Overig
alle pijlers
Jeugdtrauma's
woensdag 31 maart 2010 om 19:56
quote:_69_ schreef op 31 maart 2010 @ 09:49:
[...]
Maar jouw opvoeding was toch ook niet je van het? En jij doet het opvoeden toch wel zonder die sadistische 'grapjes' itt je vader?Dat doe ik idd zonder die trekjes ja. Soms laat ik ze winnen, soms niet. Ik wil ze ook niet te zacht opvoeden, maar ik wil wel dat ze zich heel goed over zichzelf voelen. Omdat ik dat zelf niet meegekregen heb, vond ik mezelf ook niks waard tot een bepaalde leeftijd en ik denk dat als je je kind veel zelfvertrouwen meegeeft, je ze voor veel dingen kunt behoeden. Mijn man heeft een rotsvast vertrouwen in zichzelf: ik waardeer hem erom en benijd hem erom. Dat hebben zijn ouders dus echt heel goed gedaan!
[...]
Maar jouw opvoeding was toch ook niet je van het? En jij doet het opvoeden toch wel zonder die sadistische 'grapjes' itt je vader?Dat doe ik idd zonder die trekjes ja. Soms laat ik ze winnen, soms niet. Ik wil ze ook niet te zacht opvoeden, maar ik wil wel dat ze zich heel goed over zichzelf voelen. Omdat ik dat zelf niet meegekregen heb, vond ik mezelf ook niks waard tot een bepaalde leeftijd en ik denk dat als je je kind veel zelfvertrouwen meegeeft, je ze voor veel dingen kunt behoeden. Mijn man heeft een rotsvast vertrouwen in zichzelf: ik waardeer hem erom en benijd hem erom. Dat hebben zijn ouders dus echt heel goed gedaan!
woensdag 31 maart 2010 om 19:56
Laten jullie je ouders alleen met je kind (n.a.v. post Fay)?
Ik heb vergelijkbare ervaringen opgedaan vroeger. Heb het een plaatsje kunnen geven maar mijn ouders laat ik niet alleen met mijn kind. Mijn zoontje gaat ook niet daar op bezoek. Ze zijn voor mijn zoon vele malen beter als voor mij, en er zal ook niets gebeuren maar ik kan het niet. Ik krijg er zo'n onbehagelijk gevoel van..
Ik heb vergelijkbare ervaringen opgedaan vroeger. Heb het een plaatsje kunnen geven maar mijn ouders laat ik niet alleen met mijn kind. Mijn zoontje gaat ook niet daar op bezoek. Ze zijn voor mijn zoon vele malen beter als voor mij, en er zal ook niets gebeuren maar ik kan het niet. Ik krijg er zo'n onbehagelijk gevoel van..
woensdag 31 maart 2010 om 20:15
quote:verli schreef op 31 maart 2010 @ 15:49:
Ik was een jaar of 6, we woonde in Zuid Afrika, vanwege het werk van mijn vader. Onze buren hadden veel dieren, waar (tweeling)zus en ik vaak mee speelden. Ze hadden een labrador en een grote boerboel. Beide honden waren heel erg lief en waren ook echt onze maatjes. Op een dag gingen zus en ik weer naar de buren om de honden op te halen voor een wandeling, daar aangekomen vertelde de buurman dat hij de honden niet meer had, ze waren weggelopen volgens hem.
Wij heel verdrietig natuurlijk en hadden alle buurtkinderen opgetrommeld, briefjes opgehangen, enz. om de honden te gaan zoeken. De zoektocht eindigde met een naar bericht: een visser had de honden uit het water gehaald, beide honden hadden een touw om hun nek met daaraan vastgebonden een hele zware steen. Dat beeld van hoe die honden daar lagen dat kan ik nu, na ruim 25 jaar, nog steeds helder voor de geest halen
Ik was een jaar of 6, we woonde in Zuid Afrika, vanwege het werk van mijn vader. Onze buren hadden veel dieren, waar (tweeling)zus en ik vaak mee speelden. Ze hadden een labrador en een grote boerboel. Beide honden waren heel erg lief en waren ook echt onze maatjes. Op een dag gingen zus en ik weer naar de buren om de honden op te halen voor een wandeling, daar aangekomen vertelde de buurman dat hij de honden niet meer had, ze waren weggelopen volgens hem.
Wij heel verdrietig natuurlijk en hadden alle buurtkinderen opgetrommeld, briefjes opgehangen, enz. om de honden te gaan zoeken. De zoektocht eindigde met een naar bericht: een visser had de honden uit het water gehaald, beide honden hadden een touw om hun nek met daaraan vastgebonden een hele zware steen. Dat beeld van hoe die honden daar lagen dat kan ik nu, na ruim 25 jaar, nog steeds helder voor de geest halen
zaterdag 3 april 2010 om 15:44
Mijn trauma komt uit mijn puberteit vrees ik.
Ik werd op de middelbare school heel erg gepest omdat ik zo blooste. Vreselijk gewoon. Als ik wist dat er in een les het woordje 'rood' voorkwam dan meldde ik me ziek, want ik wist dat de hele klas dan grote lol zou hebben en ik zou me dan weer zo rot voelen.
Nu bloos ik nog steeds makkelijk, maar mensen zeggen er niet zo vaak wat van. Maar als ze wel iets roepen van: jeeeee, wat word jij rood, of: je mag wel op groen springen. Dan voel ik me weer zó klein en buitenbeentje. Gek dat dat nog steeds zo kan voelen he? Dat dat gevoel dan in 1 keer terug is?
Ik werd op de middelbare school heel erg gepest omdat ik zo blooste. Vreselijk gewoon. Als ik wist dat er in een les het woordje 'rood' voorkwam dan meldde ik me ziek, want ik wist dat de hele klas dan grote lol zou hebben en ik zou me dan weer zo rot voelen.
Nu bloos ik nog steeds makkelijk, maar mensen zeggen er niet zo vaak wat van. Maar als ze wel iets roepen van: jeeeee, wat word jij rood, of: je mag wel op groen springen. Dan voel ik me weer zó klein en buitenbeentje. Gek dat dat nog steeds zo kan voelen he? Dat dat gevoel dan in 1 keer terug is?
zaterdag 3 april 2010 om 16:04
ik was een jaar of zes a zeven en mocht van moeders voor het eerst boodschapjes doen in een winkel een blok huizen verder.
onderweg verloor ik de portomonee met geld, ouders hadden het niet breed. en ik heb jaren gedacht dat ik de laatste 100 gulden kwijt was geraakt.
jaren later hoorde ik van mijn moeder dat het 2 gulden was en dat het ook niet de laatste centen waren die ze hadden,
maar god ik heb me jaren lang schuldig gevoeld over het verleizen van de laatste centen van ouders
onderweg verloor ik de portomonee met geld, ouders hadden het niet breed. en ik heb jaren gedacht dat ik de laatste 100 gulden kwijt was geraakt.
jaren later hoorde ik van mijn moeder dat het 2 gulden was en dat het ook niet de laatste centen waren die ze hadden,
maar god ik heb me jaren lang schuldig gevoeld over het verleizen van de laatste centen van ouders
zaterdag 3 april 2010 om 16:26
Ik heb ook nog zo'n verlatingstraumaatje van toen ik ongeveer 6 jaar was. Ik weet nog dat mijn broer en ik een middag strontvervelend waren tijdens het spelen, we waren met een of ander kaartspel bezig wat we helemaal over de vloer hadden uitgespreid, het was echt een troep geworden. Mijn moeder had ons al meerdere keren gewaarschuwd, maar die boodschap was bij ons niet echt overgekomen.
Totdat mijn moeder het opeens zat was en zo kwaad werd dat ze met jas en al aan de deur uit stormde en zei dat ze er NU vandoor ging. Man o man, mijn broer en ik hebben huilend in de deuropening gestaan en geroepen of ze toch terug wilde komen. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Gelukkig kwam ze toen wel terug, denk dat ze ongesteld was ofzo
Maar ik kan me dat tot op de dag van vandaag herinneren, hoe geschrokken ik was. Ik weet zelfs nog wat mijn moeder aanhad toen ze de deur uitstormde. Jammer dat mijn moeder het zich zelf niet meer kan herinneren, anders hadden we het nog een keer uit kunnen praten ofzo. Wat dat beeld en de angst is me wel een beetje bijgebleven (ookal valt het geheel op zich nog wel mee natuurlijk, in vergelijking tot sommige verhalen hier).
Totdat mijn moeder het opeens zat was en zo kwaad werd dat ze met jas en al aan de deur uit stormde en zei dat ze er NU vandoor ging. Man o man, mijn broer en ik hebben huilend in de deuropening gestaan en geroepen of ze toch terug wilde komen. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Gelukkig kwam ze toen wel terug, denk dat ze ongesteld was ofzo
Maar ik kan me dat tot op de dag van vandaag herinneren, hoe geschrokken ik was. Ik weet zelfs nog wat mijn moeder aanhad toen ze de deur uitstormde. Jammer dat mijn moeder het zich zelf niet meer kan herinneren, anders hadden we het nog een keer uit kunnen praten ofzo. Wat dat beeld en de angst is me wel een beetje bijgebleven (ookal valt het geheel op zich nog wel mee natuurlijk, in vergelijking tot sommige verhalen hier).
zaterdag 3 april 2010 om 16:28
quote:triesjah schreef op 03 april 2010 @ 16:04:
ik was een jaar of zes a zeven en mocht van moeders voor het eerst boodschapjes doen in een winkel een blok huizen verder.
onderweg verloor ik de portomonee met geld, ouders hadden het niet breed. en ik heb jaren gedacht dat ik de laatste 100 gulden kwijt was geraakt.
jaren later hoorde ik van mijn moeder dat het 2 gulden was en dat het ook niet de laatste centen waren die ze hadden,
maar god ik heb me jaren lang schuldig gevoeld over het verleizen van de laatste centen van oudersZoiets heb ik ook een keer gehad! We deden boodschappen bij de grote supermarkt en mijn moeder had mij het bonnetje van de flessen gegeven om te ruilen. Maar bij de supermarkt kreeg ik een snoepje aangeboden waardoor ik het flessenbonnetje kwijtraakte (ik had het tegelijkertijd in mijn hand en toen is het denk ik ergens op de grond gevallen), Ik heb me toen zooooo schuldig gevoeld! Dat ik geld van papa en mama was kwijtgeraakt.... Ik voel het schuldgevoel nu weer opkomen
ik was een jaar of zes a zeven en mocht van moeders voor het eerst boodschapjes doen in een winkel een blok huizen verder.
onderweg verloor ik de portomonee met geld, ouders hadden het niet breed. en ik heb jaren gedacht dat ik de laatste 100 gulden kwijt was geraakt.
jaren later hoorde ik van mijn moeder dat het 2 gulden was en dat het ook niet de laatste centen waren die ze hadden,
maar god ik heb me jaren lang schuldig gevoeld over het verleizen van de laatste centen van oudersZoiets heb ik ook een keer gehad! We deden boodschappen bij de grote supermarkt en mijn moeder had mij het bonnetje van de flessen gegeven om te ruilen. Maar bij de supermarkt kreeg ik een snoepje aangeboden waardoor ik het flessenbonnetje kwijtraakte (ik had het tegelijkertijd in mijn hand en toen is het denk ik ergens op de grond gevallen), Ik heb me toen zooooo schuldig gevoeld! Dat ik geld van papa en mama was kwijtgeraakt.... Ik voel het schuldgevoel nu weer opkomen
zaterdag 3 april 2010 om 16:34
Ik weet niet meer precies hoe oud ik was, het zal in de leeftijd van 11 jaar geweest zijn. Toen is het 3 keer voorgekomen dat ik erbij was dat mijn vader echt een vreselijke huilbui kreeg. Hij omhelsde mij dan en kon echt heel lang zonder wat te zeggen huilen. Ik wist niets te zeggen en hoe ik hem kon helpen. In mijn kinderlijkheid was ik altijd blij als ik hem erna weer vrolijk kon krijgen. Alsof het verdriet er dan niet was. Ik durfde het ook niet tegen mijn moeder of iemand anders te vertellen. Kort erna heeft hij zich van het leven beroofd. Jaren heb ik met het idee geleefd dat het mijn schuld was dat hij er niet meer was. Er waren zoveel dingen wat ik had kunnen doen. En ik had niets gedaan omdat ik niet wist hoe met mijn huilende vader om te gaan. Ik had graag bij hem willen wonen (ouders gescheiden) maar durfde dat niet te vragen. Ik voelde me zo schuldig dat ik er prof.hulp voor gezocht heb. Het "theoretische" gedeelte over wel/geen schuld hebben weet ik nu dus. Maar heel stiekem in mijn hart voel ik het nog zo, want iets blijft zeggen dat het anders was geweest als ik ............................. ?
Om van dat gevoel af te komen is heel moeilijk.
Nóg kan ik niet tegen huilende mannen. Niet van partners, niet van onbekende, van niemand. Zo emotioneel kan ik daarvan worden en dan staan de tranen snel in mijn ogen en kan ik een jankbui niet voorkomen.
Om van dat gevoel af te komen is heel moeilijk.
Nóg kan ik niet tegen huilende mannen. Niet van partners, niet van onbekende, van niemand. Zo emotioneel kan ik daarvan worden en dan staan de tranen snel in mijn ogen en kan ik een jankbui niet voorkomen.
zaterdag 3 april 2010 om 16:46
Wat mij heel lang is bij gebleven is de bevalling van mijn moeder. Ik was 9 toen mijn moeder beviel van mijn zusje thuis. Ik zat beneden samen met mijn broers die zouden wel voor mij zorgen. Wat was ik bang toen ik mijn moeder hoorde ik was er toen echt van overtuigd dat ze dood zou gaan.
Toen ik 8 was wilde ik perse naar mijn oma. Het probleem was alleen het was slecht weer en ik mocht niet van me moeder. Ik was toch weg gegaan maar onderweg begon het te hagelen en niet zo beetje ook, hele grote hagel stenen. Gelukkig mocht ik bij mensen naar binnen die ik al kende.
Toen ik naar de brugklas ging was ik heel klein ik was de enige van mijn school die naar die school ging. s'Ochtends zette ik mijn veel te grote fiets voor mij in het fietsenrek en ging naar binnen. Later bleek ik het verkeerde fietsenhok gebruikt te hebben en mocht ik op de eerste dag het plein vegen. Wat had ik gehuild thuis en wat hebben mijn broers mij lang uitgelachen.
Ik ben trouwens al die tijd op school bang geweest voor die concierge waar ik straf van kreeg.
Toen ik 8 was wilde ik perse naar mijn oma. Het probleem was alleen het was slecht weer en ik mocht niet van me moeder. Ik was toch weg gegaan maar onderweg begon het te hagelen en niet zo beetje ook, hele grote hagel stenen. Gelukkig mocht ik bij mensen naar binnen die ik al kende.
Toen ik naar de brugklas ging was ik heel klein ik was de enige van mijn school die naar die school ging. s'Ochtends zette ik mijn veel te grote fiets voor mij in het fietsenrek en ging naar binnen. Later bleek ik het verkeerde fietsenhok gebruikt te hebben en mocht ik op de eerste dag het plein vegen. Wat had ik gehuild thuis en wat hebben mijn broers mij lang uitgelachen.
Ik ben trouwens al die tijd op school bang geweest voor die concierge waar ik straf van kreeg.
zaterdag 3 april 2010 om 16:57
Toen ik een jaar of 7 was zat ik met mijn zusje tv te kijken, totdat er ineens een reclame kwam die (blijkbaar) eng was voor kleine kinderen. Mijn moeder wilde mijn zusje (toen 4) beschermen, dus ze kwam uit de keuken aangesneld om de tv op een andere zender te zetten. Ik schrok hier zo van dat ik onder tafel dook met m'n handen voor m'n oren, want als m'n moeder zo reageerde dan moest het wel iets héél engs zijn.
Vervolgens schrok ik elke keer als ik het begin van die reclame zag ontzettend, en het werd zo erg dat ik elke keer als er een programma was afgelopen in de gang of in de keuken ging staan omdat ik geen reclame meer durfde te kijken, uit angst voor die ene enge.
Het werd een serieus trauma, durfde op school geen tv meer te kijken, bij vriendinnetjes niet, noem maar op. Ik verzon altijd smoesjes, of ik ging heel lang op de wc zitten. Het was echt een hele nare angstige tijd, zo jong als ik was. Ik ben zelfs nog bij een soort therapeute geweest, omdat het echt uit de hand ging lopen. Ik werd zelfs bang voor het tv-toestel zelf.
Gelukkig ben ik er vanzelf overheen gegroeid, maar ik neem het m'n moeder nog wel een beetje kwalijk dat ze toen zo overdreven reageerde. Als ik niet zo van haar reactie was geschrokken had ik gewoon gekeken, en was er waarschijnlijk vervolgens niks aan de hand geweest.
Vervolgens schrok ik elke keer als ik het begin van die reclame zag ontzettend, en het werd zo erg dat ik elke keer als er een programma was afgelopen in de gang of in de keuken ging staan omdat ik geen reclame meer durfde te kijken, uit angst voor die ene enge.
Het werd een serieus trauma, durfde op school geen tv meer te kijken, bij vriendinnetjes niet, noem maar op. Ik verzon altijd smoesjes, of ik ging heel lang op de wc zitten. Het was echt een hele nare angstige tijd, zo jong als ik was. Ik ben zelfs nog bij een soort therapeute geweest, omdat het echt uit de hand ging lopen. Ik werd zelfs bang voor het tv-toestel zelf.
Gelukkig ben ik er vanzelf overheen gegroeid, maar ik neem het m'n moeder nog wel een beetje kwalijk dat ze toen zo overdreven reageerde. Als ik niet zo van haar reactie was geschrokken had ik gewoon gekeken, en was er waarschijnlijk vervolgens niks aan de hand geweest.
zaterdag 3 april 2010 om 16:58
Mijn jeugdtrauma stelt niet zo heel veel voor (dank aan mijn ouders). Ik vind het wel echt schokkend wat ik hier lees, zoveel kindermishandeling,echt ongelooflijk.
Ik was zes en mijn moeder had gezegd dat, als mijn vader niet op het schoolplein zou staan 's middags, ik alleen naar huis mocht lopen. Dus ik wachten 's middags en omdat hij er niet stond ben ik naar huis gewandeld. Daar was mijn moeder die in shock was want mijn vader was richting school gelopen om mij op te halen, blijkbaar waren we elkaar echt nét misgelopen. Ik vond het zo ontzettend zielig voor hem want hij dacht vast dat er iets ergs met me zou zijn gebeurd en dat ik ontvoerd was ofzo. Ik zag al helemaal voor me hoe hij in de stress zat. Vond het zo zielig. We zijn snel naar school gegaan waar mijn vader uiteraard lichtelijk in paniek was.
Ik was zes en mijn moeder had gezegd dat, als mijn vader niet op het schoolplein zou staan 's middags, ik alleen naar huis mocht lopen. Dus ik wachten 's middags en omdat hij er niet stond ben ik naar huis gewandeld. Daar was mijn moeder die in shock was want mijn vader was richting school gelopen om mij op te halen, blijkbaar waren we elkaar echt nét misgelopen. Ik vond het zo ontzettend zielig voor hem want hij dacht vast dat er iets ergs met me zou zijn gebeurd en dat ik ontvoerd was ofzo. Ik zag al helemaal voor me hoe hij in de stress zat. Vond het zo zielig. We zijn snel naar school gegaan waar mijn vader uiteraard lichtelijk in paniek was.
zaterdag 3 april 2010 om 17:17
Ik was een jaar of 5 en er was kermis in mijn dorp, de tijd wanneer de meeste volwassenen in mijn dorp straalbezopen werden. Wist ik veel.
Ik was 's middags met mijn ouders naar de kermis, en ik was kennelijk oervervelend want ik werd naar huis gestuurd. Ik loop naar de achterdeur, maar die zat vast. Ik liep dus weer naar de voorkant van het huis, ligt er een man in de bosjes, bewegingloos! Ik schrok me helemaal naar, dacht serieus dat de man dood was. Ik ren in paniek weer naar de kermis, alwaar ik werd uitgelachen door mijn vader. Dat was nog het ergste.
Ik was 's middags met mijn ouders naar de kermis, en ik was kennelijk oervervelend want ik werd naar huis gestuurd. Ik loop naar de achterdeur, maar die zat vast. Ik liep dus weer naar de voorkant van het huis, ligt er een man in de bosjes, bewegingloos! Ik schrok me helemaal naar, dacht serieus dat de man dood was. Ik ren in paniek weer naar de kermis, alwaar ik werd uitgelachen door mijn vader. Dat was nog het ergste.
zaterdag 3 april 2010 om 18:05
quote:vermomd engeltje schreef op 03 april 2010 @ 16:34:
Ik weet niet meer precies hoe oud ik was, het zal in de leeftijd van 11 jaar geweest zijn. Toen is het 3 keer voorgekomen dat ik erbij was dat mijn vader echt een vreselijke huilbui kreeg. Hij omhelsde mij dan en kon echt heel lang zonder wat te zeggen huilen. Ik wist niets te zeggen en hoe ik hem kon helpen. In mijn kinderlijkheid was ik altijd blij als ik hem erna weer vrolijk kon krijgen. Alsof het verdriet er dan niet was. Ik durfde het ook niet tegen mijn moeder of iemand anders te vertellen. Kort erna heeft hij zich van het leven beroofd. Jaren heb ik met het idee geleefd dat het mijn schuld was dat hij er niet meer was. Er waren zoveel dingen wat ik had kunnen doen. En ik had niets gedaan omdat ik niet wist hoe met mijn huilende vader om te gaan. Ik had graag bij hem willen wonen (ouders gescheiden) maar durfde dat niet te vragen. Ik voelde me zo schuldig dat ik er prof.hulp voor gezocht heb. Het "theoretische" gedeelte over wel/geen schuld hebben weet ik nu dus. Maar heel stiekem in mijn hart voel ik het nog zo, want iets blijft zeggen dat het anders was geweest als ik ............................. ?
Om van dat gevoel af te komen is heel moeilijk.
Nóg kan ik niet tegen huilende mannen. Niet van partners, niet van onbekende, van niemand. Zo emotioneel kan ik daarvan worden en dan staan de tranen snel in mijn ogen en kan ik een jankbui niet voorkomen.
Ik weet niet meer precies hoe oud ik was, het zal in de leeftijd van 11 jaar geweest zijn. Toen is het 3 keer voorgekomen dat ik erbij was dat mijn vader echt een vreselijke huilbui kreeg. Hij omhelsde mij dan en kon echt heel lang zonder wat te zeggen huilen. Ik wist niets te zeggen en hoe ik hem kon helpen. In mijn kinderlijkheid was ik altijd blij als ik hem erna weer vrolijk kon krijgen. Alsof het verdriet er dan niet was. Ik durfde het ook niet tegen mijn moeder of iemand anders te vertellen. Kort erna heeft hij zich van het leven beroofd. Jaren heb ik met het idee geleefd dat het mijn schuld was dat hij er niet meer was. Er waren zoveel dingen wat ik had kunnen doen. En ik had niets gedaan omdat ik niet wist hoe met mijn huilende vader om te gaan. Ik had graag bij hem willen wonen (ouders gescheiden) maar durfde dat niet te vragen. Ik voelde me zo schuldig dat ik er prof.hulp voor gezocht heb. Het "theoretische" gedeelte over wel/geen schuld hebben weet ik nu dus. Maar heel stiekem in mijn hart voel ik het nog zo, want iets blijft zeggen dat het anders was geweest als ik ............................. ?
Om van dat gevoel af te komen is heel moeilijk.
Nóg kan ik niet tegen huilende mannen. Niet van partners, niet van onbekende, van niemand. Zo emotioneel kan ik daarvan worden en dan staan de tranen snel in mijn ogen en kan ik een jankbui niet voorkomen.
tsja.....
zaterdag 3 april 2010 om 18:09
Toen ik acht was overleed de moeder van een vriendinnetje aan een hersenbloeding. Ik was helemaal ontdaan; 's middag had ik die moeder nog gezien, 's avonds was ze dood.
Vanaf dat moment was ik doodsbang zelf een hersenbloeding te krijgen. Iedere avond huilen in bed, hoofdpijn hebben etc. Uiteindelijk had mijn moeder mij gerust weten te stellen door te zeggen dat kinderen geen hersenbloeding konden krijgen.... de gemoederden waren weer enigszins bedaard. Overlijdt drie weken later een dochter van kennissen, die maar een paar jaar ouder was dan ik aan een hersenbloeding....
Nog steeds als ik hoofdpijn heb, schiet er even door mijn hoofd dat het wel eens een hersenbloeding zou kunnen zijn....
Vanaf dat moment was ik doodsbang zelf een hersenbloeding te krijgen. Iedere avond huilen in bed, hoofdpijn hebben etc. Uiteindelijk had mijn moeder mij gerust weten te stellen door te zeggen dat kinderen geen hersenbloeding konden krijgen.... de gemoederden waren weer enigszins bedaard. Overlijdt drie weken later een dochter van kennissen, die maar een paar jaar ouder was dan ik aan een hersenbloeding....
Nog steeds als ik hoofdpijn heb, schiet er even door mijn hoofd dat het wel eens een hersenbloeding zou kunnen zijn....
zaterdag 3 april 2010 om 18:37
mijn 16 jarige zus die compleet in elkaar getrapt werd op de kermis door 6 schoolgenootjes.. en ik als 12 jarige stond te gillen om hulp en niemand hielp, pas toen de groep ophield kwam er een man kijken, ze had 6 gebroken ribben, gebroken neus en arm...
dat trauma zit heel diep.
ik kan nog steeds geen vechtfilms kijken en heb er paniekaanvallen aan overgehouden.
dat trauma zit heel diep.
ik kan nog steeds geen vechtfilms kijken en heb er paniekaanvallen aan overgehouden.
zaterdag 3 april 2010 om 19:03
Mijn vader die met een aardappelschilmesje dreigde als hij boos was..... maakt dat ik nog steeds behoorlijk angstig voor messen ben. Gewoon gebruiken ok, maar niet te scherpe en waarom op tafel laten liggen als je ze niet meer nodig hebt. Gek genoeg is deze angst nu wel bij grote messen en niet bij aardappelschilmesjes....
zaterdag 3 april 2010 om 19:15
quote:moods schreef op 03 april 2010 @ 18:37:
mijn 16 jarige zus die compleet in elkaar getrapt werd op de kermis door 6 schoolgenootjes.. en ik als 12 jarige stond te gillen om hulp en niemand hielp, pas toen de groep ophield kwam er een man kijken, ze had 6 gebroken ribben, gebroken neus en arm...
dat trauma zit heel diep.
ik kan nog steeds geen vechtfilms kijken en heb er paniekaanvallen aan overgehouden.
Wat kan ik me dat goed voorstellen .
Mijn zusje en ik gingen naar dezelfde basisschool. Op een dag zag ik hoe ze bovenaan de stenen trap stond en een duw kreeg van een klasgenootje, expres. In m'n gedachten zie ik haar nog steeds in slow motion naar beneden denderen. Eenmaal beneden lag ze bewusteloos met een flink gat in d'r hoofd op de grond. Drama, hysterie, ambulances. Uiteindelijk met een schedelbreuk in het ziekenhuis opgenomen.
Dat klasgenootje zal flink spijt hebben gehad. Ik had het niet moeten doen maar ik heb dat meisje compleet afgemaakt. Volgens mij had ze daarna geen haar meer in d'r hoofd zitten, ze heeft 10 jaar lang een blokje omgelopen als ze me tegenkwam.
mijn 16 jarige zus die compleet in elkaar getrapt werd op de kermis door 6 schoolgenootjes.. en ik als 12 jarige stond te gillen om hulp en niemand hielp, pas toen de groep ophield kwam er een man kijken, ze had 6 gebroken ribben, gebroken neus en arm...
dat trauma zit heel diep.
ik kan nog steeds geen vechtfilms kijken en heb er paniekaanvallen aan overgehouden.
Wat kan ik me dat goed voorstellen .
Mijn zusje en ik gingen naar dezelfde basisschool. Op een dag zag ik hoe ze bovenaan de stenen trap stond en een duw kreeg van een klasgenootje, expres. In m'n gedachten zie ik haar nog steeds in slow motion naar beneden denderen. Eenmaal beneden lag ze bewusteloos met een flink gat in d'r hoofd op de grond. Drama, hysterie, ambulances. Uiteindelijk met een schedelbreuk in het ziekenhuis opgenomen.
Dat klasgenootje zal flink spijt hebben gehad. Ik had het niet moeten doen maar ik heb dat meisje compleet afgemaakt. Volgens mij had ze daarna geen haar meer in d'r hoofd zitten, ze heeft 10 jaar lang een blokje omgelopen als ze me tegenkwam.