Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet!
zondag 1 november 2009 om 08:39
Donderdagavond heeft mijn vriend onze realtie verbroken... Hij is moe, zijn energie is op en kan het dus niet meer opbrengen om voor ons te vechten. De afgelopen weken is het wat rommelig geweest is onze relatie. MIjn vriend was erg in de war, voelde zich vaak rot en kon mij niet de reden geven waarom... Leuke dingen deden we niet meer, we zaten alleen nog maar thuis te huilen en te praten.
Donderdag is dus de bom gebarsten, hij stopt er mee! En nu komt de aap uit de mouw: hij heeft het gevoel dat hij altijd op zijn tenen moet lopen, hij kan mij niet bieden wat ik wil, en sinds hij mij kent voelt hij zich vaak ongelukkig... Waarom heeft hij mij dit niet eerder verteld? Waarom kwam hij iedere avond bij mij slapen terwijl ik aangaf dat het ook goed is om ieder in ons eigen huisje te slapen? Waarom ging hij met mij 2 weken op vakantie? Waarom zei hij dat hij wilde samenwonen, trouwen en kinderen krijgen met mij? Ik ben zo in de war.... snap er helemaal niks van.
Ik heb bij hem juist zo veel afstand gehouden omdat ik net uit een relatie kwam. Maar hij bleef volhouden en zei al na een maand tegen mij: misschien is dit wel voor altijd. Uiteindelijk heb ik me dus helemaal gegeven aan hem...
En nu... Nu ben ik zo ontzettend verdrietig. Ik heb hem gesmeekt bij me te blijven, om het alsjeblieft niet op te geven, om ons nog een kans te geven. Ik heb geschreeuwd, gejankt, hem vast gepakt.. Ik was wanhopig, en zo ken ik mezelf helemaal niet, ben juist een heel rustig persoon. Maar het idee dat ik de liefde van mijn leven kwijt ben maakt me gek! Daar baal ik van! Ik ben juist iemand die de rust kan bewaren, en die een man nooit zou smeken om alsjeblieft bij me te blijven.....
Nu zijn we dan een paar dagen verder en voel ik me wat rustiger... Ik heb hem nog wel een paar keer gebeld en gezegd dat ik zielsveel van hem hou. Maar hij is er van overtuigd dat dit de juiste beslissing is.
En wat moet ik nu? Ik mis hem zo ontzettend, wij hadden het zo leuk. We konden goed praten, lachen, huilen.. We konden samen uren in bed liggen, elkaar vasthouden zonder iets te zeggen. We deden heel veel leuk dingen met vrienden. Ik was volgens hem zijn beste vriendin. En hij is zeker mijn beste vriend.
We hebben echt een heerlijke tijd gehad, ik dacht dat hij de ware was voor mij. Daarom kan ik het waarschijnlijk ook allemaal niet bevatten.
Hoe moet ik hier nu mee om gaan?
Donderdag is dus de bom gebarsten, hij stopt er mee! En nu komt de aap uit de mouw: hij heeft het gevoel dat hij altijd op zijn tenen moet lopen, hij kan mij niet bieden wat ik wil, en sinds hij mij kent voelt hij zich vaak ongelukkig... Waarom heeft hij mij dit niet eerder verteld? Waarom kwam hij iedere avond bij mij slapen terwijl ik aangaf dat het ook goed is om ieder in ons eigen huisje te slapen? Waarom ging hij met mij 2 weken op vakantie? Waarom zei hij dat hij wilde samenwonen, trouwen en kinderen krijgen met mij? Ik ben zo in de war.... snap er helemaal niks van.
Ik heb bij hem juist zo veel afstand gehouden omdat ik net uit een relatie kwam. Maar hij bleef volhouden en zei al na een maand tegen mij: misschien is dit wel voor altijd. Uiteindelijk heb ik me dus helemaal gegeven aan hem...
En nu... Nu ben ik zo ontzettend verdrietig. Ik heb hem gesmeekt bij me te blijven, om het alsjeblieft niet op te geven, om ons nog een kans te geven. Ik heb geschreeuwd, gejankt, hem vast gepakt.. Ik was wanhopig, en zo ken ik mezelf helemaal niet, ben juist een heel rustig persoon. Maar het idee dat ik de liefde van mijn leven kwijt ben maakt me gek! Daar baal ik van! Ik ben juist iemand die de rust kan bewaren, en die een man nooit zou smeken om alsjeblieft bij me te blijven.....
Nu zijn we dan een paar dagen verder en voel ik me wat rustiger... Ik heb hem nog wel een paar keer gebeld en gezegd dat ik zielsveel van hem hou. Maar hij is er van overtuigd dat dit de juiste beslissing is.
En wat moet ik nu? Ik mis hem zo ontzettend, wij hadden het zo leuk. We konden goed praten, lachen, huilen.. We konden samen uren in bed liggen, elkaar vasthouden zonder iets te zeggen. We deden heel veel leuk dingen met vrienden. Ik was volgens hem zijn beste vriendin. En hij is zeker mijn beste vriend.
We hebben echt een heerlijke tijd gehad, ik dacht dat hij de ware was voor mij. Daarom kan ik het waarschijnlijk ook allemaal niet bevatten.
Hoe moet ik hier nu mee om gaan?
zondag 7 maart 2010 om 16:39
ik snap je heel goed.
ik heb hetzelfde. mijn ex moet ook aan zichzelf gaan werken.
en ik ga me ook niet richten op de toekomst zo van stel hij is veranderd, wat dan?
dan zie ik dat dan wel. het belangrijkste is dat ik me goed ga voelen en jij ook.
zonder hem!
hij vraagt me alleen of ik hem een kans wil geven om te laten zien dat hij is veranderd. ik weet het niet
ik heb hetzelfde. mijn ex moet ook aan zichzelf gaan werken.
en ik ga me ook niet richten op de toekomst zo van stel hij is veranderd, wat dan?
dan zie ik dat dan wel. het belangrijkste is dat ik me goed ga voelen en jij ook.
zonder hem!
hij vraagt me alleen of ik hem een kans wil geven om te laten zien dat hij is veranderd. ik weet het niet
zondag 7 maart 2010 om 17:01
In jouw geval zou ik zeggen. Eerst laten zien dat hij is veranderd (voor een langere tijd, want in de praktijk valt het hele veranderd zijn vaak erg tegen) dan pas een kans geven , Ik geloof niet dat mensen ineens kunnen veranderen. Je kunt jezelf hier en daar aanpassen, maar echt veranderen is heel lastig en eigenlijk moet je dat ook niet willen. maar het ligt eraan wat er moet veranderen natuurlijk (kan ik dat hier nog ergens teruglezen?)
zondag 7 maart 2010 om 17:05
ja dat klopt. ga ook niet terug voordat hij weer zichzelf is.
ja, dat kan je teruglezen in mijn topic: bang om relatie stop te zetten.
inmiddels is mijn relatie dus stopgezet om de reden dat hij weer zichzelf moet worden (lees: ex-drugsverslaafde en problemen in de thuissituatie van vroeger)
hij is volgens mij ook licht depressief en niet gelukkig met zichzelf, dus niet lekker in z'n vel zitten en zo kan hij mij ook niet gelukkig maken. dus werken aan zichzelf.
dat is wat er veranderd moet worden. is een hele klus, hij heeft ook professionele hulp, het is gewoon een kwestie van willen en doorzetten.
door het jaren lange verstoppen in drugs is hij zichzelf kwijt geraakt en nu moet hij dus (in z'n eentje) weer zichzelf terug vinden. daar komt het op neer.
ja, dat kan je teruglezen in mijn topic: bang om relatie stop te zetten.
inmiddels is mijn relatie dus stopgezet om de reden dat hij weer zichzelf moet worden (lees: ex-drugsverslaafde en problemen in de thuissituatie van vroeger)
hij is volgens mij ook licht depressief en niet gelukkig met zichzelf, dus niet lekker in z'n vel zitten en zo kan hij mij ook niet gelukkig maken. dus werken aan zichzelf.
dat is wat er veranderd moet worden. is een hele klus, hij heeft ook professionele hulp, het is gewoon een kwestie van willen en doorzetten.
door het jaren lange verstoppen in drugs is hij zichzelf kwijt geraakt en nu moet hij dus (in z'n eentje) weer zichzelf terug vinden. daar komt het op neer.
zondag 7 maart 2010 om 17:15
Ik heb het topic even gelezen. Niet helemaal, maar vooral het begin. Ik denk dat het heel goed is dat je deze relatie hebt verbroken en ik zou hem niet geloven dat hij veranderd is. Geef het minstens een half jaar (lees veel langer) en de kans is heel groot dat je niet eens terug wilt naar deze relatie. Misschien geldt voor mij precies hetzelfde, maar het is makkelijker om naar een ander te kijken dan naar jezelf. Soms zou ik willen dat anderen altijd alle belangrijke beslissingen voor me nemen
zondag 7 maart 2010 om 17:18
hij is nu ook nog niet veranderd. dat duurt heel lang, dat weet ik.
en de kans is dan idd groot dat ik hem dan niet meer wil. maar mocht dat wel zo zijn is dat een zorg voor later. daarom zei ik ook dat ik me daar niet op ga richten.
soms zou je in de toekomst willen kijken.
om zeker te weten of het goed is of je ergens voor gaat of dat het net beter is als je iets stop hebt gezet.
en de kans is dan idd groot dat ik hem dan niet meer wil. maar mocht dat wel zo zijn is dat een zorg voor later. daarom zei ik ook dat ik me daar niet op ga richten.
soms zou je in de toekomst willen kijken.
om zeker te weten of het goed is of je ergens voor gaat of dat het net beter is als je iets stop hebt gezet.
zondag 7 maart 2010 om 17:29
Hi meiden,
Is het dipjesdag ofzo?
Kom net terug van een super gezellig nachtje/dagje met vriendinnen uitgaan en slapen enzo, maar voel me nu super alleen.
Ineens zo'n gevoel van graag bevestiging van mijn ex willen hebben dat hij me ook mist. Een bevestiging van die ene jongen willen hebben, waar ik geloof ik veel te veel van verwacht. Dat soort dingen. Denken vriendinnen te hebben en vervolgens er toch achter komen dat ze niet zoveel om je geven als dat je dacht. :S
Sorry voor de egopost. Baal ervan dat ik me nu zo voel. Wil ik helemaal niet. Maar ik ga niet huilen, dat gun ik de mensen niet die toch geen interesse in me hebben.
Liefs Prinsesje
Is het dipjesdag ofzo?
Kom net terug van een super gezellig nachtje/dagje met vriendinnen uitgaan en slapen enzo, maar voel me nu super alleen.
Ineens zo'n gevoel van graag bevestiging van mijn ex willen hebben dat hij me ook mist. Een bevestiging van die ene jongen willen hebben, waar ik geloof ik veel te veel van verwacht. Dat soort dingen. Denken vriendinnen te hebben en vervolgens er toch achter komen dat ze niet zoveel om je geven als dat je dacht. :S
Sorry voor de egopost. Baal ervan dat ik me nu zo voel. Wil ik helemaal niet. Maar ik ga niet huilen, dat gun ik de mensen niet die toch geen interesse in me hebben.
Liefs Prinsesje
zondag 7 maart 2010 om 17:37
Hallo allemaal,
Mijn relatie is (nog) niet voorbij, maar toch voelt het nu al een anderhalve week zo alsof de grond onder mijn voeten is weggeslagen. Ik denk daarom dat mijn verhaal het beste in dit topic past. Ik ga het kort houden - ondanks dat het eigenlijk niet kort kan.
Ik (23, vrouw) heb sinds een half jaar een vriendin (bijna 27, Duits). Hiervoor heb ik een relatie van 2.5 jaar gehad (ook met een vrouw) waar ik zelf een punt achter heb gezet.
Sinds ik mijn huidige vriendin ken (ik ken haar ook pas een half jaar) is onze relatie stormachtig. Vooral zij is compleet voor mij gegaan, terwijl ik in het begin nog wel wat twijfels had. Dit had opzich niks met haar te maken: mijn vorige relatie was ruim een maand daarvoor uitgegaan en ik moest omschakelen. Maar verder was ik vanaf het begin ook gek op haar.
Zij heeft me constant laten weten hoe geweldig ik was (ik heb al die tijd op jou gewacht, met jou zou ik zo willen trouwen, jij bent het) maar ik hield de boot een beetje af omdat ik alles dus nog moest laten bezinken. Heb ook een paar keer gedacht dat ik er nog niet klaar voor was, maar als ik dan aan uitmaken dacht, dacht ik: dit is angst en geef er niet aan toe. Ik ben heel blij dat ik dat niet heb gedaan, want in het afgelopen half jaar ben ik alleen maar gekker op haar geworden.
Helaas word ik ook behoorlijk onzeker als ik ontzettend verliefd ben, en zo ook bij haar. Zij is heel erg eerlijk, en in de afgelopen maanden heeft ze me wel het een en ander verteld over haar verleden. Dat ze in haar afgelopen relatie van vier jaar na drie maanden verliefd werd op andere meisjes, en tegen een jongen heeft gezegd: als ik geen relatie had dan..., maar ondertussen haar ex ook overlaadde met lieve woorden, smsjes, mail, cadeaus etc. Net als bij mij. Verder heeft ze een keer METEEN seks met een jongen gehad nadat een relatie van haar stuk ging (niet die van vier jaar). Bovendien heeft ze in januari flirterig sms contact met een meisje gehad, terwijl ze haar wel had verteld hoe gelukkig ze met mij was. Ze zag toen wel meteen in dat het flirten was, maar pas toen dat meisje zei dat ze er onzeker van werd. Dit heeft mij behoorlijk wat gedaan. Ik heb tegen haar gezegd dat ik het respectloos vond... Ik haal het iig echt niet in mijn hoofd om met anderen op zo'n manier contact te hebben! Ik ben ontzetten gek op HAAR... En zij ook op mij, maar ondanks dat ze me dat zo vaak duidelijk maakte gebeurde er zoiets.
Anyway, mijn vertrouwen in haar is dus niet optimaal. Ik heb vaak een onheilspellend gevoel over onze relatie, ondanks dat we ondanks alles heel erg gek op elkaar zijn. Sinds december hebben we ook regelmatig ruzietjes, vooral vanwege mijn onzekerheid. Ik ben erg bang dat ze me verlaat zodra er iets leukers op haar pad komt. Al die dingen die ze me heeft verteld spoken in mijn achterhoofd.
En nu komt het: in februari heeft ze gevraagd (met champagne, rozenblaadjes, muziek, kaarsen... de hele mikmak) of ik de komende jaren verloofd met haar wil zijn. Ik heb ja gezegd, want voor mij is ze het gewoon helemaal. Zij hoopte op deze manier ook mijn onzekerheid een beetje weg te nemen na wat er is gebeurd.
Maar zo gaat het helaas niet. Sinds onze verloving is ze een paar weken hier in Nederland geweest, en we hebben behoorlijk wat irritaties gehad. Mijn onzekerheid weer... In combinatie met dat zij wel eens chagerijnige buien/moodswings heeft. Als ik dan in bed lig en het er over wil hebben is het van: we hebben het hier toch al over gehad?! Het geeft me een rotgevoel. Op een gegeven moment heb er hele lelijke dingen uitgegooid omdat ik het zat was. Voor haar was dit de druppel. Ik heb iets in haar kapot gemaakt en ze weet niet of ze er nog bovenop komt, hoe graag ze ook zou willen. Ik heb me de afgelopen weken gerealiseerd dat ik respectloos tegenover haar ben geweest en ik heb enorme spijt. Dit heb ik haar ook duidelijk gemaakt. Ik heb nog nooit zo'n spijt van iets gehad... Zij is het helemaal voor mij en ik wil haar niet kwijt.
Nu hebben we vooral sms en msn contact. Het gaat best ok, maar het is een stuk minder en veel afstandelijker dan eerst. Anderhalve week geleden heb ik haar voor het laatst gezien en ik mis haar ontzettend. Ik kan het gewoon niet geloven: verloofd, en na een paar weken is het mis. Zij zegt ook dat ze niet nog eens vier jaar in een relatie wil zitten met twijfels, en dat ze het 'perfecte' gezin wil en daarmee op wil schieten. De taal en de afstand zijn nu opeens ook een probleem.
Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik geef haar nu maar de ruimte. Maar oh, wat zou ik graag in haar armen willen liggen en haar duidelijk maken hoeveel ik van haar houd. Het is zo verdomde moeilijk en ik snap het niet.
Hm, toch een lang verhaal. Bedankt voor het lezen
Mijn relatie is (nog) niet voorbij, maar toch voelt het nu al een anderhalve week zo alsof de grond onder mijn voeten is weggeslagen. Ik denk daarom dat mijn verhaal het beste in dit topic past. Ik ga het kort houden - ondanks dat het eigenlijk niet kort kan.
Ik (23, vrouw) heb sinds een half jaar een vriendin (bijna 27, Duits). Hiervoor heb ik een relatie van 2.5 jaar gehad (ook met een vrouw) waar ik zelf een punt achter heb gezet.
Sinds ik mijn huidige vriendin ken (ik ken haar ook pas een half jaar) is onze relatie stormachtig. Vooral zij is compleet voor mij gegaan, terwijl ik in het begin nog wel wat twijfels had. Dit had opzich niks met haar te maken: mijn vorige relatie was ruim een maand daarvoor uitgegaan en ik moest omschakelen. Maar verder was ik vanaf het begin ook gek op haar.
Zij heeft me constant laten weten hoe geweldig ik was (ik heb al die tijd op jou gewacht, met jou zou ik zo willen trouwen, jij bent het) maar ik hield de boot een beetje af omdat ik alles dus nog moest laten bezinken. Heb ook een paar keer gedacht dat ik er nog niet klaar voor was, maar als ik dan aan uitmaken dacht, dacht ik: dit is angst en geef er niet aan toe. Ik ben heel blij dat ik dat niet heb gedaan, want in het afgelopen half jaar ben ik alleen maar gekker op haar geworden.
Helaas word ik ook behoorlijk onzeker als ik ontzettend verliefd ben, en zo ook bij haar. Zij is heel erg eerlijk, en in de afgelopen maanden heeft ze me wel het een en ander verteld over haar verleden. Dat ze in haar afgelopen relatie van vier jaar na drie maanden verliefd werd op andere meisjes, en tegen een jongen heeft gezegd: als ik geen relatie had dan..., maar ondertussen haar ex ook overlaadde met lieve woorden, smsjes, mail, cadeaus etc. Net als bij mij. Verder heeft ze een keer METEEN seks met een jongen gehad nadat een relatie van haar stuk ging (niet die van vier jaar). Bovendien heeft ze in januari flirterig sms contact met een meisje gehad, terwijl ze haar wel had verteld hoe gelukkig ze met mij was. Ze zag toen wel meteen in dat het flirten was, maar pas toen dat meisje zei dat ze er onzeker van werd. Dit heeft mij behoorlijk wat gedaan. Ik heb tegen haar gezegd dat ik het respectloos vond... Ik haal het iig echt niet in mijn hoofd om met anderen op zo'n manier contact te hebben! Ik ben ontzetten gek op HAAR... En zij ook op mij, maar ondanks dat ze me dat zo vaak duidelijk maakte gebeurde er zoiets.
Anyway, mijn vertrouwen in haar is dus niet optimaal. Ik heb vaak een onheilspellend gevoel over onze relatie, ondanks dat we ondanks alles heel erg gek op elkaar zijn. Sinds december hebben we ook regelmatig ruzietjes, vooral vanwege mijn onzekerheid. Ik ben erg bang dat ze me verlaat zodra er iets leukers op haar pad komt. Al die dingen die ze me heeft verteld spoken in mijn achterhoofd.
En nu komt het: in februari heeft ze gevraagd (met champagne, rozenblaadjes, muziek, kaarsen... de hele mikmak) of ik de komende jaren verloofd met haar wil zijn. Ik heb ja gezegd, want voor mij is ze het gewoon helemaal. Zij hoopte op deze manier ook mijn onzekerheid een beetje weg te nemen na wat er is gebeurd.
Maar zo gaat het helaas niet. Sinds onze verloving is ze een paar weken hier in Nederland geweest, en we hebben behoorlijk wat irritaties gehad. Mijn onzekerheid weer... In combinatie met dat zij wel eens chagerijnige buien/moodswings heeft. Als ik dan in bed lig en het er over wil hebben is het van: we hebben het hier toch al over gehad?! Het geeft me een rotgevoel. Op een gegeven moment heb er hele lelijke dingen uitgegooid omdat ik het zat was. Voor haar was dit de druppel. Ik heb iets in haar kapot gemaakt en ze weet niet of ze er nog bovenop komt, hoe graag ze ook zou willen. Ik heb me de afgelopen weken gerealiseerd dat ik respectloos tegenover haar ben geweest en ik heb enorme spijt. Dit heb ik haar ook duidelijk gemaakt. Ik heb nog nooit zo'n spijt van iets gehad... Zij is het helemaal voor mij en ik wil haar niet kwijt.
Nu hebben we vooral sms en msn contact. Het gaat best ok, maar het is een stuk minder en veel afstandelijker dan eerst. Anderhalve week geleden heb ik haar voor het laatst gezien en ik mis haar ontzettend. Ik kan het gewoon niet geloven: verloofd, en na een paar weken is het mis. Zij zegt ook dat ze niet nog eens vier jaar in een relatie wil zitten met twijfels, en dat ze het 'perfecte' gezin wil en daarmee op wil schieten. De taal en de afstand zijn nu opeens ook een probleem.
Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik geef haar nu maar de ruimte. Maar oh, wat zou ik graag in haar armen willen liggen en haar duidelijk maken hoeveel ik van haar houd. Het is zo verdomde moeilijk en ik snap het niet.
Hm, toch een lang verhaal. Bedankt voor het lezen
zondag 7 maart 2010 om 17:41
@ prinsesje: denk inderdaad dat het dipjesdag is.
Kom ook net terug van een leuke dag met
vriendinnetje. Maar voel me nu echt alleen en
zielig. Zou nu supergraag een sms willen sturen;
'Hi kom je vanaaf even langs'. Moet me echt
bedwingen. Dus alle tips van het forum hier;
zoals die van visje (hij is niet goed voor me) loop
ik langs, luister oppeppende muziekjes maar
wil zo graag even een arm van mn ex om me heen
en samen eten en zo!
Dus begrijp je gevoel, ik heb ook geen nuttige tips
ofzo, maar wel een dikke
Hoe is het met de rest?
brocoli: niet meegaan hoor met de gedachten van
je ex. Als er mensen je al zolang kennen en die
niet hetzelfde beeld van je hebben als je ex, klopy
zijn beeld niet!
@girlie; fijn dat je gesprek ok is verlopen. Het is
idd niet verstandig op je ex te wachten totdat
Hij verandert. Als het echt zo moet zijn komt het
vanzelf!
@zomaariets: mm ik denk dat ondanks dat je
gevoel zo graag iets met je ex wilt drinken het
niet verstandig is. Kan je het niet uitstellen?
@noahtb: hoe is het nu met je?
@diay: gaat het een beetje met jou? Hoop dat t lege
gevoel niet al te lang duurt... Blegh.. Duurde
het bij jou lang?
voor iedereen!
Kom ook net terug van een leuke dag met
vriendinnetje. Maar voel me nu echt alleen en
zielig. Zou nu supergraag een sms willen sturen;
'Hi kom je vanaaf even langs'. Moet me echt
bedwingen. Dus alle tips van het forum hier;
zoals die van visje (hij is niet goed voor me) loop
ik langs, luister oppeppende muziekjes maar
wil zo graag even een arm van mn ex om me heen
en samen eten en zo!
Dus begrijp je gevoel, ik heb ook geen nuttige tips
ofzo, maar wel een dikke
Hoe is het met de rest?
brocoli: niet meegaan hoor met de gedachten van
je ex. Als er mensen je al zolang kennen en die
niet hetzelfde beeld van je hebben als je ex, klopy
zijn beeld niet!
@girlie; fijn dat je gesprek ok is verlopen. Het is
idd niet verstandig op je ex te wachten totdat
Hij verandert. Als het echt zo moet zijn komt het
vanzelf!
@zomaariets: mm ik denk dat ondanks dat je
gevoel zo graag iets met je ex wilt drinken het
niet verstandig is. Kan je het niet uitstellen?
@noahtb: hoe is het nu met je?
@diay: gaat het een beetje met jou? Hoop dat t lege
gevoel niet al te lang duurt... Blegh.. Duurde
het bij jou lang?
voor iedereen!
zondag 7 maart 2010 om 17:43
Jep hier ook een dipje... Heb mijn mail nog niet gestuurd, maar had er van hem nog 1... Hoor je 6 weken niets en dan ineens 2 in een weekend. Hij heeft weer een voorbeeld gevonden waarom die vriendinnen niet goed voor me zijn. Als ze het ooit toegeven kan hij ze wel vergeven.. Juistem...
Oh en hij houdt van me en heeft mij al wel vergeven. Wat een verschil met gister. Gister was ik nog niets en nu zijn alleen mn vriendinnen nog niets. Begin terug te verlangen naar het geen contact hebben. Dit is ook niet makkelijk.
In principe komt het op neer dat hij mij terug wil en dat hij nog steeds dingen aan het verzinnen is waarom zijn keuze 6 weken geleden gerechtvaardigd is. Waarom deed hij in de relatie niet zoveel zn best? You don't know what you got untill its gone. Dat is het waarschijnlijk.
Mijn levensmotto hiervoor was nog: Don't cry over someone who won't cry over you... Maar vrees dat dat nu niet meer opgaat. Hoop dat hij ooit echt verliefd word, want denk niet dat het liefde is bij mij. Liefde is acceptatie en respect en dit getuigd van geen van beide. Hoop echt dat hij ooit gelukkig wordt, maar val mij er niet mee lastig.
Grouphug voor alle dipjes van vandaag.
Oh en hij houdt van me en heeft mij al wel vergeven. Wat een verschil met gister. Gister was ik nog niets en nu zijn alleen mn vriendinnen nog niets. Begin terug te verlangen naar het geen contact hebben. Dit is ook niet makkelijk.
In principe komt het op neer dat hij mij terug wil en dat hij nog steeds dingen aan het verzinnen is waarom zijn keuze 6 weken geleden gerechtvaardigd is. Waarom deed hij in de relatie niet zoveel zn best? You don't know what you got untill its gone. Dat is het waarschijnlijk.
Mijn levensmotto hiervoor was nog: Don't cry over someone who won't cry over you... Maar vrees dat dat nu niet meer opgaat. Hoop dat hij ooit echt verliefd word, want denk niet dat het liefde is bij mij. Liefde is acceptatie en respect en dit getuigd van geen van beide. Hoop echt dat hij ooit gelukkig wordt, maar val mij er niet mee lastig.
Grouphug voor alle dipjes van vandaag.
zondag 7 maart 2010 om 18:17
@prinsesje: ik herken het stukje van dat vriendinnen wel.
soms verwacht ik gewoon wat meer van ze.
ik begin me nu ook een beetje te ergeren aan een vriendin van me. ze heeft sins het uit is nog niet één keer uit haar eigen gevraagd hoe het met me is. iedere keer ben ik het weer die dat onderwerp omhoog brengt.
en dan lijkt het net alsof ik iedere keer aan het zeuren ben, althans dat idee krijg ik dan. ik kan wel goed met haar praten, daar niet van, maar het zou fijn zijn als ze wat meer zou vragen of interesse erin kon hebben.
soms verwacht ik gewoon wat meer van ze.
ik begin me nu ook een beetje te ergeren aan een vriendin van me. ze heeft sins het uit is nog niet één keer uit haar eigen gevraagd hoe het met me is. iedere keer ben ik het weer die dat onderwerp omhoog brengt.
en dan lijkt het net alsof ik iedere keer aan het zeuren ben, althans dat idee krijg ik dan. ik kan wel goed met haar praten, daar niet van, maar het zou fijn zijn als ze wat meer zou vragen of interesse erin kon hebben.
zondag 7 maart 2010 om 18:23
quote:noahtb schreef op 07 maart 2010 @ 18:15:
Wil je erover praten?
Nou het zit zo ...
Ik (26) heb een relatie met een jongen (25) die al heel lang depressief is. In het begin viel het niet op omdat hij, naar eigen zeggen, aan het overcompenseren was door heel vrolijk te doen etc.
We zijn nu 9 maanden samen.
Ik zal even wat copy pasten uit het andere topic:
quote:
Nou we hebben gepraat. Via de mail.
Ik dacht, als hij niet wil luisteren, dan maar lezen.
Heb dus gezegd dat hij moet kiezen.
En dat we misschien elkaar een tijdje niet moeten zien zodat hij tijd heeft om alles op een rijtje te zetten.
Wat hij dus opvatte als : het is uit.
En hij kwam direct zijn spullen ophalen, wat hij ook heeft gedaan.
Ik was helemaal: huh wat gebeurt hier nou? *janken*
Ben daarna ook erg boos geworden, gevraagd wat hij nou eigenlijk van me wil, ik probeer een oplossing te zoeken en hij maakt het uit??
Hij vond een break geen oplossing en zag dat als uitelkaar gaan. Hij wil me niet kwijt en houd van me maar hij weet niet of hij er iets aan kan en durft te doen.
Dus nou zie ik hem morgen weer en dan gaan we praten.
Maar hij zal er toch echt iets aan moeten doen want ik kan geen toekomst opbouwen met een depressieve man die er "niks aan kan of durft te doen"
Ook al brak ik vanmiddag doormidden toen hij het "uitmaakte".
Dat was echt een ^$%gevoel maar ja ... ik weet het ook niet meer...
quote:
We hebben inmiddels gepraat en hij wil me niet kwijt en ik hem ook niet maar als ik naar de toekomst kijk, dan weet ik gewoon dat ik die knoop door moet hakken.
Maar ik kan het niet. Ik HOU van hem, hij is mijn soulmate.
En toch ... ik ben 26 en wil aan de toekomst denken, huisje, kindjes dat soort dingen. Dat kan niet met hem.
Ik voel me zo ontzettend rot, ik heb liefdesverdriet terwijl de relatie (nog?) niet eens over is!
Ik kan alleen maar janken vandaag terwijl we gisteravond nog gezellig in de kroeg hebben gezeten samen.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo'n liefdesverdriet heb gehad...
BAH!
*gaat verder janken*:(:(
Dat was dus mijn weekend
Wil je erover praten?
Nou het zit zo ...
Ik (26) heb een relatie met een jongen (25) die al heel lang depressief is. In het begin viel het niet op omdat hij, naar eigen zeggen, aan het overcompenseren was door heel vrolijk te doen etc.
We zijn nu 9 maanden samen.
Ik zal even wat copy pasten uit het andere topic:
quote:
Nou we hebben gepraat. Via de mail.
Ik dacht, als hij niet wil luisteren, dan maar lezen.
Heb dus gezegd dat hij moet kiezen.
En dat we misschien elkaar een tijdje niet moeten zien zodat hij tijd heeft om alles op een rijtje te zetten.
Wat hij dus opvatte als : het is uit.
En hij kwam direct zijn spullen ophalen, wat hij ook heeft gedaan.
Ik was helemaal: huh wat gebeurt hier nou? *janken*
Ben daarna ook erg boos geworden, gevraagd wat hij nou eigenlijk van me wil, ik probeer een oplossing te zoeken en hij maakt het uit??
Hij vond een break geen oplossing en zag dat als uitelkaar gaan. Hij wil me niet kwijt en houd van me maar hij weet niet of hij er iets aan kan en durft te doen.
Dus nou zie ik hem morgen weer en dan gaan we praten.
Maar hij zal er toch echt iets aan moeten doen want ik kan geen toekomst opbouwen met een depressieve man die er "niks aan kan of durft te doen"
Ook al brak ik vanmiddag doormidden toen hij het "uitmaakte".
Dat was echt een ^$%gevoel maar ja ... ik weet het ook niet meer...
quote:
We hebben inmiddels gepraat en hij wil me niet kwijt en ik hem ook niet maar als ik naar de toekomst kijk, dan weet ik gewoon dat ik die knoop door moet hakken.
Maar ik kan het niet. Ik HOU van hem, hij is mijn soulmate.
En toch ... ik ben 26 en wil aan de toekomst denken, huisje, kindjes dat soort dingen. Dat kan niet met hem.
Ik voel me zo ontzettend rot, ik heb liefdesverdriet terwijl de relatie (nog?) niet eens over is!
Ik kan alleen maar janken vandaag terwijl we gisteravond nog gezellig in de kroeg hebben gezeten samen.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo'n liefdesverdriet heb gehad...
BAH!
*gaat verder janken*
:(:(Dat was dus mijn weekend
zondag 7 maart 2010 om 18:28
@ Girlie22: Ik ben er inderdaad de laatste twee maanden wel achter gekomen wie mijn echte vriendinnen zijn en wie niet. En dat doet me pijn. Probeer met eentje ook af te spreken, maar blijkbaar heeft ze daar geen zin in ofzo.
En dat van uit interesse vragen hoe het gaat. Soms vind ik dat wel fijn, maar soms ook helemaal niet. Afgelopen weekend ook werd er vaak gevraagd hoe het gaat. Maar had er eerlijk gezegd niet zoveel zin in. En een vriendin van me woont vlakbij het huis waar ik en mijn ex in zouden gaan wonen. Zegt ze, ja het is al bijna af dit en dat. Tja, of ik dat nu wil weten en horen?! Dan denk ik van snap je dat nu echt niet!!?? Er zijn twee vriendinnen tegen wie ik aan mag zeuren haha. Maar probeer ze er niet teveel mee lastig te vallen. Wil zelf ook proberen positief door te gaan.
@Noath & Shark: Dikke We zullen er gewoon doorheen moeten. Morgen weer een nieuwe dag.
@Brocoli: Ook een dikke knuffel. Maf he. Aan de ene kant wil je contact als je het niet hebt, maar als je het wel hebt hoor je toch alleen maar dingen uiteindelijk die je niet wilt horen en waar je alleen maar meer verdrietig, boos, weet ik het van wordt. Don't cry over someone who won't cry over you... = een mooi uitspraak!
@Sloopthard: Herkenbaar. Maar ik ga mijn ex zeker niet smsen en die jongen die ik leuk vind ook niet. Het heeft toch allemaal geen zin!
@Suesse: Wat een verhaal zeg. Ikzelf ben veel te lang door gegaan in een relatie waarvan ik diep van binnen wel wist dat het uit moest gaan, maar die stap gewoon niet durfde te zetten. Bang om alleen over te blijven enzovoorts. Ik denk dat jij het van binnen ook wel weet, wat je wilt...
Meiden! We moeten er doorheen. Ik dacht dat ik o zo sterk was, maar nu blijkt maar weer van niet helaas. Morgen gelukkig weer een nieuwe dag.
Liefs Prinsesje
En dat van uit interesse vragen hoe het gaat. Soms vind ik dat wel fijn, maar soms ook helemaal niet. Afgelopen weekend ook werd er vaak gevraagd hoe het gaat. Maar had er eerlijk gezegd niet zoveel zin in. En een vriendin van me woont vlakbij het huis waar ik en mijn ex in zouden gaan wonen. Zegt ze, ja het is al bijna af dit en dat. Tja, of ik dat nu wil weten en horen?! Dan denk ik van snap je dat nu echt niet!!?? Er zijn twee vriendinnen tegen wie ik aan mag zeuren haha. Maar probeer ze er niet teveel mee lastig te vallen. Wil zelf ook proberen positief door te gaan.
@Noath & Shark: Dikke We zullen er gewoon doorheen moeten. Morgen weer een nieuwe dag.
@Brocoli: Ook een dikke knuffel. Maf he. Aan de ene kant wil je contact als je het niet hebt, maar als je het wel hebt hoor je toch alleen maar dingen uiteindelijk die je niet wilt horen en waar je alleen maar meer verdrietig, boos, weet ik het van wordt. Don't cry over someone who won't cry over you... = een mooi uitspraak!
@Sloopthard: Herkenbaar. Maar ik ga mijn ex zeker niet smsen en die jongen die ik leuk vind ook niet. Het heeft toch allemaal geen zin!
@Suesse: Wat een verhaal zeg. Ikzelf ben veel te lang door gegaan in een relatie waarvan ik diep van binnen wel wist dat het uit moest gaan, maar die stap gewoon niet durfde te zetten. Bang om alleen over te blijven enzovoorts. Ik denk dat jij het van binnen ook wel weet, wat je wilt...
Meiden! We moeten er doorheen. Ik dacht dat ik o zo sterk was, maar nu blijkt maar weer van niet helaas. Morgen gelukkig weer een nieuwe dag.
Liefs Prinsesje
zondag 7 maart 2010 om 18:30
Suesse: Wat een verhaal. ik kan er weinig zinnigs over zeggen, behalve dat jullie misschien wel heel snel zijn gegaan in alles en dat een paar stapjes terug nu even goed is om beide goed na te denken en alles op een rijtje te zetten. Van wat je vertelt kan ik me voorstellen dat je onzeker wordt en of dat terecht is kan ik helemaal niet beoordelen. Als je ergens een rotgevoel over hebt moet je dat wel kunnen bespreken (zonder ontzettende verwijten te maken en zonder ruzie te maken).
Brocoli. Ondanks je dipje vind ik je heel sterk. Je laat niet over je heen lopen, heel goed.
Alle anderen. De zondag is bijna voorbij en daarmee de zondagdip ook. Morgen is het gelukkig weer maandag!
Brocoli. Ondanks je dipje vind ik je heel sterk. Je laat niet over je heen lopen, heel goed.
Alle anderen. De zondag is bijna voorbij en daarmee de zondagdip ook. Morgen is het gelukkig weer maandag!
zondag 7 maart 2010 om 18:35
idd.
ik heb mij eigenlijk de hele week wel redelijk goed gevoeld en weet niet of het nu door het 'lege weekend gevoel' komt of doordat ik hem toenstraks na een week even heb gezien, maar heb het gevoel dat ik weer helemaal terug ben.
niet dat ik aan het janken ben, maar voor me zo leeg en verdrietig. heel raar. hoop dat mijn sterk gevoel snel weer terug komt.
ik heb mij eigenlijk de hele week wel redelijk goed gevoeld en weet niet of het nu door het 'lege weekend gevoel' komt of doordat ik hem toenstraks na een week even heb gezien, maar heb het gevoel dat ik weer helemaal terug ben.
niet dat ik aan het janken ben, maar voor me zo leeg en verdrietig. heel raar. hoop dat mijn sterk gevoel snel weer terug komt.
zondag 7 maart 2010 om 18:38
quote:girlie22 schreef op 07 maart 2010 @ 18:35:
idd.
ik heb mij eigenlijk de hele week wel redelijk goed gevoeld en weet niet of het nu door het 'lege weekend gevoel' komt of doordat ik hem toenstraks na een week even heb gezien, maar heb het gevoel dat ik weer helemaal terug ben.
niet dat ik aan het janken ben, maar voor me zo leeg en verdrietig. heel raar. hoop dat mijn sterk gevoel snel weer terug komt.
Dat hoop ik ook voor jou! En voor mezelf eigenlijk ook wel!
Zei gisteren nog tegen mijn vriendinnen dat ik me zowat schuldig voelde hoe goed het met me ging. Maar daar kan ik nu wel weer op terug komen geloof ik.
idd.
ik heb mij eigenlijk de hele week wel redelijk goed gevoeld en weet niet of het nu door het 'lege weekend gevoel' komt of doordat ik hem toenstraks na een week even heb gezien, maar heb het gevoel dat ik weer helemaal terug ben.
niet dat ik aan het janken ben, maar voor me zo leeg en verdrietig. heel raar. hoop dat mijn sterk gevoel snel weer terug komt.
Dat hoop ik ook voor jou! En voor mezelf eigenlijk ook wel!
Zei gisteren nog tegen mijn vriendinnen dat ik me zowat schuldig voelde hoe goed het met me ging. Maar daar kan ik nu wel weer op terug komen geloof ik.
zondag 7 maart 2010 om 19:05
Mijn ex is zo'n waardeloze klootzak..
Waarom is hij dan het beste dat ik kon krijgen.
Waarom ben ik verdrietig om zo'n lamlul.
Waarom hunker ik naar aandacht van hem..
Waarom ben ik zo verdrieting om zo'n slappe vent.
Waarom laat ik me steeds, opnieuw, elke dag weer kwetsen door hem. Elke dag huil ik weer opnieuw... zojuist heb ik me weer op m'n hart laten trappen..
Ik haat hem,,,,
Waarom is hij dan het beste dat ik kon krijgen.
Waarom ben ik verdrietig om zo'n lamlul.
Waarom hunker ik naar aandacht van hem..
Waarom ben ik zo verdrieting om zo'n slappe vent.
Waarom laat ik me steeds, opnieuw, elke dag weer kwetsen door hem. Elke dag huil ik weer opnieuw... zojuist heb ik me weer op m'n hart laten trappen..
Ik haat hem,,,,
zondag 7 maart 2010 om 19:23
quote:noahtb schreef op 07 maart 2010 @ 19:05:
Mijn ex is zo'n waardeloze klootzak..
Waarom is hij dan het beste dat ik kon krijgen.
Waarom ben ik verdrietig om zo'n lamlul.
Waarom hunker ik naar aandacht van hem..
Waarom ben ik zo verdrieting om zo'n slappe vent.
Waarom laat ik me steeds, opnieuw, elke dag weer kwetsen door hem. Elke dag huil ik weer opnieuw... zojuist heb ik me weer op m'n hart laten trappen..
Ik haat hem,,,,
Zo herkenbaar dit. Zit gewoon te vechten tegen mijn tranen...
Zo vreemd ook. Nu weet ik ook echt totaal niet meer waar hij is, wat hij doet en met wie. In het begin had ik daar nog wel een beetje een idee over. Heel raar in ieder geval dit.
Mijn ex is zo'n waardeloze klootzak..
Waarom is hij dan het beste dat ik kon krijgen.
Waarom ben ik verdrietig om zo'n lamlul.
Waarom hunker ik naar aandacht van hem..
Waarom ben ik zo verdrieting om zo'n slappe vent.
Waarom laat ik me steeds, opnieuw, elke dag weer kwetsen door hem. Elke dag huil ik weer opnieuw... zojuist heb ik me weer op m'n hart laten trappen..
Ik haat hem,,,,
Zo herkenbaar dit. Zit gewoon te vechten tegen mijn tranen...
Zo vreemd ook. Nu weet ik ook echt totaal niet meer waar hij is, wat hij doet en met wie. In het begin had ik daar nog wel een beetje een idee over. Heel raar in ieder geval dit.
zondag 7 maart 2010 om 19:27
@ Zomaariets en Prinsesje: tja, op dit moment wil ik haar gewoon. In de relatie voor deze relatie ben ik inderdaad te lang doorgegaan, maar nu heb ik het gevoel 'dit is 'r.' Ondanks alles wat we nu meemaken. Het lijkt me ook ergens normaal dat zulke dingen gebeuren in het begin, je moet elkaar nog leren kennen enzo en het kan gebeuren dat er twijfels zijn. Ik vind onze relatie teveel waard om er nu al mee te stoppen. Ik voel dat we er nog niet klaar mee zijn. We hebben pas een half jaar! En inderdaad, het is zo snel gegaan, nu kunnen we pas een beetje de balans opmaken...
Maar zij... Zij is bijna 27, wil een gezin - het perfecte gezin, jawel - en het liefste op of voor haar dertigste. Ze wil niet nog een keer met twijfels in een relatie zitten. Ik snap haar, maar aan de andere kant: waarom vraag je me dan ten huwelijk? Het uitgangspunt van het huwelijk is dat je bij elkaar blijft tot de dood scheidt, for better and for worse... En zij valt in het eerste half jaar over een paar ruzies. Misschien is het haar angst om nooit dat 'perfecte' gezin te hebben, maar zelfs ik weet met mijn 23 jaar dat perfectie niet bestaat, en als je er naar op zoek gaat je het nooit zal vinden. Nouja, ik hoop maar dat de ruimte die ik haar geef haar doet nadenken en mij doet missen. Maar aan de andere kant is het ontzettend verleidelijk om haar nu lieve smsjes te sturen, haar nog eens te vertellen dat ik van haar houd, enz. Een vorm van controle houden denk ik. Moet zeggen dat de berichten van de mannen in dit topic me helpen en ik het er ook helemaal mee eens ben: als je echt voor elkaar bestemd bent, dan komt die persoon wel weer terug in je leven. En anders was het blijkbaar niet zo bedoeld. Nu alleen nog met aaaaaal die rondvliegende emoties hierin geloven
Maar zij... Zij is bijna 27, wil een gezin - het perfecte gezin, jawel - en het liefste op of voor haar dertigste. Ze wil niet nog een keer met twijfels in een relatie zitten. Ik snap haar, maar aan de andere kant: waarom vraag je me dan ten huwelijk? Het uitgangspunt van het huwelijk is dat je bij elkaar blijft tot de dood scheidt, for better and for worse... En zij valt in het eerste half jaar over een paar ruzies. Misschien is het haar angst om nooit dat 'perfecte' gezin te hebben, maar zelfs ik weet met mijn 23 jaar dat perfectie niet bestaat, en als je er naar op zoek gaat je het nooit zal vinden. Nouja, ik hoop maar dat de ruimte die ik haar geef haar doet nadenken en mij doet missen. Maar aan de andere kant is het ontzettend verleidelijk om haar nu lieve smsjes te sturen, haar nog eens te vertellen dat ik van haar houd, enz. Een vorm van controle houden denk ik. Moet zeggen dat de berichten van de mannen in dit topic me helpen en ik het er ook helemaal mee eens ben: als je echt voor elkaar bestemd bent, dan komt die persoon wel weer terug in je leven. En anders was het blijkbaar niet zo bedoeld. Nu alleen nog met aaaaaal die rondvliegende emoties hierin geloven