Relaties
alle pijlers
Relatietherapie in mijn eentje
donderdag 4 maart 2010 om 21:02
Ik kom al een paar jaar op dit forum en nu heb ik zelf een probleem waar ik het behoorlijk moeilijk heb. Omdat op dit forum veel mensen langskomen, gooi ik mijn "probleem" (onder een andere nick) in de groep, en hoop ik op ervaringen, ideeën en meningen.
Ik heb een relatie van bijna 10 jaar, samen hebben we 2 jonge kinderen. Als ik er op terug kijk, heb ik mezelf veel weggecijferd. In het begin; hij was nog niet toe aan wat vast, dus lange knipperlicht relatie, en ik bleef hopen dat hij wel een vaste relatie wilde aangaan.
Na 2 jaar wilde hij dat, maar ondertussen in die paar jaar ook heel veel verdriet gehad (hij had in de "uit-periodes" onenightstands ed) en vriendinnen vonden hem al niet meer zo leuk, omdat hij bij mij alleen de lusten wilde, niet de lasten. Maar ik wilde hem zo graag, dat ik het allemaal liet gebeuren. (oh, wat klinkt dat nu wanhopig.. )
De moeilijke opstart nekt ons (of mij) de hele relatie al. Vooral in het begin veel angsten (zal hij het weer uitmaken, zal hij vreemd gaan) en onzekerheid (ben ik nog goed genoeg, waarom nu ineens wel een vaste relatie) In zijn ogen was dat allemaal gezeur, hij kon me moeilijk geruststellen. Hij is niet zo'n prater, al helemaal niet over zijn gevoelens. Zijn voetstuk begon af te brokkelen toen hij me niet echt ondersteunde tijdens de zwangerschap, tijdens nachtvoedingen als een blok sliep, huishouden steeds meer aan mij over liet, kortom; steeds meer neigde naar de ouderwetse rolverdeling... (Hij zorgt meestal eerst voor zichzelf)
We gingen verhuizen naar een bouwval die helemaal verbouwd moest worden en kregen een 2e kindje. Ik nam toen de rol als vanzelfsprekend: hij verbouwen buiten zijn werk om, ik de kinderen en huis buiten mijn werk om. Mijn werk is inmiddels 40 uur per week, net zoveel als hij werkt. Inmiddels ligt de bouw ook stil.
Voor mij allemaal ergenissen; als je toch niks aan het huis doet, waarom niet wat meer in het huis? Ipv achter discovery of schaatsen te zitten?
Als ik dingen wil bespreken, krijg ik het met ergenissen van hem erbij terug geserveerd, en dat de problemen bij mij liggen. Ik ben overal maar negatief over, niks is goed, jij doet dit, jij doet dat, blabla. Maar wat hij het ergste vindt; ik doe niks.
Niks meer in bed.
Dat kan ik niet meer, omdat mijn ergenissen zover zijn opgelopen en ik er niks meer mee kan/ hij er niks mee doet. Het lukt mij niet om dan op intiem gebied wel leuk en gezellig te doen. Het is nu al zover, dat ik apart slaap.
De hele relatie lang ben ik al aan het praten/ brieven schrijven en het helpt voor even. Maar het probleem ligt volgens hem nog steeds bij mij, omdat ik een pessimist ben. Nu de knoop doorgehakt en een afspraak gemaakt met psycholoog. Ik vind dat hij daarbij moet zijn, misschien krijg ik dan een beter beeld met wat hij er allemaal van vindt en kan de psycholoog dat voor mij weer vertalen. Maar hij wil niet mee, vindt dat allemaal maar niks.
Voor mij is daardoor het einde in zicht. Als hij niet alles wil proberen, waarom zou ik het dan nog doen?
Voor de kinderen, voor mijn (thuis)werk, voor het fijne leven dat ik buiten de relatie om heb (doordat ik een relatie met hem heb). De relatie lijkt dood te bloeden. Ik zal naar de psycholoog toe gaan, en wie weet komt er nog een oplossing om het weer leuk te krijgen... Al zet ik daar een groot vraagteken bij..
Is dit herkenbaar bij iemand?
En waar ik ook benieuwd naar ben, zijn er mensen die relatietherapie hebben gehad, hoe was dat?
En... hoe is het om uit elkaar te gaan als je kinderen hebt en eigenlijk nog wel van elkaar houdt, maar het niet meer werkt?
Ik heb een relatie van bijna 10 jaar, samen hebben we 2 jonge kinderen. Als ik er op terug kijk, heb ik mezelf veel weggecijferd. In het begin; hij was nog niet toe aan wat vast, dus lange knipperlicht relatie, en ik bleef hopen dat hij wel een vaste relatie wilde aangaan.
Na 2 jaar wilde hij dat, maar ondertussen in die paar jaar ook heel veel verdriet gehad (hij had in de "uit-periodes" onenightstands ed) en vriendinnen vonden hem al niet meer zo leuk, omdat hij bij mij alleen de lusten wilde, niet de lasten. Maar ik wilde hem zo graag, dat ik het allemaal liet gebeuren. (oh, wat klinkt dat nu wanhopig.. )
De moeilijke opstart nekt ons (of mij) de hele relatie al. Vooral in het begin veel angsten (zal hij het weer uitmaken, zal hij vreemd gaan) en onzekerheid (ben ik nog goed genoeg, waarom nu ineens wel een vaste relatie) In zijn ogen was dat allemaal gezeur, hij kon me moeilijk geruststellen. Hij is niet zo'n prater, al helemaal niet over zijn gevoelens. Zijn voetstuk begon af te brokkelen toen hij me niet echt ondersteunde tijdens de zwangerschap, tijdens nachtvoedingen als een blok sliep, huishouden steeds meer aan mij over liet, kortom; steeds meer neigde naar de ouderwetse rolverdeling... (Hij zorgt meestal eerst voor zichzelf)
We gingen verhuizen naar een bouwval die helemaal verbouwd moest worden en kregen een 2e kindje. Ik nam toen de rol als vanzelfsprekend: hij verbouwen buiten zijn werk om, ik de kinderen en huis buiten mijn werk om. Mijn werk is inmiddels 40 uur per week, net zoveel als hij werkt. Inmiddels ligt de bouw ook stil.
Voor mij allemaal ergenissen; als je toch niks aan het huis doet, waarom niet wat meer in het huis? Ipv achter discovery of schaatsen te zitten?
Als ik dingen wil bespreken, krijg ik het met ergenissen van hem erbij terug geserveerd, en dat de problemen bij mij liggen. Ik ben overal maar negatief over, niks is goed, jij doet dit, jij doet dat, blabla. Maar wat hij het ergste vindt; ik doe niks.
Niks meer in bed.
Dat kan ik niet meer, omdat mijn ergenissen zover zijn opgelopen en ik er niks meer mee kan/ hij er niks mee doet. Het lukt mij niet om dan op intiem gebied wel leuk en gezellig te doen. Het is nu al zover, dat ik apart slaap.
De hele relatie lang ben ik al aan het praten/ brieven schrijven en het helpt voor even. Maar het probleem ligt volgens hem nog steeds bij mij, omdat ik een pessimist ben. Nu de knoop doorgehakt en een afspraak gemaakt met psycholoog. Ik vind dat hij daarbij moet zijn, misschien krijg ik dan een beter beeld met wat hij er allemaal van vindt en kan de psycholoog dat voor mij weer vertalen. Maar hij wil niet mee, vindt dat allemaal maar niks.
Voor mij is daardoor het einde in zicht. Als hij niet alles wil proberen, waarom zou ik het dan nog doen?
Voor de kinderen, voor mijn (thuis)werk, voor het fijne leven dat ik buiten de relatie om heb (doordat ik een relatie met hem heb). De relatie lijkt dood te bloeden. Ik zal naar de psycholoog toe gaan, en wie weet komt er nog een oplossing om het weer leuk te krijgen... Al zet ik daar een groot vraagteken bij..
Is dit herkenbaar bij iemand?
En waar ik ook benieuwd naar ben, zijn er mensen die relatietherapie hebben gehad, hoe was dat?
En... hoe is het om uit elkaar te gaan als je kinderen hebt en eigenlijk nog wel van elkaar houdt, maar het niet meer werkt?
donderdag 4 maart 2010 om 22:45
Relatietherapie werkt echt alleen als je allebei gemotiveerd bent. Jullie relatie is duidelijk uit balans. Om die balans te herstellen zul je allebei (je gedrag) moeten veranderen. Niet alleen jij, maar ook je partner.
Als je allebei gemotiveerd bent, kan het na een paar sessies al veel beter gaan. Je leert anders te communiceren, zoals je zelf ook al zegt. Simpele oefeningen zorgen ervoor dat je allebei veel positiever tegenover elkaar staat en op een goede manier leert communiceren.
Ik ben met mijn ex ook in relatietherapie geweest (tevergeefs, dat wel ). Het kostte ons idd ook maar 10 euro eigen bijdrage per gesprek, dus dat viel reuze mee.
We hebben eerst apart van elkaar een persoonlijkheidstest gehad. Daar heb ik heel veel aan gehad. Ik kwam er achter dat ik best een leuk persoon ben, hoewel ik dat eerst zelf niet zo zag. Naar aanleiding van de test heb ik ook een assertiviteitstraining gedaan, waar ik nog steeds profijt van heb.
Pas achteraf kwam ik er achter dat mijn ex helemaal niet zo gemotiveerd was om er met mij uit te komen, want hij was verliefd op een ander en zij stond met open armen op hem te wachten...
Als je allebei gemotiveerd bent, kan het na een paar sessies al veel beter gaan. Je leert anders te communiceren, zoals je zelf ook al zegt. Simpele oefeningen zorgen ervoor dat je allebei veel positiever tegenover elkaar staat en op een goede manier leert communiceren.
Ik ben met mijn ex ook in relatietherapie geweest (tevergeefs, dat wel ). Het kostte ons idd ook maar 10 euro eigen bijdrage per gesprek, dus dat viel reuze mee.
We hebben eerst apart van elkaar een persoonlijkheidstest gehad. Daar heb ik heel veel aan gehad. Ik kwam er achter dat ik best een leuk persoon ben, hoewel ik dat eerst zelf niet zo zag. Naar aanleiding van de test heb ik ook een assertiviteitstraining gedaan, waar ik nog steeds profijt van heb.
Pas achteraf kwam ik er achter dat mijn ex helemaal niet zo gemotiveerd was om er met mij uit te komen, want hij was verliefd op een ander en zij stond met open armen op hem te wachten...
It's not you, it's me. No wait. It's you. It's totally you...
donderdag 4 maart 2010 om 22:55
quote:qthee schreef op 04 maart 2010 @ 22:45:
Een bezoek aan een psych kan sowieso geen kwaad hoor Ylse, al was het alleen maar om de dingen voor jezelf helder te stellen.
Helemaal mee eens! Toen mijn ex onze relatie van bijna 11 jaar opgaf, ben ik nog een keer alleen naar de psycholoog geweest om alles voor mezelf op een rijtje te zetten. De conclusie van dat gesprek was dat ik me in mijn eentje ook prima zou redden. En dat is ook zo.
Een bezoek aan een psych kan sowieso geen kwaad hoor Ylse, al was het alleen maar om de dingen voor jezelf helder te stellen.
Helemaal mee eens! Toen mijn ex onze relatie van bijna 11 jaar opgaf, ben ik nog een keer alleen naar de psycholoog geweest om alles voor mezelf op een rijtje te zetten. De conclusie van dat gesprek was dat ik me in mijn eentje ook prima zou redden. En dat is ook zo.
It's not you, it's me. No wait. It's you. It's totally you...
donderdag 4 maart 2010 om 23:02
quote:Ylse schreef op 04 maart 2010 @ 22:06:
Vlinder, is hij uiteindelijk wel blij geweest dat ie heen is gegaan? Hebben jullie kinderen?
Als het goed is, kost het een tientje per gesprek zei psych. En bij aanvullend pakket de 1e 8 sessies gratis.
Ja, hij is er heel blij mee. Ook als we wel waren gescheiden dan nog zou hij er blij mee zijn geweest. Hij heeft best wel een verandering doorgemaakt en daar is niemand zo blij mee als hij zelf.
Nee, wij hebben geen kinderen maar waren wel getrouwd, toen wij in relatietherapie gingen waren we zo'n 11 jaar bij elkaar geloof ik, nu 14.
Een tientje per gesprek....en 8 sessies gratis......Slik....Bij ons kostte het ¤135 per persoon per gesprek. Daarvan kregen we zo'n ¤45 per persoon per keer terug van de verzekering. Wij hebben steeds maar tegen elkaar gezegd dat scheiden duurder zou zijn......En ik moet achteraf zeggen dat het me het geld waard is geweest, ook als het uiteindelijk tot een scheiding was gekomen.
Vlinder, is hij uiteindelijk wel blij geweest dat ie heen is gegaan? Hebben jullie kinderen?
Als het goed is, kost het een tientje per gesprek zei psych. En bij aanvullend pakket de 1e 8 sessies gratis.
Ja, hij is er heel blij mee. Ook als we wel waren gescheiden dan nog zou hij er blij mee zijn geweest. Hij heeft best wel een verandering doorgemaakt en daar is niemand zo blij mee als hij zelf.
Nee, wij hebben geen kinderen maar waren wel getrouwd, toen wij in relatietherapie gingen waren we zo'n 11 jaar bij elkaar geloof ik, nu 14.
Een tientje per gesprek....en 8 sessies gratis......Slik....Bij ons kostte het ¤135 per persoon per gesprek. Daarvan kregen we zo'n ¤45 per persoon per keer terug van de verzekering. Wij hebben steeds maar tegen elkaar gezegd dat scheiden duurder zou zijn......En ik moet achteraf zeggen dat het me het geld waard is geweest, ook als het uiteindelijk tot een scheiding was gekomen.
donderdag 4 maart 2010 om 23:03
Zoals jij het nu schrijft, ben ik bang dat het ook zo kan gaan. Jij doet een paar sessies bij een therapeut, wordt assertiever, weet beter rationeel het gesprek met je man aan te gaan of wat dan ook, en er verandert dus wat. Helaas níet dat wat je man wil, die wil alleen maar dat jij minder negatief wordt, whatever dat mag betekenen. Dus het blíjft allemaal jouw schuld, alleen dan nu omdát je naar de therapeut bent gegaan.
Dat is waar ik bang voor ben als jij in je eentje dit proces blijft trekken. Natuurlijk kan je wat aan een psycholoog hebben, voor jezelf. Maar voor jullie relatie moeten jullie sámen iets doen, anders is het gewoon einde verhaal.
Dat is waar ik bang voor ben als jij in je eentje dit proces blijft trekken. Natuurlijk kan je wat aan een psycholoog hebben, voor jezelf. Maar voor jullie relatie moeten jullie sámen iets doen, anders is het gewoon einde verhaal.
donderdag 4 maart 2010 om 23:22
quote:meds schreef op 04 maart 2010 @ 23:07:
ik heb er hele goede ervaringen mee. Maar het kan ook al helpen als je alleen in therapie gaat. Je zit toch met elkaar in een vicieuze cirkel van negatief gedrag en in principe is er maar 1 nodig om dat te doorbreken
Helemaal mee eens!
Ook als je samen in therapie gaat, is er eentje die zijn gedrag eerder veranderd dan de ander, er is er altijd eentje die het eerst iets anders doet dan anders. Samen in therapie betekent echt niet dat je gelijk op gaat.
ik heb er hele goede ervaringen mee. Maar het kan ook al helpen als je alleen in therapie gaat. Je zit toch met elkaar in een vicieuze cirkel van negatief gedrag en in principe is er maar 1 nodig om dat te doorbreken
Helemaal mee eens!
Ook als je samen in therapie gaat, is er eentje die zijn gedrag eerder veranderd dan de ander, er is er altijd eentje die het eerst iets anders doet dan anders. Samen in therapie betekent echt niet dat je gelijk op gaat.
vrijdag 5 maart 2010 om 00:33
Ylse, ik ben er van overtuigt dat je "in je eentje" WEL degelijk resultaten kan bereiken.
Ik kan mij best goed voorstellen dat het voor onervaren mensen ongeloofwaardig kan klinken maar het is heel goed mogelijk !!!
Ik heb het wel gedaan. Helemaal alleen. Mijn man gelooft niet eens in relatie boeken laat staan in therapeuten/coachen.
Er zijn heel veel coaches, boeken etc. op de markt die jouw kunnen helpen om dynamiek van de relatie de leren. En daar heb je jouw partner niet voor nodig.
Het is heel goed mogelijk om elkaar weer te vinden zelfs als er maar één er iets aan doet.
Zodra jij jouw koers verandert gebeurt het onvermijdelijke - de andere verandert zijn koers mee.
Niet alle coaches/therapeuten kunnen jouw dat leren, maar sommige zeker !!!
Het is tegelijk tijd wel belangrijk om er bij te zeggen is dat als jijzelf in de relatie met een zogenaamde Toxic Man bevind dan is jouw relatie ongeacht wat niet te redden, of beter gezegd met zon man word jij NOOIT gelukkig therapie of geen therapie.
Meid er zijn zeker mensen die jouw kunnen helpen, dus ga er voor.
Ik kan mij best goed voorstellen dat het voor onervaren mensen ongeloofwaardig kan klinken maar het is heel goed mogelijk !!!
Ik heb het wel gedaan. Helemaal alleen. Mijn man gelooft niet eens in relatie boeken laat staan in therapeuten/coachen.
Er zijn heel veel coaches, boeken etc. op de markt die jouw kunnen helpen om dynamiek van de relatie de leren. En daar heb je jouw partner niet voor nodig.
Het is heel goed mogelijk om elkaar weer te vinden zelfs als er maar één er iets aan doet.
Zodra jij jouw koers verandert gebeurt het onvermijdelijke - de andere verandert zijn koers mee.
Niet alle coaches/therapeuten kunnen jouw dat leren, maar sommige zeker !!!
Het is tegelijk tijd wel belangrijk om er bij te zeggen is dat als jijzelf in de relatie met een zogenaamde Toxic Man bevind dan is jouw relatie ongeacht wat niet te redden, of beter gezegd met zon man word jij NOOIT gelukkig therapie of geen therapie.
Meid er zijn zeker mensen die jouw kunnen helpen, dus ga er voor.
vrijdag 5 maart 2010 om 06:44
vrijdag 5 maart 2010 om 09:04
quote:Elizey schreef op 05 maart 2010 @ 00:33:
Ylse, ik ben er van overtuigt dat je "in je eentje" WEL degelijk resultaten kan bereiken.
Ik kan mij best goed voorstellen dat het voor onervaren mensen ongeloofwaardig kan klinken maar het is heel goed mogelijk !!!
Ik vind deze opmerking nogal denigrerend overkomen. Onsympathiek.
quote:Zodra jij jouw koers verandert gebeurt het onvermijdelijke - de andere verandert zijn koers mee.
Niet om te doemdenken, maar dat is zéker niet onvermijdelijk. Het is mooi als het zo gebeurt, maar het hóeft niet.
Verder ben ik het wel eens met Gretha: je lijkt zó bezig met wat je man wilt, hoe híj erover denkt, etc... dat het misschien sowieso wel goed is om alleen die stap te zetten. Vooral om erachter te komen wat jíj wilt
Ylse, heb je een beetje kunnen slapen?
Ylse, ik ben er van overtuigt dat je "in je eentje" WEL degelijk resultaten kan bereiken.
Ik kan mij best goed voorstellen dat het voor onervaren mensen ongeloofwaardig kan klinken maar het is heel goed mogelijk !!!
Ik vind deze opmerking nogal denigrerend overkomen. Onsympathiek.
quote:Zodra jij jouw koers verandert gebeurt het onvermijdelijke - de andere verandert zijn koers mee.
Niet om te doemdenken, maar dat is zéker niet onvermijdelijk. Het is mooi als het zo gebeurt, maar het hóeft niet.
Verder ben ik het wel eens met Gretha: je lijkt zó bezig met wat je man wilt, hoe híj erover denkt, etc... dat het misschien sowieso wel goed is om alleen die stap te zetten. Vooral om erachter te komen wat jíj wilt
Ylse, heb je een beetje kunnen slapen?
Peas on earth!
vrijdag 5 maart 2010 om 09:20
Ik heb als een blok geslapen
Wat een opluchting om er met anderen over te kunnen praten zonder je te bezwaard te voelen (want zo voelt t bij vriendinnen, ik praat er liever niet meer over omdat het altijd het zelfde verhaal is..)
Jullie reacties doen me heel goed. Het geeft me weer moed. Ik was al bezig op funda te kijken, en bezoekregelingen op te stellen. Ik ga eerst lekker voor mezelf, ga duidelijk maken aan vriend dat dit voor de relatie een laatste kans is en geef hem wat tijd om te bedenken of hij zich wil inzetten. Eerst maar eens zien wat die sessies inhouden. Ik geloof ook zeker dat ik er sterker van wordt, dat begin ik nu al te merken (ik kies weer eens voor mezelf)
Ik weet (ook door anderen) dat ik een leuk persoon ben, ik maakte veel mensen aan het lachen en had zelf ook lol. Dat persoon ben ik bij hem niet (meer). Hij heeft dat ooit wel eens gezegd, dat ik bij anderen zo leuk en gezellig ben, maar bij hem niet en dat hij het jammer vond die kant van mij zo weinig te zien. Op 1 of andere manier blokkeert hij dat gedrag bij mij, hopelijk gaat duidelijk worden hoe dat kan.
Ik ben heel benieuwd, volgende week 1e sessie...
Maar de kop is eraf nu ik het eea al hier er uit heb kunnen gooien en herkenning krijg!
Bedankt!
Wat een opluchting om er met anderen over te kunnen praten zonder je te bezwaard te voelen (want zo voelt t bij vriendinnen, ik praat er liever niet meer over omdat het altijd het zelfde verhaal is..)
Jullie reacties doen me heel goed. Het geeft me weer moed. Ik was al bezig op funda te kijken, en bezoekregelingen op te stellen. Ik ga eerst lekker voor mezelf, ga duidelijk maken aan vriend dat dit voor de relatie een laatste kans is en geef hem wat tijd om te bedenken of hij zich wil inzetten. Eerst maar eens zien wat die sessies inhouden. Ik geloof ook zeker dat ik er sterker van wordt, dat begin ik nu al te merken (ik kies weer eens voor mezelf)
Ik weet (ook door anderen) dat ik een leuk persoon ben, ik maakte veel mensen aan het lachen en had zelf ook lol. Dat persoon ben ik bij hem niet (meer). Hij heeft dat ooit wel eens gezegd, dat ik bij anderen zo leuk en gezellig ben, maar bij hem niet en dat hij het jammer vond die kant van mij zo weinig te zien. Op 1 of andere manier blokkeert hij dat gedrag bij mij, hopelijk gaat duidelijk worden hoe dat kan.
Ik ben heel benieuwd, volgende week 1e sessie...
Maar de kop is eraf nu ik het eea al hier er uit heb kunnen gooien en herkenning krijg!
Bedankt!
vrijdag 5 maart 2010 om 10:08
Ylse, ik herken veel in je verhaal. En inderdaad, je kunt in je eentje veel veranderen. Als jij je anders gaat gedragen, zal je man gedwongen zijn te laten zien of hij bereid is in de relatie te investeren en zijn gedrag te veranderen.
Hopelijk wil jouw man een echte inspanning leveren om het weer goed te krijgen tussen jullie. Hij mist blijkbaar ook de oude Ylse, dat lijkt me een goed teken. Als jij de wisselwerking doorbreekt, zal dat hem hopelijk ook iets positiefs opleveren. Probeer je niet alleen te richten op je relatie, maar juist op jezelf. Hoe leuker jij het met jezelf krijgt, hoe meer je investeert in jezelf en hoe meer je dagelijkse prioriteiten aansluiten bij wat je echt belangrijk vindt, hoe leuker jij weer wordt als partner.
Besef wel dat je je soms geen leuke partner zal voelen, want je zal scherper je grenzen moeten gaan stellen en dat kan zoals ik zei tot confrontaties en ruzies leiden. Op het eerste gezicht lijkt het dan misschien slechter te gaan, maar hou dan voor ogen dat dit stappen zijn die je moet nemen om weer tot een gelijkwaardige en goede relatie te komen. De verhoudingen zijn scheefgegroeid en het doet even pijn om die weer recht te trekken. Hou ook duidelijk voor ogen wat jouw inzet van die kwesties is: als jij bv. een keer wilt uitslapen in het weekend, dan is dat een redelijke eis en mag je je daaraan houden. Het is niet zo dat jij dan een ruzie uitlokt als hij daar moeilijk over doet. Het is dus zaak dat je bedenkt wat voor jou een goede verdeling in de relatie is (uiteraard kun je dit ook met je man bespreken, maar ik heb begrepen dat dit weinig heeft opgeleverd).
Hopelijk wil jouw man een echte inspanning leveren om het weer goed te krijgen tussen jullie. Hij mist blijkbaar ook de oude Ylse, dat lijkt me een goed teken. Als jij de wisselwerking doorbreekt, zal dat hem hopelijk ook iets positiefs opleveren. Probeer je niet alleen te richten op je relatie, maar juist op jezelf. Hoe leuker jij het met jezelf krijgt, hoe meer je investeert in jezelf en hoe meer je dagelijkse prioriteiten aansluiten bij wat je echt belangrijk vindt, hoe leuker jij weer wordt als partner.
Besef wel dat je je soms geen leuke partner zal voelen, want je zal scherper je grenzen moeten gaan stellen en dat kan zoals ik zei tot confrontaties en ruzies leiden. Op het eerste gezicht lijkt het dan misschien slechter te gaan, maar hou dan voor ogen dat dit stappen zijn die je moet nemen om weer tot een gelijkwaardige en goede relatie te komen. De verhoudingen zijn scheefgegroeid en het doet even pijn om die weer recht te trekken. Hou ook duidelijk voor ogen wat jouw inzet van die kwesties is: als jij bv. een keer wilt uitslapen in het weekend, dan is dat een redelijke eis en mag je je daaraan houden. Het is niet zo dat jij dan een ruzie uitlokt als hij daar moeilijk over doet. Het is dus zaak dat je bedenkt wat voor jou een goede verdeling in de relatie is (uiteraard kun je dit ook met je man bespreken, maar ik heb begrepen dat dit weinig heeft opgeleverd).
Ga in therapie!
vrijdag 5 maart 2010 om 10:29
Ylse, ik herken wel dingen in je verhaal. Zoals ik al zei lijkt het mij toch belangrijk om ook met zijn tweeën in gesprek te gaan. Vriend en ik gaan ook in therapie om vergelijkbare dingen.
Ik heb net als vlinder de botte bijl geprobeerd en dat haalde in onze situatie niets uit. Vriend werd alleen ontzettend giftig en er was geen constructief gesprek meer met hem aan te knopen. Ik ben ook verbaal sterker en dominanter, vriend voelt zich ontzettend snel aangevallen hierdoor en ook door onzekerheid van zijn kant. (Die inschatting zou ik dus wel even vantevoren maken voordat je nog meer gezeur over je heen krijgt.) Maar goed uiteindelijk op een rustig moment geïnformeerd of hij het niet ook vervelend vond dat we zoveel ruzie hadden. Ja dat vond hij ook niet leuk. Toen voorgesteld om naar een therapeut te gaan om beter te leren communiceren met elkaar en dan zonder verwijten. En dat wilde hij wel. Hij is nu heel erg gemotiveerd om te gaan. Dus ik denk dat we er wel goede lering uit kunnen trekken.
Ik heb net als vlinder de botte bijl geprobeerd en dat haalde in onze situatie niets uit. Vriend werd alleen ontzettend giftig en er was geen constructief gesprek meer met hem aan te knopen. Ik ben ook verbaal sterker en dominanter, vriend voelt zich ontzettend snel aangevallen hierdoor en ook door onzekerheid van zijn kant. (Die inschatting zou ik dus wel even vantevoren maken voordat je nog meer gezeur over je heen krijgt.) Maar goed uiteindelijk op een rustig moment geïnformeerd of hij het niet ook vervelend vond dat we zoveel ruzie hadden. Ja dat vond hij ook niet leuk. Toen voorgesteld om naar een therapeut te gaan om beter te leren communiceren met elkaar en dan zonder verwijten. En dat wilde hij wel. Hij is nu heel erg gemotiveerd om te gaan. Dus ik denk dat we er wel goede lering uit kunnen trekken.
vrijdag 5 maart 2010 om 12:47
"Als hij niet alles wil proberen, waarom zou ik het dan nog doen?
Voor de kinderen, voor mijn (thuis)werk, voor het fijne leven dat ik buiten de relatie om heb (doordat ik een relatie met hem heb)."
"heb m ook wel gezegd dat ik er een 3e onafhankelijk persoon bij wilde hebben, omdat wij er samen (in gesprekken) niet meer uitkomen, omdat t verwijtend is. vanuit mijn studie weet ik dat ik moet beginnen met "ik vind het niet fijn als jij...." maar goed, dat weet hij niet, dus ik krijg gelijk tegengas en geen normaal gesprek.. "
"Jullie reacties doen me heel goed. Het geeft me weer moed. Ik was al bezig op funda te kijken, en bezoekregelingen op te stellen"
"Ook toen ik zei dat ik naar psycholoog zou gaan was zijn simpele antwoord "waarom? " "Nou omdat al onze relatieproblemen door mij komen toch?"
Ik ben eerlijk gezegd niet overtuigd van de zuiverheid van je motieven en je motivatie om dit vastgelopen schip vlot te trekken. Vind je daadwerkelijk dat jullie communicatieproblemen hem te verwijten zijn? Waarom een bezoekregeling opstellen als je tegelijkertijd betoogt dat je er alles aan wilt doen om de relatie te redden? Waarom hem op zo'n botte manier benaderen als je hem graag mee wilt krijgen naar de psycholoog?
Ik krijg de indruk dat je al heel lang ontevreden bent, dat de secundaire benefits (thuis kunnen werken, een redelijke financiële positie) je tot heden in de relatie hebben gehouden en dat je geestelijk allang bent afgehaakt. Ik lees niets over 'houden van' en over intimiteit en dat zal geen toeval zijn.
Voor de kinderen, voor mijn (thuis)werk, voor het fijne leven dat ik buiten de relatie om heb (doordat ik een relatie met hem heb)."
"heb m ook wel gezegd dat ik er een 3e onafhankelijk persoon bij wilde hebben, omdat wij er samen (in gesprekken) niet meer uitkomen, omdat t verwijtend is. vanuit mijn studie weet ik dat ik moet beginnen met "ik vind het niet fijn als jij...." maar goed, dat weet hij niet, dus ik krijg gelijk tegengas en geen normaal gesprek.. "
"Jullie reacties doen me heel goed. Het geeft me weer moed. Ik was al bezig op funda te kijken, en bezoekregelingen op te stellen"
"Ook toen ik zei dat ik naar psycholoog zou gaan was zijn simpele antwoord "waarom? " "Nou omdat al onze relatieproblemen door mij komen toch?"
Ik ben eerlijk gezegd niet overtuigd van de zuiverheid van je motieven en je motivatie om dit vastgelopen schip vlot te trekken. Vind je daadwerkelijk dat jullie communicatieproblemen hem te verwijten zijn? Waarom een bezoekregeling opstellen als je tegelijkertijd betoogt dat je er alles aan wilt doen om de relatie te redden? Waarom hem op zo'n botte manier benaderen als je hem graag mee wilt krijgen naar de psycholoog?
Ik krijg de indruk dat je al heel lang ontevreden bent, dat de secundaire benefits (thuis kunnen werken, een redelijke financiële positie) je tot heden in de relatie hebben gehouden en dat je geestelijk allang bent afgehaakt. Ik lees niets over 'houden van' en over intimiteit en dat zal geen toeval zijn.
vrijdag 5 maart 2010 om 14:03
Als me gevraagd wordt "hou je nog van hem" vind ik dat ook erg moeilijk te beantwoorden... Want wat is precies het gevoel bij houden van? En zoals jij het belicht Wuiles, dan is dat misschien wel zo. Ik zit in een veilig nest, samen met mijn kinderen.
En houd ik het om die reden misschien zo lang vol. En durf ik niet uit dit veilige nest te stappen, ook niet voor de kinderen.
Ik wijt de communicatie problemen niet alleen aan hem, ik weet dat ik het hart op de tong heb, waardoor ik het hem vast moeilijker maak. En ik ben altijd erg zelfstandig geweest, misschien kom ik daardoor over dat ik geen zorg of hulp nodig heb. Ik geef hem absoluut niet de schuld, maar de onverschillige houding vind ik wel heel erg vervelend.
Hij wist bijvoorbeeld al dat ik naar een psycholoog zou gaan, om te bespreken waarom ik alles zo zwart zag en of de relatieproblemen daardoor echt mijn schuld zijn. Dus als ik hem dat vertel, vind ik zijn onwetendheid ook bot overkomen, want interesseert het hem dan allemaal nog wel?
Hij komt thuis, meestal is het eten dan klaar. In het huishouden hoeft hij niet heel veel te doen/ doet hij niet veel. Als hij s ochtends opstaat, doet hij zijn eigen ding, hoeft in principe geen kinderen aan te kleden of eten te maken, niemand naar school te brengen, honden uit te laten, etc. Heeft regelmatig vergaderingen ed van zijn werk, dan sta ik er ook 's avonds alleen voor. Als de kinderen op bed zijn, ploft hij op de bank en kijkt t liefste wat hij wil kijken. En als het even kan, s avonds nog een wippie. Ik vind hem ook niet geestelijk betrokken overkomen, dus misschien blijven we om de verkeerde redenen bij elkaar?
De bezoekregeling ed heb ik niet serieus uitgezocht, maar die dingen beginnen me wel door het hoofd te spoken, nu het lijkt dat het einde wel eens in zicht kan zijn. Maar is niet iets wat ik wil!! Ik wil graag een leuke(re) relatie, met wederzijds respect, met elkaar dingen kunnen delen en bespreken (meevoelen met elkaar), samen een team zijn en een vrijwillig sexleven.
Misschien wil ik wel teveel, al vind ik zelf wel meevallen.
En dat wil ik wel met hem, want ben niet voor niets zo lang achter hem aan blijven hobbelen..
En houd ik het om die reden misschien zo lang vol. En durf ik niet uit dit veilige nest te stappen, ook niet voor de kinderen.
Ik wijt de communicatie problemen niet alleen aan hem, ik weet dat ik het hart op de tong heb, waardoor ik het hem vast moeilijker maak. En ik ben altijd erg zelfstandig geweest, misschien kom ik daardoor over dat ik geen zorg of hulp nodig heb. Ik geef hem absoluut niet de schuld, maar de onverschillige houding vind ik wel heel erg vervelend.
Hij wist bijvoorbeeld al dat ik naar een psycholoog zou gaan, om te bespreken waarom ik alles zo zwart zag en of de relatieproblemen daardoor echt mijn schuld zijn. Dus als ik hem dat vertel, vind ik zijn onwetendheid ook bot overkomen, want interesseert het hem dan allemaal nog wel?
Hij komt thuis, meestal is het eten dan klaar. In het huishouden hoeft hij niet heel veel te doen/ doet hij niet veel. Als hij s ochtends opstaat, doet hij zijn eigen ding, hoeft in principe geen kinderen aan te kleden of eten te maken, niemand naar school te brengen, honden uit te laten, etc. Heeft regelmatig vergaderingen ed van zijn werk, dan sta ik er ook 's avonds alleen voor. Als de kinderen op bed zijn, ploft hij op de bank en kijkt t liefste wat hij wil kijken. En als het even kan, s avonds nog een wippie. Ik vind hem ook niet geestelijk betrokken overkomen, dus misschien blijven we om de verkeerde redenen bij elkaar?
De bezoekregeling ed heb ik niet serieus uitgezocht, maar die dingen beginnen me wel door het hoofd te spoken, nu het lijkt dat het einde wel eens in zicht kan zijn. Maar is niet iets wat ik wil!! Ik wil graag een leuke(re) relatie, met wederzijds respect, met elkaar dingen kunnen delen en bespreken (meevoelen met elkaar), samen een team zijn en een vrijwillig sexleven.
Misschien wil ik wel teveel, al vind ik zelf wel meevallen.
En dat wil ik wel met hem, want ben niet voor niets zo lang achter hem aan blijven hobbelen..
zondag 7 maart 2010 om 21:27
Nou ik heb hem gevraagd of hij wist dat ik deze week naar de psycholoog ging, dat wist ie, maar hij wist niet waarom.
Rustig uitgelegd dat het naar mijn mening nog de enige manier was om nog wat van onze relatie te kunnen maken. Gevraagd of hij mee wilde werken, omdat er samen iets aan wilden doen.
Hij wilde er wel aan werken, maar niet naar een psycholoog. Zijn mening was dat we dat samen wel konden. Heb ik aangegeven dat ons dat niet meer lukt, omdat onze gesprekken vol zijn met verwijten en niet meer probleemoplossend zijn.
Toen ik als bevestiging vroeg "dus je wilt niet naar haar toe tzt?" Was zijn reactie (afkeurend) "Ow, het is een zij?" En was de nee nog duidelijker.
Heb aangegeven dat ik wel ging, al was het maar om te zien wat mijn aandeel was in de relatie en zelf mijn hart te kunnen luchten, maar dat ik niet in mijn uppie aan "ons" ging werken. Dus als hij er niets aan wilde doen, het einde verhaal is.
Vond dat ik het wel netjes en duidelijk had overgebracht zo..
Helaas eindigde het weer in onenigheid met dat hij wegliep (toen ik uitlegde dat ik dacht dat we allebei andere aspecten in de relatie belangrijker vinden en dat dat voor hem sex/ intimiteit was)
Spannend nu de sessie steeds dichterbij komt.. Ik merk dat ik mijn vriend anders begin te bekijken, niet negatiever of positiever, maar meer van een afstand...
Rustig uitgelegd dat het naar mijn mening nog de enige manier was om nog wat van onze relatie te kunnen maken. Gevraagd of hij mee wilde werken, omdat er samen iets aan wilden doen.
Hij wilde er wel aan werken, maar niet naar een psycholoog. Zijn mening was dat we dat samen wel konden. Heb ik aangegeven dat ons dat niet meer lukt, omdat onze gesprekken vol zijn met verwijten en niet meer probleemoplossend zijn.
Toen ik als bevestiging vroeg "dus je wilt niet naar haar toe tzt?" Was zijn reactie (afkeurend) "Ow, het is een zij?" En was de nee nog duidelijker.
Heb aangegeven dat ik wel ging, al was het maar om te zien wat mijn aandeel was in de relatie en zelf mijn hart te kunnen luchten, maar dat ik niet in mijn uppie aan "ons" ging werken. Dus als hij er niets aan wilde doen, het einde verhaal is.
Vond dat ik het wel netjes en duidelijk had overgebracht zo..
Helaas eindigde het weer in onenigheid met dat hij wegliep (toen ik uitlegde dat ik dacht dat we allebei andere aspecten in de relatie belangrijker vinden en dat dat voor hem sex/ intimiteit was)
Spannend nu de sessie steeds dichterbij komt.. Ik merk dat ik mijn vriend anders begin te bekijken, niet negatiever of positiever, maar meer van een afstand...
zondag 7 maart 2010 om 21:29
