Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet!
zondag 1 november 2009 om 08:39
Donderdagavond heeft mijn vriend onze realtie verbroken... Hij is moe, zijn energie is op en kan het dus niet meer opbrengen om voor ons te vechten. De afgelopen weken is het wat rommelig geweest is onze relatie. MIjn vriend was erg in de war, voelde zich vaak rot en kon mij niet de reden geven waarom... Leuke dingen deden we niet meer, we zaten alleen nog maar thuis te huilen en te praten.
Donderdag is dus de bom gebarsten, hij stopt er mee! En nu komt de aap uit de mouw: hij heeft het gevoel dat hij altijd op zijn tenen moet lopen, hij kan mij niet bieden wat ik wil, en sinds hij mij kent voelt hij zich vaak ongelukkig... Waarom heeft hij mij dit niet eerder verteld? Waarom kwam hij iedere avond bij mij slapen terwijl ik aangaf dat het ook goed is om ieder in ons eigen huisje te slapen? Waarom ging hij met mij 2 weken op vakantie? Waarom zei hij dat hij wilde samenwonen, trouwen en kinderen krijgen met mij? Ik ben zo in de war.... snap er helemaal niks van.
Ik heb bij hem juist zo veel afstand gehouden omdat ik net uit een relatie kwam. Maar hij bleef volhouden en zei al na een maand tegen mij: misschien is dit wel voor altijd. Uiteindelijk heb ik me dus helemaal gegeven aan hem...
En nu... Nu ben ik zo ontzettend verdrietig. Ik heb hem gesmeekt bij me te blijven, om het alsjeblieft niet op te geven, om ons nog een kans te geven. Ik heb geschreeuwd, gejankt, hem vast gepakt.. Ik was wanhopig, en zo ken ik mezelf helemaal niet, ben juist een heel rustig persoon. Maar het idee dat ik de liefde van mijn leven kwijt ben maakt me gek! Daar baal ik van! Ik ben juist iemand die de rust kan bewaren, en die een man nooit zou smeken om alsjeblieft bij me te blijven.....
Nu zijn we dan een paar dagen verder en voel ik me wat rustiger... Ik heb hem nog wel een paar keer gebeld en gezegd dat ik zielsveel van hem hou. Maar hij is er van overtuigd dat dit de juiste beslissing is.
En wat moet ik nu? Ik mis hem zo ontzettend, wij hadden het zo leuk. We konden goed praten, lachen, huilen.. We konden samen uren in bed liggen, elkaar vasthouden zonder iets te zeggen. We deden heel veel leuk dingen met vrienden. Ik was volgens hem zijn beste vriendin. En hij is zeker mijn beste vriend.
We hebben echt een heerlijke tijd gehad, ik dacht dat hij de ware was voor mij. Daarom kan ik het waarschijnlijk ook allemaal niet bevatten.
Hoe moet ik hier nu mee om gaan?
Donderdag is dus de bom gebarsten, hij stopt er mee! En nu komt de aap uit de mouw: hij heeft het gevoel dat hij altijd op zijn tenen moet lopen, hij kan mij niet bieden wat ik wil, en sinds hij mij kent voelt hij zich vaak ongelukkig... Waarom heeft hij mij dit niet eerder verteld? Waarom kwam hij iedere avond bij mij slapen terwijl ik aangaf dat het ook goed is om ieder in ons eigen huisje te slapen? Waarom ging hij met mij 2 weken op vakantie? Waarom zei hij dat hij wilde samenwonen, trouwen en kinderen krijgen met mij? Ik ben zo in de war.... snap er helemaal niks van.
Ik heb bij hem juist zo veel afstand gehouden omdat ik net uit een relatie kwam. Maar hij bleef volhouden en zei al na een maand tegen mij: misschien is dit wel voor altijd. Uiteindelijk heb ik me dus helemaal gegeven aan hem...
En nu... Nu ben ik zo ontzettend verdrietig. Ik heb hem gesmeekt bij me te blijven, om het alsjeblieft niet op te geven, om ons nog een kans te geven. Ik heb geschreeuwd, gejankt, hem vast gepakt.. Ik was wanhopig, en zo ken ik mezelf helemaal niet, ben juist een heel rustig persoon. Maar het idee dat ik de liefde van mijn leven kwijt ben maakt me gek! Daar baal ik van! Ik ben juist iemand die de rust kan bewaren, en die een man nooit zou smeken om alsjeblieft bij me te blijven.....
Nu zijn we dan een paar dagen verder en voel ik me wat rustiger... Ik heb hem nog wel een paar keer gebeld en gezegd dat ik zielsveel van hem hou. Maar hij is er van overtuigd dat dit de juiste beslissing is.
En wat moet ik nu? Ik mis hem zo ontzettend, wij hadden het zo leuk. We konden goed praten, lachen, huilen.. We konden samen uren in bed liggen, elkaar vasthouden zonder iets te zeggen. We deden heel veel leuk dingen met vrienden. Ik was volgens hem zijn beste vriendin. En hij is zeker mijn beste vriend.
We hebben echt een heerlijke tijd gehad, ik dacht dat hij de ware was voor mij. Daarom kan ik het waarschijnlijk ook allemaal niet bevatten.
Hoe moet ik hier nu mee om gaan?
zaterdag 6 maart 2010 om 20:45
Thx Mirre voor je berichtje, ja heb weer een harde les geleerd. Ik moet gewoon trouw blijven aan mezelf.
Ik ga zo lekker uiteten met een goeie vriend en misschien nog de stad in, gewoon even lol maken
. Is ook belangrijk.
Vind het knap hoe jullie met de dingen om gaan, de mannen nuchter, maar ook de reeel. De vrouwen stoer, gevoelig, maar ook eerlijk.
Ik hoop dat iedereen een fijne avond heeft en wat leuks gaat doen!
Ik ga zo lekker uiteten met een goeie vriend en misschien nog de stad in, gewoon even lol maken
. Is ook belangrijk.Vind het knap hoe jullie met de dingen om gaan, de mannen nuchter, maar ook de reeel. De vrouwen stoer, gevoelig, maar ook eerlijk.
Ik hoop dat iedereen een fijne avond heeft en wat leuks gaat doen!
zaterdag 6 maart 2010 om 21:27
Hoi allemaal,
goed om te lezen dat ik niet de enige ben in zo een situatie. Ook ik zit alleen thuis vanavond. Kindje is bij papa. We zitten midden in de scheiding. Wat een"k*t periode. Was het maar achter de rug. Wil me weer vrolijk en happy voelen. Het los laten is moeilijk. Zeker omdat je contact MOET hebben ivm kind. Probeer het wel te minimaliseren.
Zitten hier niet toevallig mensen uit omgeving 070 om eens lekker een wijntje te drinken in de stad?
Groetjes visje
goed om te lezen dat ik niet de enige ben in zo een situatie. Ook ik zit alleen thuis vanavond. Kindje is bij papa. We zitten midden in de scheiding. Wat een"k*t periode. Was het maar achter de rug. Wil me weer vrolijk en happy voelen. Het los laten is moeilijk. Zeker omdat je contact MOET hebben ivm kind. Probeer het wel te minimaliseren.
Zitten hier niet toevallig mensen uit omgeving 070 om eens lekker een wijntje te drinken in de stad?
Groetjes visje
zaterdag 6 maart 2010 om 21:50
Zo ik zit met een wijntje op de bank. Ben echt weer helemaal in tranen helaas en snap maar niet waar mijn sterke en rustige gevoel gebleven is! Bedankt voor jullie lieve berichtjes.
Mirre heb jij ook zo'n terugval gehad? Zijn er nog andere meiden die zo'n terugval hebben gehad na een paar goede dagen? Ik snap niet waar mijn sterke gevoel gebleven is en vraag me af waarom ik nu weer zo in tranen ben terwijl ik de laatste dagen geen behoefte had om te huilen. Ik kwam zo goed de dag door en nu.. lijkt wel alsof de minuten weer uren zijn..
Mirre heb jij ook zo'n terugval gehad? Zijn er nog andere meiden die zo'n terugval hebben gehad na een paar goede dagen? Ik snap niet waar mijn sterke gevoel gebleven is en vraag me af waarom ik nu weer zo in tranen ben terwijl ik de laatste dagen geen behoefte had om te huilen. Ik kwam zo goed de dag door en nu.. lijkt wel alsof de minuten weer uren zijn..
zaterdag 6 maart 2010 om 22:00
Diay: ik ben natuurlijk nog niet zo lang met mn ex uit elkaar dus echt een terugval na een rustig en kalm gevoel heb ik nog niet ervaren. Maar kan het wel begrijpen.. En oook begrijpen dat je er naar onder voelt! dus een dikke Je bent een sterke vrouw.. Je doet het goed met je kind. Je hebt een lekker dagje met je kind gehad neem ik aan? Ik vind je echt een voorbeeld, ik zou graag zo rustig en kalm willen worden als jij nadat het een tijdje over is.. Dus snotter lekker vanaaf, slobber lekker aan je wijntje en morgen ziet alles er een stukl anders uit!
zaterdag 6 maart 2010 om 22:07
thanks sloopthard, doet me goed om te horen dat ik een "voorbeeld" voor je ben. Ik heb me echt heel sterk gevoeld de laatste dagen en hoop echt dat ik dat weer terug krijg. Zit nu lekker aan een wijntje en probeer veel afleiding te vinden (kom lekker even het forum vol kalken hehe) dus begin nu wel iets rustiger te worden. Hoe voel jij je nu dan?
zaterdag 6 maart 2010 om 22:21
@ Diay: Ja,heel herkenbaar hoor..heb wel meer dan één terugval gehad hoor...zweer het je! En het goede nieuws is;heb ze allemaal doorleefd en ben er nog Ja,it sucks,not funny at all..
Ik had ook momenten dat ik zo niet bij mijn eigen kracht kon,echt verschrikkelijk..dat ik bang was dat het altijd zo zou blijven ,dat ik me niet meer beter zou gaan voelen. Bullshit natuurlijk..(gelukkig) maar was wel ff goed van m'n padje af! Ik wilde te krampachtig loslaten,het moest snel.ik wilde verder..moet ook allemaal..maar het kost tijd! Tijd die ik het (eerst) niet wilde geven.Tot ik erachter kwam dat het allemaal averechts werkte..Hoe harder ik niet meer aan ex wilde denken,was er 24/7 mee bezig..niet verdrietig willen zijn,jankte juist mijn ogen uit m'n kop...Dus gedacht,dan maar andersom..ik laat het verdriet toe wanneer het kan (i.v.m kids),als ik aan hem denk dan is dat ff zo,maar niet te lang.dan "stuurde" ik de gedachte weg. Want eigenlijk was ik mijn verdriet aan het ontkennen..niet goed,want dan ontken je ook de relatie en de mooie dingen die het je gebracht heeft. Toen ik het de ruimte gaf,kreeg ikzelf ook weer 'lucht' en ging het ineens wel langzaam beter. Naja,zo werkte het voor mij hoor,ieder moet daar ook zijn/haar eigen manier in vinden natuurlijk.Hoop dat je een beetje snapt wat ik bedoel te zeggen..Ook voor jou komt het goed!
@ visje69: Wens je heel veel sterkte! Het is ook een kutperiode,i know..Helaas woon ik ook niet in de buurt..
Ik had ook momenten dat ik zo niet bij mijn eigen kracht kon,echt verschrikkelijk..dat ik bang was dat het altijd zo zou blijven ,dat ik me niet meer beter zou gaan voelen. Bullshit natuurlijk..(gelukkig) maar was wel ff goed van m'n padje af! Ik wilde te krampachtig loslaten,het moest snel.ik wilde verder..moet ook allemaal..maar het kost tijd! Tijd die ik het (eerst) niet wilde geven.Tot ik erachter kwam dat het allemaal averechts werkte..Hoe harder ik niet meer aan ex wilde denken,was er 24/7 mee bezig..niet verdrietig willen zijn,jankte juist mijn ogen uit m'n kop...Dus gedacht,dan maar andersom..ik laat het verdriet toe wanneer het kan (i.v.m kids),als ik aan hem denk dan is dat ff zo,maar niet te lang.dan "stuurde" ik de gedachte weg. Want eigenlijk was ik mijn verdriet aan het ontkennen..niet goed,want dan ontken je ook de relatie en de mooie dingen die het je gebracht heeft. Toen ik het de ruimte gaf,kreeg ikzelf ook weer 'lucht' en ging het ineens wel langzaam beter. Naja,zo werkte het voor mij hoor,ieder moet daar ook zijn/haar eigen manier in vinden natuurlijk.Hoop dat je een beetje snapt wat ik bedoel te zeggen..Ook voor jou komt het goed!
@ visje69: Wens je heel veel sterkte! Het is ook een kutperiode,i know..Helaas woon ik ook niet in de buurt..
zaterdag 6 maart 2010 om 22:21
@ Diay: Ja,heel herkenbaar hoor..heb wel meer dan één terugval gehad hoor...zweer het je! En het goede nieuws is;heb ze allemaal doorleefd en ben er nog Ja,it sucks,not funny at all..
Ik had ook momenten dat ik zo niet bij mijn eigen kracht kon,echt verschrikkelijk..dat ik bang was dat het altijd zo zou blijven ,dat ik me niet meer beter zou gaan voelen. Bullshit natuurlijk..(gelukkig) maar was wel ff goed van m'n padje af! Ik wilde te krampachtig loslaten,het moest snel.ik wilde verder..moet ook allemaal..maar het kost tijd! Tijd die ik het (eerst) niet wilde geven.Tot ik erachter kwam dat het allemaal averechts werkte..Hoe harder ik niet meer aan ex wilde denken,was er 24/7 mee bezig..niet verdrietig willen zijn,jankte juist mijn ogen uit m'n kop...Dus gedacht,dan maar andersom..ik laat het verdriet toe wanneer het kan (i.v.m kids),als ik aan hem denk dan is dat ff zo,maar niet te lang.dan "stuurde" ik de gedachte weg. Want eigenlijk was ik mijn verdriet aan het ontkennen..niet goed,want dan ontken je ook de relatie en de mooie dingen die het je gebracht heeft. Toen ik het de ruimte gaf,kreeg ikzelf ook weer 'lucht' en ging het ineens wel langzaam beter. Naja,zo werkte het voor mij hoor,ieder moet daar ook zijn/haar eigen manier in vinden natuurlijk.Hoop dat je een beetje snapt wat ik bedoel te zeggen..Ook voor jou komt het goed!
@ visje69: Wens je heel veel sterkte! Het is ook een kutperiode,i know..Helaas woon ik ook niet in de buurt..
Ik had ook momenten dat ik zo niet bij mijn eigen kracht kon,echt verschrikkelijk..dat ik bang was dat het altijd zo zou blijven ,dat ik me niet meer beter zou gaan voelen. Bullshit natuurlijk..(gelukkig) maar was wel ff goed van m'n padje af! Ik wilde te krampachtig loslaten,het moest snel.ik wilde verder..moet ook allemaal..maar het kost tijd! Tijd die ik het (eerst) niet wilde geven.Tot ik erachter kwam dat het allemaal averechts werkte..Hoe harder ik niet meer aan ex wilde denken,was er 24/7 mee bezig..niet verdrietig willen zijn,jankte juist mijn ogen uit m'n kop...Dus gedacht,dan maar andersom..ik laat het verdriet toe wanneer het kan (i.v.m kids),als ik aan hem denk dan is dat ff zo,maar niet te lang.dan "stuurde" ik de gedachte weg. Want eigenlijk was ik mijn verdriet aan het ontkennen..niet goed,want dan ontken je ook de relatie en de mooie dingen die het je gebracht heeft. Toen ik het de ruimte gaf,kreeg ikzelf ook weer 'lucht' en ging het ineens wel langzaam beter. Naja,zo werkte het voor mij hoor,ieder moet daar ook zijn/haar eigen manier in vinden natuurlijk.Hoop dat je een beetje snapt wat ik bedoel te zeggen..Ook voor jou komt het goed!
@ visje69: Wens je heel veel sterkte! Het is ook een kutperiode,i know..Helaas woon ik ook niet in de buurt..
zaterdag 6 maart 2010 om 22:43
Je hebt helemaal gelijk Mirre, ik wilde er (vanaf de eerste week al) klaar mee zijn. Ik wilde geen pijn en verdriet maar gewoon lekker lang leven de lol verder met mijn leven. Maar ja dat ging natuurlijk niet. Pas toen ik al het verdriet toe heb gelaten ging het beter. Eerst nog een paar dagen net zoals jij helemaal van het padje af geweest en daarna ging het beter. Vorige week toen ik me zo goed begon te voelen was ik even bang dat het te snel ging. Dat het niet normaal was dat ik me zo goed voelde. Langzaam had ik door dat dit een deel van het loslaten was en ik voelde me steeds beter. Zelfs 2 dagen geen traan gelaten. Dat vond ik heel wat na ruim 4 weken non stop huilen. Natuurlijk heeft het me wel wat gedaan, de sex en de moeite die hij de laatste dagen doet. Maar voor mijn gevoel ging ik toch door. Voor mijn gevoel nam ik afstand en liet ik alles van zijn kant af komen. Ik liet los!! Ik hoop zo dat ik hier heeeel snel weer uit ben want ik wil me niet weer dagen als een zombie voelen..
zaterdag 6 maart 2010 om 22:54
@diay: zie je wel je komt er wel.. Loslaten gaat gewoon ook moeilijk. Is ook lastig. Ik voel me wisselend. Als ik er aan denk nooit meer samen te zullen zijn... Voel ik me k*t en erg verdrietig.. Nooit meer samen wakker worden etc. Maar als ik aan alle dingen denk die ik wel weer kan... Aan alle vrijheid die ik heb, aan de keuzevrijheid.. En het feit dat ik miscchien wel nu echt die wereldreis kan maken.. Ex was niet echt reislustig.. En daarvoor ben ik een keer op reis geweest en toen ik na 2 maanden niet naar huis kwam chanteerde een veel eerdere ex me. Dus helaas australie nooit bereikt.. Nu heb ik alle vrijheid om te gaan en staan waar ik wil (heb nog geen kids) en dat gevoel voelt heerlijk.. Toen ik vannochtend door de duinen heen rende in de zon met de wind door me haren dacht ik, ik heb geen man nodig en dat gevoel zit er zelfs op een zaterdagavond in mn up op de bank behoorlijk in. Denk echt dat ik heel gelukkig kan worden zonder me zorgen te hoeven maken over mn vriend, of ik wel leuk genoeg bent, waarom die afstandelijk reageert... Lekker een tijdje heel egoistisch aan mezelf denken
zaterdag 6 maart 2010 om 23:00
Diay,snap precies wat je bedoelt! Ik was het op gegeven moment ook zo ongelovelijk zat! Elke dag maar hopen dat het beter zou gaan en dan viel het weer tegen..damn! En zoals je je nu ff voelt,maakt je dan bang..want je wilt niet terug naar dat gevoel van die beginperiode..Zo herkenbaar! Maar beschouw het 'gewoon' als een dipje en die ga je snel weer te boven komen! Vandaag ff niet dan maar morgen weer nieuwe kansen,vlogens mij veel zon morgen! Helpt (mij) ook hoor! Ff erop uit,frisse neus halen,andere gedachten...
zaterdag 6 maart 2010 om 23:08
kan iemand mij misschien een pep talk geven?
ik ga morgen bij m'n ex langs om wat financiële dingen te regelen.
ik heb eigenlijk helemaal geen zin om te gaan, maar wil het even geregeld hebben, zodat ik er vanaf ben en ik geen reden meer heb om in contact met hem te komen.
ik ben bang dat hij heel emotioneel zal reageren en daar heb ik eigenlijk niet zo'n zin in, want ik merk dat dat moeilijk is voor mij. op een gegeven moment breek ik ook.
hebben jullie misschien tips, zodat ik mijn hoofd koel kan houden?
ik ga morgen bij m'n ex langs om wat financiële dingen te regelen.
ik heb eigenlijk helemaal geen zin om te gaan, maar wil het even geregeld hebben, zodat ik er vanaf ben en ik geen reden meer heb om in contact met hem te komen.
ik ben bang dat hij heel emotioneel zal reageren en daar heb ik eigenlijk niet zo'n zin in, want ik merk dat dat moeilijk is voor mij. op een gegeven moment breek ik ook.
hebben jullie misschien tips, zodat ik mijn hoofd koel kan houden?
zaterdag 6 maart 2010 om 23:22
Oh Girl, dat is moeilijk...
Ehmm, ik zou waarschijnlijk afstand bewaren. Zorgen dat je niet in situaties belandt waarin het mis kan gaan. Behandel hem als je broer. Ga bijvoorbeeld aan de eettafel zitten, dat praat al heel anders als samen op de bank. Heb het uitsluitend over de zaken waarvoor je kwam en verzandt niet in discussies over jullie.. Als je wilt kun je dat ook zeggen: Ik ben hier om over praktische zaken te praten, niet over ons..
Probeer van tevoren te bedenken waarom je ook alweer weggegaan bent, en hou daaraan vast.
En als je echt geen zin hebt, het kan volgende week ook nog...Succes
Ehmm, ik zou waarschijnlijk afstand bewaren. Zorgen dat je niet in situaties belandt waarin het mis kan gaan. Behandel hem als je broer. Ga bijvoorbeeld aan de eettafel zitten, dat praat al heel anders als samen op de bank. Heb het uitsluitend over de zaken waarvoor je kwam en verzandt niet in discussies over jullie.. Als je wilt kun je dat ook zeggen: Ik ben hier om over praktische zaken te praten, niet over ons..
Probeer van tevoren te bedenken waarom je ook alweer weggegaan bent, en hou daaraan vast.
En als je echt geen zin hebt, het kan volgende week ook nog...Succes
zaterdag 6 maart 2010 om 23:22
bedankt mirre en sloopthard!! ik weet dat ik er wel kom alleen hoop gewoon gauw uit deze dip te komen zodat ik me weer sterk en rustig kan voelen. Het los laten doet echt pijn maar toch maakte het me sterk. Ik denk dat ik nu zo'n terugval heb doordat ex zo zijn best doet. Maar wat de reden ook is, ik moet mezelf de tijd geven om een terugval te hebben. Om me weer even rot te voelen. Ik laat het maar gewoon over me heen komen hoe moeilijk het ook is. Mirre, kwam je wel sneller weer uit je dipjes? Dan heb ik ook iets om naar toe te leven haha. Het zonnetje helpt zeker dat merkte ik vandaag ook.
@ girlie, ik heb eigenlijk weinig tips voor je alleen dat je bij je eigen standpunt moet blijven hoe hard hij ook huilt of schreeuwt of whatever. Jij moet doen waar jij gelukkig van word en als dat is door er een punt achter te zetten moet je dat vooral in gedachten houden.
@ girlie, ik heb eigenlijk weinig tips voor je alleen dat je bij je eigen standpunt moet blijven hoe hard hij ook huilt of schreeuwt of whatever. Jij moet doen waar jij gelukkig van word en als dat is door er een punt achter te zetten moet je dat vooral in gedachten houden.
zaterdag 6 maart 2010 om 23:32
zaterdag 6 maart 2010 om 23:39
@ Diay: Ja hoor,das het goede nieuws...de dipjes gaan echt sneller voorbij en worden minder heftig,echt! Nu nog af en toe een rotmoment en weet dan niet eens altijd of het wel met de breuk te maken heeft,dus...Het wordt echt minder en das maar goed ook! En dat voelt echt als een bevrijding na zo'n zware klotetijd!
@ Girlie: Tips...mmm..Probeer het idd zakelijk en kort te houden.Als hij emotioneel wordt,ga er niet teveel op in of in mee..zeg dat je begrip hebt voor zijn gevoel maar dat je de zakelijke kant komt regelen en het dan af wil sluiten.Weet het,makkelijk gezegd..maar als jullie beiden emotioneel gaan reageren loopt het uit op drama en gaan de zaken niet geregeld worden,ben ik bang.Dat betekent afstel en nog langer tegen de situatie aanhikken..Iemand moet het hoofd koel houden..wens je veel sterkte en wijsheid!
@ Girlie: Tips...mmm..Probeer het idd zakelijk en kort te houden.Als hij emotioneel wordt,ga er niet teveel op in of in mee..zeg dat je begrip hebt voor zijn gevoel maar dat je de zakelijke kant komt regelen en het dan af wil sluiten.Weet het,makkelijk gezegd..maar als jullie beiden emotioneel gaan reageren loopt het uit op drama en gaan de zaken niet geregeld worden,ben ik bang.Dat betekent afstel en nog langer tegen de situatie aanhikken..Iemand moet het hoofd koel houden..wens je veel sterkte en wijsheid!
zaterdag 6 maart 2010 om 23:47
@girlie:
Wat houdt je tegen om dit gesprek uit te stellen tot een moment wat jou beter uitkomt. Je mag je zelf een 1 week of 2 weken, desnoods een maand hiervoor geven. Tot het moment dat jij zelf iets sterker in je schoenen staat.
Als jij op dit moment niet om kan gaan met de emoties van je ex, kies dan even voor jezelf.
Wat houdt je tegen om dit gesprek uit te stellen tot een moment wat jou beter uitkomt. Je mag je zelf een 1 week of 2 weken, desnoods een maand hiervoor geven. Tot het moment dat jij zelf iets sterker in je schoenen staat.
Als jij op dit moment niet om kan gaan met de emoties van je ex, kies dan even voor jezelf.
zaterdag 6 maart 2010 om 23:58
maar ik wil net dat die dingen geregeld zijn zodat ik hem kan vergeten.
ik wil gewoon m'n geld terug, snap je.
heb liever dat dat vandaag is geregeld dan morgen. als het is geregeld hoef ik me er ook geen zorgen meer om te maken en heb ik ook geen reden tot contact. (niet dat ik dat nu doe)
ik ben sterk, zeker van m'n beslissing, ben alleen niet goed bekend met wat morgen gaat brengen.
ik wil gewoon m'n geld terug, snap je.
heb liever dat dat vandaag is geregeld dan morgen. als het is geregeld hoef ik me er ook geen zorgen meer om te maken en heb ik ook geen reden tot contact. (niet dat ik dat nu doe)
ik ben sterk, zeker van m'n beslissing, ben alleen niet goed bekend met wat morgen gaat brengen.
zondag 7 maart 2010 om 00:12
@girlie:
Die begrijp ik. Zag ook als een berg op tegen de confrontatie van afronding. Lag ook flink overhoop daarna.
Misschien helpt het je om een neutrale plek te kiezen voor dat gesprek. Een openbare plek waar je oplopende emoties kan vermijden. Een cafe of restaurant. En het zo zakelijk mogelijk proberen te houden.
Die begrijp ik. Zag ook als een berg op tegen de confrontatie van afronding. Lag ook flink overhoop daarna.
Misschien helpt het je om een neutrale plek te kiezen voor dat gesprek. Een openbare plek waar je oplopende emoties kan vermijden. Een cafe of restaurant. En het zo zakelijk mogelijk proberen te houden.
zondag 7 maart 2010 om 00:21
@noahtb:
Daar heb je vast over heen gelezen. Maar mijn verhaal is eigenlijk niet veel anders dan de ervaringen en gevoelens die hier door anderen worden beschreven. Enige verschil is misschien dat mannen er op een andere manier proberen mee om te gaan. Wat overigens het gevoel van verdriet niet anders maakt.
Daar heb je vast over heen gelezen. Maar mijn verhaal is eigenlijk niet veel anders dan de ervaringen en gevoelens die hier door anderen worden beschreven. Enige verschil is misschien dat mannen er op een andere manier proberen mee om te gaan. Wat overigens het gevoel van verdriet niet anders maakt.