Kinderen
alle pijlers
Abortus.
vrijdag 26 februari 2010 om 17:26
Telkens als ik hier mijn verhaal heb getypt, haal ik het weer weg. Ik vind het eng om reacties te krijgen omdat het zo persoonlijk is, maar aan de andere kant wil ik het zo graag kwijt, van me af schrijven. Praten kan ik er zo moeilijk over.
1 mei vorig jaar heb ik een abortus gehad. Ik slikte altijd netjes de pil, maar had een halve week last gehad van erg dunne ontlasting. Nu wist ik dus niet dat dan de pil niet (goed) werkt, ik dacht dat dit alleen met overgeven was. Toen ik niet ongesteld werd heb ik een test gedaan, en jawel. Ik was zwanger.
Ik was compleet in paniek; ik was veel te jong voor een kind! Ik kon dat helemaal niet en wilde niet dezelfde weg in als mijn tweelingszusje die nu een kind heeft van anderhalf. Mijn vriend was helemaal verbijsterd en kon alleen maar uitbrengen; ik wil geen kind, ik wil geen kind.
Zelf twijfelde ik enorm. Ik vond en vind het wel heel bijzonder, een kind krijgen en alles erbij. Ik was ook erg emotioneel in die periode. Mijn vriend zei dat de keuze aan mij was, maar dat hij mij waarschijnlijk wel zou verlaten, hij was hier nog niet aan toe. Dit deed me op de een of andere manier erg veel pijn. Ik heb toen binnen een week gekozen voor een abortus en 1 mei 2009 is die uitgevoerd.
Ik weet niet veel meer van die dag. Alleen dat ons leven (van mijn vriend en mij) gewoon verder ging en dat we zijn gaan samenwonen op 1 juli.
Dit was voor mij heel dubbel, aan de ene kant was ik erg blij dat we gingen samenwonen, aan de andere kant voelde ik me een soort van schuldig en verraden; het had dus wél gekund als we dit kindje hadden laten komen, ''genoeg'' geld, ruimte en liefde in mijn geval. Sinds de abortus is er een gemis in mij gekomen, en een heel verdrietig gevoel. Vaak huil ik als ik alleen ben en denk ik aan hoe het nu had kunnen zijn als ik geen abortus had gehad.
Ik kan er niet met mijn vriend over praten, ik weet niet hoe te beginnen en hij vraagt er nooit naar. Ik voel me zo alleen in mijn verdriet en hoe gek het ook klinkt, ik mis mijn kindje echt. Er gaat geen dag voorbij dat ik bedenk hoe het had kunnen zijn en hoe mijn kindje zou zijn. Als ik mijn tweelingszusje zie met haar kind breekt mijn hard en snap ik niet dat ik ooit een abortus heb kunnen laten doen. Ik kan er niet mee leven, tenminste, zo voelt het. Ik schrijf veel op maar mijn gevoel gaat niet weg. Het liefst zou ik nu mijn spiraaltje eruit rukken en zwanger willen worden, maar ik weet dat dit niets oplost. Maar hoe kom ik ooit van dit gevoel af? Dat alles overweldigende verdriet, spijt.
Ik voel me hier zo alleen in.. Ik weet het gewoon niet meer.
1 mei vorig jaar heb ik een abortus gehad. Ik slikte altijd netjes de pil, maar had een halve week last gehad van erg dunne ontlasting. Nu wist ik dus niet dat dan de pil niet (goed) werkt, ik dacht dat dit alleen met overgeven was. Toen ik niet ongesteld werd heb ik een test gedaan, en jawel. Ik was zwanger.
Ik was compleet in paniek; ik was veel te jong voor een kind! Ik kon dat helemaal niet en wilde niet dezelfde weg in als mijn tweelingszusje die nu een kind heeft van anderhalf. Mijn vriend was helemaal verbijsterd en kon alleen maar uitbrengen; ik wil geen kind, ik wil geen kind.
Zelf twijfelde ik enorm. Ik vond en vind het wel heel bijzonder, een kind krijgen en alles erbij. Ik was ook erg emotioneel in die periode. Mijn vriend zei dat de keuze aan mij was, maar dat hij mij waarschijnlijk wel zou verlaten, hij was hier nog niet aan toe. Dit deed me op de een of andere manier erg veel pijn. Ik heb toen binnen een week gekozen voor een abortus en 1 mei 2009 is die uitgevoerd.
Ik weet niet veel meer van die dag. Alleen dat ons leven (van mijn vriend en mij) gewoon verder ging en dat we zijn gaan samenwonen op 1 juli.
Dit was voor mij heel dubbel, aan de ene kant was ik erg blij dat we gingen samenwonen, aan de andere kant voelde ik me een soort van schuldig en verraden; het had dus wél gekund als we dit kindje hadden laten komen, ''genoeg'' geld, ruimte en liefde in mijn geval. Sinds de abortus is er een gemis in mij gekomen, en een heel verdrietig gevoel. Vaak huil ik als ik alleen ben en denk ik aan hoe het nu had kunnen zijn als ik geen abortus had gehad.
Ik kan er niet met mijn vriend over praten, ik weet niet hoe te beginnen en hij vraagt er nooit naar. Ik voel me zo alleen in mijn verdriet en hoe gek het ook klinkt, ik mis mijn kindje echt. Er gaat geen dag voorbij dat ik bedenk hoe het had kunnen zijn en hoe mijn kindje zou zijn. Als ik mijn tweelingszusje zie met haar kind breekt mijn hard en snap ik niet dat ik ooit een abortus heb kunnen laten doen. Ik kan er niet mee leven, tenminste, zo voelt het. Ik schrijf veel op maar mijn gevoel gaat niet weg. Het liefst zou ik nu mijn spiraaltje eruit rukken en zwanger willen worden, maar ik weet dat dit niets oplost. Maar hoe kom ik ooit van dit gevoel af? Dat alles overweldigende verdriet, spijt.
Ik voel me hier zo alleen in.. Ik weet het gewoon niet meer.
zaterdag 27 februari 2010 om 13:14
Heel erg bedankt allemaal voor jullie lieve berichtjes
Ik denk dat de stap voor mij nog iets te groot is om er met professionele mensen over te praten, maar ik denk dat het wel nodig is voor in de toekomst.
Als ik had geweten dat ik zo met de abortus had gezeten had ik het denk ik nooit gedaan.. Maarja, je kunt niet in de toekomst kijken heh.
Om met mijn vriend te gaan praten, is denk ik wel een goed idee, maar ik ben zo bang dat hij het gewoon afkapt met een, ach, ik denk er eigenlijk nooit meer aan etc. Dat lijkt me erg pijnlijk..
Ik denk dat de stap voor mij nog iets te groot is om er met professionele mensen over te praten, maar ik denk dat het wel nodig is voor in de toekomst.
Als ik had geweten dat ik zo met de abortus had gezeten had ik het denk ik nooit gedaan.. Maarja, je kunt niet in de toekomst kijken heh.
Om met mijn vriend te gaan praten, is denk ik wel een goed idee, maar ik ben zo bang dat hij het gewoon afkapt met een, ach, ik denk er eigenlijk nooit meer aan etc. Dat lijkt me erg pijnlijk..
zaterdag 27 februari 2010 om 14:24
Misschien moet je dat dan juist tegen hem zeggen; dat je niet er echt erg mee zit en graag wil dat hij naar je luisterd en probeerd je te begrijpen.
Ik denk wel dat hoe eerder je de stap neemt erover te gaan praten, hoe sneller het makkelijker zal worden voor je.
Neem je het je vriend overigens niet kwalijk?
Ik was zelf jong ongepland zwanger maar mijn vriend stond achter me, en zou me nooit verlaten. Ik weet niet of ik bij hem had gebleven als hij al gezegd had dat hij me zou verlaten als ik geen abortus zou plegen.
Ik denk wel dat hoe eerder je de stap neemt erover te gaan praten, hoe sneller het makkelijker zal worden voor je.
Neem je het je vriend overigens niet kwalijk?
Ik was zelf jong ongepland zwanger maar mijn vriend stond achter me, en zou me nooit verlaten. Ik weet niet of ik bij hem had gebleven als hij al gezegd had dat hij me zou verlaten als ik geen abortus zou plegen.
zaterdag 27 februari 2010 om 14:31
quote:sinascola schreef op 26 februari 2010 @ 20:02:
[...]
@Eninjoo: Hoe weet jij dat het niet zwaar is voor mensen die geen kinderen willen? Heb je het zelf meegemaakt? Ik vind dit een erg hard oordeel. Mijn vriend wilde toendertijd ook geen kinderen en ik ook niet. Wel hebben we nog 1,5 jaar last gehad in ons sexleven omdat sex niet meer voor plezier stond, maar opeens een hele andere lading heeft gekregen. Je kan er op meerdere manieren last van hebben.
Ik ken 'n paar vrouwen die zelfs bewust kinderen hebben genomen maar die geen spijt hebben van hun gedane abortus, ofwel voor ze aan 'n gezinsleven begonnen, ofwel omdat het ongelukje kwam terwijl ze al 'n kind had en er geen meer bij wou. Denk dat er veel vrouwen zijn die er overdreven veel drama van maken. Als het geen bedoelde zwangerschap was dan is het alleen maar de ongelukkige samenkomst van je eicel met 'n klodder sperma die je normaliter na de seks zo snel mogelijk door de wc spoelt.
De vrouwen die ik ken die 'n abortus hadden, vonden 'n tandartsbehandeling erger. Gezien mijn idee over kinderen, zou ik het zelf ongetwijfeld ook alleen als 'n enorme opluchting ervaren als ik 'n ongelukje zou hebben en ik kan dat nog laten verwijderen.
De opmerking op dit topic dat 'n abortus even zwaar is als 'n overlijden vind ik dan ook absurd. Het is maar 'n klompje cellen wat je nog niet kent, dat staat nooit in verhouding tot het overlijden van 'n levend mens met wie je 'n hechte band hebt.
[...]
@Eninjoo: Hoe weet jij dat het niet zwaar is voor mensen die geen kinderen willen? Heb je het zelf meegemaakt? Ik vind dit een erg hard oordeel. Mijn vriend wilde toendertijd ook geen kinderen en ik ook niet. Wel hebben we nog 1,5 jaar last gehad in ons sexleven omdat sex niet meer voor plezier stond, maar opeens een hele andere lading heeft gekregen. Je kan er op meerdere manieren last van hebben.
Ik ken 'n paar vrouwen die zelfs bewust kinderen hebben genomen maar die geen spijt hebben van hun gedane abortus, ofwel voor ze aan 'n gezinsleven begonnen, ofwel omdat het ongelukje kwam terwijl ze al 'n kind had en er geen meer bij wou. Denk dat er veel vrouwen zijn die er overdreven veel drama van maken. Als het geen bedoelde zwangerschap was dan is het alleen maar de ongelukkige samenkomst van je eicel met 'n klodder sperma die je normaliter na de seks zo snel mogelijk door de wc spoelt.
De vrouwen die ik ken die 'n abortus hadden, vonden 'n tandartsbehandeling erger. Gezien mijn idee over kinderen, zou ik het zelf ongetwijfeld ook alleen als 'n enorme opluchting ervaren als ik 'n ongelukje zou hebben en ik kan dat nog laten verwijderen.
De opmerking op dit topic dat 'n abortus even zwaar is als 'n overlijden vind ik dan ook absurd. Het is maar 'n klompje cellen wat je nog niet kent, dat staat nooit in verhouding tot het overlijden van 'n levend mens met wie je 'n hechte band hebt.
zaterdag 27 februari 2010 om 14:34
zaterdag 27 februari 2010 om 14:40
quote:elninjoo schreef op 27 februari 2010 @ 14:34:
[...]
Die anderen zijn de rare overdramatiserende wijven. Jij gaat er tenminste normaal mee om.
Alsof jij weet waar je het over hebt elninjoo... Ik vind jou raar en overdramatiserend als je het over je ouders hebt. Kom ik je toch ook niet in elk topic mee lastig vallen?
Waarom reageer je eigenlijk op dit topic als je hier niks te zoeken hebt?!
[...]
Die anderen zijn de rare overdramatiserende wijven. Jij gaat er tenminste normaal mee om.
Alsof jij weet waar je het over hebt elninjoo... Ik vind jou raar en overdramatiserend als je het over je ouders hebt. Kom ik je toch ook niet in elk topic mee lastig vallen?
Waarom reageer je eigenlijk op dit topic als je hier niks te zoeken hebt?!
zaterdag 27 februari 2010 om 14:43
quote:Kletsmajoor schreef op 27 februari 2010 @ 14:40:
[...]
Alsof jij weet waar je het over hebt elninjoo... Ik vind jou raar en overdramatiserend als je het over je ouders hebt. Kom ik je toch ook niet in elk topic mee lastig vallen?
Waarom reageer je eigenlijk op dit topic als je hier niks te zoeken hebt?!
Het is 'n openbaar forum, dus als ik ergens wil reageren dan doe ik dat.
Wat is dat toch met mensen zoals bijv. jij die mensen liefst zouden willen weren van topics als ze niet in hun straatje lullen?
[...]
Alsof jij weet waar je het over hebt elninjoo... Ik vind jou raar en overdramatiserend als je het over je ouders hebt. Kom ik je toch ook niet in elk topic mee lastig vallen?
Waarom reageer je eigenlijk op dit topic als je hier niks te zoeken hebt?!
Het is 'n openbaar forum, dus als ik ergens wil reageren dan doe ik dat.
Wat is dat toch met mensen zoals bijv. jij die mensen liefst zouden willen weren van topics als ze niet in hun straatje lullen?
zaterdag 27 februari 2010 om 14:55
quote:Teddyt00t schreef op 27 februari 2010 @ 13:14:
Ik denk dat de stap voor mij nog iets te groot is om er met professionele mensen over te praten, maar ik denk dat het wel nodig is voor in de toekomst.
Hoe groter jij nu denkt dat die stap is, hoe minder groot 'ie in de praktijk zal zijn. Ik weet hoe eng het is om die stap te nemen, maar gun het jezelf, zo te lezen kun je juist nu ondersteuning gebruiken.
quote:Teddyt00t schreef op 27 februari 2010 @ 13:14:
Om met mijn vriend te gaan praten, is denk ik wel een goed idee, maar ik ben zo bang dat hij het gewoon afkapt met een, ach, ik denk er eigenlijk nooit meer aan etc. Dat lijkt me erg pijnlijk..
En ook hiervoor geldt: haal je niet teveel in je hoofd, de werkelijkheid is meestal minder erg. En als het wel zo blijkt te zijn dat hij nooit meer aan de abortus denkt, kom je heel veel te weten over je vriend. En hoe pijnlijk dat ook kan zijn, ik denk dat het heel kostbaar is. Want juist voor je toekomst is het belangrijk dat jij je vriend écht kent en dat je weet wat jij aan hem hebt.
Heel veel sterkte Teddy. Volgens mij ben je sterker dan je denkt. Geloof in jezelf.
Ik denk dat de stap voor mij nog iets te groot is om er met professionele mensen over te praten, maar ik denk dat het wel nodig is voor in de toekomst.
Hoe groter jij nu denkt dat die stap is, hoe minder groot 'ie in de praktijk zal zijn. Ik weet hoe eng het is om die stap te nemen, maar gun het jezelf, zo te lezen kun je juist nu ondersteuning gebruiken.
quote:Teddyt00t schreef op 27 februari 2010 @ 13:14:
Om met mijn vriend te gaan praten, is denk ik wel een goed idee, maar ik ben zo bang dat hij het gewoon afkapt met een, ach, ik denk er eigenlijk nooit meer aan etc. Dat lijkt me erg pijnlijk..
En ook hiervoor geldt: haal je niet teveel in je hoofd, de werkelijkheid is meestal minder erg. En als het wel zo blijkt te zijn dat hij nooit meer aan de abortus denkt, kom je heel veel te weten over je vriend. En hoe pijnlijk dat ook kan zijn, ik denk dat het heel kostbaar is. Want juist voor je toekomst is het belangrijk dat jij je vriend écht kent en dat je weet wat jij aan hem hebt.
Heel veel sterkte Teddy. Volgens mij ben je sterker dan je denkt. Geloof in jezelf.
zaterdag 27 februari 2010 om 14:58
quote:amarettocola schreef op 26 februari 2010 @ 22:31:
Ik vind mezelf soms zo,n raar wijf dat ik er niet mee zit omdat ik dan verhalen lees van vrouwen lees die er helemaal kapot van zijn
Nee,ik ervaar dat niet zo,misschien heb ik het wel te diep weggestopt hoor.
De één heeft spijt van haar keuze voor een abortus. Een ander niet... Je HOEFT je er niet schuldig over te voelen... Het kan echter wel omdat je er misschien niet helemaal achter stond.
Maar als je merendeels achter je keuze staat. Dan hoef je er geen trauma aan over te houden. Dus je hoeft jezelf niet aan te praten dat je het misschien te diep hebt weggestopt...
Misschien heb je het verwerkt op een, voor jou, juiste manier? Fijn dat je er mee kan leven. Want het lijkt me vreselijk als je met de emoties tobt die TO nu ervaart.
Wat ik me afvraag bij vrouwen die een abortus hebben ondergaan en er zoveel moeite mee hebben... Heb je echt spijt van de abortus zelf of worstel je met het (eerder mooi omschreven) 'latent' aanwezig zijn van je kinderwens? Voel je echt 'ik had DAT kind toch graag willen hebben gehad'? Of leg je jezelf ergens op dat het achteraf gezien misschien toch best had gekund allemaal?
Je (latente) kinderwens kan je niet vergelijken met het ondergaan van een abortus... Dan kun je het namelijk nooit verwerken en kom je volgens mij in een cirkel terecht waar je niet uit gaat komen.. Omdat het dus niets met elkaar te maken hoeft en zou moeten hebben.
Al snap ik wel dat die emoties verstrikt met elkaar raken... Maar probeer het toch te scheiden. Met hulp of zonder hulp. Je eventuele toekomstige kind zal geen last hebben van je eerdere keuze... En 'het kindje' wat is weggehaald heeft dat ook niet (dat is niet vals bedoeld maar gewoonweg een feit). Hang geen waarde oordeel aan jezelf. Je doet je best... Meer kan je niet doen. En soms als je je best doet dan maak je misschien (achteraf gezien) verkeerde beslissingen. Maar blijf relativeren. Je mag fouten maken. En je hoeft daar niet jaren voor te boeten. Echt niet.
Ben het ergens ook eens met Elninjoo dat je het niet te groot voor jezelf moet maken. Anders wordt het een heel moeilijk verhaal en wordt de verwerking onmogelijk gemaakt.
Ik vind mezelf soms zo,n raar wijf dat ik er niet mee zit omdat ik dan verhalen lees van vrouwen lees die er helemaal kapot van zijn
Nee,ik ervaar dat niet zo,misschien heb ik het wel te diep weggestopt hoor.
De één heeft spijt van haar keuze voor een abortus. Een ander niet... Je HOEFT je er niet schuldig over te voelen... Het kan echter wel omdat je er misschien niet helemaal achter stond.
Maar als je merendeels achter je keuze staat. Dan hoef je er geen trauma aan over te houden. Dus je hoeft jezelf niet aan te praten dat je het misschien te diep hebt weggestopt...
Misschien heb je het verwerkt op een, voor jou, juiste manier? Fijn dat je er mee kan leven. Want het lijkt me vreselijk als je met de emoties tobt die TO nu ervaart.
Wat ik me afvraag bij vrouwen die een abortus hebben ondergaan en er zoveel moeite mee hebben... Heb je echt spijt van de abortus zelf of worstel je met het (eerder mooi omschreven) 'latent' aanwezig zijn van je kinderwens? Voel je echt 'ik had DAT kind toch graag willen hebben gehad'? Of leg je jezelf ergens op dat het achteraf gezien misschien toch best had gekund allemaal?
Je (latente) kinderwens kan je niet vergelijken met het ondergaan van een abortus... Dan kun je het namelijk nooit verwerken en kom je volgens mij in een cirkel terecht waar je niet uit gaat komen.. Omdat het dus niets met elkaar te maken hoeft en zou moeten hebben.
Al snap ik wel dat die emoties verstrikt met elkaar raken... Maar probeer het toch te scheiden. Met hulp of zonder hulp. Je eventuele toekomstige kind zal geen last hebben van je eerdere keuze... En 'het kindje' wat is weggehaald heeft dat ook niet (dat is niet vals bedoeld maar gewoonweg een feit). Hang geen waarde oordeel aan jezelf. Je doet je best... Meer kan je niet doen. En soms als je je best doet dan maak je misschien (achteraf gezien) verkeerde beslissingen. Maar blijf relativeren. Je mag fouten maken. En je hoeft daar niet jaren voor te boeten. Echt niet.
Ben het ergens ook eens met Elninjoo dat je het niet te groot voor jezelf moet maken. Anders wordt het een heel moeilijk verhaal en wordt de verwerking onmogelijk gemaakt.
zaterdag 27 februari 2010 om 14:59
quote:elninjoo schreef op 27 februari 2010 @ 14:34:
[...]
Die anderen zijn de rare overdramatiserende wijven. Jij gaat er tenminste normaal mee om.Dit vind ik behoorlijk kortzichtig, terwijl ik vaak je eerlijkheid waardeer Elninjoo. Maar met deze quote oordeel je te sterk over iets waar je niets van af weet. Ik gelukkig ook niet (nog geen kinderwens en geen ervaring met abortus), maar juist daarom laat ik het open en zal ik niets zeggen over de verwerking van iemand anders. Ik vraag me sowieso af wat normaal is. Volgens mij hangt normaal af van je karakter en van de situatie waar je je in bevindt. Dat jij hier dus anders in zou staan, betekent niet dat de ervaring van iemand anders hetzelfde zou moeten zijn als de jouwe.
[...]
Die anderen zijn de rare overdramatiserende wijven. Jij gaat er tenminste normaal mee om.Dit vind ik behoorlijk kortzichtig, terwijl ik vaak je eerlijkheid waardeer Elninjoo. Maar met deze quote oordeel je te sterk over iets waar je niets van af weet. Ik gelukkig ook niet (nog geen kinderwens en geen ervaring met abortus), maar juist daarom laat ik het open en zal ik niets zeggen over de verwerking van iemand anders. Ik vraag me sowieso af wat normaal is. Volgens mij hangt normaal af van je karakter en van de situatie waar je je in bevindt. Dat jij hier dus anders in zou staan, betekent niet dat de ervaring van iemand anders hetzelfde zou moeten zijn als de jouwe.
zaterdag 27 februari 2010 om 15:25
Om met mijn vriend te gaan praten, is denk ik wel een goed idee, maar ik ben zo bang dat hij het gewoon afkapt met een, ach, ik denk er eigenlijk nooit meer aan etc. Dat lijkt me erg pijnlijk..
Mocht hij zeggen dat hij er weinig aan denkt dan kapt hij toch niets af? Hij geeft dan alleen aan wat zijn manier is. Dat dit niet herkenbaar voor jou is zegt niets over zijn "afkap"gehalte.
Je kan dan toch aangeven dat jij dit heel anders ervaart dan hem en dat je hoopt op zijn respect voor jouw gevoelens. Oftwel als je vriend het totaal anders emotioneel ervaart dan jij , zegt dit in mijn ogen niet dat hij jou afkapt . Of dat hij jou niet zou willen/ kunnen steunen in jouw emoties en gedachten.
Als je dit weet hoef je misschien minder bang te zijn voor zijn reactie. Herkenning hoeft niet de basis van wederzijds ondersteunen te zijn in een relatie. Zijn reactie bepaalt niet de mate waarin jij behoefte hebt aan begrip lijkt me, en bepaald tevens niet dat hij ondanks het niet herkennen jou niet tot steun kan zijn. Het is in mijn ogen belangrijk dat jij je niet afgewezen voelt als hij zegt dat hij er niet veel over denkt.
Mocht hij zeggen dat hij er weinig aan denkt dan kapt hij toch niets af? Hij geeft dan alleen aan wat zijn manier is. Dat dit niet herkenbaar voor jou is zegt niets over zijn "afkap"gehalte.
Je kan dan toch aangeven dat jij dit heel anders ervaart dan hem en dat je hoopt op zijn respect voor jouw gevoelens. Oftwel als je vriend het totaal anders emotioneel ervaart dan jij , zegt dit in mijn ogen niet dat hij jou afkapt . Of dat hij jou niet zou willen/ kunnen steunen in jouw emoties en gedachten.
Als je dit weet hoef je misschien minder bang te zijn voor zijn reactie. Herkenning hoeft niet de basis van wederzijds ondersteunen te zijn in een relatie. Zijn reactie bepaalt niet de mate waarin jij behoefte hebt aan begrip lijkt me, en bepaald tevens niet dat hij ondanks het niet herkennen jou niet tot steun kan zijn. Het is in mijn ogen belangrijk dat jij je niet afgewezen voelt als hij zegt dat hij er niet veel over denkt.
zaterdag 27 februari 2010 om 15:40
quote:elninjoo schreef op 27 februari 2010 @ 14:43:
[...]
Het is 'n openbaar forum, dus als ik ergens wil reageren dan doe ik dat.
Wat is dat toch met mensen zoals bijv. jij die mensen liefst zouden willen weren van topics als ze niet in hun straatje lullen?
Maar dit was niet je eigen mening verkondigen maar gewoon andere mensen af lopen zeiken. Die opmerking over 'die andere overdramatiserende wijven' was toch nergens voor nodig geweest? En wat is 'normaal omgaan' met een abortus? Jij vindt het blijkbaar alleen normaal als het volgens jou normen gaat (zonder ook maar enige ervaring ermee)
Wat een onzin dat je het alleen maar eens mag zijn om hier te posten maar je kan toch niet zeggen dat het gevoel van TO maar onzin is en dat ze een zeur is omdat ze het zo ervaart?
Stel nou dat jij een topic opent omdat je steun zoekt omdat je vader plotseling is overleden. Ik reageer daarop met 'pfff, jankwijf, je vader is nou eenmaal dood, hij was al 80 en mijn vader is vorig jaar ook plotseling overleden en ik heb ook even een potje gejankt en ben toen weer verder gegaan dus dat zou jij ook zo moeten doen.'
voegt toch niets toe dan voor jou, of wel?
[...]
Het is 'n openbaar forum, dus als ik ergens wil reageren dan doe ik dat.
Wat is dat toch met mensen zoals bijv. jij die mensen liefst zouden willen weren van topics als ze niet in hun straatje lullen?
Maar dit was niet je eigen mening verkondigen maar gewoon andere mensen af lopen zeiken. Die opmerking over 'die andere overdramatiserende wijven' was toch nergens voor nodig geweest? En wat is 'normaal omgaan' met een abortus? Jij vindt het blijkbaar alleen normaal als het volgens jou normen gaat (zonder ook maar enige ervaring ermee)
Wat een onzin dat je het alleen maar eens mag zijn om hier te posten maar je kan toch niet zeggen dat het gevoel van TO maar onzin is en dat ze een zeur is omdat ze het zo ervaart?
Stel nou dat jij een topic opent omdat je steun zoekt omdat je vader plotseling is overleden. Ik reageer daarop met 'pfff, jankwijf, je vader is nou eenmaal dood, hij was al 80 en mijn vader is vorig jaar ook plotseling overleden en ik heb ook even een potje gejankt en ben toen weer verder gegaan dus dat zou jij ook zo moeten doen.'
voegt toch niets toe dan voor jou, of wel?
zaterdag 27 februari 2010 om 15:49
quote:Teddyt00t schreef op 27 februari 2010 @ 13:14:
Heel erg bedankt allemaal voor jullie lieve berichtjes
Ik denk dat de stap voor mij nog iets te groot is om er met professionele mensen over te praten, maar ik denk dat het wel nodig is voor in de toekomst.
Als ik had geweten dat ik zo met de abortus had gezeten had ik het denk ik nooit gedaan.. Maarja, je kunt niet in de toekomst kijken heh.Om met mijn vriend te gaan praten, is denk ik wel een goed idee, maar ik ben zo bang dat hij het gewoon afkapt met een, ach, ik denk er eigenlijk nooit meer aan etc. Dat lijkt me erg pijnlijk..
En wat als het kind gekomen was en je had gewenst dat je abortus had gepleegd? Die situatie was vele malen erger geweest.
Je hebt een beslissing genomen en daar moet je nu mee dealen. Niet meer en niet minder. Het heeft zo ontzettend weinig zin om met spijt te leven van iets waar je zelf op dat moment bewust voor gekozen hebt. Ik krijg ook een beetje het idee dat je het nu overromantiseert. En zelfs een beetje zwelgt in zelfmedelijden.
Het is onomkeerbaar. Het enige wat je nog kunt veranderen is je houding en gedrag nu.
Heel erg bedankt allemaal voor jullie lieve berichtjes
Ik denk dat de stap voor mij nog iets te groot is om er met professionele mensen over te praten, maar ik denk dat het wel nodig is voor in de toekomst.
Als ik had geweten dat ik zo met de abortus had gezeten had ik het denk ik nooit gedaan.. Maarja, je kunt niet in de toekomst kijken heh.Om met mijn vriend te gaan praten, is denk ik wel een goed idee, maar ik ben zo bang dat hij het gewoon afkapt met een, ach, ik denk er eigenlijk nooit meer aan etc. Dat lijkt me erg pijnlijk..
En wat als het kind gekomen was en je had gewenst dat je abortus had gepleegd? Die situatie was vele malen erger geweest.
Je hebt een beslissing genomen en daar moet je nu mee dealen. Niet meer en niet minder. Het heeft zo ontzettend weinig zin om met spijt te leven van iets waar je zelf op dat moment bewust voor gekozen hebt. Ik krijg ook een beetje het idee dat je het nu overromantiseert. En zelfs een beetje zwelgt in zelfmedelijden.
Het is onomkeerbaar. Het enige wat je nog kunt veranderen is je houding en gedrag nu.
zaterdag 27 februari 2010 om 15:58
quote:Evidenza schreef op 27 februari 2010 @ 15:49:
[...]
En wat als het kind gekomen was en je had gewenst dat je abortus had gepleegd? Die situatie was vele malen erger geweest.
Je hebt een beslissing genomen en daar moet je nu mee dealen. Niet meer en niet minder. Het heeft zo ontzettend weinig zin om met spijt te leven van iets waar je zelf op dat moment bewust voor gekozen hebt. Ik krijg ook een beetje het idee dat je het nu overromantiseert. En zelfs een beetje zwelgt in zelfmedelijden.
Het is onomkeerbaar. Het enige wat je nog kunt veranderen is je houding en gedrag nu.
Helemaal waar.
Ik heb ook ooit voor de keuze gestaan om wel/niet abortus te doen. Ik heb het kind gehouden en ik heb het daar óók heel moeilijk mee gehad. Ik heb ook wel eens gedacht had ik maar wel die abortus gedaan. Niet eens zozeer om haar maar meer om de hele situatie eromheen.
Zorg dat je het ook niet al te veel gaat ophemelen die situatie als er wel een kind was gekomen uiteindelijk. Daar zitten ook nadelen aan. En dat was ook geen makkelijke weg geweest.
[...]
En wat als het kind gekomen was en je had gewenst dat je abortus had gepleegd? Die situatie was vele malen erger geweest.
Je hebt een beslissing genomen en daar moet je nu mee dealen. Niet meer en niet minder. Het heeft zo ontzettend weinig zin om met spijt te leven van iets waar je zelf op dat moment bewust voor gekozen hebt. Ik krijg ook een beetje het idee dat je het nu overromantiseert. En zelfs een beetje zwelgt in zelfmedelijden.
Het is onomkeerbaar. Het enige wat je nog kunt veranderen is je houding en gedrag nu.
Helemaal waar.
Ik heb ook ooit voor de keuze gestaan om wel/niet abortus te doen. Ik heb het kind gehouden en ik heb het daar óók heel moeilijk mee gehad. Ik heb ook wel eens gedacht had ik maar wel die abortus gedaan. Niet eens zozeer om haar maar meer om de hele situatie eromheen.
Zorg dat je het ook niet al te veel gaat ophemelen die situatie als er wel een kind was gekomen uiteindelijk. Daar zitten ook nadelen aan. En dat was ook geen makkelijke weg geweest.
zaterdag 27 februari 2010 om 16:07
quote:Kletsmajoor schreef op 27 februari 2010 @ 15:58:
[...]
Helemaal waar.
Ik heb ook ooit voor de keuze gestaan om wel/niet abortus te doen. Ik heb het kind gehouden en ik heb het daar óók heel moeilijk mee gehad. Ik heb ook wel eens gedacht had ik maar wel die abortus gedaan. Niet eens zozeer om haar maar meer om de hele situatie eromheen.
Zorg dat je het ook niet al te veel gaat ophemelen die situatie als er wel een kind was gekomen uiteindelijk. Daar zitten ook nadelen aan. En dat was ook geen makkelijke weg geweest.
Wat lief en stoer van je om dat zo eerlijk te zeggen. Ik weet dat het in het algemeen not done is om dit te vertellen. Terwijl het de normaalste zaak van de wereld is. Het valt niet mee om een kind te krijgen in een situatie die niet gewenst is. Hell, volgens mij is het al moeilijk genoeg in een situatie die wél gewenst en helemaal volgens planning is.
Ik ben zelf bewust kindvrij zoals dat heet. Moet echt niet aan kinderen of moederschap dénken. Heb mijn hele leven mijn stinkende best gedaan niet zwanger te worden, en iedereen weet dat ook. Toen ik endometriose bleek te hebben in vrij serieuze vorm ( chocoladecystes in de eierstokken van 7 cm) bleek 1 van de gevolgen daarvan te zijn dat ik nooit zwanger zou kunnen worden. Nou, een geluk bij een ongeluk dacht ik nog. Maar veel vrouwen in mijn omgeving drongen toch echt aan om te rouwen om dit verlies. Mij was de keuze ontnomen. Wat erg voor mij. En die vrouwen weten allemaal hoe sterk ik erover denk hoor. Maakte niets uit, ik mocht echt heus wel verdrietig zijn om dit grote verlies. Sterker nog, het moest.
Schiet mij maar lek. Ik vond het het enige voordeel van die hele endometriose. Maar zodra het over kinderen krijgen gaat is elk verdriet geoorloofd. Als het niet lukt, als het wel lukt, als je abortus pleegt, als je geen abortus pleegt noem het maar op. Een beetje redelijkheid zou niet misstaan.
[...]
Helemaal waar.
Ik heb ook ooit voor de keuze gestaan om wel/niet abortus te doen. Ik heb het kind gehouden en ik heb het daar óók heel moeilijk mee gehad. Ik heb ook wel eens gedacht had ik maar wel die abortus gedaan. Niet eens zozeer om haar maar meer om de hele situatie eromheen.
Zorg dat je het ook niet al te veel gaat ophemelen die situatie als er wel een kind was gekomen uiteindelijk. Daar zitten ook nadelen aan. En dat was ook geen makkelijke weg geweest.
Wat lief en stoer van je om dat zo eerlijk te zeggen. Ik weet dat het in het algemeen not done is om dit te vertellen. Terwijl het de normaalste zaak van de wereld is. Het valt niet mee om een kind te krijgen in een situatie die niet gewenst is. Hell, volgens mij is het al moeilijk genoeg in een situatie die wél gewenst en helemaal volgens planning is.
Ik ben zelf bewust kindvrij zoals dat heet. Moet echt niet aan kinderen of moederschap dénken. Heb mijn hele leven mijn stinkende best gedaan niet zwanger te worden, en iedereen weet dat ook. Toen ik endometriose bleek te hebben in vrij serieuze vorm ( chocoladecystes in de eierstokken van 7 cm) bleek 1 van de gevolgen daarvan te zijn dat ik nooit zwanger zou kunnen worden. Nou, een geluk bij een ongeluk dacht ik nog. Maar veel vrouwen in mijn omgeving drongen toch echt aan om te rouwen om dit verlies. Mij was de keuze ontnomen. Wat erg voor mij. En die vrouwen weten allemaal hoe sterk ik erover denk hoor. Maakte niets uit, ik mocht echt heus wel verdrietig zijn om dit grote verlies. Sterker nog, het moest.
Schiet mij maar lek. Ik vond het het enige voordeel van die hele endometriose. Maar zodra het over kinderen krijgen gaat is elk verdriet geoorloofd. Als het niet lukt, als het wel lukt, als je abortus pleegt, als je geen abortus pleegt noem het maar op. Een beetje redelijkheid zou niet misstaan.
zaterdag 27 februari 2010 om 16:18
Het is in mijn ogen idd ook heel sterk om jezelf af te vragen in hoeverre jij de situatie overromantiseerd. Echter verdriet is verdriet. Ik denk dat ik dit ook bedoelde net met je vriend , niemand kan jouw vertelllen wat je wel en niet hierin kan en mag voelen. Onderzoek je gevoelens dus met alle tips die je hier krijgt. Echter bepaal zelf wat je voelt en belangrijk ervaart in je gevoel.
Een abortus hoeft dus niet te betekenen dat je niet mag/kan rouwen . Een abortus hoeft ook niet te betekenen dat je moet rouwen.
Echter als ik jou lees TO rouw je wel en is dit jouw wijze waarop je omgaat met deze keuze. Dat kan en mag .
Een abortus hoeft dus niet te betekenen dat je niet mag/kan rouwen . Een abortus hoeft ook niet te betekenen dat je moet rouwen.
Echter als ik jou lees TO rouw je wel en is dit jouw wijze waarop je omgaat met deze keuze. Dat kan en mag .
zaterdag 27 februari 2010 om 16:22
Teddy, probeer naar de toekomst te kijken. Bedenk je ook de voordelen ervan, hoe moeilijk dat misschien ook lijkt.
Maar je kan bv een lange reis maken samen met je vriend of spontaan even uit eten gaan als jullie eigenlijk al onderuit gezakt op de bank zitten.
Of op zondag urenlang samen in bed liggen.
Klinkt misschien allemaal oppervlakkig maar het zijn kleine dingen..
Maar je kan bv een lange reis maken samen met je vriend of spontaan even uit eten gaan als jullie eigenlijk al onderuit gezakt op de bank zitten.
Of op zondag urenlang samen in bed liggen.
Klinkt misschien allemaal oppervlakkig maar het zijn kleine dingen..
zaterdag 27 februari 2010 om 19:29
Ik herken mijzelf heel erg in jouw verhaal.
Ik heb ook een abortus ondergaan dat is nu 25 jaar geleden,ik had een vriend waar ik helemaal gek op was ,zeg maar m,n eerste grote liefde,ook ik ben zwanger geraakt ik was toen 19 jaar.
diep in mijn hart vond ik het wel wat(was gek op kinderen) uiteindelijk ben ik zo omgepraat door mensen om mij heen(ook vriend) om het niet te houden ,want je vergooit je jonge leven en noem maar op alleen maar negativiteit.
Dat ik uiteindelijk onder druk ben gezwicht voor een abortus.
In 1985 was het nog een groter taboe.
Ik heb het daarna zo slecht gehad ,en kon er niet mee dealen.
Kort na de abortus raakte ook mijn relatie uit,ik heb hem echt doodgewenst,een jaar lang lag ik iedere nacht te huilen om wat ik had gedaan,heb ik mijzelf gekwetst met ;ik zal vast geen kinderen meer kunnen krijgen .
Ik herken jou gevoel helemaal,dit gevoel komt vooral voort uit het feit dat je er zeker niet voor 100% achter stond.
het enige wat ik je kan meegeven is ,praat met een deskundige hierover anders blijft het je achtervolgen.
Ik heb nooit die mogelijkheid gehad ,maar had het heel erg nodig toendertijd.
Ik wens je heel veel sterkte om hier mee om te gaan.
want iemand die nooit een abortus heeft ondergaan ,kan dit never voelen.
En als ik hier lees dat iemand jou vindt overromantiseren,dan kan ik alleen maar zeggen ,dat slaat helemaal nergens op dit is echt verdriet,verdriet dat zo diep zit om iets wat van jou zelf was en wat je eigenlijk helemaal niet weg wilde hebben.
Ik heb ook een abortus ondergaan dat is nu 25 jaar geleden,ik had een vriend waar ik helemaal gek op was ,zeg maar m,n eerste grote liefde,ook ik ben zwanger geraakt ik was toen 19 jaar.
diep in mijn hart vond ik het wel wat(was gek op kinderen) uiteindelijk ben ik zo omgepraat door mensen om mij heen(ook vriend) om het niet te houden ,want je vergooit je jonge leven en noem maar op alleen maar negativiteit.
Dat ik uiteindelijk onder druk ben gezwicht voor een abortus.
In 1985 was het nog een groter taboe.
Ik heb het daarna zo slecht gehad ,en kon er niet mee dealen.
Kort na de abortus raakte ook mijn relatie uit,ik heb hem echt doodgewenst,een jaar lang lag ik iedere nacht te huilen om wat ik had gedaan,heb ik mijzelf gekwetst met ;ik zal vast geen kinderen meer kunnen krijgen .
Ik herken jou gevoel helemaal,dit gevoel komt vooral voort uit het feit dat je er zeker niet voor 100% achter stond.
het enige wat ik je kan meegeven is ,praat met een deskundige hierover anders blijft het je achtervolgen.
Ik heb nooit die mogelijkheid gehad ,maar had het heel erg nodig toendertijd.
Ik wens je heel veel sterkte om hier mee om te gaan.
want iemand die nooit een abortus heeft ondergaan ,kan dit never voelen.
En als ik hier lees dat iemand jou vindt overromantiseren,dan kan ik alleen maar zeggen ,dat slaat helemaal nergens op dit is echt verdriet,verdriet dat zo diep zit om iets wat van jou zelf was en wat je eigenlijk helemaal niet weg wilde hebben.
zondag 28 februari 2010 om 17:11
Elninjoo, er is een verschil tussen mening geven en mensen tot op bot kwetsen.
Zowel TO als ikzelf of een van de anderen zijn geen overdramatische types.
Ik vind het behoorlijk stoer om een abortus te kiezen, als je een latente kinderwens hebt en dus verstand boven gevoel te plaatsen.
Erover praten, meningen serieus nemen,adviezen ter harte nemen en gevoelens uitspreken.
Ik vind het alles behalve dramatisch.
De vergelijking tandarts vs abortus, vind ik echt heel ver gaan!
Zowel TO als ikzelf of een van de anderen zijn geen overdramatische types.
Ik vind het behoorlijk stoer om een abortus te kiezen, als je een latente kinderwens hebt en dus verstand boven gevoel te plaatsen.
Erover praten, meningen serieus nemen,adviezen ter harte nemen en gevoelens uitspreken.
Ik vind het alles behalve dramatisch.
De vergelijking tandarts vs abortus, vind ik echt heel ver gaan!
zondag 28 februari 2010 om 17:31
quote:elninjoo schreef op 27 februari 2010 @ 14:34:
[...]
Die anderen zijn de rare overdramatiserende wijven. Jij gaat er tenminste normaal mee om.
Je hoeft geen dramaqueen te zijn om last te hebben van of na te denken over een beslissing die je ooit, om wat voor reden dan ook hebt genomen.
Dat jij het niet begrijpt is prima en je goed recht. Soms lopen dingen echter anders dan je gepland, bedacht of gehoopt had.
Iemand een overdramatiserend wijf noemen gaat wat mij betreft net een stapje te ver.
[...]
Die anderen zijn de rare overdramatiserende wijven. Jij gaat er tenminste normaal mee om.
Je hoeft geen dramaqueen te zijn om last te hebben van of na te denken over een beslissing die je ooit, om wat voor reden dan ook hebt genomen.
Dat jij het niet begrijpt is prima en je goed recht. Soms lopen dingen echter anders dan je gepland, bedacht of gehoopt had.
Iemand een overdramatiserend wijf noemen gaat wat mij betreft net een stapje te ver.
zondag 28 februari 2010 om 17:50
zullen we iedereen gewoon in zijn of haar waarde laten? Denk dat er geen goede of slechte manier is hiermee om te gaan en een ander kan dat niet voor je bepalen. Het is wel van belang om je er niet door te laten overspoelen, om er mee aan de slag te gaan. Maar als iemand er voor 100% achter staat en er geen moeite mee heeft, dat is dan toch ook goed?
Teddy, probeer er met je vriend over te praten, over hoe jij je voelt zonder verwijten of invullingen naar hem toe
Teddy, probeer er met je vriend over te praten, over hoe jij je voelt zonder verwijten of invullingen naar hem toe
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zondag 7 maart 2010 om 20:00
quote:elninjoo schreef op 27 februari 2010 @ 14:34:
[...]
Die anderen zijn de rare overdramatiserende wijven. Jij gaat er tenminste normaal mee om.Is er een norm dan, voor "normaal"? Ik vind trouwens mensen die nooit aan zichzelf en hun beslissingen twijfelen in de regel veel enger, dan mensen die af en toe flink op hun bek gaan na een (zelf) genomen beslissing.
[...]
Die anderen zijn de rare overdramatiserende wijven. Jij gaat er tenminste normaal mee om.Is er een norm dan, voor "normaal"? Ik vind trouwens mensen die nooit aan zichzelf en hun beslissingen twijfelen in de regel veel enger, dan mensen die af en toe flink op hun bek gaan na een (zelf) genomen beslissing.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
