Kinderen
alle pijlers
Abortus.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:26
Telkens als ik hier mijn verhaal heb getypt, haal ik het weer weg. Ik vind het eng om reacties te krijgen omdat het zo persoonlijk is, maar aan de andere kant wil ik het zo graag kwijt, van me af schrijven. Praten kan ik er zo moeilijk over.
1 mei vorig jaar heb ik een abortus gehad. Ik slikte altijd netjes de pil, maar had een halve week last gehad van erg dunne ontlasting. Nu wist ik dus niet dat dan de pil niet (goed) werkt, ik dacht dat dit alleen met overgeven was. Toen ik niet ongesteld werd heb ik een test gedaan, en jawel. Ik was zwanger.
Ik was compleet in paniek; ik was veel te jong voor een kind! Ik kon dat helemaal niet en wilde niet dezelfde weg in als mijn tweelingszusje die nu een kind heeft van anderhalf. Mijn vriend was helemaal verbijsterd en kon alleen maar uitbrengen; ik wil geen kind, ik wil geen kind.
Zelf twijfelde ik enorm. Ik vond en vind het wel heel bijzonder, een kind krijgen en alles erbij. Ik was ook erg emotioneel in die periode. Mijn vriend zei dat de keuze aan mij was, maar dat hij mij waarschijnlijk wel zou verlaten, hij was hier nog niet aan toe. Dit deed me op de een of andere manier erg veel pijn. Ik heb toen binnen een week gekozen voor een abortus en 1 mei 2009 is die uitgevoerd.
Ik weet niet veel meer van die dag. Alleen dat ons leven (van mijn vriend en mij) gewoon verder ging en dat we zijn gaan samenwonen op 1 juli.
Dit was voor mij heel dubbel, aan de ene kant was ik erg blij dat we gingen samenwonen, aan de andere kant voelde ik me een soort van schuldig en verraden; het had dus wél gekund als we dit kindje hadden laten komen, ''genoeg'' geld, ruimte en liefde in mijn geval. Sinds de abortus is er een gemis in mij gekomen, en een heel verdrietig gevoel. Vaak huil ik als ik alleen ben en denk ik aan hoe het nu had kunnen zijn als ik geen abortus had gehad.
Ik kan er niet met mijn vriend over praten, ik weet niet hoe te beginnen en hij vraagt er nooit naar. Ik voel me zo alleen in mijn verdriet en hoe gek het ook klinkt, ik mis mijn kindje echt. Er gaat geen dag voorbij dat ik bedenk hoe het had kunnen zijn en hoe mijn kindje zou zijn. Als ik mijn tweelingszusje zie met haar kind breekt mijn hard en snap ik niet dat ik ooit een abortus heb kunnen laten doen. Ik kan er niet mee leven, tenminste, zo voelt het. Ik schrijf veel op maar mijn gevoel gaat niet weg. Het liefst zou ik nu mijn spiraaltje eruit rukken en zwanger willen worden, maar ik weet dat dit niets oplost. Maar hoe kom ik ooit van dit gevoel af? Dat alles overweldigende verdriet, spijt.
Ik voel me hier zo alleen in.. Ik weet het gewoon niet meer.
1 mei vorig jaar heb ik een abortus gehad. Ik slikte altijd netjes de pil, maar had een halve week last gehad van erg dunne ontlasting. Nu wist ik dus niet dat dan de pil niet (goed) werkt, ik dacht dat dit alleen met overgeven was. Toen ik niet ongesteld werd heb ik een test gedaan, en jawel. Ik was zwanger.
Ik was compleet in paniek; ik was veel te jong voor een kind! Ik kon dat helemaal niet en wilde niet dezelfde weg in als mijn tweelingszusje die nu een kind heeft van anderhalf. Mijn vriend was helemaal verbijsterd en kon alleen maar uitbrengen; ik wil geen kind, ik wil geen kind.
Zelf twijfelde ik enorm. Ik vond en vind het wel heel bijzonder, een kind krijgen en alles erbij. Ik was ook erg emotioneel in die periode. Mijn vriend zei dat de keuze aan mij was, maar dat hij mij waarschijnlijk wel zou verlaten, hij was hier nog niet aan toe. Dit deed me op de een of andere manier erg veel pijn. Ik heb toen binnen een week gekozen voor een abortus en 1 mei 2009 is die uitgevoerd.
Ik weet niet veel meer van die dag. Alleen dat ons leven (van mijn vriend en mij) gewoon verder ging en dat we zijn gaan samenwonen op 1 juli.
Dit was voor mij heel dubbel, aan de ene kant was ik erg blij dat we gingen samenwonen, aan de andere kant voelde ik me een soort van schuldig en verraden; het had dus wél gekund als we dit kindje hadden laten komen, ''genoeg'' geld, ruimte en liefde in mijn geval. Sinds de abortus is er een gemis in mij gekomen, en een heel verdrietig gevoel. Vaak huil ik als ik alleen ben en denk ik aan hoe het nu had kunnen zijn als ik geen abortus had gehad.
Ik kan er niet met mijn vriend over praten, ik weet niet hoe te beginnen en hij vraagt er nooit naar. Ik voel me zo alleen in mijn verdriet en hoe gek het ook klinkt, ik mis mijn kindje echt. Er gaat geen dag voorbij dat ik bedenk hoe het had kunnen zijn en hoe mijn kindje zou zijn. Als ik mijn tweelingszusje zie met haar kind breekt mijn hard en snap ik niet dat ik ooit een abortus heb kunnen laten doen. Ik kan er niet mee leven, tenminste, zo voelt het. Ik schrijf veel op maar mijn gevoel gaat niet weg. Het liefst zou ik nu mijn spiraaltje eruit rukken en zwanger willen worden, maar ik weet dat dit niets oplost. Maar hoe kom ik ooit van dit gevoel af? Dat alles overweldigende verdriet, spijt.
Ik voel me hier zo alleen in.. Ik weet het gewoon niet meer.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:49
@Teddy
Ik denk net als de rest dat je toch met je vriend moet praten. Misschien voelt hij zich er wel hee naar bij als hij hoort dat jij zo verdrietig bent maar het niet met hem wilt delen. Dat hij achter de beslissing staat wil niet zeggen dat hij jouw gevoel niet zou kunnen begrijpen.
@lil_star
Ik snap je reactie, maar vind dat wel erg kort door de bocht. De moeder heeft het recht om een bewuste keuze te maken, heeft de vader dat recht niet?
Ik denk net als de rest dat je toch met je vriend moet praten. Misschien voelt hij zich er wel hee naar bij als hij hoort dat jij zo verdrietig bent maar het niet met hem wilt delen. Dat hij achter de beslissing staat wil niet zeggen dat hij jouw gevoel niet zou kunnen begrijpen.
@lil_star
Ik snap je reactie, maar vind dat wel erg kort door de bocht. De moeder heeft het recht om een bewuste keuze te maken, heeft de vader dat recht niet?
vrijdag 26 februari 2010 om 17:53
quote:nummerzoveel schreef op 26 februari 2010 @ 17:49:
@Teddy
Ik denk net als de rest dat je toch met je vriend moet praten. Misschien voelt hij zich er wel hee naar bij als hij hoort dat jij zo verdrietig bent maar het niet met hem wilt delen. Dat hij achter de beslissing staat wil niet zeggen dat hij jouw gevoel niet zou kunnen begrijpen.
@lil_star
Ik snap je reactie, maar vind dat wel erg kort door de bocht. De moeder heeft het recht om een bewuste keuze te maken, heeft de vader dat recht niet?
tuurlijk heeft hij dat ook, maar ik bedoelde meer, voor hem is dat makkelijk te zeggen omdat het niet in hem zit, hij heeft er verder geen belevenis bij zoals zij dat heeft. hij kan makkelijk afstand doen van zijn verantwoordelijkheid daarvoor.
uiteindelijk zit zij met de gebakken peren en moet zij iets ondergaan wat ze misschien wel helemaal niet wilt maar omdat hij heeft geroepen ik verlaat je als je het niet doet doet ze het toch maar omdat ze hem niet kwijt wil...maar hij jou wel als je het houd....ik denk dat er best veel mannen zijn die daar gebruik van hebben gemaakt in een manipulerende vorm.
@Teddy
Ik denk net als de rest dat je toch met je vriend moet praten. Misschien voelt hij zich er wel hee naar bij als hij hoort dat jij zo verdrietig bent maar het niet met hem wilt delen. Dat hij achter de beslissing staat wil niet zeggen dat hij jouw gevoel niet zou kunnen begrijpen.
@lil_star
Ik snap je reactie, maar vind dat wel erg kort door de bocht. De moeder heeft het recht om een bewuste keuze te maken, heeft de vader dat recht niet?
tuurlijk heeft hij dat ook, maar ik bedoelde meer, voor hem is dat makkelijk te zeggen omdat het niet in hem zit, hij heeft er verder geen belevenis bij zoals zij dat heeft. hij kan makkelijk afstand doen van zijn verantwoordelijkheid daarvoor.
uiteindelijk zit zij met de gebakken peren en moet zij iets ondergaan wat ze misschien wel helemaal niet wilt maar omdat hij heeft geroepen ik verlaat je als je het niet doet doet ze het toch maar omdat ze hem niet kwijt wil...maar hij jou wel als je het houd....ik denk dat er best veel mannen zijn die daar gebruik van hebben gemaakt in een manipulerende vorm.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:57
quote:lil_star schreef op 26 februari 2010 @ 17:53:
[...]
tuurlijk heeft hij dat ook, maar ik bedoelde meer, voor hem is dat makkelijk te zeggen omdat het niet in hem zit, hij heeft er verder geen belevenis bij zoals zij dat heeft. hij kan makkelijk afstand doen van zijn verantwoordelijkheid daarvoor.
.
In dat geval is het natuurlijk héééél vreemd dat er ook mannen zijn die blij zijn vanaf dag één? Dat zou dan eigenlijk niet moeten kunnen want het zit niet in die mannen en ze hebben er geen belevenis bij....
Juist omdat ik dát gegeven ken kan ik me ook goed voorstellen dat een man dat totaal niet heeft.
[...]
tuurlijk heeft hij dat ook, maar ik bedoelde meer, voor hem is dat makkelijk te zeggen omdat het niet in hem zit, hij heeft er verder geen belevenis bij zoals zij dat heeft. hij kan makkelijk afstand doen van zijn verantwoordelijkheid daarvoor.
.
In dat geval is het natuurlijk héééél vreemd dat er ook mannen zijn die blij zijn vanaf dag één? Dat zou dan eigenlijk niet moeten kunnen want het zit niet in die mannen en ze hebben er geen belevenis bij....
Juist omdat ik dát gegeven ken kan ik me ook goed voorstellen dat een man dat totaal niet heeft.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 26 februari 2010 om 18:02
Quote :
Wat is een postabortus syndroom?
Veel vrouwen vertellen ons dat de problemen op emotioneel en psychisch vlak, na een abortus groot en nog lang voelbaar zijn. Gesprekken tonen aan dat vrouwen, nadat er een wederzijdse vertrouwensrelatie is opgebouwd, zich durven uiten omtrent hun abortuservaring. Zij drukken dan hun diepe gevoelens uit van schuld, angst, depressie, woede en verdriet … een intense pijn. Zelfs als de vrouw probeert haar abortus rationeel te rechtvaardigen, ervaart zij toch deze verwarrende gevoelens.
In de Verenigde Staten wordt dit trauma erkend als een psychologische stoornis veroorzaakt door stress. Het wordt ook wel postabortus syndroom genoemd.
Het is vergelijkbaar met een oorlogstrauma. Als een soldaat terugkomt uit een oorlogsgebied zijn de oorlogservaringen voor hem soms zo pijnlijk dat hij er niet over kan praten. Hij is ook blij dat hij weer terug is in zijn vaderland. Zijn familie en vrienden denken dat hij maar gauw weer alles wat er in de oorlog gebeurd is moet vergeten. Soms jaren later, bijvoorbeeld bij een zware ziekte of een ongeluk, krijgen deze mensen een inzinking. Opeens raken ze in een depressie.
Voor een vrouw die een abortus heeft ondergaan, verloopt het proces enigszins hetzelfde. Na de abortus kan ze zich opgelucht voelen. Ze moet er ook niet meer over praten, het leven gaat verder. Haar echte gevoelens worden niet toegelaten.
Maar dan, tijdens een bepaalde gebeurtenis of in een bepaalde periode (bijvoorbeeld de uitgetelde datum, een gewenste zwangerschap, een zus of een vriendin krijgt een baby etc. etc.) komen er opeens allerlei onverwachte gevoelens boven. Alles wat in het verleden verdrongen is, komt nu boven.
De symptomen van een postabortus syndroom kunnen onder andere zijn:
* Flashbacks: steeds terugkerende gedachten aan de abortus en aan het kindje
* Uitbarstingen van boosheid en woede
* Onverklaarbare huilbuien
* Depressie en verdriet in periodes waarin de baby geboren/jarig zou zijn en in de maand dat de abortus heeft plaatsgevonden
* Gebroken relaties, moeite om intieme contacten aan te gaan
* Toegenomen alcohol-en drugsgebruik, verstoord eetgedrag om pijn en verdriet te verdoven
* Seksueel niet goed functioneren
* Het vermijden van situaties die hen aan de eigen abortus doet denken (bijv. kraamvisities, omgang met kinderen)
* Gevoelens van niet meer te willen leven
* Wens om een nieuwe baby te krijgen ter vervanging
* Angst voor de toekomst
Schuldgevoelens
Een veel voorkomende reactie na een abortus is het schuldgevoel dat meerdere jaren kan duren. Hierdoor komt het dat de vrouw zegt: "ik heb mijn kindje laten doden". Een niet verwerkt schuldgevoel kan meerdere symptomen tot gevolg hebben zoals: depressie, complexen, moeite hebben met seksuele relaties.
Angst
Veel vrouwen ervaren een hevige angst direct na hun abortus. Ze huilen veel en zeggen dat ze bang zijn dat ze gek worden. Ze zijn ook bang dat er lichamelijk van alles met ze aan de hand is. Ze zijn bang onvruchtbaar te zijn. Terwijl dit meestal niet zo is.
Depressie
Vrouwen beschrijven vaak symptomen van depressie wanneer zij praten over hun abortus. Ze zijn in niets of niemand meer geïnteresseerd sinds de abortus. Ze praten met niemand, gaan niet meer naar hun werk. Ze raken vervreemd van de mensen die normaal dicht bij hen staan en ze denken dat ze niemand in vertrouwen kunnen nemen.
Veel vrouwen die lijden aan depressie, zeggen: "Ik huil de hele tijd". Anderen lijden aan slapeloosheid of hebben nachtmerries. Zij dromen van kinderen die dezelfde leeftijd als hun eigen kind zou hebben. Sommige hebben constante herinneringen aan de abortus zelf. Het komt regelmatig voor dat therapeuten vrouwen van middelbare leeftijd behandelen voor een depressie en dan horen hoe zij wroeging en schuldgevoelens hebben in verband met hun abortus van 20 jaar geleden of meer.
Wat is een postabortus syndroom?
Veel vrouwen vertellen ons dat de problemen op emotioneel en psychisch vlak, na een abortus groot en nog lang voelbaar zijn. Gesprekken tonen aan dat vrouwen, nadat er een wederzijdse vertrouwensrelatie is opgebouwd, zich durven uiten omtrent hun abortuservaring. Zij drukken dan hun diepe gevoelens uit van schuld, angst, depressie, woede en verdriet … een intense pijn. Zelfs als de vrouw probeert haar abortus rationeel te rechtvaardigen, ervaart zij toch deze verwarrende gevoelens.
In de Verenigde Staten wordt dit trauma erkend als een psychologische stoornis veroorzaakt door stress. Het wordt ook wel postabortus syndroom genoemd.
Het is vergelijkbaar met een oorlogstrauma. Als een soldaat terugkomt uit een oorlogsgebied zijn de oorlogservaringen voor hem soms zo pijnlijk dat hij er niet over kan praten. Hij is ook blij dat hij weer terug is in zijn vaderland. Zijn familie en vrienden denken dat hij maar gauw weer alles wat er in de oorlog gebeurd is moet vergeten. Soms jaren later, bijvoorbeeld bij een zware ziekte of een ongeluk, krijgen deze mensen een inzinking. Opeens raken ze in een depressie.
Voor een vrouw die een abortus heeft ondergaan, verloopt het proces enigszins hetzelfde. Na de abortus kan ze zich opgelucht voelen. Ze moet er ook niet meer over praten, het leven gaat verder. Haar echte gevoelens worden niet toegelaten.
Maar dan, tijdens een bepaalde gebeurtenis of in een bepaalde periode (bijvoorbeeld de uitgetelde datum, een gewenste zwangerschap, een zus of een vriendin krijgt een baby etc. etc.) komen er opeens allerlei onverwachte gevoelens boven. Alles wat in het verleden verdrongen is, komt nu boven.
De symptomen van een postabortus syndroom kunnen onder andere zijn:
* Flashbacks: steeds terugkerende gedachten aan de abortus en aan het kindje
* Uitbarstingen van boosheid en woede
* Onverklaarbare huilbuien
* Depressie en verdriet in periodes waarin de baby geboren/jarig zou zijn en in de maand dat de abortus heeft plaatsgevonden
* Gebroken relaties, moeite om intieme contacten aan te gaan
* Toegenomen alcohol-en drugsgebruik, verstoord eetgedrag om pijn en verdriet te verdoven
* Seksueel niet goed functioneren
* Het vermijden van situaties die hen aan de eigen abortus doet denken (bijv. kraamvisities, omgang met kinderen)
* Gevoelens van niet meer te willen leven
* Wens om een nieuwe baby te krijgen ter vervanging
* Angst voor de toekomst
Schuldgevoelens
Een veel voorkomende reactie na een abortus is het schuldgevoel dat meerdere jaren kan duren. Hierdoor komt het dat de vrouw zegt: "ik heb mijn kindje laten doden". Een niet verwerkt schuldgevoel kan meerdere symptomen tot gevolg hebben zoals: depressie, complexen, moeite hebben met seksuele relaties.
Angst
Veel vrouwen ervaren een hevige angst direct na hun abortus. Ze huilen veel en zeggen dat ze bang zijn dat ze gek worden. Ze zijn ook bang dat er lichamelijk van alles met ze aan de hand is. Ze zijn bang onvruchtbaar te zijn. Terwijl dit meestal niet zo is.
Depressie
Vrouwen beschrijven vaak symptomen van depressie wanneer zij praten over hun abortus. Ze zijn in niets of niemand meer geïnteresseerd sinds de abortus. Ze praten met niemand, gaan niet meer naar hun werk. Ze raken vervreemd van de mensen die normaal dicht bij hen staan en ze denken dat ze niemand in vertrouwen kunnen nemen.
Veel vrouwen die lijden aan depressie, zeggen: "Ik huil de hele tijd". Anderen lijden aan slapeloosheid of hebben nachtmerries. Zij dromen van kinderen die dezelfde leeftijd als hun eigen kind zou hebben. Sommige hebben constante herinneringen aan de abortus zelf. Het komt regelmatig voor dat therapeuten vrouwen van middelbare leeftijd behandelen voor een depressie en dan horen hoe zij wroeging en schuldgevoelens hebben in verband met hun abortus van 20 jaar geleden of meer.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 26 februari 2010 om 18:06
Ik wil je niets aanpraten, hoor. Ik wil alleen maar zeggen dat het wellicht erg goed kan zijn er juist over te praten. En als dat niet met je vriend blijkt te kunnen ( ik raad aan het juist - ook - met hem te doen ) dan met iemand anders, desnoods een professioneel iemand.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 26 februari 2010 om 18:07
Meid, vergeef jezelf. Niemand (wat we hier ook schrijven) kan dat voor jou doen. Je hebt goed nagedacht over deze moeilijke beslissing.
Ga nu niet denken dat je geen goede moeder kunt zijn. Een goede moeder denkt ook na over de mogelijkheden en zekerheden die zij aan een kind kan bieden. Jij hebt van dichtbij de andere keuze gezien (zwangerschap doorzetten), en die weg zag jij jezelf niet afleggen. Ga jezelf nu niet straffen daarvoor.
Zoals een aantal dames voor mij al hebben gezegd: probeer je beslissing een plaats te geven, schrijf een brief aan je ongeboren kindje. Herdenk gerust de dag dat je uitgerekend zou zijn. En ik zou persoonlijk ook proberen je vriend hierbij te betrekken. Misschien is hij geen prater/gevoelsmens, maar wil hij je wel steunen in een klein herdenkingsritueel. Of laat hem de brief lezen. Sluit hem niet buiten, deel de pijn.
Ga nu niet denken dat je geen goede moeder kunt zijn. Een goede moeder denkt ook na over de mogelijkheden en zekerheden die zij aan een kind kan bieden. Jij hebt van dichtbij de andere keuze gezien (zwangerschap doorzetten), en die weg zag jij jezelf niet afleggen. Ga jezelf nu niet straffen daarvoor.
Zoals een aantal dames voor mij al hebben gezegd: probeer je beslissing een plaats te geven, schrijf een brief aan je ongeboren kindje. Herdenk gerust de dag dat je uitgerekend zou zijn. En ik zou persoonlijk ook proberen je vriend hierbij te betrekken. Misschien is hij geen prater/gevoelsmens, maar wil hij je wel steunen in een klein herdenkingsritueel. Of laat hem de brief lezen. Sluit hem niet buiten, deel de pijn.
vrijdag 26 februari 2010 om 18:37
quote:blijfgewoonbianca schreef op 26 februari 2010 @ 17:33:
[...]
Zou het helpen als zou blijken dat hij er bijvoorbeeld ook nog vaak aan denkt en zich schuldig voelt? Die kans is er namelijk ook.Moet je maar niet te hard op rekenen. Voor mensen die gewoon geen kind willen is 'n abortus niet zo'n zwaar iets. Het zal eerder opluchting zijn wat ie voelt dat ze het heeft laten weghalen zodat het hun leven samen niet in de war schopte.
[...]
Zou het helpen als zou blijken dat hij er bijvoorbeeld ook nog vaak aan denkt en zich schuldig voelt? Die kans is er namelijk ook.Moet je maar niet te hard op rekenen. Voor mensen die gewoon geen kind willen is 'n abortus niet zo'n zwaar iets. Het zal eerder opluchting zijn wat ie voelt dat ze het heeft laten weghalen zodat het hun leven samen niet in de war schopte.
vrijdag 26 februari 2010 om 19:25
Heel veel sterkte, wat moet dit moeilijk zijn voor je!! En dan met een gevoel dat je er helemaal alleen voor staat...
Dapper van je dat jij je verhaal hier toch hebt neergezet!
Heb wel eens gehoord dat je met een abortus door hetzelfde (rouw) proces moet gaan net als dat je iemand hebt verloren door een overlijden..
Sterkte met alles!!
vrijdag 26 februari 2010 om 19:26
quote:lil_star schreef op 26 februari 2010 @ 17:53:
[...]
tuurlijk heeft hij dat ook, maar ik bedoelde meer, voor hem is dat makkelijk te zeggen omdat het niet in hem zit, hij heeft er verder geen belevenis bij zoals zij dat heeft. hij kan makkelijk afstand doen van zijn verantwoordelijkheid daarvoor.
uiteindelijk zit zij met de gebakken peren en moet zij iets ondergaan wat ze misschien wel helemaal niet wilt maar omdat hij heeft geroepen ik verlaat je als je het niet doet doet ze het toch maar omdat ze hem niet kwijt wil...maar hij jou wel als je het houd....ik denk dat er best veel mannen zijn die daar gebruik van hebben gemaakt in een manipulerende vorm.
Afgelopen week was in het nieuws dat er veel vrouwen zijn die manipulatief zwanger raken en het kind tegen de zin van de man laten komen. Het is niet iets typisch mannelijks, manipuleren. Maar goed, dit is erg off topic en TO heeft er niet veel aan.
@TO: Het lijkt me dat je het gebeurde nog moet verwerken en door een rouwproces heen moet.
Ik weet persoonlijk niet of praten met de vriend TO kan helpen. Misschien wel en heeft hij ook verdriet. Maar wat als hij zegt er totaal niet wakker van te liggen en de genomen beslissing de enige juiste te vinden? Die kans zit er ook in, dat haar vriend het hele proces pragmatisch en niet emotioneel bekijkt. Het beste waar je in dat geval op mag hopen is dat hij begrip toont voor TO 's verdriet, al deelt hij het niet.
[...]
tuurlijk heeft hij dat ook, maar ik bedoelde meer, voor hem is dat makkelijk te zeggen omdat het niet in hem zit, hij heeft er verder geen belevenis bij zoals zij dat heeft. hij kan makkelijk afstand doen van zijn verantwoordelijkheid daarvoor.
uiteindelijk zit zij met de gebakken peren en moet zij iets ondergaan wat ze misschien wel helemaal niet wilt maar omdat hij heeft geroepen ik verlaat je als je het niet doet doet ze het toch maar omdat ze hem niet kwijt wil...maar hij jou wel als je het houd....ik denk dat er best veel mannen zijn die daar gebruik van hebben gemaakt in een manipulerende vorm.
Afgelopen week was in het nieuws dat er veel vrouwen zijn die manipulatief zwanger raken en het kind tegen de zin van de man laten komen. Het is niet iets typisch mannelijks, manipuleren. Maar goed, dit is erg off topic en TO heeft er niet veel aan.
@TO: Het lijkt me dat je het gebeurde nog moet verwerken en door een rouwproces heen moet.
Ik weet persoonlijk niet of praten met de vriend TO kan helpen. Misschien wel en heeft hij ook verdriet. Maar wat als hij zegt er totaal niet wakker van te liggen en de genomen beslissing de enige juiste te vinden? Die kans zit er ook in, dat haar vriend het hele proces pragmatisch en niet emotioneel bekijkt. Het beste waar je in dat geval op mag hopen is dat hij begrip toont voor TO 's verdriet, al deelt hij het niet.
vrijdag 26 februari 2010 om 19:28
Ik heb 9 jaar geleden ook een abortus ondergaan. Ik ben door hetzelfde heen gegaan als jij nu gaat.Wat jij beschrijft hoe jij je voelt, zo voelde ik me ook.
Hetgeen BGB heeft neergezet over het postabortus syndroom, slaat ook precies op mij. Ik heb jaren gewacht met hulp zoeken. Kon er ook niet met mijn man over praten. Ik heb ooit eens een topic geopend op Viva omdat ik alleen nog maar aan dood wilde.Het eerste wat ik dacht als ik wakker werd was: Ik wil dood. Uiteindelijk professionele hulp gezocht en nu eindelijk vind ik weer een beetje de weg in het leven. Zoek hulp, praat er met iemand over. Het heeft mij 7 zware jaren van mijn leven gekost. Please, laat het bij jou niet zo ver komen en praat er met iemand over. Sterkte.
Liefs Daisy
Hetgeen BGB heeft neergezet over het postabortus syndroom, slaat ook precies op mij. Ik heb jaren gewacht met hulp zoeken. Kon er ook niet met mijn man over praten. Ik heb ooit eens een topic geopend op Viva omdat ik alleen nog maar aan dood wilde.Het eerste wat ik dacht als ik wakker werd was: Ik wil dood. Uiteindelijk professionele hulp gezocht en nu eindelijk vind ik weer een beetje de weg in het leven. Zoek hulp, praat er met iemand over. Het heeft mij 7 zware jaren van mijn leven gekost. Please, laat het bij jou niet zo ver komen en praat er met iemand over. Sterkte.
Liefs Daisy
vrijdag 26 februari 2010 om 19:54
@teddy:
Ook ik heb een abortus meegemaakt, oz'n drie jaar geleden. In mijn situatie was het op dat moment de juiste keuze omdat ik toen niet in staat was om voor het kindje te zorgen. Ik woonde wel al samen en nu nog steeds met dezelfde lieve vriend. Ik wil nu erg graag kinderen en er speelt nu iedere keer door mijn hoofd hoe het zou zijn geweest als ik het niet had laten weghalen.
Laatst vertelde mijn collega dat ze zwanger was en zij liet de 11 weken echo zien. Zo ver was het vruchtje bij mij ook toen het weggehaald werd. Ik brak op dat moment van binnen in honderd stukken. Toen ik thuis was heb ik uren lang liggen huilen. Blijkbaar zit het bij mij toch ook dieper dan dat ik dacht. Ik heb er alleen met mijn vriend over gepraat en nadat ik zo in elkaar ben gestort heeft hij mij gezegd dat ik toch ook maar eens met een goede vriendin over moet praten. Dat ga ik deze week doen.
Het was op dat moment echt de juiste keuze, maar dat maakt het niet makkelijker om er mee om te gaan. Abortus is toch nog een taboe, je kan er niet echt openlijk over praten. Iedereen heeft altijd zijn mening erover klaar, maar je kan pas echt er wat over zeggen als je het zelf hebt meegemaakt. En het doet pijn als mensen hun afkeurende mening zeggen of vrouwen die dat laten doen moordenaars noemen, want dat zijn we niet.
Ik weet hoeveel pijn je hebt van binnen en wat een gemengde gevoelens het met zich meebrengt. Ik leef met je mee. Praat erover met iemand.
Ook ik heb een abortus meegemaakt, oz'n drie jaar geleden. In mijn situatie was het op dat moment de juiste keuze omdat ik toen niet in staat was om voor het kindje te zorgen. Ik woonde wel al samen en nu nog steeds met dezelfde lieve vriend. Ik wil nu erg graag kinderen en er speelt nu iedere keer door mijn hoofd hoe het zou zijn geweest als ik het niet had laten weghalen.
Laatst vertelde mijn collega dat ze zwanger was en zij liet de 11 weken echo zien. Zo ver was het vruchtje bij mij ook toen het weggehaald werd. Ik brak op dat moment van binnen in honderd stukken. Toen ik thuis was heb ik uren lang liggen huilen. Blijkbaar zit het bij mij toch ook dieper dan dat ik dacht. Ik heb er alleen met mijn vriend over gepraat en nadat ik zo in elkaar ben gestort heeft hij mij gezegd dat ik toch ook maar eens met een goede vriendin over moet praten. Dat ga ik deze week doen.
Het was op dat moment echt de juiste keuze, maar dat maakt het niet makkelijker om er mee om te gaan. Abortus is toch nog een taboe, je kan er niet echt openlijk over praten. Iedereen heeft altijd zijn mening erover klaar, maar je kan pas echt er wat over zeggen als je het zelf hebt meegemaakt. En het doet pijn als mensen hun afkeurende mening zeggen of vrouwen die dat laten doen moordenaars noemen, want dat zijn we niet.
Ik weet hoeveel pijn je hebt van binnen en wat een gemengde gevoelens het met zich meebrengt. Ik leef met je mee. Praat erover met iemand.
vrijdag 26 februari 2010 om 20:02
quote:elninjoo schreef op 26 februari 2010 @ 18:37:
[...]
Moet je maar niet te hard op rekenen. Voor mensen die gewoon geen kind willen is 'n abortus niet zo'n zwaar iets. Het zal eerder opluchting zijn wat ie voelt dat ze het heeft laten weghalen zodat het hun leven samen niet in de war schopte.@Eninjoo: Hoe weet jij dat het niet zwaar is voor mensen die geen kinderen willen? Heb je het zelf meegemaakt? Ik vind dit een erg hard oordeel. Mijn vriend wilde toendertijd ook geen kinderen en ik ook niet. Wel hebben we nog 1,5 jaar last gehad in ons sexleven omdat sex niet meer voor plezier stond, maar opeens een hele andere lading heeft gekregen. Je kan er op meerdere manieren last van hebben.
[...]
Moet je maar niet te hard op rekenen. Voor mensen die gewoon geen kind willen is 'n abortus niet zo'n zwaar iets. Het zal eerder opluchting zijn wat ie voelt dat ze het heeft laten weghalen zodat het hun leven samen niet in de war schopte.@Eninjoo: Hoe weet jij dat het niet zwaar is voor mensen die geen kinderen willen? Heb je het zelf meegemaakt? Ik vind dit een erg hard oordeel. Mijn vriend wilde toendertijd ook geen kinderen en ik ook niet. Wel hebben we nog 1,5 jaar last gehad in ons sexleven omdat sex niet meer voor plezier stond, maar opeens een hele andere lading heeft gekregen. Je kan er op meerdere manieren last van hebben.
vrijdag 26 februari 2010 om 20:23
quote:sinascola schreef op 26 februari 2010 @ 19:54:
Iedereen heeft altijd zijn mening erover klaar, maar je kan pas echt er wat over zeggen als je het zelf hebt meegemaakt. En het doet pijn als mensen hun afkeurende mening zeggen of vrouwen die dat laten doen moordenaars noemen, want dat zijn we niet.
Dit ben ik niet met je eens.
Het zou me niet in mijn hoofd komen om iemand die abortus ondergaat een moordenaar te noemen. Ik ben heel sterk voor het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen en ik denk dat de meeste vrouwen die een abortus ondergaan dit niet in een opwelling doen.
Voor mij weegt ook het belang van de vrouw sterker dan dat van een ongeboren vrucht.
Iedereen heeft altijd zijn mening erover klaar, maar je kan pas echt er wat over zeggen als je het zelf hebt meegemaakt. En het doet pijn als mensen hun afkeurende mening zeggen of vrouwen die dat laten doen moordenaars noemen, want dat zijn we niet.
Dit ben ik niet met je eens.
Het zou me niet in mijn hoofd komen om iemand die abortus ondergaat een moordenaar te noemen. Ik ben heel sterk voor het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen en ik denk dat de meeste vrouwen die een abortus ondergaan dit niet in een opwelling doen.
Voor mij weegt ook het belang van de vrouw sterker dan dat van een ongeboren vrucht.
vrijdag 26 februari 2010 om 20:36
Pfft, ik ga reageren.
En ja dat vind ik nog altijd moeilijk.
Ook ik heb een abortus gehad, en vond het ontzettend zwaar, moeilijk, confronterend en een erg heftige ervaring.
Ik heb er heel lang last van gehad.
Het is een stuk van mijn leven, nu heeft het een plekje gekregen, maar het litteken zal nooit weggaan.
Wat BGB heeft gepost herken ik erg.
Erover praten is heel belangrijk, ik kon dat ook niet met mijn man, hij begreep niet waarom het zo zwaar voor mij was.
En ik zat vol verwijten naar hem toe.
Het is nu ruim 6 jr geleden en soms heb ik het er nog moeilijk mee.(Zoals nu ik jouw topic lees)
Rond de periode dat de uitgerekende datum zou zijn geweest had ik het heel erg zwaar.(net als jij nu dus)
Uiteindelijk heb ik met het VBOK gebeld, en daar hebben ze mij heel erg goed geholpen!
Heel liefdevol, begripvol en warm.
Ik heb daar zoveel aangehad,meerdere gesprekken, dat ik daarna ook met anderen erover kon praten.
Het kon delen met vriendinnen (waarvan 1 het ook meegemaakt bleek te hebben die het nog nooit aan iemand verteld had) het kon delen hier op viva, tijdens therapie, en uiteindelijk ook met mijn man.
Het is nog een groot taboe helaas.
Je zit alleen met je emotie en verwarrende gevoelens.
Verstandelijk klopt het dat je op dat moment geen andere keuze kon maken.Dat je niet anders kón.
Verstand en gevoel zitten nu niet op 1 lijn.
Je gevoel en je lijf zeggen iets anders.
Ik heb (tijdens healings dat werkte voor mij) een groot deel kunnen verwerken en uiteindelijk een afscheidsritueel gehouden voor mezelf.
Nu (6jr later dus) ben ik weer blij met mezelf en vrede met de keuze.
Ik kan je niet helpen, alleen vertellen dat je niet de enige bent en dat je gevoelens normaal zijn.
Ik hoop dat je het VBOK gaat bellen, dat kan 24u per dag.
(mijn 1e telefoontje heb ik alleen maar gehuild en de mevr aan de andere kant van de lijn heeft alleen maar naar mijn gesnik moeten luisteren.)
Daar zul je echt de steun en begeleiding krijgen die je nodig hebt.
Voor nu een virtuele
Knap van je dat je het hier gepost hebt!
Het komt echt goed.
En ja dat vind ik nog altijd moeilijk.
Ook ik heb een abortus gehad, en vond het ontzettend zwaar, moeilijk, confronterend en een erg heftige ervaring.
Ik heb er heel lang last van gehad.
Het is een stuk van mijn leven, nu heeft het een plekje gekregen, maar het litteken zal nooit weggaan.
Wat BGB heeft gepost herken ik erg.
Erover praten is heel belangrijk, ik kon dat ook niet met mijn man, hij begreep niet waarom het zo zwaar voor mij was.
En ik zat vol verwijten naar hem toe.
Het is nu ruim 6 jr geleden en soms heb ik het er nog moeilijk mee.(Zoals nu ik jouw topic lees)
Rond de periode dat de uitgerekende datum zou zijn geweest had ik het heel erg zwaar.(net als jij nu dus)
Uiteindelijk heb ik met het VBOK gebeld, en daar hebben ze mij heel erg goed geholpen!
Heel liefdevol, begripvol en warm.
Ik heb daar zoveel aangehad,meerdere gesprekken, dat ik daarna ook met anderen erover kon praten.
Het kon delen met vriendinnen (waarvan 1 het ook meegemaakt bleek te hebben die het nog nooit aan iemand verteld had) het kon delen hier op viva, tijdens therapie, en uiteindelijk ook met mijn man.
Het is nog een groot taboe helaas.
Je zit alleen met je emotie en verwarrende gevoelens.
Verstandelijk klopt het dat je op dat moment geen andere keuze kon maken.Dat je niet anders kón.
Verstand en gevoel zitten nu niet op 1 lijn.
Je gevoel en je lijf zeggen iets anders.
Ik heb (tijdens healings dat werkte voor mij) een groot deel kunnen verwerken en uiteindelijk een afscheidsritueel gehouden voor mezelf.
Nu (6jr later dus) ben ik weer blij met mezelf en vrede met de keuze.
Ik kan je niet helpen, alleen vertellen dat je niet de enige bent en dat je gevoelens normaal zijn.
Ik hoop dat je het VBOK gaat bellen, dat kan 24u per dag.
(mijn 1e telefoontje heb ik alleen maar gehuild en de mevr aan de andere kant van de lijn heeft alleen maar naar mijn gesnik moeten luisteren.)
Daar zul je echt de steun en begeleiding krijgen die je nodig hebt.
Voor nu een virtuele
Knap van je dat je het hier gepost hebt!
Het komt echt goed.
vrijdag 26 februari 2010 om 20:42
@ikbenanoniem: het staat er een beetje rot. Ik bedoelde dat mensen niet kunnen zeggen wat je voelt na een abortus als je dat gevoel zelf niet hebt ervaren. Ik bedoelde meer dat mensen altijd snel een mening hierover klaar hebben, vooral de mensen die er niet positief tegenover staan. Dat vind ik jammer. Om zo'n keuze te maken zit je in een erg complexe situatie, je doet het niet voor niets.
vrijdag 26 februari 2010 om 21:05
ik be zelf ernstig tegen abortus, maar toch kan ik het wel begrijpen, zou het zelf alleen nooit kunnen,maar kan me heel goed indenken waarom mensen dat wel zouden doen.
dat was ook mijn antwoord naar mijn zus...ik ben het er niet mee eens....maar ik kan je wel heel goed begrijpen en ik hoop dat je jezelf kan vergeven( dat vond ze nog al moeilijk, ook al vond ze nog steeds dat ze de juiste beslissing had gemaakt)
ik denk niet dat je daar over kan oordelen het is ieder zijn keuze en iedereen heeft zo zijn redenen.
een kennis van mij( met een verleden vol prostitutie en drugsgebruik en misbruik)heeft pas een zoontje gekregen van een man die haar bedreigd en zelf een vrouw en kind heeft die er nu ook achter zijn gekomen en die haar stalken, ze heeft geen geld en geen eigen huis,ze woont bij kennissen in huis op een kamertje van 2 bij 2 met dat kind en geeft zo lang mogelijk borstvoeding omdat ze geen geld heeft.
een erg kleurrijke toekomst zit er niet in en in zo'n geval denk ik aiii het zou bijna beter voor dat kind zijn als ze het had laten weg halen maar nu is het er eenmaal...en ik vind het triest.
dat was ook mijn antwoord naar mijn zus...ik ben het er niet mee eens....maar ik kan je wel heel goed begrijpen en ik hoop dat je jezelf kan vergeven( dat vond ze nog al moeilijk, ook al vond ze nog steeds dat ze de juiste beslissing had gemaakt)
ik denk niet dat je daar over kan oordelen het is ieder zijn keuze en iedereen heeft zo zijn redenen.
een kennis van mij( met een verleden vol prostitutie en drugsgebruik en misbruik)heeft pas een zoontje gekregen van een man die haar bedreigd en zelf een vrouw en kind heeft die er nu ook achter zijn gekomen en die haar stalken, ze heeft geen geld en geen eigen huis,ze woont bij kennissen in huis op een kamertje van 2 bij 2 met dat kind en geeft zo lang mogelijk borstvoeding omdat ze geen geld heeft.
een erg kleurrijke toekomst zit er niet in en in zo'n geval denk ik aiii het zou bijna beter voor dat kind zijn als ze het had laten weg halen maar nu is het er eenmaal...en ik vind het triest.
vrijdag 26 februari 2010 om 21:27
quote:gewoonpetra schreef op 26 februari 2010 @ 21:09:
Ik dacht ook dat ik het nooit zou doen lilstar.
En pas op met de opmerking "jezelf vergeven" naar iemand toe.
Dat kost járen hoor.
En is idd erg moeilijk.
ja het lijkt me vreselijk dat gevoel te hebben, jezelf niet voor iets kunnen vergeven terwijl niemand je wat kwalijk neemt.
ik had er begrip voor maar zelf was ze helemaal ondersteboven van haar besluit.
dit is alweer een jaar of 4 geleden en laatst dacht ze dat ze weer zwanger was( de laatste keer was ook dwars door de pil heen) en ze was helemaal in paniek en intens verdrietig...ik vroeg haar waarom...en haar antwoord was omdat ik het niet wil maar het nooit meer zou kunnen weg laten halen...dat is geen optie.
ik vind het vreselijk voor haar dat ze er zo lang mee heeft gezeten.
ik kan verder niks voor haar doen behalve haar blijven vertellen dat het het beste is zo, dat ze moet kijken naar de toekomst.
Ik dacht ook dat ik het nooit zou doen lilstar.
En pas op met de opmerking "jezelf vergeven" naar iemand toe.
Dat kost járen hoor.
En is idd erg moeilijk.
ja het lijkt me vreselijk dat gevoel te hebben, jezelf niet voor iets kunnen vergeven terwijl niemand je wat kwalijk neemt.
ik had er begrip voor maar zelf was ze helemaal ondersteboven van haar besluit.
dit is alweer een jaar of 4 geleden en laatst dacht ze dat ze weer zwanger was( de laatste keer was ook dwars door de pil heen) en ze was helemaal in paniek en intens verdrietig...ik vroeg haar waarom...en haar antwoord was omdat ik het niet wil maar het nooit meer zou kunnen weg laten halen...dat is geen optie.
ik vind het vreselijk voor haar dat ze er zo lang mee heeft gezeten.
ik kan verder niks voor haar doen behalve haar blijven vertellen dat het het beste is zo, dat ze moet kijken naar de toekomst.
vrijdag 26 februari 2010 om 22:25
En lieverd die gevoelens die jij hebt, dat overweldigende spijt gevoel etc. dat is echt een kwestie van rouw proces waar je nu door heen doet. jammer helaas kan je daar niet veel aan doen, ik weet hoe verstikkend het voelt, als je een keuze hebt gemaakt die je niet meer terug kan draaien. laat je tranen rollen over je wangen laat het allemaal maar stromen en vooral niet opkroppen is mijn advies.
vrijdag 26 februari 2010 om 22:31
Ik heb ook een abortus gehad,al weer heel lang geleden,had een hele ""foute"" man die nooit maar dan ook nooit een goede vader zou zijn geweest.
Was erg in de war en voelde me zo ontzettend zwanger toen,maar mijn ouders hebben eigenlijk erg veel druk op me uitgeoefend om een abortus te doen,waar ze nu best wel spijt van hebben.
Maar goed,ik was erg jong en door alle ellende vreselijk labiel,een kind wat een kind krijgt zeg maar.
Nu ik wel een kind heb denk ik er wel eens aan terug maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er nooit echt vreselijk veel mee gezeten heb.
Moet zeggen dat die hele periode van toen eigenlijk een zwarte vlek is.
Ik vind mezelf soms zo,n raar wijf dat ik er niet mee zit omdat ik dan verhalen lees van vrouwen lees die er helemaal kapot van zijn
Nee,ik ervaar dat niet zo,misschien heb ik het wel te diep weggestopt hoor.
Maar goed,ik hoop dat jij het een plek kan geven en er over gaat praten,dat lijkt me voor jou het beste.
Wens je veel sterkte met verwerken
Was erg in de war en voelde me zo ontzettend zwanger toen,maar mijn ouders hebben eigenlijk erg veel druk op me uitgeoefend om een abortus te doen,waar ze nu best wel spijt van hebben.
Maar goed,ik was erg jong en door alle ellende vreselijk labiel,een kind wat een kind krijgt zeg maar.
Nu ik wel een kind heb denk ik er wel eens aan terug maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er nooit echt vreselijk veel mee gezeten heb.
Moet zeggen dat die hele periode van toen eigenlijk een zwarte vlek is.
Ik vind mezelf soms zo,n raar wijf dat ik er niet mee zit omdat ik dan verhalen lees van vrouwen lees die er helemaal kapot van zijn
Nee,ik ervaar dat niet zo,misschien heb ik het wel te diep weggestopt hoor.
Maar goed,ik hoop dat jij het een plek kan geven en er over gaat praten,dat lijkt me voor jou het beste.
Wens je veel sterkte met verwerken
zaterdag 27 februari 2010 om 00:32
quote:gewoonpetra schreef op 26 februari 2010 @ 21:09:
Ik dacht ook dat ik het nooit zou doen lilstar.
En pas op met de opmerking "jezelf vergeven" naar iemand toe.
Dat kost járen hoor.
En is idd erg moeilijk.
Ook voor jou Petra een dikke
Wat een prachtige post.
(dan bedoel ik degene voor de hier gequote) .
Ik denk dat TO echt wat aan jouw woorden kan hebben.
Ik dacht ook dat ik het nooit zou doen lilstar.
En pas op met de opmerking "jezelf vergeven" naar iemand toe.
Dat kost járen hoor.
En is idd erg moeilijk.
Ook voor jou Petra een dikke
Wat een prachtige post.
(dan bedoel ik degene voor de hier gequote) .
Ik denk dat TO echt wat aan jouw woorden kan hebben.
zaterdag 27 februari 2010 om 00:42
Ik heb alleen de OP gelezen, maar een goede vriendin van me heeft een tijdje in een soort ondersteunings-praatgroep gezeten (Riagg geloof ik) om e.e.a. te verwerken. Zij vond de combinatie "mensen die weten wat ik voel" en een professioneel licht op de zaken, erg helpend. Misschien iets om over na te denken.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
