer 1, ik was niet gelukkig, wilde steeds maar bij hem weg en deed het niet.
Ik hield wel van hem maar voelde me opgesloten in mijn reltie en in mijn leven. Ik durfde niet te praten, er kwam niets uit.
Toen kwam mijn nummer 2 in mijn leven. Het was van gezellig kletsen iedere dag, mailtje af en toe enz enz tot op een dag we stonden te zoenen.
Ik voelde me niet schuldig. Ik ging naar huis en was gelukkig.
Ik had spanning gevonden, ik had iets "leuks"gedaan.
Dit heeft heel lang doorgekabbeld.
Man 2 was getrouwd en heeft 2 kinderen. Niet gelukkig in zijn huwelijk etc etc dit kwam allemaal bij beter en beter leren kennen ter sprake.
Man 1 ging op vakantie, ik bracht veel tijd met man 2 door.
Vond ik erg leuk en gezellig. De leugens, de angst het begon me op te breken.
Uiteindelijk gingen man 1 en ik uit elkaar, man 2 en vrouw ook.
Het werkte niet meer zei man 2 over zijn vrouw.
Man 2 en ik gingen met elkaar om als in een relatie. Man 2 werkt ook in hetzelfde bedrijf we zagen elkaar iedere dag.
Man 2 is ook ouder dan ik, staat anders in het leven als ik, ik heb nog een kinderwens man 2 wil geen kinderen meer.
Man 1 wilde wel graag kindeen met mij maar ik vond geen stabiliteit.
Na een aantal maanden begon ik man1 zo erg te missen. Nu denk ik, ik miste man 1 niet ik miste mijn veilige situatie, mijn leven, de makkelijkheid, geen moeilijkheden.
Man 1 wilde me heel graag terug,had spijt over hoe hij me de afgelopen jaren min of meer behandeld heeft en zou dat niet meer doen.
In mijn hoofd was dat het meest verstandige te doen, ik liep weg bij man 2 omdat hij teveel bagage had waarvan ik bang was dat ik het niet aankon.(dit klinkt nogal makkelik maar zo is het niet het word anders een te lang verhaal)
Ik dacht dat de buitenwereld raar naar ons keek, dat niemand het zou accepteren, nog te zwijgen over het werk.
Ik ging terug, naar mijn oude leven. Man 2 was er kapot van, ik begreep maar niet waarom?Wat zag hij in godsnaam in mij??
Tot nu 2 maanden later. Ik mis hem vreselijk.
Ik mis het vrije gevoel dat hij me gaf.
Ik haat mijn leven thuis. Man 1 vind ik nog steeds lief maar ik heb geen behoefte aan sex met hem.(dat vind ik niet gezond)
Ik voel me weer alsof ik geen lucht krijg.
Nu denk ik was ik maar bij beide weggegaan zodat ik alleen kon zijn en kon nadenken.
Of gewoon tegen man 2 had gezegd van laten we rustig aan doen en niet alles zo pats boem snel.
Hij heeft een andere vrouw ontmoet, waarmee hij leuke dingen onderneemt. Van dezelfde leeftijd,dezelfde interesses.
Heel anders dan ik, beter passend.
Ik weet dat hij nog zielsveel van me houd maar dat het wel langzaam begint af te brokkelen, ik merk dat hij het wil gaan proberen met deze mevrouw.
Ik ben ietwat jaloers maar heb wel gezegd dat hoe pijn het me ook doet, ik hem toch niet kan geven wat hij verdiend en hij het gewoon met haar moet proberen.
Van binnen hoop ik heus dat het niet werkt, zodat ik hem niet verlies.
Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Ik moet niet egoistisch zijn omdat ik ook echt niet weet of het wat kan worden tussen ons.
Heb vandaag gezegd dat ik hem loslaat!
Als ik echt zoveel van hem hou als ik denk of beweer of voel dan laat ik hem gaan.
Ik ga hem niet meer zeggen hoeveel ik van hem hou, of dat ik hem zo verschrikkelijk mis.
Het ergste van alles is dat deze man heeft gezegd dat hij alles voor me wil doen, kinderen krijgen, trouwen alles opgeven, samen nieuwe vrienden zoeken enz enz...
Hij laat me vliegen geeft me vleugels en wil dat ik de wereld zie.
Ik heb alles kapotgemaakt.
Ben bang dat als ik nu nummer 1 verlaat, nummer 2 ga lastigvallen dat ik 3 levens gewoon kapot maak.
Ik heb al genoeg aangericht..
Heb zoveel verdriet hiervan. Wil gewoon weer normaal kunenn functioneren.
dinsdag 16 februari 2010 om 19:48
Gansje, ik heb het niet vol kunnen houden. En ik ben ervan overtuigd dat ik van allemaal hier de beste uitgangspunten had.
Het is zo makkelijk om leuk te zijn, over alles te praten etc als je samen alleen de lusten deelt. Maar waar blijft die andere man als het allemaal even tegen zit? Als het gevoel van spanning en verliefdheid tijdelijk plaats moet maken voor steun?
Degene die er dan nog is, die je dan nog lief heeft en jou de tijd gunt, dat is de ware. De meeste getrouwde nrs 2 zitten daar niet op te wachten, dat hebben ze thuis ook al namelijk.
Lees op het topic 'hoe verder na vreemdgaan van partner' maar eens door voor het betere leugens en smoezen werk.
Het is zo makkelijk om leuk te zijn, over alles te praten etc als je samen alleen de lusten deelt. Maar waar blijft die andere man als het allemaal even tegen zit? Als het gevoel van spanning en verliefdheid tijdelijk plaats moet maken voor steun?
Degene die er dan nog is, die je dan nog lief heeft en jou de tijd gunt, dat is de ware. De meeste getrouwde nrs 2 zitten daar niet op te wachten, dat hebben ze thuis ook al namelijk.
Lees op het topic 'hoe verder na vreemdgaan van partner' maar eens door voor het betere leugens en smoezen werk.
dinsdag 16 februari 2010 om 21:14
hoi hoi,
ook ik wil graag even mijn verhaal kwijt hier als dat mag, ook al hoor ik er officieel niet helemaal bij
ik zie sinds één jaar mijn pers nr2, allebei in een relatie met kinderen...wij zijn collega's, konden het in het begin gewoon goed vinden met elkaar, maar stilaan is er zoveel meer bijgekomen. aan de ene kant is er de ongelofelijke seksuele spanning tussen ons, aan de andere kant ook het gevoel van helemaal zichzelf zijn bij elkaar.
maar nu, ik ben sinds half jaar weer single, niet omwille van mijn nr2 (daarvoor ben ik van nature een te grote twijfelaar), het ging al meerder jaren niet meer goed op het thuisfront en eindelijk hebben we dan toch de knoop kunnen doorhakken. ik was heel bang dat dit iets zou veranderen met mijn nr2, maar eigenlijk loopt het nog altijd super. soms, stiekem, droom ik van meer, maar ik weet echt wel dat dit niet gaat gebeuren en begin ook nooit over deze zaken, ik geniet gewoon van wat we nu hebben en momenteel is dit echt voldoende voor mij, toekomst zal uitwijzen hoelang dit blijft duren. nr2 daarentegen begint steeds vaker dingen te laten vallen over zijn relatie thuis, dat die niet meer werkt, dat hij twijfelt, enzovoort. ik ga hier nooit op in, zeg hem dat ik me met deze dingen niet moei en dat dat volledig zijn zaak en zijn beslissing is.
maw, ik probeer me echt heel erg buiten dat alles te houden want het is zijn beslissing alleen. maar anderzijds heb ik ook soms zin om uit te roepen dat ik meer wil, maar doe dat dus niet. Probleem is dat ik door zijn uitlatingen en zijn twijfels, mezelf betrap op meer en meer te denken en te dromen over 'wat als hij nu die beslissing neemt?'. Ik weet niet goed wat ik hier allemaal mee moet doen, zou ik hem zeggen dat hij die dingen voor zich moet houden of gewoon doorbijten en zwijgen als hij over zijn 'falend' thuisfront wilt praten? helleup ajb
ook ik wil graag even mijn verhaal kwijt hier als dat mag, ook al hoor ik er officieel niet helemaal bij
ik zie sinds één jaar mijn pers nr2, allebei in een relatie met kinderen...wij zijn collega's, konden het in het begin gewoon goed vinden met elkaar, maar stilaan is er zoveel meer bijgekomen. aan de ene kant is er de ongelofelijke seksuele spanning tussen ons, aan de andere kant ook het gevoel van helemaal zichzelf zijn bij elkaar.
maar nu, ik ben sinds half jaar weer single, niet omwille van mijn nr2 (daarvoor ben ik van nature een te grote twijfelaar
), het ging al meerder jaren niet meer goed op het thuisfront en eindelijk hebben we dan toch de knoop kunnen doorhakken. ik was heel bang dat dit iets zou veranderen met mijn nr2, maar eigenlijk loopt het nog altijd super. soms, stiekem, droom ik van meer, maar ik weet echt wel dat dit niet gaat gebeuren en begin ook nooit over deze zaken, ik geniet gewoon van wat we nu hebben en momenteel is dit echt voldoende voor mij, toekomst zal uitwijzen hoelang dit blijft duren. nr2 daarentegen begint steeds vaker dingen te laten vallen over zijn relatie thuis, dat die niet meer werkt, dat hij twijfelt, enzovoort. ik ga hier nooit op in, zeg hem dat ik me met deze dingen niet moei en dat dat volledig zijn zaak en zijn beslissing is. maw, ik probeer me echt heel erg buiten dat alles te houden want het is zijn beslissing alleen. maar anderzijds heb ik ook soms zin om uit te roepen dat ik meer wil, maar doe dat dus niet. Probleem is dat ik door zijn uitlatingen en zijn twijfels, mezelf betrap op meer en meer te denken en te dromen over 'wat als hij nu die beslissing neemt?'. Ik weet niet goed wat ik hier allemaal mee moet doen, zou ik hem zeggen dat hij die dingen voor zich moet houden of gewoon doorbijten en zwijgen als hij over zijn 'falend' thuisfront wilt praten? helleup ajb
donderdag 18 februari 2010 om 23:55
Ook ik heb ervaring met een nummer 2 , nummer 1 en ik zijn al 21 jaar samen , hebben prima sex, zijn open en eerlijk ,kortom een huwelijk waar velen misschien wel jaloers op zullen zijn ......maar toch ontbreekt het aan iets , voel me vaak eenzaam in onze relatie, ben altijd wel een beetje een flirt geweest en heb een erg groot hart , is geen vrijbrief , ik weet het en voelde me ook vaak schuldig over mijn nummer twee totdat ik op dit Forum kwam ......heerlijk wat een herkenning.
Mijn eerste nummer twee was in 2008 had geen idee wat me overkwam ....zooooo verliefd , zo'n heerlijk gevoel, mijn gevoel was zo verwarrend dat ik vond te moeten kiezen , heb alles opgebiecht aan mijn man ....... na diepe dalen (gelukkig houdt hij veel van me en heeft dit zelf in een eerdere realtie ook mee gemaakt) zijn we samen er uit gekomen.Kon nummer twee maar niet vergeten (en hij mij niet) en hebben elkaar lang na mijn biecht nog gezien , ook dit heb ik mijn man verteld) de laatste keer dat ik hem zag kon ik mezelf niet geven , zat zo vol schuldgevoel pfff. Hij begreep het en hebben eigenlijk min of meer afscheid genomen.....maar nu begint het weer te kriebelen de aandacht en spanning en owh zoveel meer is zo verslavend dat ik nu toch denk niet meer zonder een nummer twee te kunnen , misschien om het gemis in mijn relatie op te vullen ......en sta nu op een kruispunt van mijn leven ....ga ik door met nummer 1 of blijf ik mijn hele leven bij nummer 1 met een nummer twee erbij .....helllllup
Mijn eerste nummer twee was in 2008 had geen idee wat me overkwam ....zooooo verliefd , zo'n heerlijk gevoel, mijn gevoel was zo verwarrend dat ik vond te moeten kiezen , heb alles opgebiecht aan mijn man ....... na diepe dalen (gelukkig houdt hij veel van me en heeft dit zelf in een eerdere realtie ook mee gemaakt) zijn we samen er uit gekomen.Kon nummer twee maar niet vergeten (en hij mij niet) en hebben elkaar lang na mijn biecht nog gezien , ook dit heb ik mijn man verteld) de laatste keer dat ik hem zag kon ik mezelf niet geven , zat zo vol schuldgevoel pfff. Hij begreep het en hebben eigenlijk min of meer afscheid genomen.....maar nu begint het weer te kriebelen de aandacht en spanning en owh zoveel meer is zo verslavend dat ik nu toch denk niet meer zonder een nummer twee te kunnen , misschien om het gemis in mijn relatie op te vullen ......en sta nu op een kruispunt van mijn leven ....ga ik door met nummer 1 of blijf ik mijn hele leven bij nummer 1 met een nummer twee erbij .....helllllup
vrijdag 19 februari 2010 om 09:39
Voor iedereen waar er nog een weg terug is: STOP! Verliefd zijn gaat over als je er niets mee doet.Spanning en sensatie? Nu misschien nog wel, straks veranderd dat in schuld, angst en pijn.
Ik heb het zelf jaren geleden te ver laten komen. Het begon met elkaar te mogen, lief en leed te delen, elkaar aantrekkelijk te vinden. Na een aantal jaren van intensief contact op de werkvloer (zonder dat er iets gebeurd is, zonder dat er iets naar elkaar toe uitgesproken is, puur hechte vriendschap) zijn onze gevoelens overgegaan in houden-van. Aan beide kanten. Is er wel iets gebeurd, zijn de gevoelens naar elkaar uitgesproken. Erg fijne tjid gehad, maar ook moeilijk. Bewust besloten beiden bij onze nrs 1 te bljiven.
Door omstandigheden elkaar jaren niet gezien, nooit uit elkaars gedachten maar geen contact meer opgenomen. Pijn, gemis, verdriet. Maar toch ook berusting. En dan kom je elkaar weer tegen .... en vallen de jaren weg. En blijkt er dus niets aan de gevoelens veranderd te zijn, ben je alleen maar blij elkaar weer gevonden te hebben. Geluk, maar ook onmacht. Alles begint weer van voren af aan. Het geluk, het missen, de pijn, de twijfel. De verloren uurtjes waar zo van genoten wordt, maar altijd te kort zijn! Het weer terug naar huis gaan, uit de euforie proberen te stappen het normale leventje weer in ....
Nee, makkelijk is het niet. De emoties gieren door je lijf, maar je kan ze niet uiten. Gevoel kan je niet dwingen, houden-van overkomt je (ookal sta je het zelf niet toe, wat anderen ook zeggen). Maar probeer jezelf in de hand te houden door het niet zo ver te laten komen. Stop met het verlangen naar de lust en sensatie, leuk gevonden te worden en aandacht! Wees gelukkig met je nr 1; een nr 2 brengt meer ellende dan geluk!
maar o, wat geniet ik er toch ook van
Ik heb het zelf jaren geleden te ver laten komen. Het begon met elkaar te mogen, lief en leed te delen, elkaar aantrekkelijk te vinden. Na een aantal jaren van intensief contact op de werkvloer (zonder dat er iets gebeurd is, zonder dat er iets naar elkaar toe uitgesproken is, puur hechte vriendschap) zijn onze gevoelens overgegaan in houden-van. Aan beide kanten. Is er wel iets gebeurd, zijn de gevoelens naar elkaar uitgesproken. Erg fijne tjid gehad, maar ook moeilijk. Bewust besloten beiden bij onze nrs 1 te bljiven.
Door omstandigheden elkaar jaren niet gezien, nooit uit elkaars gedachten maar geen contact meer opgenomen. Pijn, gemis, verdriet. Maar toch ook berusting. En dan kom je elkaar weer tegen .... en vallen de jaren weg. En blijkt er dus niets aan de gevoelens veranderd te zijn, ben je alleen maar blij elkaar weer gevonden te hebben. Geluk, maar ook onmacht. Alles begint weer van voren af aan. Het geluk, het missen, de pijn, de twijfel. De verloren uurtjes waar zo van genoten wordt, maar altijd te kort zijn! Het weer terug naar huis gaan, uit de euforie proberen te stappen het normale leventje weer in ....
Nee, makkelijk is het niet. De emoties gieren door je lijf, maar je kan ze niet uiten. Gevoel kan je niet dwingen, houden-van overkomt je (ookal sta je het zelf niet toe, wat anderen ook zeggen). Maar probeer jezelf in de hand te houden door het niet zo ver te laten komen. Stop met het verlangen naar de lust en sensatie, leuk gevonden te worden en aandacht! Wees gelukkig met je nr 1; een nr 2 brengt meer ellende dan geluk!
maar o, wat geniet ik er toch ook van
vrijdag 19 februari 2010 om 15:40
Het is een geweldig gevoel om verliefd te zijn, maar ook lastig. Mijn nr 1 is goed voor me maar hij maakt niet die gevoelens in mij wakker wat nr2 doet.
Ik ben ook wel bang dat als ik ouder ben en in het bejaardenhuis zit er spijt heb van mijn keuze, om bij nr 1 te blijven.
Wie weet word ik wel heel gelukkig met nr 2, als als..............
Daar helpen we ons zelf niet mee, maar toch denk ik hier aan.
Stel er gebeurt nr 2 iets, dan ben je zo bezig met je verdriet. Wat ook nr 1 ziet en er ???? bij gaat zetten.
Het gevoelsleven is een raar iets.
Ik ben ook wel bang dat als ik ouder ben en in het bejaardenhuis zit er spijt heb van mijn keuze, om bij nr 1 te blijven.
Wie weet word ik wel heel gelukkig met nr 2, als als..............
Daar helpen we ons zelf niet mee, maar toch denk ik hier aan.
Stel er gebeurt nr 2 iets, dan ben je zo bezig met je verdriet. Wat ook nr 1 ziet en er ???? bij gaat zetten.
Het gevoelsleven is een raar iets.
vrijdag 19 februari 2010 om 16:13
quote:olga7 schreef op 19 februari 2010 @ 15:40:
Ik ben ook wel bang dat als ik ouder ben en in het bejaardenhuis zit er spijt heb van mijn keuze, om bij nr 1 te blijven.
Stel er gebeurt nr 2 iets, dan ben je zo bezig met je verdriet. Wat ook nr 1 ziet en er ???? bij gaat zetten.
Het gevoelsleven is een raar iets.
Olga, deze 2 dingen ... hoe vaak ik me dat ook al niet bedacht heb! En dan met name dat laatste ....dat je dan gewoon niet verdrietig KAN zijn, omdat alles geheim is .
En over dat eerste hebben wij samen de stille droom ooit samen te zijn. Hoe, wat en wanneer weten we alleen zelf ook nog niet
Ik ben ook wel bang dat als ik ouder ben en in het bejaardenhuis zit er spijt heb van mijn keuze, om bij nr 1 te blijven.
Stel er gebeurt nr 2 iets, dan ben je zo bezig met je verdriet. Wat ook nr 1 ziet en er ???? bij gaat zetten.
Het gevoelsleven is een raar iets.
Olga, deze 2 dingen ... hoe vaak ik me dat ook al niet bedacht heb! En dan met name dat laatste ....dat je dan gewoon niet verdrietig KAN zijn, omdat alles geheim is .
En over dat eerste hebben wij samen de stille droom ooit samen te zijn. Hoe, wat en wanneer weten we alleen zelf ook nog niet
woensdag 24 februari 2010 om 18:22
Hoi olga en antilliaantje,
ook ik bedenk me steeds vaker net als jullie of ik later geen spijt ga krijgen van mijn beslissing om nu bij nr 1 te blijven. (maar ondertussen nr 2 niet los kan laten)
gister nog een best wel heftige aanvaring gehad, waardoor ik weer ben ga nadenken. zoals het nu gaat is gewoon niet goed niet voor mij maar ook niet voor nr 1.
want hoewel ik heb gezegd dat ik voor hem ga, doe ik dat in feite niet voor 100% en dat merkt hij echt! voel me verschrikkelijk laf om niet de knoop met 1 van beide door te hakken.
Tegen iedereen die twijfelt of hij/zij iets moet doen met verliefde gevoelens terwijl je een relatie hebt zou ik willen schreeuwen doe het niet !!! gebruik je verstand en niet je gevoel, want hoe fijn de momenten met nr 2 ook zijn geweest, en hoezeer ik het ook niet had willen missen, het brengt zooveel onrust en leugens met zich mee. Dat houdt geen mens jaren vol.. (alhoewel... nu al zo'n jaar of 3)
Katara, hoe gaat het bij jou? Al knopen doorgehakt...?
lfs P.
ook ik bedenk me steeds vaker net als jullie of ik later geen spijt ga krijgen van mijn beslissing om nu bij nr 1 te blijven. (maar ondertussen nr 2 niet los kan laten)
gister nog een best wel heftige aanvaring gehad, waardoor ik weer ben ga nadenken. zoals het nu gaat is gewoon niet goed niet voor mij maar ook niet voor nr 1.
want hoewel ik heb gezegd dat ik voor hem ga, doe ik dat in feite niet voor 100% en dat merkt hij echt! voel me verschrikkelijk laf om niet de knoop met 1 van beide door te hakken.
Tegen iedereen die twijfelt of hij/zij iets moet doen met verliefde gevoelens terwijl je een relatie hebt zou ik willen schreeuwen doe het niet !!! gebruik je verstand en niet je gevoel, want hoe fijn de momenten met nr 2 ook zijn geweest, en hoezeer ik het ook niet had willen missen, het brengt zooveel onrust en leugens met zich mee. Dat houdt geen mens jaren vol.. (alhoewel... nu al zo'n jaar of 3)
Katara, hoe gaat het bij jou? Al knopen doorgehakt...?
lfs P.
donderdag 25 februari 2010 om 07:43
Het vervelende is natuurlijk dat je gevoelens voor nr 2, die maar heel mondjesmaat beschikbaar is, die voor je nr 1 overschreeuwen en in de weg staan. Het is zoveel makkelijker om verliefd te zijn en te blijven op iemand die je niet de hele dag ziet, waar je niet alle nukken van mee krijgt en die nog heel hard zijn best voor je doet.
Ik was en ben wel heel gelukkig getrouwd en ik heb heel veel moeite moeten doen om mijn gevoel en aandacht voor mijn man vast te houden. De verleiding om af te dwalen naar die ander was zo groot.
Veel sterkte dames.
Ik was en ben wel heel gelukkig getrouwd en ik heb heel veel moeite moeten doen om mijn gevoel en aandacht voor mijn man vast te houden. De verleiding om af te dwalen naar die ander was zo groot.
Veel sterkte dames.
donderdag 25 februari 2010 om 22:07
Ach, laten we een mooi stukje songtekst er tegen aan gooien.
Voor mijn lief...., en voor iedereen die hetzelfde voelt.
"Is ook schitterend" ; IK MIS JE
En ik mis je
ik mis je veel meer dan je weet
mis je lichaam on me heen
en ik mis je
niet dat ik dat niet had verwacht
maar het duurt langer dan ik dacht
Dus zit ik hier en wacht
want meer doen kan ik niet
en ik vraag me af
of jij dezelfde sterren ziet
vanaf een andere plaats mischien
en zou je mij ook zien?
En ik mis je
ik mis je veel meer dan je weet
mis je lichaam on me heen
en ik mis je
niet dat ik dat niet had verwacht
maar het duurt langer dan ik dacht
het duurt langer dan ik dacht
langer dan ik dacht
Voor mijn lief...., en voor iedereen die hetzelfde voelt.
"Is ook schitterend" ; IK MIS JE
En ik mis je
ik mis je veel meer dan je weet
mis je lichaam on me heen
en ik mis je
niet dat ik dat niet had verwacht
maar het duurt langer dan ik dacht
Dus zit ik hier en wacht
want meer doen kan ik niet
en ik vraag me af
of jij dezelfde sterren ziet
vanaf een andere plaats mischien
en zou je mij ook zien?
En ik mis je
ik mis je veel meer dan je weet
mis je lichaam on me heen
en ik mis je
niet dat ik dat niet had verwacht
maar het duurt langer dan ik dacht
het duurt langer dan ik dacht
langer dan ik dacht
vrijdag 26 februari 2010 om 09:41
Ja, om stil van te worden, zo waar!
Tijdje terug schreef ik dat mijn nr 2 bewust afstand nam, en dat het goed was. Inmidels is eea nogal veranderd en hebben we elkaar erg vaak gezien. Door omstandigheden kunnen we elkaar woensdag nog 1x zien, en daarna een hele lange tijd niet meer .
Ik heb zo ontzettend genoten de afgelopen paar weken (ondanks alle leugens), kijk zo uit naar ons laatste date, maar daarna .....
Ben zo bang voor de pijn, het gemis,
Ik zie er zo tegenop het normale leven weer in te gaan (terwijl mijn nr 1 een prima man is en we een uitstekende relatie hebben hoor). Ik heb mijn nr 2 "net" weer terug en nou moeten we weer afscheid nemen ....... ach, misschien (waarschijnlijk) is het alleen maar goed zo, maar het doet zooooo'n pijn!
Tijdje terug schreef ik dat mijn nr 2 bewust afstand nam, en dat het goed was. Inmidels is eea nogal veranderd en hebben we elkaar erg vaak gezien. Door omstandigheden kunnen we elkaar woensdag nog 1x zien, en daarna een hele lange tijd niet meer .
Ik heb zo ontzettend genoten de afgelopen paar weken (ondanks alle leugens), kijk zo uit naar ons laatste date, maar daarna .....
Ben zo bang voor de pijn, het gemis,
Ik zie er zo tegenop het normale leven weer in te gaan (terwijl mijn nr 1 een prima man is en we een uitstekende relatie hebben hoor). Ik heb mijn nr 2 "net" weer terug en nou moeten we weer afscheid nemen ....... ach, misschien (waarschijnlijk) is het alleen maar goed zo, maar het doet zooooo'n pijn!
vrijdag 26 februari 2010 om 15:43
Eigenlijk moesten we ons over 15 jaar nog eens kunnen spreken en kijken hoe ons leven is gelopen. Of als we in het bejaardenhuis zitten. (tegen die tijd hebben we allemaal een pc op de kamer.)
Nr 1 of nr 2?????
Het doet mij zo een pijn dat als iets is met nr 2 dat je niet even er heen kunt of een arm om hem slaan. De normalen dingen die je wilt doen voor iemand waarvan je houdt.
Bosz, hoe doe je het toch om die knop te kunnen omzetten oftewel nr 2 een plekje geven. Mij lukt het gewoon niet.En ik probeer het echt, maar dan gaat het een paar dagen goed en dan zit ik weer in een dip. Dat ik het liefste naar nr 2 wil rennen.
Dat het allemaal zo geheim is maakt me verdrietig want ik wil zoveel meer. Aan de ene kant ben ik blij dat ik dat ene stapje te ver niet gezet heb, maar steeds vaker denk en droom ik,was het maar wel gebeurt.
Antilliaantje meid sterkte voor woensdag.
Wie weet wat het leven nog voor ons in petto heeft.
Nr 1 of nr 2?????
Het doet mij zo een pijn dat als iets is met nr 2 dat je niet even er heen kunt of een arm om hem slaan. De normalen dingen die je wilt doen voor iemand waarvan je houdt.
Bosz, hoe doe je het toch om die knop te kunnen omzetten oftewel nr 2 een plekje geven. Mij lukt het gewoon niet.En ik probeer het echt, maar dan gaat het een paar dagen goed en dan zit ik weer in een dip. Dat ik het liefste naar nr 2 wil rennen.
Dat het allemaal zo geheim is maakt me verdrietig want ik wil zoveel meer. Aan de ene kant ben ik blij dat ik dat ene stapje te ver niet gezet heb, maar steeds vaker denk en droom ik,was het maar wel gebeurt.
Antilliaantje meid sterkte voor woensdag.
Wie weet wat het leven nog voor ons in petto heeft.
zaterdag 27 februari 2010 om 22:13