Overig
alle pijlers
Jeugdtrauma's
dinsdag 30 maart 2010 om 21:14
quote:Maja82 schreef op 30 maart 2010 @ 13:48:
genegeerd worden op school is ook een trauma maar daar valt niet veel over te schrijven.....
Zorgt er wel voor dat ik nooit lang bij een club/werk of wat dan ook wil blijven. 'ze' mogen me niet echt leren kennen, ik ben toch niet leuk genoeg.Maja! Je blijft hier wel heeeeel lang hangen hoor!!!
genegeerd worden op school is ook een trauma maar daar valt niet veel over te schrijven.....
Zorgt er wel voor dat ik nooit lang bij een club/werk of wat dan ook wil blijven. 'ze' mogen me niet echt leren kennen, ik ben toch niet leuk genoeg.Maja! Je blijft hier wel heeeeel lang hangen hoor!!!
dinsdag 30 maart 2010 om 21:27
Of je vader die as hij iets kwijt is en overtuigd is dat jij het hebt, je hele kamer overhoop haalt, alles van je boekenkasten raust, je kleding uit je kast gooit, je matras omver..... en dan eist dat je alles binnen een uur opgeruimd hebt?
Ik kan er nog steeds niet tegen als anderen mijn spullen op willen ruimen, ergens "bang" dat er iets tussen zit wat niet van mij is oid.
Ik kan er nog steeds niet tegen als anderen mijn spullen op willen ruimen, ergens "bang" dat er iets tussen zit wat niet van mij is oid.
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
dinsdag 30 maart 2010 om 21:48
quote:Kitsch Kitten schreef op 30 maart 2010 @ 17:40:
Mijn moeder is een keer tijdens de les de klas binnen komen vallen, met een zakje boterhammetjes, scháát je bent je boterhammen vergeten!
Dat is niet erg als je op de kleuterschool zit, maar ik zat in havo 3(!) en was nou net die dag tegenover de leukste jongen van de school beland...
Ze begrijpt overigens tot op de dag van vandaag niet wat ze fout heeft gedaan... :DOef, die kan erger hoor. Mijn tante heeft de lunch van mijn nichtje in pyjama met ochtendjas op het station gebracht, toen ze in de brugklas zat.
Mijn moeder is een keer tijdens de les de klas binnen komen vallen, met een zakje boterhammetjes, scháát je bent je boterhammen vergeten!
Dat is niet erg als je op de kleuterschool zit, maar ik zat in havo 3(!) en was nou net die dag tegenover de leukste jongen van de school beland...
Ze begrijpt overigens tot op de dag van vandaag niet wat ze fout heeft gedaan... :DOef, die kan erger hoor. Mijn tante heeft de lunch van mijn nichtje in pyjama met ochtendjas op het station gebracht, toen ze in de brugklas zat.
dinsdag 30 maart 2010 om 23:15
quote:Maja82 schreef op 30 maart 2010 @ 13:48:
genegeerd worden op school is ook een trauma maar daar valt niet veel over te schrijven.....
Zorgt er wel voor dat ik nooit lang bij een club/werk of wat dan ook wil blijven. 'ze' mogen me niet echt leren kennen, ik ben toch niet leuk genoeg.Word hier heel verdrietig van. Je bent wél de moeite waard!
genegeerd worden op school is ook een trauma maar daar valt niet veel over te schrijven.....
Zorgt er wel voor dat ik nooit lang bij een club/werk of wat dan ook wil blijven. 'ze' mogen me niet echt leren kennen, ik ben toch niet leuk genoeg.Word hier heel verdrietig van. Je bent wél de moeite waard!
Zoek mij niet, ik wil niet gevonden worden.
dinsdag 30 maart 2010 om 23:17
quote:zusenzo schreef op 30 maart 2010 @ 13:07:
Als er boodschappen werd gedaan moest ik altijd alleen in de auto blijven (was meestal strontvervelend) en zus mocht wel mee.
Vond ik altijd dooderg eng.
Ik had erg dik haar, maar vaders vond dat klittende haar zo vervelend dat hij ieder weekend dat ik daar was hij mijn haar uitdunde.... ik zag er niet uit.
Ik had eens diarree, mocht van mijn vader op de wc blijven zitten 's avonds omdat ik toch bleef gaan, dat werd 's nachts en ochtend. Dus nu heb ik nog steeds de wc deur open staan.
Ik ben ook een keer weggelopen tijdens zo een weekend, maar dat besloot ik te doen bij oma in Nijmegen.......(wij woonden daar 70 km vandaan)
Toen ze mij gevonden hadden mocht ik de rest van het weekend in de auto verblijven.
Ik zag dus veel dingen bij vaders, behalve mijn bed En hier krijg ik ook buikpijn van. Vraag me af hoe de band met je vader nu is.
Als er boodschappen werd gedaan moest ik altijd alleen in de auto blijven (was meestal strontvervelend) en zus mocht wel mee.
Vond ik altijd dooderg eng.
Ik had erg dik haar, maar vaders vond dat klittende haar zo vervelend dat hij ieder weekend dat ik daar was hij mijn haar uitdunde.... ik zag er niet uit.
Ik had eens diarree, mocht van mijn vader op de wc blijven zitten 's avonds omdat ik toch bleef gaan, dat werd 's nachts en ochtend. Dus nu heb ik nog steeds de wc deur open staan.
Ik ben ook een keer weggelopen tijdens zo een weekend, maar dat besloot ik te doen bij oma in Nijmegen.......(wij woonden daar 70 km vandaan)
Toen ze mij gevonden hadden mocht ik de rest van het weekend in de auto verblijven.
Ik zag dus veel dingen bij vaders, behalve mijn bed En hier krijg ik ook buikpijn van. Vraag me af hoe de band met je vader nu is.
Zoek mij niet, ik wil niet gevonden worden.
woensdag 31 maart 2010 om 01:27
woensdag 31 maart 2010 om 01:28
Vroeger organiseerde het bedrijf waar mijn vader werkte bedrijfsuitjes voor de kinderen van het personeel. Alle kinderen mochten mee en er waren een paar begeleiders. Ik moest ook mee van mijn moeder, ik was een jaar of 6. Ik kende de andere kindertjes niet en de begeleiders al helemaal niet maar ik werd toch keurig om 7 uur 's ochtends met een rugzakje afgedropt door mijn moeder.
Ik nam maar aan dat ik meemoest met de bussen die daar stonden en ben naar de eerste de beste gelopen en heb daar een plaatsje gezocht. Na anderhalf uur rijden kwam er eindelijk een volwassende naar me toe om te vragen wie ik was, ik vertelde mijn naam en ze zei dat ik in de verkeerde bus zat. Ik hoorde bij de andere groep, maargoed, zij zou wel op me letten er ervoor zorgen dat ik de rest van de dag met haar groep kon doorbrengen en de passagierslijst aanpassen.
Toen we uiteindelijk in het pretpark aan waren gekomen raakte ik de groep binnen snel kwijt. Toen ik uit een attractie kwam zag ik niemand meer. Ik heb úren en úren lopen zoeken. Uiteindelijk heb ik van 11 uur 's ochtends tot 5 uur 's middags alleen in het park rondgezworven en gezocht naar de mensen. Niets gegeten, niets gedronken en niemand gesproken.
Iemand aanspreken durfde in niet, want ik mocht niet met vreemden praten en ik was bang dat ze me zouden uitlachen en me stom zouden vinden. Niemand van de groep had immers tegen me gepraat, niemand had míj gezocht en ze hadden me niet laten omroepen. Als onzeker kind dacht ik dat ze me maar dom vonden en me daarom alleen hadden gelaten.
Ik kon al klokkijken en ben tegen vijfen op een bankje gaan zitten bij wat ik dacht dat de uitgang zou zijn, dan kon ik in ieder geval met de bus terug naar huis. Ik zag een heleboel mensen vertrekken en weggaan, maar niet de groep waar ik bij hoorde. Uiteindelijk werd het sluitingstijd en donker, ik ben toen gevonden door een medewerker die me hysterisch hoorde huilen. Buiten waren alle bussen al weg, dus ze waren zonder mij vertrokken. Natuurlijk wist ik het telefoonnummer van mijn ouders niet maar uiteindelijk ben ik via veel omzwervingen door de politie thuisgebracht..
Jeetje, het is toch nog een heel verhaal geworden. Ik heb dit nooit aan iemand verteld, ook omdat mijn ouders het afdeden als een grappig incident. Ik heb me nooit meer in mijn leven zo onbelangrijk, ongewenst, oerstom, alleen en verlaten gevoeld. Raar, want hiervan was niets mijn schuld.
Tot op de dag van vandaag ben ik bang om mensen kwijt te raken op drukke plekken. Vriendinnen geef ik altijd een hand als we op stap zijn en mijn zoon til ik standaard op, die komt echt niet buiten zicht.
Ik nam maar aan dat ik meemoest met de bussen die daar stonden en ben naar de eerste de beste gelopen en heb daar een plaatsje gezocht. Na anderhalf uur rijden kwam er eindelijk een volwassende naar me toe om te vragen wie ik was, ik vertelde mijn naam en ze zei dat ik in de verkeerde bus zat. Ik hoorde bij de andere groep, maargoed, zij zou wel op me letten er ervoor zorgen dat ik de rest van de dag met haar groep kon doorbrengen en de passagierslijst aanpassen.
Toen we uiteindelijk in het pretpark aan waren gekomen raakte ik de groep binnen snel kwijt. Toen ik uit een attractie kwam zag ik niemand meer. Ik heb úren en úren lopen zoeken. Uiteindelijk heb ik van 11 uur 's ochtends tot 5 uur 's middags alleen in het park rondgezworven en gezocht naar de mensen. Niets gegeten, niets gedronken en niemand gesproken.
Iemand aanspreken durfde in niet, want ik mocht niet met vreemden praten en ik was bang dat ze me zouden uitlachen en me stom zouden vinden. Niemand van de groep had immers tegen me gepraat, niemand had míj gezocht en ze hadden me niet laten omroepen. Als onzeker kind dacht ik dat ze me maar dom vonden en me daarom alleen hadden gelaten.
Ik kon al klokkijken en ben tegen vijfen op een bankje gaan zitten bij wat ik dacht dat de uitgang zou zijn, dan kon ik in ieder geval met de bus terug naar huis. Ik zag een heleboel mensen vertrekken en weggaan, maar niet de groep waar ik bij hoorde. Uiteindelijk werd het sluitingstijd en donker, ik ben toen gevonden door een medewerker die me hysterisch hoorde huilen. Buiten waren alle bussen al weg, dus ze waren zonder mij vertrokken. Natuurlijk wist ik het telefoonnummer van mijn ouders niet maar uiteindelijk ben ik via veel omzwervingen door de politie thuisgebracht..
Jeetje, het is toch nog een heel verhaal geworden. Ik heb dit nooit aan iemand verteld, ook omdat mijn ouders het afdeden als een grappig incident. Ik heb me nooit meer in mijn leven zo onbelangrijk, ongewenst, oerstom, alleen en verlaten gevoeld. Raar, want hiervan was niets mijn schuld.
Tot op de dag van vandaag ben ik bang om mensen kwijt te raken op drukke plekken. Vriendinnen geef ik altijd een hand als we op stap zijn en mijn zoon til ik standaard op, die komt echt niet buiten zicht.
woensdag 31 maart 2010 om 01:35
Toen ik een jaar of 6 was hadden we konijnen. Mijn moeder vond dat er een paar geslacht moesten worden en mijn vader wist wel iemand die dat wel kon komen doen.
Dus kwam "ome" Piet, die werkte als keurmeester op het slachthuis. Ik vond het wel interessant dus ik stond er met mijn neus bovenop.
Die "ome" Piet was geen vakslager maar een lompe beul. Hij "slachtte" de konijnen op de rand van de zandbak met een bot zakmes. Hij was maar op die keel aan het zagen, de vlokken haar vlogen in het rond en het konijn spartelde voor zijn leven. Het duurde veel te lang en het konijn begon in doodsangst te gillen. Ik wist niet dat ze dat konden.
Opeens drong het tot me door hoeveel pijn en stress dat beestje doormaakte en ik werd er acuut beroerd van.
Een paar jaar later had ik zelf een konijn. Het was bijna Pasen en er moest toch wel iets lekkers op tafel komen. Dus mijn konijn moest er aan geloven, zo werd me verteld. Ik protesteerde heftig maar dat haalde niets uit. Pas toen mijn ouders naar bed gingen en in de gaten kregen dat ik geen oog dicht deed en alleen maar lag te piekeren over mijn konijn dat geslacht zou worden hebben ze het beestje gratie verleend. Hij heette overigens Dorus, geen Flappie dus.
Dus kwam "ome" Piet, die werkte als keurmeester op het slachthuis. Ik vond het wel interessant dus ik stond er met mijn neus bovenop.
Die "ome" Piet was geen vakslager maar een lompe beul. Hij "slachtte" de konijnen op de rand van de zandbak met een bot zakmes. Hij was maar op die keel aan het zagen, de vlokken haar vlogen in het rond en het konijn spartelde voor zijn leven. Het duurde veel te lang en het konijn begon in doodsangst te gillen. Ik wist niet dat ze dat konden.
Opeens drong het tot me door hoeveel pijn en stress dat beestje doormaakte en ik werd er acuut beroerd van.
Een paar jaar later had ik zelf een konijn. Het was bijna Pasen en er moest toch wel iets lekkers op tafel komen. Dus mijn konijn moest er aan geloven, zo werd me verteld. Ik protesteerde heftig maar dat haalde niets uit. Pas toen mijn ouders naar bed gingen en in de gaten kregen dat ik geen oog dicht deed en alleen maar lag te piekeren over mijn konijn dat geslacht zou worden hebben ze het beestje gratie verleend. Hij heette overigens Dorus, geen Flappie dus.
Polygamie = intensieve vrouwhouderij
woensdag 31 maart 2010 om 01:57
quote:noahtb schreef op 31 maart 2010 @ 01:28:
Toen we uiteindelijk in het pretpark aan waren gekomen raakte ik de groep binnen snel kwijt. Toen ik uit een attractie kwam zag ik niemand meer. Ik heb úren en úren lopen zoeken. Uiteindelijk heb ik van 11 uur 's ochtends tot 5 uur 's middags alleen in het park rondgezworven en gezocht naar de mensen. Niets gegeten, niets gedronken en niemand gesproken.
I
k zag een heleboel mensen vertrekken en weggaan, maar niet de groep waar ik bij hoorde. Uiteindelijk werd het sluitingstijd en donker, ik ben toen gevonden door een medewerker die me hysterisch hoorde huilen. Buiten waren alle bussen al weg, dus ze waren zonder mij vertrokken. Natuurlijk wist ik het telefoonnummer van mijn ouders niet maar uiteindelijk ben ik via veel omzwervingen door de politie thuisgebracht..
Jeetje, het is toch nog een heel verhaal geworden. Ik heb dit nooit aan iemand verteld, ook omdat mijn ouders het afdeden als een grappig incident. Ik heb me nooit meer in mijn leven zo onbelangrijk, ongewenst, oerstom, alleen en verlaten gevoeld. Raar, want hiervan was niets mijn schuld.
Tot op de dag van vandaag ben ik bang om mensen kwijt te raken op drukke plekken. Vriendinnen geef ik altijd een hand als we op stap zijn en mijn zoon til ik standaard op, die komt echt niet buiten zicht.Tering!!! Dit is echt naar
Toen we uiteindelijk in het pretpark aan waren gekomen raakte ik de groep binnen snel kwijt. Toen ik uit een attractie kwam zag ik niemand meer. Ik heb úren en úren lopen zoeken. Uiteindelijk heb ik van 11 uur 's ochtends tot 5 uur 's middags alleen in het park rondgezworven en gezocht naar de mensen. Niets gegeten, niets gedronken en niemand gesproken.
I
k zag een heleboel mensen vertrekken en weggaan, maar niet de groep waar ik bij hoorde. Uiteindelijk werd het sluitingstijd en donker, ik ben toen gevonden door een medewerker die me hysterisch hoorde huilen. Buiten waren alle bussen al weg, dus ze waren zonder mij vertrokken. Natuurlijk wist ik het telefoonnummer van mijn ouders niet maar uiteindelijk ben ik via veel omzwervingen door de politie thuisgebracht..
Jeetje, het is toch nog een heel verhaal geworden. Ik heb dit nooit aan iemand verteld, ook omdat mijn ouders het afdeden als een grappig incident. Ik heb me nooit meer in mijn leven zo onbelangrijk, ongewenst, oerstom, alleen en verlaten gevoeld. Raar, want hiervan was niets mijn schuld.
Tot op de dag van vandaag ben ik bang om mensen kwijt te raken op drukke plekken. Vriendinnen geef ik altijd een hand als we op stap zijn en mijn zoon til ik standaard op, die komt echt niet buiten zicht.Tering!!! Dit is echt naar
woensdag 31 maart 2010 om 02:08
quote:noahtb schreef op 31 maart 2010 @ 01:28:
Uiteindelijk werd het sluitingstijd en donker, ik ben toen gevonden door een medewerker die me hysterisch hoorde huilen.Noah, meisje, wat een traumatisch verhaal!.. Krijg tranen in m'n ogen als ik het lees... Zie je daar al helemaal eenzaam en alleen op dat bankje zitten... kei zielig!!! ..
Uiteindelijk werd het sluitingstijd en donker, ik ben toen gevonden door een medewerker die me hysterisch hoorde huilen.Noah, meisje, wat een traumatisch verhaal!.. Krijg tranen in m'n ogen als ik het lees... Zie je daar al helemaal eenzaam en alleen op dat bankje zitten... kei zielig!!! ..
woensdag 31 maart 2010 om 02:43
De ruzies als ik iets van huiswerk niet begreep of een bepaald eten echt niet lustte...
Een keer was het toetje griesmeelpap en ik kreeg het gewoon niet weg: kokhalsen etc. Ik moest het opeten. Werd voor alles uitgemaakt wat lelijk was en zo'n beetje alles zou me worden afgenomen (hond weg, hobbies afzeggen etc). Kan er nu nog zo kwaad om worden!
Of die rare manieren om een kind iets af te leren. Mijn vader was een zeiler en vond het blijkbaar toch best wel eng om een kind dat nog niet kon zwemmen mee te hebben op een boot. Oplossing? Midden op zee mij als 3-jarige met een life vest overboord slingeren en even laten drijven voordat hij me er weer uitviste. Ook met zwemmen in zwembaden je kinderen net even iets te lang onder water houden zodat ze proestend boven komen.
En kinderen laat je nooit winnen. Nooit. En natuurlijk ben je heel trots als je van een 3, 6, 9 of 11 jarig kind heb gewonnen en peper je dat heel erg in. Mijn vader heeft wel vaker tegen me gezegd: "Jij wordt later nooit zo goed als ik. Je zal mij nooit overtreffen." Maar ik zal de dag niet vergeten dat ik mijn vader versloeg met zwemmen en de teleurstelling in zijn ogen zag...
Een keer was het toetje griesmeelpap en ik kreeg het gewoon niet weg: kokhalsen etc. Ik moest het opeten. Werd voor alles uitgemaakt wat lelijk was en zo'n beetje alles zou me worden afgenomen (hond weg, hobbies afzeggen etc). Kan er nu nog zo kwaad om worden!
Of die rare manieren om een kind iets af te leren. Mijn vader was een zeiler en vond het blijkbaar toch best wel eng om een kind dat nog niet kon zwemmen mee te hebben op een boot. Oplossing? Midden op zee mij als 3-jarige met een life vest overboord slingeren en even laten drijven voordat hij me er weer uitviste. Ook met zwemmen in zwembaden je kinderen net even iets te lang onder water houden zodat ze proestend boven komen.
En kinderen laat je nooit winnen. Nooit. En natuurlijk ben je heel trots als je van een 3, 6, 9 of 11 jarig kind heb gewonnen en peper je dat heel erg in. Mijn vader heeft wel vaker tegen me gezegd: "Jij wordt later nooit zo goed als ik. Je zal mij nooit overtreffen." Maar ik zal de dag niet vergeten dat ik mijn vader versloeg met zwemmen en de teleurstelling in zijn ogen zag...
woensdag 31 maart 2010 om 02:57
woensdag 31 maart 2010 om 03:31
Daarom zet ik er sommige dingen ook maar niet op. Je bent vaak een product van je eigen opvoeding, dus ik ga er van uit dat de opvoeding van mijn vader ook niet je van het was. Daarom doe ik het als moeder lekker helemaal anders en bescherm ik mijn kinderen als een leeuwin tegen de grappen en grollen van mijn vader.
DS: ook zoiets meegemaakt, maar dan dat mijn pa zei dat het konijn dat op tafel stond mijn konijn was. Soms als ik Flappie van Youp hoor biggelt er een traan over mijn wang.
DS: ook zoiets meegemaakt, maar dan dat mijn pa zei dat het konijn dat op tafel stond mijn konijn was. Soms als ik Flappie van Youp hoor biggelt er een traan over mijn wang.
woensdag 31 maart 2010 om 06:33
Het gepest waardoor ik moeilijker durf te eten bij vreemden. Of bij iemand die ik leuk vind. En er helemaal niet tegenkan als iemand mij aan zit te staren wanneer ik eet. Want ik eet toch heel raar.
En de opmerking van een klasgenootje dat ik toch door iedereen gedumpt werd. (Ben geadopteerd en ze doelde op mijn bio-moeder).
Sindsdien heb ik erg veel moeite om te geloven dat iemand van mij kan houden. Zelfs van mijn ouders denk ik nu nog, dat ze opgelucht adem zullen halen als ik eindelijk opgerot ben uit huis...
En de opmerking van een klasgenootje dat ik toch door iedereen gedumpt werd. (Ben geadopteerd en ze doelde op mijn bio-moeder).
Sindsdien heb ik erg veel moeite om te geloven dat iemand van mij kan houden. Zelfs van mijn ouders denk ik nu nog, dat ze opgelucht adem zullen halen als ik eindelijk opgerot ben uit huis...
woensdag 31 maart 2010 om 09:30
woensdag 31 maart 2010 om 09:39
quote:noahtb schreef op 31 maart 2010 @ 01:28:
Vroeger organiseerde het bedrijf waar mijn vader werkte bedrijfsuitjes voor de kinderen van het personeel. Alle kinderen mochten mee en er waren een paar begeleiders. Ik moest ook mee van mijn moeder, ik was een jaar of 6. Ik kende de andere kindertjes niet en de begeleiders al helemaal niet maar ik werd toch keurig om 7 uur 's ochtends met een rugzakje afgedropt door mijn moeder.
Ik nam maar aan dat ik meemoest met de bussen die daar stonden en ben naar de eerste de beste gelopen en heb daar een plaatsje gezocht. Na anderhalf uur rijden kwam er eindelijk een volwassende naar me toe om te vragen wie ik was, ik vertelde mijn naam en ze zei dat ik in de verkeerde bus zat. Ik hoorde bij de andere groep, maargoed, zij zou wel op me letten er ervoor zorgen dat ik de rest van de dag met haar groep kon doorbrengen en de passagierslijst aanpassen.
Toen we uiteindelijk in het pretpark aan waren gekomen raakte ik de groep binnen snel kwijt. Toen ik uit een attractie kwam zag ik niemand meer. Ik heb úren en úren lopen zoeken. Uiteindelijk heb ik van 11 uur 's ochtends tot 5 uur 's middags alleen in het park rondgezworven en gezocht naar de mensen. Niets gegeten, niets gedronken en niemand gesproken.
Iemand aanspreken durfde in niet, want ik mocht niet met vreemden praten en ik was bang dat ze me zouden uitlachen en me stom zouden vinden. Niemand van de groep had immers tegen me gepraat, niemand had míj gezocht en ze hadden me niet laten omroepen. Als onzeker kind dacht ik dat ze me maar dom vonden en me daarom alleen hadden gelaten.
Ik kon al klokkijken en ben tegen vijfen op een bankje gaan zitten bij wat ik dacht dat de uitgang zou zijn, dan kon ik in ieder geval met de bus terug naar huis. Ik zag een heleboel mensen vertrekken en weggaan, maar niet de groep waar ik bij hoorde. Uiteindelijk werd het sluitingstijd en donker, ik ben toen gevonden door een medewerker die me hysterisch hoorde huilen. Buiten waren alle bussen al weg, dus ze waren zonder mij vertrokken. Natuurlijk wist ik het telefoonnummer van mijn ouders niet maar uiteindelijk ben ik via veel omzwervingen door de politie thuisgebracht..
Jeetje, het is toch nog een heel verhaal geworden. Ik heb dit nooit aan iemand verteld, ook omdat mijn ouders het afdeden als een grappig incident. Ik heb me nooit meer in mijn leven zo onbelangrijk, ongewenst, oerstom, alleen en verlaten gevoeld. Raar, want hiervan was niets mijn schuld.
Tot op de dag van vandaag ben ik bang om mensen kwijt te raken op drukke plekken. Vriendinnen geef ik altijd een hand als we op stap zijn en mijn zoon til ik standaard op, die komt echt niet buiten zicht.
Wat een verschrikkelijk verhaal! Ik zie jou al ronddwalen met een angstig gezichtje.
En dat dat stomme wijf niet op jou heeft gelet; hoe is t mogelijk!
Waren je ouders niet kwaad op die begeleiders?? On-be-grijpelijk!
Vroeger organiseerde het bedrijf waar mijn vader werkte bedrijfsuitjes voor de kinderen van het personeel. Alle kinderen mochten mee en er waren een paar begeleiders. Ik moest ook mee van mijn moeder, ik was een jaar of 6. Ik kende de andere kindertjes niet en de begeleiders al helemaal niet maar ik werd toch keurig om 7 uur 's ochtends met een rugzakje afgedropt door mijn moeder.
Ik nam maar aan dat ik meemoest met de bussen die daar stonden en ben naar de eerste de beste gelopen en heb daar een plaatsje gezocht. Na anderhalf uur rijden kwam er eindelijk een volwassende naar me toe om te vragen wie ik was, ik vertelde mijn naam en ze zei dat ik in de verkeerde bus zat. Ik hoorde bij de andere groep, maargoed, zij zou wel op me letten er ervoor zorgen dat ik de rest van de dag met haar groep kon doorbrengen en de passagierslijst aanpassen.
Toen we uiteindelijk in het pretpark aan waren gekomen raakte ik de groep binnen snel kwijt. Toen ik uit een attractie kwam zag ik niemand meer. Ik heb úren en úren lopen zoeken. Uiteindelijk heb ik van 11 uur 's ochtends tot 5 uur 's middags alleen in het park rondgezworven en gezocht naar de mensen. Niets gegeten, niets gedronken en niemand gesproken.
Iemand aanspreken durfde in niet, want ik mocht niet met vreemden praten en ik was bang dat ze me zouden uitlachen en me stom zouden vinden. Niemand van de groep had immers tegen me gepraat, niemand had míj gezocht en ze hadden me niet laten omroepen. Als onzeker kind dacht ik dat ze me maar dom vonden en me daarom alleen hadden gelaten.
Ik kon al klokkijken en ben tegen vijfen op een bankje gaan zitten bij wat ik dacht dat de uitgang zou zijn, dan kon ik in ieder geval met de bus terug naar huis. Ik zag een heleboel mensen vertrekken en weggaan, maar niet de groep waar ik bij hoorde. Uiteindelijk werd het sluitingstijd en donker, ik ben toen gevonden door een medewerker die me hysterisch hoorde huilen. Buiten waren alle bussen al weg, dus ze waren zonder mij vertrokken. Natuurlijk wist ik het telefoonnummer van mijn ouders niet maar uiteindelijk ben ik via veel omzwervingen door de politie thuisgebracht..
Jeetje, het is toch nog een heel verhaal geworden. Ik heb dit nooit aan iemand verteld, ook omdat mijn ouders het afdeden als een grappig incident. Ik heb me nooit meer in mijn leven zo onbelangrijk, ongewenst, oerstom, alleen en verlaten gevoeld. Raar, want hiervan was niets mijn schuld.
Tot op de dag van vandaag ben ik bang om mensen kwijt te raken op drukke plekken. Vriendinnen geef ik altijd een hand als we op stap zijn en mijn zoon til ik standaard op, die komt echt niet buiten zicht.
Wat een verschrikkelijk verhaal! Ik zie jou al ronddwalen met een angstig gezichtje.
En dat dat stomme wijf niet op jou heeft gelet; hoe is t mogelijk!
Waren je ouders niet kwaad op die begeleiders?? On-be-grijpelijk!