Kinderen
alle pijlers
De zes-maandenmythe (?)
dinsdag 30 maart 2010 om 11:24
Hallo allemaal,
Ik heb een dochter van vijf maanden. Babies tot zes maanden kun je niet verwennen, zeggen ze. En dat geloof ik ook. Maar wat gebeurt er nu na die zes maanden?
Moet ik me voorbereiden op een nu wel manipulerend monster? En niet komen zodra ze huilt?
Dat ben ik niet van plan hoor, ik denk zelf dat er niks veranderd, maar ik ga twijfelen door mensen om me heen die vinden dat ik haar verwen. Dat wordt straks alleen maar erger natuurlijk.
Hoe zijn jullie ervaringen? Blijft baby gewoon baby na zes maanden en zijn jullie gewoon met hem/haar om blijven gaan als voorheen?
Wanneer leert een kind dat je wel komt als hij/zij huilt? En wanneer kan een kind dat bewust gaan 'gebruiken'? Zelf vind ik het alleen maar fijn als mijn dochter leert dat ik kom als ze me roept (door te huilen), dat geeft haar veiligheid, lijkt me.
Waar komt die 'richtlijn'/mythe (?) vandaan, tot zes maanden is het niet verwennen en daarna wel? Verwennen doe je in mijn ogen met spullen en snoep, niet met aandacht, maar dat terzijde.
Alvast dank!
Ik heb een dochter van vijf maanden. Babies tot zes maanden kun je niet verwennen, zeggen ze. En dat geloof ik ook. Maar wat gebeurt er nu na die zes maanden?
Moet ik me voorbereiden op een nu wel manipulerend monster? En niet komen zodra ze huilt?
Dat ben ik niet van plan hoor, ik denk zelf dat er niks veranderd, maar ik ga twijfelen door mensen om me heen die vinden dat ik haar verwen. Dat wordt straks alleen maar erger natuurlijk.
Hoe zijn jullie ervaringen? Blijft baby gewoon baby na zes maanden en zijn jullie gewoon met hem/haar om blijven gaan als voorheen?
Wanneer leert een kind dat je wel komt als hij/zij huilt? En wanneer kan een kind dat bewust gaan 'gebruiken'? Zelf vind ik het alleen maar fijn als mijn dochter leert dat ik kom als ze me roept (door te huilen), dat geeft haar veiligheid, lijkt me.
Waar komt die 'richtlijn'/mythe (?) vandaan, tot zes maanden is het niet verwennen en daarna wel? Verwennen doe je in mijn ogen met spullen en snoep, niet met aandacht, maar dat terzijde.
Alvast dank!
dinsdag 30 maart 2010 om 11:33
Tja, verwennen weet ik niet. Ik denk wel dat babies op een gegeven moment doorkrijgen dat huilen en mama komt eraan bij elkaar horen. Dat kan best na zes maanden zijn. Mijn dochter, nu iets ouder dan anderhalf, snapt dat prima; ze huilt, houdt op als ik de trap op loop en begint weer als ik ophoud met lopen. Ik hoor meestal wel het verschil tussen huilen om aandacht en huilen omdat er echt iets aan de hand is, maar ze heeft me al een paar keer in het ootje genomen. Dan huilt ze heel hard en op het moment dat ik mijn hoofd om de hoek steek begint ze voluit te lachen;). Ik probeer negatief gedrag bij haar zo veel mogelijk te negeren en positief gedrag te belonen.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
dinsdag 30 maart 2010 om 11:34
Zes maanden? Ik ken de variant met negen maanden
Ik heb dezelfde insteek als jij: komen bij huilen, om veiligheid te bieden. Mijn zoon is ondertussen twee, en dat is duidelijk wel ruimschoots oud genoeg om zijn ouders te proberen te manipuleren, bijvoorbeeld door opzichtig tijd te rekken bij het naar bed gaan. Die overgang zie je vanzelf wel geleidelijk optreden, en eigenlijk verandert er zelfs dan niet heel veel: het blijft gewoon een kwestie van duidelijk zijn naar je kind toe: duidelijk zijn dat je troost bij verdriet, en duidelijk zijn in het stellen van grenzen waar je kind niet overheen mag. Grenzen stellen begon bij ons toen hij mobieler werd, en aan dingen begon te zitten waar hij niet aan mocht komen. Het breidt zich redelijk vanzelf langzaam uit.
Afgelopen nacht lag zoon om half vier hard te huilen, en dan gaan we nog steeds gewoon naar hem toe. Terecht, zo bleek, want hij had zijn bed ondergespuugd,
Ik heb dezelfde insteek als jij: komen bij huilen, om veiligheid te bieden. Mijn zoon is ondertussen twee, en dat is duidelijk wel ruimschoots oud genoeg om zijn ouders te proberen te manipuleren, bijvoorbeeld door opzichtig tijd te rekken bij het naar bed gaan. Die overgang zie je vanzelf wel geleidelijk optreden, en eigenlijk verandert er zelfs dan niet heel veel: het blijft gewoon een kwestie van duidelijk zijn naar je kind toe: duidelijk zijn dat je troost bij verdriet, en duidelijk zijn in het stellen van grenzen waar je kind niet overheen mag. Grenzen stellen begon bij ons toen hij mobieler werd, en aan dingen begon te zitten waar hij niet aan mocht komen. Het breidt zich redelijk vanzelf langzaam uit.
Afgelopen nacht lag zoon om half vier hard te huilen, en dan gaan we nog steeds gewoon naar hem toe. Terecht, zo bleek, want hij had zijn bed ondergespuugd,
dinsdag 30 maart 2010 om 11:35
dinsdag 30 maart 2010 om 11:35
dinsdag 30 maart 2010 om 11:41
quote:Whiskers schreef op 30 maart 2010 @ 11:35:
Ik zou het niet weten eigenlijk.
Hier ook vaak commentaar op de manier waarop ik met dochter om ga.
Ik zou haar verwennen en nu manipuleert ze dus.
Met sommige dingen is ze idd erg gehaaid, maar manipuleren komt volgens mij pas veel later.
Ik trek me er niet zo heel veel van aan.
Ah nee man, die van jou is nog veel te jong om gehaaid te zijn!
Ik ben misschien heel naief, maar ik denk dat kinderen niet manipuleren. In de pubertijd misschien, maar daarvoor geven ze gewoon aan wat ze willen. Of ze het krijgen is een andere zaak, maar iets willen is toch geen manipulatie?
Ik zou het niet weten eigenlijk.
Hier ook vaak commentaar op de manier waarop ik met dochter om ga.
Ik zou haar verwennen en nu manipuleert ze dus.
Met sommige dingen is ze idd erg gehaaid, maar manipuleren komt volgens mij pas veel later.
Ik trek me er niet zo heel veel van aan.
Ah nee man, die van jou is nog veel te jong om gehaaid te zijn!
Ik ben misschien heel naief, maar ik denk dat kinderen niet manipuleren. In de pubertijd misschien, maar daarvoor geven ze gewoon aan wat ze willen. Of ze het krijgen is een andere zaak, maar iets willen is toch geen manipulatie?
dinsdag 30 maart 2010 om 11:43
quote:AlettaJacobs schreef op 30 maart 2010 @ 11:41:
[...]
Ik ben misschien heel naief, maar ik denk dat kinderen niet manipuleren. In de pubertijd misschien, maar daarvoor geven ze gewoon aan wat ze willen. Of ze het krijgen is een andere zaak, maar iets willen is toch geen manipulatie?Dat lijkt me inderdaad wel naief. Die van ons simuleerde laatst opzichtig een hoestaanval omdat hij zo graag een slok van zijn hoestdrank wilde. Dat valt voor mij wel onder de noemer manipuleren. Wel verschrikkelijk aandoenlijk manipuleren, maar het gaat niet tot zijn puberteit duren voor hij dat truucje verder verfijnt
[...]
Ik ben misschien heel naief, maar ik denk dat kinderen niet manipuleren. In de pubertijd misschien, maar daarvoor geven ze gewoon aan wat ze willen. Of ze het krijgen is een andere zaak, maar iets willen is toch geen manipulatie?Dat lijkt me inderdaad wel naief. Die van ons simuleerde laatst opzichtig een hoestaanval omdat hij zo graag een slok van zijn hoestdrank wilde. Dat valt voor mij wel onder de noemer manipuleren. Wel verschrikkelijk aandoenlijk manipuleren, maar het gaat niet tot zijn puberteit duren voor hij dat truucje verder verfijnt
dinsdag 30 maart 2010 om 11:45
Laatst legde ik haar 's avonds in bed en ze werd wakker, ik liet haar gewoon liggen en liep weg.
Over de babyfoon hoorde ik haar mekkeren en dat ging over in schreeuwen, dus ik er naartoe, kom haar kamer binnen en ze begint te lachen!
Zo van, aaah toe mama, haal me eruit?
Vind ik best gehaaid hoor.
Maar het maakt me niks uit, zo lijkt ze tenminste nog een beetje op mij!
dinsdag 30 maart 2010 om 11:53
Als mijn kind huilt dan kom ik.
Als dat verwennen is, nou prima, dan heb ik een verwent nest.
Ik leer mijn kind dat als ze me nodig heeft dat ik er ben.
Elk verdriet neem ik serieus.
Soms weet ik niet waarom ze huilt, maar vaak kom je er later achter wat de reden was.
als ik verdriet heb wil ik een arm om op uit te huilen.
mijn dochter krijgt dat dus ook. Ongeacht of ik de reden legitiem genoeg vind om te huilen.
ze hoeft niet altijd getroost, als ze bijvoorbeeld veel prikkels heeft gehad op de dag moet ze gewoon even de spanning er uit huilen. maar er word hier in huis nooit alleen gehuilt, altijd is pappa of mamma naast haar op bed.
Als dat verwennen is, nou prima, dan heb ik een verwent nest.
Ik leer mijn kind dat als ze me nodig heeft dat ik er ben.
Elk verdriet neem ik serieus.
Soms weet ik niet waarom ze huilt, maar vaak kom je er later achter wat de reden was.
als ik verdriet heb wil ik een arm om op uit te huilen.
mijn dochter krijgt dat dus ook. Ongeacht of ik de reden legitiem genoeg vind om te huilen.
ze hoeft niet altijd getroost, als ze bijvoorbeeld veel prikkels heeft gehad op de dag moet ze gewoon even de spanning er uit huilen. maar er word hier in huis nooit alleen gehuilt, altijd is pappa of mamma naast haar op bed.
dinsdag 30 maart 2010 om 12:02
Manipuleren heeft misschien wel een negatieve klank, maar ik denk wel dat die kleintjes snel genoeg doorhebben welk gedrag voor hun de goede reactie oplevert. Natuurlijk ga ik ook altijd naar mijn dochter als ze huilt, maar ik geloof echt niet dat ze alleen van verdriet huilt. Als ik namelijk zeg dat ze iets niet mag, begint ze ook vanuit het niets te huilen. Dan is het eerder boosheid of frustratie. Ze kan ook van het ene op het andere moment ophouden met huilen.
Whiskers zo heb ik er hier dus ook één: huilen en dan een grote grijns als ik naar boven kom.
Whiskers zo heb ik er hier dus ook één: huilen en dan een grote grijns als ik naar boven kom.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
dinsdag 30 maart 2010 om 12:12
Belle, die van jou is al wat ouder toch?
Dochter is nog maar 4 maand.
Ach, jong geleerd...
Manipuleren klinkt ook negatief en ik denk echt wel dat ze daar nog wat te jong voor zijn, maar sommige dingen weten ze gewoon.
Bijv als ik 's ochtends haar badje volgooi.
Eerst was het krijsen omdat ik haar dan in bed parkeerde, maar nu weet ze dat ze in bad gaat en gewoon even moet wachten.
Ze weet dat ze dan niet hoeft te slapen.
Ik dacht altijd dat baby's dom waren, maar daar ben ik echt wel op terug gekomen!
Dochter is nog maar 4 maand.
Ach, jong geleerd...
Manipuleren klinkt ook negatief en ik denk echt wel dat ze daar nog wat te jong voor zijn, maar sommige dingen weten ze gewoon.
Bijv als ik 's ochtends haar badje volgooi.
Eerst was het krijsen omdat ik haar dan in bed parkeerde, maar nu weet ze dat ze in bad gaat en gewoon even moet wachten.
Ze weet dat ze dan niet hoeft te slapen.
Ik dacht altijd dat baby's dom waren, maar daar ben ik echt wel op terug gekomen!
dinsdag 30 maart 2010 om 12:23
Ik ben het helemaal eens: aandacht is nooit verwennen. Wel moet je duidelijkheid geven, ook dat zijn we eens: vannacht was ons meisje van 2 jaar tussen 23.30 en 3.30 wakker. Ze roept dan ieder kwartier dat ze klaar is met slapen. Dan gaan we kijken, geven een kusje en we gaan weer weg. Is dat manipuleren? ik denk dat een kind ook liever gewoon slaapt hoor!
Ik wil haar altijd serieus nemen. Als ze daar misbruik van gaat maken over 10 jaar of zo, zien we dan wel weer
Ik wil haar altijd serieus nemen. Als ze daar misbruik van gaat maken over 10 jaar of zo, zien we dan wel weer
dinsdag 30 maart 2010 om 12:40
Zo snel al zoveel reacties, leuk!
Manipuleren klinkt inderdaad erg negatief. Dat past ook bij het op een negatieve manier denken over kinderen, wat teveel gebeurd, volgens mij. Waarmee ik niemand van jullie bedoel, ik ben zelf met 'manipuleren' begonnen!
Ik bedoel het in het algemeen, gepredikt door al dan geen deskundigen. Een kind moet zo snel mogelijk doorslapen, zo weinig mogelijk drinkmomenten op een dag hebben, zodat hij/zij beter in ons grotemensenschema past. En daar ben ik het dus niet mee eens. Zo ook het reageren op huilen.
Fijn te lezen dat er ook een negenmaanden-variant is
, dat geeft te denken. En ook fijn om jullie ervaringen te lezen. Ik wist niet dat babies al zo snel een middel (huilen) kunnen inzetten om iets te bereiken. Wat knap!
Hoe gaan jullie daar dan mee om? Ook gewoon aan toegeven? Dat lijkt mij de beste manier, want blijkbaar wil je kind iets. Dat is inderdaad belangrijk genoeg om naar te luisteren, denk ik.
Manipuleren klinkt inderdaad erg negatief. Dat past ook bij het op een negatieve manier denken over kinderen, wat teveel gebeurd, volgens mij. Waarmee ik niemand van jullie bedoel, ik ben zelf met 'manipuleren' begonnen!
Ik bedoel het in het algemeen, gepredikt door al dan geen deskundigen. Een kind moet zo snel mogelijk doorslapen, zo weinig mogelijk drinkmomenten op een dag hebben, zodat hij/zij beter in ons grotemensenschema past. En daar ben ik het dus niet mee eens. Zo ook het reageren op huilen.
Fijn te lezen dat er ook een negenmaanden-variant is
, dat geeft te denken. En ook fijn om jullie ervaringen te lezen. Ik wist niet dat babies al zo snel een middel (huilen) kunnen inzetten om iets te bereiken. Wat knap! Hoe gaan jullie daar dan mee om? Ook gewoon aan toegeven? Dat lijkt mij de beste manier, want blijkbaar wil je kind iets. Dat is inderdaad belangrijk genoeg om naar te luisteren, denk ik.
dinsdag 30 maart 2010 om 12:43
quote:AlettaJacobs schreef op 30 maart 2010 @ 11:41:
Ik ben misschien heel naief, maar ik denk dat kinderen niet manipuleren.
Kom hier dan maar eens kijken bij mijn exemplaar van bijna 6; die manipuleert de boel dus echt wel als ze de kans krijgt!!
Zie het overigens ook bij anderen, dat al heel jonge kinderen trucjes in de strijd gooien om de zaken naar hun hand te zetten,
Ik ben misschien heel naief, maar ik denk dat kinderen niet manipuleren.
Kom hier dan maar eens kijken bij mijn exemplaar van bijna 6; die manipuleert de boel dus echt wel als ze de kans krijgt!!
Zie het overigens ook bij anderen, dat al heel jonge kinderen trucjes in de strijd gooien om de zaken naar hun hand te zetten,
dinsdag 30 maart 2010 om 12:47
quote:bloem789 schreef op 30 maart 2010 @ 12:40:
Manipuleren klinkt inderdaad erg negatief.
Dat varieert denk ik van persoon tot persoon: voor mij klinkt manipuleren helemaal niet zo negatief. Ik vind het eigenlijk wel knap van een peuter (omhet over babies maar niet te hebben) als hij zich zo goed kan inleven in een ander dat hij een toch wel indirecte route kan volgen om te bereiken wat 'ie wil.
quote:Fijn te lezen dat er ook een negenmaanden-variant is, dat geeft te denken. En ook fijn om jullie ervaringen te lezen. Ik wist niet dat babies al zo snel een middel (huilen) kunnen inzetten om iets te bereiken. Wat knap!De voorbeelden van de huilende babies die stoppen als ze hun ouders zien of horen, zie ik dan weer wat anders: kennelijk ging het niet om een heel groot verdriet, maar om iets wat over is op het moment dat blijkt dat moeder of vader gewoon nog in de buurt is. Daar hoeft niks beredeneerds achter te zitten.
Manipuleren klinkt inderdaad erg negatief.
Dat varieert denk ik van persoon tot persoon: voor mij klinkt manipuleren helemaal niet zo negatief. Ik vind het eigenlijk wel knap van een peuter (omhet over babies maar niet te hebben) als hij zich zo goed kan inleven in een ander dat hij een toch wel indirecte route kan volgen om te bereiken wat 'ie wil.
quote:Fijn te lezen dat er ook een negenmaanden-variant is
, dat geeft te denken. En ook fijn om jullie ervaringen te lezen. Ik wist niet dat babies al zo snel een middel (huilen) kunnen inzetten om iets te bereiken. Wat knap!De voorbeelden van de huilende babies die stoppen als ze hun ouders zien of horen, zie ik dan weer wat anders: kennelijk ging het niet om een heel groot verdriet, maar om iets wat over is op het moment dat blijkt dat moeder of vader gewoon nog in de buurt is. Daar hoeft niks beredeneerds achter te zitten.
dinsdag 30 maart 2010 om 12:50
quote:Miffy schreef op 30 maart 2010 @ 12:47:
[...]
Dat varieert denk ik van persoon tot persoon: voor mij klinkt manipuleren helemaal niet zo negatief. Ik vind het eigenlijk wel knap van een peuter (omhet over babies maar niet te hebben) als hij zich zo goed kan inleven in een ander dat hij een toch wel indirecte route kan volgen om te bereiken wat 'ie wil.
Ben ik met je eens
[...]
De voorbeelden van de huilende babies die stoppen als ze hun ouders zien of horen, zie ik dan weer wat anders: kennelijk ging het niet om een heel groot verdriet, maar om iets wat over is op het moment dat blijkt dat moeder of vader gewoon nog in de buurt is. Daar hoeft niks beredeneerds achter te zitten.Hé, daar had ik nog niet aan gedacht, dat kan natuurlijk ook!
[...]
Dat varieert denk ik van persoon tot persoon: voor mij klinkt manipuleren helemaal niet zo negatief. Ik vind het eigenlijk wel knap van een peuter (omhet over babies maar niet te hebben) als hij zich zo goed kan inleven in een ander dat hij een toch wel indirecte route kan volgen om te bereiken wat 'ie wil.
Ben ik met je eens
[...]
De voorbeelden van de huilende babies die stoppen als ze hun ouders zien of horen, zie ik dan weer wat anders: kennelijk ging het niet om een heel groot verdriet, maar om iets wat over is op het moment dat blijkt dat moeder of vader gewoon nog in de buurt is. Daar hoeft niks beredeneerds achter te zitten.Hé, daar had ik nog niet aan gedacht, dat kan natuurlijk ook!
dinsdag 30 maart 2010 om 12:50
quote:Yamuna schreef op 30 maart 2010 @ 11:53:
Als mijn kind huilt dan kom ik.
Als dat verwennen is, nou prima, dan heb ik een verwent nest.
Ik leer mijn kind dat als ze me nodig heeft dat ik er ben.
Elk verdriet neem ik serieus.
Soms weet ik niet waarom ze huilt, maar vaak kom je er later achter wat de reden was.
als ik verdriet heb wil ik een arm om op uit te huilen.
mijn dochter krijgt dat dus ook. Ongeacht of ik de reden legitiem genoeg vind om te huilen.
ze hoeft niet altijd getroost, als ze bijvoorbeeld veel prikkels heeft gehad op de dag moet ze gewoon even de spanning er uit huilen. maar er word hier in huis nooit alleen gehuilt, altijd is pappa of mamma naast haar op bed.
Yamuna, hoe oud is jouw dochter? Mijn dochter van 21 maanden stelt zich namelijk met enige regelmaat echt aan, en maakt dan een enorm drama van iets dat ze niet mag of juist iets dat ze van ons moet (zoals jas aan, geen extra koekje etc). Als ze op zo'n moment naar me toe komt om uit te huilen: prima, dan krijgt ze een knuffel. Maar gaat ze op de grond liggen krijsen? Dan negeer ik haar. Ik ga dat soort gedrag echt niet belonen met aandacht, hoe oprecht haar verdriet ook zal zijn. Zelfde met niet willen slapen. Elke 10 minuten een aai over haar bol: prima, maar ik ga er echt niet naast zitten om haar handje vast te houden. Slaaptijd is slaaptijd.
Kortom: ik denk dat "altijd troosten" alleen goed is voor kindjes <1.5 jaar. Daarboven gaan ze vaak peuteren en dan moeten ze ook leren hun emoties te beheersen en dat doe je m.i. niet door constant maar te troosten en aan te halen.
Als mijn kind huilt dan kom ik.
Als dat verwennen is, nou prima, dan heb ik een verwent nest.
Ik leer mijn kind dat als ze me nodig heeft dat ik er ben.
Elk verdriet neem ik serieus.
Soms weet ik niet waarom ze huilt, maar vaak kom je er later achter wat de reden was.
als ik verdriet heb wil ik een arm om op uit te huilen.
mijn dochter krijgt dat dus ook. Ongeacht of ik de reden legitiem genoeg vind om te huilen.
ze hoeft niet altijd getroost, als ze bijvoorbeeld veel prikkels heeft gehad op de dag moet ze gewoon even de spanning er uit huilen. maar er word hier in huis nooit alleen gehuilt, altijd is pappa of mamma naast haar op bed.
Yamuna, hoe oud is jouw dochter? Mijn dochter van 21 maanden stelt zich namelijk met enige regelmaat echt aan, en maakt dan een enorm drama van iets dat ze niet mag of juist iets dat ze van ons moet (zoals jas aan, geen extra koekje etc). Als ze op zo'n moment naar me toe komt om uit te huilen: prima, dan krijgt ze een knuffel. Maar gaat ze op de grond liggen krijsen? Dan negeer ik haar. Ik ga dat soort gedrag echt niet belonen met aandacht, hoe oprecht haar verdriet ook zal zijn. Zelfde met niet willen slapen. Elke 10 minuten een aai over haar bol: prima, maar ik ga er echt niet naast zitten om haar handje vast te houden. Slaaptijd is slaaptijd.
Kortom: ik denk dat "altijd troosten" alleen goed is voor kindjes <1.5 jaar. Daarboven gaan ze vaak peuteren en dan moeten ze ook leren hun emoties te beheersen en dat doe je m.i. niet door constant maar te troosten en aan te halen.
dinsdag 30 maart 2010 om 12:51
Manipulerende baby's kunnen ook best grappig zijn, vooral als ze er nog niet direct heel goed in zijn. Bijvoorbeeld een big smile als je er snel aankomt bij een zogenaamde panische huilbui.
Of een baby van negen maanden die ligt te huilen met zijn speen nog in. En als je er dan aankomt en zegt "Hee je hebt je speen nog gewoon, ik dacht dat je hem kwijt was" snel alsnog de speen uitspuugt en probeert uit zijn bedje te gooien.
Als mijn kinderen huilen ga ik er naar toe. Het is wel zo dat hoe ouder ze worden, ik soms wat langer wacht (pas na een minuutje in plaats van binnen tien seconden). Soms is er sprake van 'een losse huil' en is het zo weer voorbij.
Of een baby van negen maanden die ligt te huilen met zijn speen nog in. En als je er dan aankomt en zegt "Hee je hebt je speen nog gewoon, ik dacht dat je hem kwijt was" snel alsnog de speen uitspuugt en probeert uit zijn bedje te gooien.
Als mijn kinderen huilen ga ik er naar toe. Het is wel zo dat hoe ouder ze worden, ik soms wat langer wacht (pas na een minuutje in plaats van binnen tien seconden). Soms is er sprake van 'een losse huil' en is het zo weer voorbij.
dinsdag 30 maart 2010 om 12:55
quote:Mieomij schreef op 30 maart 2010 @ 12:51:
Manipulerende baby's kunnen ook best grappig zijn, vooral als ze er nog niet direct heel goed in zijn. Bijvoorbeeld een big smile als je er snel aankomt bij een zogenaamde panische huilbui.
Of een baby van negen maanden die ligt te huilen met zijn speen nog in. En als je er dan aankomt en zegt "Hee je hebt je speen nog gewoon, ik dacht dat je hem kwijt was" snel alsnog de speen uitspuugt en probeert uit zijn bedje te gooien.
Haha, heel grappig!
Manipulerende baby's kunnen ook best grappig zijn, vooral als ze er nog niet direct heel goed in zijn. Bijvoorbeeld een big smile als je er snel aankomt bij een zogenaamde panische huilbui.
Of een baby van negen maanden die ligt te huilen met zijn speen nog in. En als je er dan aankomt en zegt "Hee je hebt je speen nog gewoon, ik dacht dat je hem kwijt was" snel alsnog de speen uitspuugt en probeert uit zijn bedje te gooien.
Haha, heel grappig!
dinsdag 30 maart 2010 om 12:57
O ja, nog een praktijkvoorbeeld; ik sta, heel lang geleden, met mijn oppaskind in de apotheek. Hij, 2 en half jaar oud, zegt dat hij keelpijn heeft (we staan namelijk tegenover het rek met keelpastilles). Het antwoord op mijn vraag waar zijn keel dan is, moet hij me helaas schuldig blijven.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
