Overig
alle pijlers
3000+ deel 37 alweer!
vrijdag 26 februari 2010 om 23:05
14 oktober is achteraf een historische dag geweest Op die dag besloot Floor dat ze 1 x een topic wilde met 3000 postings.
Het resultaat? Vandaag wordt deel 36 geopend van een topic dat uitgegroeid is tot een verzameling maffe, leuke, lieve mensen die lief en leed met elkaar delen en waar iedereen welkom is.
Regels? Een paar maar:
1. S.v.p. niet quoten van gevoelige, persoonlijke informatie (korte algemene quotes zijn wel toegestaan).
2. We tonen respect naar elkaar toe in elke situatie.
3. Verdriet wordt niet vergeleken, leed is leed.
4. Hengelen is alleen toegestaan als de gehengelde dat kan waarderen
5. De nachtploeg maakt eventueel ontbijt voor de ochtendploeg!
6. Minny wordt niet geknuffeld
Schrijf mee als je wilt, maar onthoud:
DIT TOPIC IS VERSLAVEND!
maandag 1 maart 2010 om 23:58
dinsdag 2 maart 2010 om 00:02
@Iry, meid, je bent veel meer waard dan die lichtgrijze lettertjes, die benne ook zo moeiluk te lezuh.
Je komt uit de gevarenzone, echt, daar heb ik het volste vertrouwen in. Op een dag wordt jouw vechten beloond, dat kan en mag niet anders. En het verkopen van je struisvogel is errug belangrijk. (Heb ik m trouwens gekocht? Heb dat verhuurbedrijf nog steeds, maar mijn huurders brengen dat ding niet terug en steken hun kop in t zand voor mijn herinneringen en dwangbevelen. Mijn verzekeraar doet dat af als bedrijfsrisico, snappen jullie dat nou?)
Je komt uit de gevarenzone, echt, daar heb ik het volste vertrouwen in. Op een dag wordt jouw vechten beloond, dat kan en mag niet anders. En het verkopen van je struisvogel is errug belangrijk. (Heb ik m trouwens gekocht? Heb dat verhuurbedrijf nog steeds, maar mijn huurders brengen dat ding niet terug en steken hun kop in t zand voor mijn herinneringen en dwangbevelen. Mijn verzekeraar doet dat af als bedrijfsrisico, snappen jullie dat nou?)
Er zijn momenten waar je intens van geniet, tel die momenten en je leeft!
dinsdag 2 maart 2010 om 00:09
Nou ja.... je denkt altijd, doodgaan overkomt mij niet, te abstract allemaal ook al werd het honderd keer gezegd en werd ik streng onder controle gehouden en zo nu en dan bij gevuld aan tekorten.
Totdat het allemaal niet meer zo abstract wordt......
En je lijf het begint op te geven, de signalen af begint te geven.
En dan klapt het hard in je gezicht.
Dus probeer ik nu nog te redden wat er te redden valt aan gezondheid, al zijn sommige dingen gewoonweg al een verloren zaak.
Zo wel te lezen
Totdat het allemaal niet meer zo abstract wordt......
En je lijf het begint op te geven, de signalen af begint te geven.
En dan klapt het hard in je gezicht.
Dus probeer ik nu nog te redden wat er te redden valt aan gezondheid, al zijn sommige dingen gewoonweg al een verloren zaak.
Zo wel te lezen
dinsdag 2 maart 2010 om 00:10
Sjee, No, wat ontzettend geweldig heerlijk!
En dat grenzeloze... heel herkenbaar. Vóór ik acht jaar geleden de medicatie kreeg waardoor mijn slaapstoornis onder controle werd gebracht, was ik zo uitgeput van dat omgekeerde ritme en de kwalitatief slechte slaap, dat ik helemaal niets meer kon. Kon nog niet van de bank naar de wc lopen, ik zakte gewoon door mijn benen. En in eerste instantie wist niemand hoe dat kwam en wat ze eraan konden doen. Na anderhalf jaar (!) op de bank heb ik me er maar bij neergelegd dat dat het dus was, voor de rest van mijn leven. Tot ik opeens bij een nieuwe huisarts terecht kwam, die wat beter op had zitten letten dan alle huisartsen en specialisten daarvóór. Zij verwees me door naar een neuroloog, expert op gebied van mijn slaapstoornis, en die constateerde al snel dat dát was waar het zo spaak liep bij mij. Ik kreeg medicatie en een week later had ik mijn eerste strandwandeling gemaakt. Echt onvoorstelbaar, terwijl ik daarvóór alleen maar aan het loslaten en accepteren was geweest, kon ik toen ineens weer gaan léven. Echt een heel vreemde gewaarwording vond ik dat, ook hoe je leven op z'n kop gezet wordt door iets zo vanzelfsprekends als weer iets van een toekomst hebben. Dat grenzeloze en de ruimte die ik kreeg... ik vond dat heel beangstigend juist in het begin, was zo gewend geraakt aan de zekerheid van mijn coconnetje.
Maar gelukkig went dat ook weer dus. Ik snuffel nu door omstandigheden weer even aan hoe het tóen was en ik benijd mezelf niet, zeg maar. Het is in mijn geval altijd een beetje schipperen geweest, omdat er wat meer dingen spelen dan alleen dit, maar dit is wel het grootste. En dit maakt inderdaad precies het verschil tussen in een coconnetje wegkwijnen of het over "mijn leven" hebben, waar ik iets mee móet. Waar ik iets mee kán.
Kan over jouw situatie alleen maar zeggen dat ik het echt ontstellend mooi vind dat je dit gegeven is. En veel sterkte toch ook wel met het wennen aan je nieuwe vrijheden en perspectieven. Want hoe fijn en geweldig ook, ik weet uit eigen ervaring dat het uitstippelen van een nieuw pad niet alléén maar leuk is.
En dat grenzeloze... heel herkenbaar. Vóór ik acht jaar geleden de medicatie kreeg waardoor mijn slaapstoornis onder controle werd gebracht, was ik zo uitgeput van dat omgekeerde ritme en de kwalitatief slechte slaap, dat ik helemaal niets meer kon. Kon nog niet van de bank naar de wc lopen, ik zakte gewoon door mijn benen. En in eerste instantie wist niemand hoe dat kwam en wat ze eraan konden doen. Na anderhalf jaar (!) op de bank heb ik me er maar bij neergelegd dat dat het dus was, voor de rest van mijn leven. Tot ik opeens bij een nieuwe huisarts terecht kwam, die wat beter op had zitten letten dan alle huisartsen en specialisten daarvóór. Zij verwees me door naar een neuroloog, expert op gebied van mijn slaapstoornis, en die constateerde al snel dat dát was waar het zo spaak liep bij mij. Ik kreeg medicatie en een week later had ik mijn eerste strandwandeling gemaakt. Echt onvoorstelbaar, terwijl ik daarvóór alleen maar aan het loslaten en accepteren was geweest, kon ik toen ineens weer gaan léven. Echt een heel vreemde gewaarwording vond ik dat, ook hoe je leven op z'n kop gezet wordt door iets zo vanzelfsprekends als weer iets van een toekomst hebben. Dat grenzeloze en de ruimte die ik kreeg... ik vond dat heel beangstigend juist in het begin, was zo gewend geraakt aan de zekerheid van mijn coconnetje.
Maar gelukkig went dat ook weer dus. Ik snuffel nu door omstandigheden weer even aan hoe het tóen was en ik benijd mezelf niet, zeg maar. Het is in mijn geval altijd een beetje schipperen geweest, omdat er wat meer dingen spelen dan alleen dit, maar dit is wel het grootste. En dit maakt inderdaad precies het verschil tussen in een coconnetje wegkwijnen of het over "mijn leven" hebben, waar ik iets mee móet. Waar ik iets mee kán.
Kan over jouw situatie alleen maar zeggen dat ik het echt ontstellend mooi vind dat je dit gegeven is. En veel sterkte toch ook wel met het wennen aan je nieuwe vrijheden en perspectieven. Want hoe fijn en geweldig ook, ik weet uit eigen ervaring dat het uitstippelen van een nieuw pad niet alléén maar leuk is.
dinsdag 2 maart 2010 om 00:24
Daar hebben we het idd al over gehad Q
En al is het een totaal ander verhaal, de raakvlakken van de emotie is er wel.
Ik geef je ook een
En No
Meid.. het is alsof je eerst nog maar een puzzel van 250 stukjes had en nu ineens een van 2000 stukjes.
Veel mooier deze puzzel!, alleen deze puzzel is wel moeilijker om in elkaar te gaan leggen
En al is het een totaal ander verhaal, de raakvlakken van de emotie is er wel.
Ik geef je ook een
En No
Meid.. het is alsof je eerst nog maar een puzzel van 250 stukjes had en nu ineens een van 2000 stukjes.
Veel mooier deze puzzel!, alleen deze puzzel is wel moeilijker om in elkaar te gaan leggen
dinsdag 2 maart 2010 om 00:29