Kinderen
alle pijlers
Abortus.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:26
Telkens als ik hier mijn verhaal heb getypt, haal ik het weer weg. Ik vind het eng om reacties te krijgen omdat het zo persoonlijk is, maar aan de andere kant wil ik het zo graag kwijt, van me af schrijven. Praten kan ik er zo moeilijk over.
1 mei vorig jaar heb ik een abortus gehad. Ik slikte altijd netjes de pil, maar had een halve week last gehad van erg dunne ontlasting. Nu wist ik dus niet dat dan de pil niet (goed) werkt, ik dacht dat dit alleen met overgeven was. Toen ik niet ongesteld werd heb ik een test gedaan, en jawel. Ik was zwanger.
Ik was compleet in paniek; ik was veel te jong voor een kind! Ik kon dat helemaal niet en wilde niet dezelfde weg in als mijn tweelingszusje die nu een kind heeft van anderhalf. Mijn vriend was helemaal verbijsterd en kon alleen maar uitbrengen; ik wil geen kind, ik wil geen kind.
Zelf twijfelde ik enorm. Ik vond en vind het wel heel bijzonder, een kind krijgen en alles erbij. Ik was ook erg emotioneel in die periode. Mijn vriend zei dat de keuze aan mij was, maar dat hij mij waarschijnlijk wel zou verlaten, hij was hier nog niet aan toe. Dit deed me op de een of andere manier erg veel pijn. Ik heb toen binnen een week gekozen voor een abortus en 1 mei 2009 is die uitgevoerd.
Ik weet niet veel meer van die dag. Alleen dat ons leven (van mijn vriend en mij) gewoon verder ging en dat we zijn gaan samenwonen op 1 juli.
Dit was voor mij heel dubbel, aan de ene kant was ik erg blij dat we gingen samenwonen, aan de andere kant voelde ik me een soort van schuldig en verraden; het had dus wél gekund als we dit kindje hadden laten komen, ''genoeg'' geld, ruimte en liefde in mijn geval. Sinds de abortus is er een gemis in mij gekomen, en een heel verdrietig gevoel. Vaak huil ik als ik alleen ben en denk ik aan hoe het nu had kunnen zijn als ik geen abortus had gehad.
Ik kan er niet met mijn vriend over praten, ik weet niet hoe te beginnen en hij vraagt er nooit naar. Ik voel me zo alleen in mijn verdriet en hoe gek het ook klinkt, ik mis mijn kindje echt. Er gaat geen dag voorbij dat ik bedenk hoe het had kunnen zijn en hoe mijn kindje zou zijn. Als ik mijn tweelingszusje zie met haar kind breekt mijn hard en snap ik niet dat ik ooit een abortus heb kunnen laten doen. Ik kan er niet mee leven, tenminste, zo voelt het. Ik schrijf veel op maar mijn gevoel gaat niet weg. Het liefst zou ik nu mijn spiraaltje eruit rukken en zwanger willen worden, maar ik weet dat dit niets oplost. Maar hoe kom ik ooit van dit gevoel af? Dat alles overweldigende verdriet, spijt.
Ik voel me hier zo alleen in.. Ik weet het gewoon niet meer.
1 mei vorig jaar heb ik een abortus gehad. Ik slikte altijd netjes de pil, maar had een halve week last gehad van erg dunne ontlasting. Nu wist ik dus niet dat dan de pil niet (goed) werkt, ik dacht dat dit alleen met overgeven was. Toen ik niet ongesteld werd heb ik een test gedaan, en jawel. Ik was zwanger.
Ik was compleet in paniek; ik was veel te jong voor een kind! Ik kon dat helemaal niet en wilde niet dezelfde weg in als mijn tweelingszusje die nu een kind heeft van anderhalf. Mijn vriend was helemaal verbijsterd en kon alleen maar uitbrengen; ik wil geen kind, ik wil geen kind.
Zelf twijfelde ik enorm. Ik vond en vind het wel heel bijzonder, een kind krijgen en alles erbij. Ik was ook erg emotioneel in die periode. Mijn vriend zei dat de keuze aan mij was, maar dat hij mij waarschijnlijk wel zou verlaten, hij was hier nog niet aan toe. Dit deed me op de een of andere manier erg veel pijn. Ik heb toen binnen een week gekozen voor een abortus en 1 mei 2009 is die uitgevoerd.
Ik weet niet veel meer van die dag. Alleen dat ons leven (van mijn vriend en mij) gewoon verder ging en dat we zijn gaan samenwonen op 1 juli.
Dit was voor mij heel dubbel, aan de ene kant was ik erg blij dat we gingen samenwonen, aan de andere kant voelde ik me een soort van schuldig en verraden; het had dus wél gekund als we dit kindje hadden laten komen, ''genoeg'' geld, ruimte en liefde in mijn geval. Sinds de abortus is er een gemis in mij gekomen, en een heel verdrietig gevoel. Vaak huil ik als ik alleen ben en denk ik aan hoe het nu had kunnen zijn als ik geen abortus had gehad.
Ik kan er niet met mijn vriend over praten, ik weet niet hoe te beginnen en hij vraagt er nooit naar. Ik voel me zo alleen in mijn verdriet en hoe gek het ook klinkt, ik mis mijn kindje echt. Er gaat geen dag voorbij dat ik bedenk hoe het had kunnen zijn en hoe mijn kindje zou zijn. Als ik mijn tweelingszusje zie met haar kind breekt mijn hard en snap ik niet dat ik ooit een abortus heb kunnen laten doen. Ik kan er niet mee leven, tenminste, zo voelt het. Ik schrijf veel op maar mijn gevoel gaat niet weg. Het liefst zou ik nu mijn spiraaltje eruit rukken en zwanger willen worden, maar ik weet dat dit niets oplost. Maar hoe kom ik ooit van dit gevoel af? Dat alles overweldigende verdriet, spijt.
Ik voel me hier zo alleen in.. Ik weet het gewoon niet meer.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:31
vrijdag 26 februari 2010 om 17:31
Wat erg voor je! Ik kan me maar half voorstellen hoe je je voelt, mijn hart breekt als ik je verhaal lees.
Ik kan je niet helpen, alleen maar een tip geven: neem contact op met de VBOK, www.vbok.nl Zij kunnen je helpen met het verwerken.
Sterkte.
Ik kan je niet helpen, alleen maar een tip geven: neem contact op met de VBOK, www.vbok.nl Zij kunnen je helpen met het verwerken.
Sterkte.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:31
Wat moeilijk moet dat zijn. Heel veel sterkte met verwerken. Misschien helpt het om je te bedenken dat je de beslissing hebt genomen die op dàt moment het beste was, met de kennis die je toen had. Dat het achteraf best gekund had, wist je niet en kon je ook niet weten. Wees niet te hard voor jezelf.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:33
quote:Teddyt00t schreef op 26 februari 2010 @ 17:31:
Ik weet niet of ik het zou willen om er over te praten met mijn vriend; wat zou ik erover moeten zeggen? 'Schatje, ik voel me er zo verdrietig over' 'Tja, wat naar lieffie'.
Tja, wat schiet ik daar nou mee op.. Ik zou gewoon zo graag met mezelf in het reine komen, ik heb alleen geen idee hoe.
Zoiets dacht ik al.
Ben je ook bang dat je hém dan dingen verwijt?
Zou het helpen als zou blijken dat hij er bijvoorbeeld ook nog vaak aan denkt en zich schuldig voelt? Die kans is er namelijk ook.
Ik weet niet of ik het zou willen om er over te praten met mijn vriend; wat zou ik erover moeten zeggen? 'Schatje, ik voel me er zo verdrietig over' 'Tja, wat naar lieffie'.
Tja, wat schiet ik daar nou mee op.. Ik zou gewoon zo graag met mezelf in het reine komen, ik heb alleen geen idee hoe.
Zoiets dacht ik al.
Ben je ook bang dat je hém dan dingen verwijt?
Zou het helpen als zou blijken dat hij er bijvoorbeeld ook nog vaak aan denkt en zich schuldig voelt? Die kans is er namelijk ook.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:33
Meid misschien voelt hij zich wel net zo verdrietig en delen jullie dit niet met elkaar. Het hoeft natuurlijk niet hoor. Ergens klinkt ook wel een verwijt naar hem toe in je posting ( niet vervelend bedoeld en bijzonder begrijpelijk). Hij heeft het er nooit over dus zal ie er vast niet mee zitten, en je vult van te voren al in wat hij misschien dan zal gaan zeggen.
Ik denk dat je te hard bent voor jezelf
Ik denk dat je te hard bent voor jezelf
vrijdag 26 februari 2010 om 17:34
quote:Teddyt00t schreef op 26 februari 2010 @ 17:31:
Ik weet niet of ik het zou willen om er over te praten met mijn vriend; wat zou ik erover moeten zeggen? 'Schatje, ik voel me er zo verdrietig over' 'Tja, wat naar lieffie'.
Tja, wat schiet ik daar nou mee op.. Ik zou gewoon zo graag met mezelf in het reine komen, ik heb alleen geen idee hoe.Misschien dit vertellen wat je hier hebt geschreven? Als hij niet weet hoe jij je hierover voelt, kan dat negatief werken voor de relatie.
Ik weet niet of ik het zou willen om er over te praten met mijn vriend; wat zou ik erover moeten zeggen? 'Schatje, ik voel me er zo verdrietig over' 'Tja, wat naar lieffie'.
Tja, wat schiet ik daar nou mee op.. Ik zou gewoon zo graag met mezelf in het reine komen, ik heb alleen geen idee hoe.Misschien dit vertellen wat je hier hebt geschreven? Als hij niet weet hoe jij je hierover voelt, kan dat negatief werken voor de relatie.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:34
Maar hoe kom ik ooit van dit gevoel af? Dat alles overweldigende verdriet, spijt
Vind het goed dat je de keuze gemaakt hebt en vind het goed dat je dit door die keuze voelt. Wat verdrietig dat je zo alleen er in bent , probeer er met je vriend over te praten. Er is geen oplossing hiervoor wel de mogelijkheid om je gevoel te delen.
Vind het goed dat je de keuze gemaakt hebt en vind het goed dat je dit door die keuze voelt. Wat verdrietig dat je zo alleen er in bent , probeer er met je vriend over te praten. Er is geen oplossing hiervoor wel de mogelijkheid om je gevoel te delen.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:35
Wat vreselijk.
Sorry, ik heb hier geen ervaring mee. Ik heb ook geen tips. Ik heb zelfs nog nooit gehoord dat abortus zo ingrijpend kan zijn. Dat zou deels ook wel komen omdat er -toch- een taboe op rust. Een taboe op abortus in het algemeen en er zal ongetwijfeld ook wel een taboe rusten op de spijt die je achteraf kunt krijgen. Er heerst vaak toch een mentaliteit van 'wie zich brand moet op de blaren zitten'. Wat natuurlijk soms gewoon onzin is. Zoals in dit geval. Je hebt toen een beslissing genomen die je op dat moment het beste leek. Hoe ingrijpend het zou zijn en voelen kon je met geen mogelijkheid bevroeden.
Dat het ingrijpend is, is wel zeer goed voor te stellen.
Ik vermoed trouwens ook dat je latente kinderwens manifest is geworden door die zwangerschap en dat is denk ik heel normaal. Heel jammer dat je hier niet met je vriend over kan praten. Dat zou wel moeten. Deze gevoelens zijn nu een groot deel van je leven geworden, van jou. Als hij bij jou hoort zou hij dus ook op de hoogte moeten zijn van deze gevoelens.
Het lijkt me toch het beste om dit met hem te bespreken.
Heel veel sterkte
Sorry, ik heb hier geen ervaring mee. Ik heb ook geen tips. Ik heb zelfs nog nooit gehoord dat abortus zo ingrijpend kan zijn. Dat zou deels ook wel komen omdat er -toch- een taboe op rust. Een taboe op abortus in het algemeen en er zal ongetwijfeld ook wel een taboe rusten op de spijt die je achteraf kunt krijgen. Er heerst vaak toch een mentaliteit van 'wie zich brand moet op de blaren zitten'. Wat natuurlijk soms gewoon onzin is. Zoals in dit geval. Je hebt toen een beslissing genomen die je op dat moment het beste leek. Hoe ingrijpend het zou zijn en voelen kon je met geen mogelijkheid bevroeden.
Dat het ingrijpend is, is wel zeer goed voor te stellen.
Ik vermoed trouwens ook dat je latente kinderwens manifest is geworden door die zwangerschap en dat is denk ik heel normaal. Heel jammer dat je hier niet met je vriend over kan praten. Dat zou wel moeten. Deze gevoelens zijn nu een groot deel van je leven geworden, van jou. Als hij bij jou hoort zou hij dus ook op de hoogte moeten zijn van deze gevoelens.
Het lijkt me toch het beste om dit met hem te bespreken.
Heel veel sterkte
vrijdag 26 februari 2010 om 17:36
Ach meisje toch, wat naar voor je. Neem jezelf niets kwalijk en voel je al helemaal niet schuldig, daar heb je niets aan. Je hebt gedaan wat jou op dat moment het beste leek.
Het lijkt me wel verstandig om te proberen er met je vriend over te praten. Het is voor jou én voor jullie relatie belangrijk dat hij weet hoe je jezelf voelt.
Sterkte!
Het lijkt me wel verstandig om te proberen er met je vriend over te praten. Het is voor jou én voor jullie relatie belangrijk dat hij weet hoe je jezelf voelt.
Sterkte!
vrijdag 26 februari 2010 om 17:36
Schrijf je gevoel op en schrijf aan je niet geboren kindje. Schrijf wat je voelt hoe en hoe je het ziet, welke keuzes je gemaakt hebt en waarom, wat je haar/hem wenst etc.
Schrijf totdat je niet verder wilt schrijven.
Dit heeft mij heel erg geholpen na mijn miskramen.
Hoewel de aanleiding verschilt is het gevolg in mijn ogen niet anders, het gaat om het rouwen om je kindje dat niet geboren is.
Schrijf totdat je niet verder wilt schrijven.
Dit heeft mij heel erg geholpen na mijn miskramen.
Hoewel de aanleiding verschilt is het gevolg in mijn ogen niet anders, het gaat om het rouwen om je kindje dat niet geboren is.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:36
vrijdag 26 februari 2010 om 17:38
vrijdag 26 februari 2010 om 17:39
Pff wat een beslissing. Je hebt het genomen, kan het niet meer terug draaien en als je het kindje wel had laten komen had je leven er niet zo uitgezien als dat het nu was.
Deze beslissing heb je genomen en probeer het te accepteren, hoe moeilijk ook.
Maar probeer hier ook met je vriend over te praten! Het was ook zijn kind. Als jij hier verdriet over hebt, je vervelend over voelt, twijfels over hebt of wat dan ook, dan moet je dat met hem kunnen delen. Jullie zijn samen. Dit is niet in jullie relatie te ontkennen. Het is gebeurd. Het is een hele grote stap geweest. Daar kan je niet zomaar overheen stappen en verder gaan met je ding.
Ga niet nadenken over wat hij gaat zeggen. Maar bedenk wat jij wilt zeggen. Misschien vindt hij het ook wel heel moeilijk. Als je er niet over praat blijft dit voor altijd tussen jullie hangen op een hele negatieve manier.
Heel veel sterkte!! En ondanks dat het je eigen keuze was mag je hier echt wel (veel) verdriet om hebben
Goed dat je je verhaal hier hebt gedaan, hopelijk lucht het al een heel klein beetje op dat je het hebt verteld.
Deze beslissing heb je genomen en probeer het te accepteren, hoe moeilijk ook.
Maar probeer hier ook met je vriend over te praten! Het was ook zijn kind. Als jij hier verdriet over hebt, je vervelend over voelt, twijfels over hebt of wat dan ook, dan moet je dat met hem kunnen delen. Jullie zijn samen. Dit is niet in jullie relatie te ontkennen. Het is gebeurd. Het is een hele grote stap geweest. Daar kan je niet zomaar overheen stappen en verder gaan met je ding.
Ga niet nadenken over wat hij gaat zeggen. Maar bedenk wat jij wilt zeggen. Misschien vindt hij het ook wel heel moeilijk. Als je er niet over praat blijft dit voor altijd tussen jullie hangen op een hele negatieve manier.
Heel veel sterkte!! En ondanks dat het je eigen keuze was mag je hier echt wel (veel) verdriet om hebben
Goed dat je je verhaal hier hebt gedaan, hopelijk lucht het al een heel klein beetje op dat je het hebt verteld.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:40
Eens met BGB. Ookal heb je er voor gekozen de zwangerschap af te breken omdat het niet het juiste moment was wil dit niet zeggen dat je er geen verdriet om mag hebben. Natuurlijk ben je boos, voel je gemis, en ben je verdrietig. Ik zou het waarschijnlijk net zo ervaren hebben als ik wel had gekozen voor een abortus toen ik veel te jong in verwachting raakte.
Nu ik mijn kind ken zou ik hem niet willen missen maar als ik alles over mocht doen dan had ik waarschijnlijk gekozen voor abortus. Het was niet de juiste tijd waardoor ik nu alles tien keer harder moet ervaren, tien keer harder voor moet knokken en tien keer harder over moet nadenken.
Ik snap dat je verdriet nu juist erger voelt, een snel rekensommetje en ik kom op het antwoord dat je als je geen abortus had ondergaan, ongeveer nu een kindje had gekregen als alles goed was gegaan. Heb je na je abortus uberhaupt wel begeleiding gekregen?
Nu ik mijn kind ken zou ik hem niet willen missen maar als ik alles over mocht doen dan had ik waarschijnlijk gekozen voor abortus. Het was niet de juiste tijd waardoor ik nu alles tien keer harder moet ervaren, tien keer harder voor moet knokken en tien keer harder over moet nadenken.
Ik snap dat je verdriet nu juist erger voelt, een snel rekensommetje en ik kom op het antwoord dat je als je geen abortus had ondergaan, ongeveer nu een kindje had gekregen als alles goed was gegaan. Heb je na je abortus uberhaupt wel begeleiding gekregen?
vrijdag 26 februari 2010 om 17:43
iemand die heel dicht bij mij staat in mijn famillie heeft het ook ondergaan.
zij was er zelf ook echt niet klaar voor en haar vriend toen die tijd ookniet.
ze heeft er nog steeds geen spijt van dat ze het heeft gedaan omdat het geen toekomst had.
maar ze zegt daar wel bij dat ze het geen tweede keer zou kunnen doen.
omdat je toch altijd wel blijft denken...wat als....
ook al weet je dat het de goeie beslissing is geweest, knaagt je gevoel.....dat moet gewoon slijten denk ik!
nu is ze jaren verder en heeft ze het een plekje gegeven, ze denkt nog steeds niet over kinderen en wil ze voorlopig ook nog niet.
maar wat ik wel altijd naar vind om te horen is wanneer ik hoor dat de vriend van de desbetreffende persoon zegt: als je het houd dan ga ik bij je weg.
sorry maar wat is dat voor mentaliteit.
het is tegenwoordig zo makkelijk om je verantwoordelijkheden niet onder ogen te zien.
het is niet zo dat je hem er hebt ingeluisd, en ik vind het dan ook erg wreed van hem dat hij zoiets zegt....en al helemaal omdat hij inderdaad makkelijk kan weglopen sinds het niet in zijn buik zit maar de jouwe.
ik kan daar echt niet over uit en ik weet wel dat als mijn vriend mij zoiets zou zeggen had hij mogen oprotten van mij, want dat getuigd toch echt van een behoorlijke dosis onvolwassenheid van zijn kant.
praat er maar eens goed over met iemand en probeer het een plekje te geven, tijd doet een hoop
veel sterkte!
zij was er zelf ook echt niet klaar voor en haar vriend toen die tijd ookniet.
ze heeft er nog steeds geen spijt van dat ze het heeft gedaan omdat het geen toekomst had.
maar ze zegt daar wel bij dat ze het geen tweede keer zou kunnen doen.
omdat je toch altijd wel blijft denken...wat als....
ook al weet je dat het de goeie beslissing is geweest, knaagt je gevoel.....dat moet gewoon slijten denk ik!
nu is ze jaren verder en heeft ze het een plekje gegeven, ze denkt nog steeds niet over kinderen en wil ze voorlopig ook nog niet.
maar wat ik wel altijd naar vind om te horen is wanneer ik hoor dat de vriend van de desbetreffende persoon zegt: als je het houd dan ga ik bij je weg.
sorry maar wat is dat voor mentaliteit.
het is tegenwoordig zo makkelijk om je verantwoordelijkheden niet onder ogen te zien.
het is niet zo dat je hem er hebt ingeluisd, en ik vind het dan ook erg wreed van hem dat hij zoiets zegt....en al helemaal omdat hij inderdaad makkelijk kan weglopen sinds het niet in zijn buik zit maar de jouwe.
ik kan daar echt niet over uit en ik weet wel dat als mijn vriend mij zoiets zou zeggen had hij mogen oprotten van mij, want dat getuigd toch echt van een behoorlijke dosis onvolwassenheid van zijn kant.
praat er maar eens goed over met iemand en probeer het een plekje te geven, tijd doet een hoop
veel sterkte!
vrijdag 26 februari 2010 om 17:49
Lil-star, een vrouw kan voor een abortus kiezen als ze geen kind wil, een man die voor een voldongen feit wordt gesteld kan - als hij écht geen kind op wil voeden - alleen kiezen voor de optie weggaan. Ik vind het op zich wel fair om dat dan meteen te vertellen. Dat het meespeelt voor een vrouw om de keuze wel/geen abortus te maken.... sja,....
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
