Overig
alle pijlers
Jeugdtrauma's
zondag 4 april 2010 om 13:09
Ik krijg het benauwd van een flink aantal van deze verhalen (en het mag bekend zijn dat ik toch geen modelmoeder ben, zeg maar).
Vraag me ook af hoe het bij Boogje binnenkomt, die een heel onschuldig onderwerp dacht op te starten.
Ik hoop dat het met die kinderbescherming en AMK en zo echt beter is nu dan vroeger, maar eigenlijk tegen beter weten in
Vraag me ook af hoe het bij Boogje binnenkomt, die een heel onschuldig onderwerp dacht op te starten.
Ik hoop dat het met die kinderbescherming en AMK en zo echt beter is nu dan vroeger, maar eigenlijk tegen beter weten in
zondag 4 april 2010 om 13:21
Ja Lindy da's waar, ik heb het ook al eens ergens anders vernoemd.
En wat jij zegt: Nu de onschuld uit lopen hangen en niet weten waar het over gaat of volhouden dat ik het er zelf naar gemaakt heb.
Ik haatte haar op dat moment van die dagboeken zo vreselijk, zo intens en ik voelde me zo vernederd en machteloos.
Er is op dat moment iets in me gebroken en dat is nooit meer heel geworden.
En er is nooit meer één woord over het dagboek-incident gevallen. Net alsof het is nooit gebeurd...
Nooit heb ik een moeder gehad die me eens begreep of steunde. En die moeder hoef ik niet meer, ik ben net zo goed, of misschien wel beter af zonder haar.
En mijn vader schaart zich achter haar om zijn eigen hachje te redden. En dat begrijp ik ergens wel, maar het stelt me zo teleur. Dus laat maar.
Tuurlijk is het niet leuk om met je ouders te breken, maar het lucht me eigenlijk alleen maar op.
Ik vind het trouwens wel heel erg sterk dat bijv zo'n ZusenZo nog wel steeds contact met haar vader heeft.
En wat jij zegt: Nu de onschuld uit lopen hangen en niet weten waar het over gaat of volhouden dat ik het er zelf naar gemaakt heb.
Ik haatte haar op dat moment van die dagboeken zo vreselijk, zo intens en ik voelde me zo vernederd en machteloos.
Er is op dat moment iets in me gebroken en dat is nooit meer heel geworden.
En er is nooit meer één woord over het dagboek-incident gevallen. Net alsof het is nooit gebeurd...
Nooit heb ik een moeder gehad die me eens begreep of steunde. En die moeder hoef ik niet meer, ik ben net zo goed, of misschien wel beter af zonder haar.
En mijn vader schaart zich achter haar om zijn eigen hachje te redden. En dat begrijp ik ergens wel, maar het stelt me zo teleur. Dus laat maar.
Tuurlijk is het niet leuk om met je ouders te breken, maar het lucht me eigenlijk alleen maar op.
Ik vind het trouwens wel heel erg sterk dat bijv zo'n ZusenZo nog wel steeds contact met haar vader heeft.
zondag 4 april 2010 om 13:40
quote:Moordwijf schreef op 04 april 2010 @ 13:27:
Door dit topic zit ik al de hele ochtend te malen en komt de ene nare herinnering na de andere boven ;(
Ja had ik gister ook, zomaar weer een dag alleen kunnen janken. Ik heb mezelf weer bij elkaar geraapt en me weer alle voordelen voor ogen gehouden dat ik geen familie meer heb. Dat zeg ik niet goed, verdriet van de dood van mijn vader en broertje blijven, en ook het geen contact meer hebben met de rest van de familie. Maar heb mijzelf maar geprezen dat ik geen paasverplichtingen heb. Dat ik heerlijke paashapjes heb van wat ik van de week allemaal gemaakt heb. Jezelf een beetje vertroetelen.
Dikke knuf voor iedereen hier. Much wat leuk je hier op het forum weer te zien, gaat het nu een beetje? (vraag van mij mv, haal zo de naam weer weg).
voor iedereen.
Door dit topic zit ik al de hele ochtend te malen en komt de ene nare herinnering na de andere boven ;(
Ja had ik gister ook, zomaar weer een dag alleen kunnen janken. Ik heb mezelf weer bij elkaar geraapt en me weer alle voordelen voor ogen gehouden dat ik geen familie meer heb. Dat zeg ik niet goed, verdriet van de dood van mijn vader en broertje blijven, en ook het geen contact meer hebben met de rest van de familie. Maar heb mijzelf maar geprezen dat ik geen paasverplichtingen heb. Dat ik heerlijke paashapjes heb van wat ik van de week allemaal gemaakt heb. Jezelf een beetje vertroetelen.
Dikke knuf voor iedereen hier. Much wat leuk je hier op het forum weer te zien, gaat het nu een beetje? (vraag van mij mv, haal zo de naam weer weg).
voor iedereen.
zondag 4 april 2010 om 14:14
Hele dikke knuffels voor iedereen hier die zo'n achterlijke kutmoeder of klotevader heeft gehad. Veel van de verhalen hier brengen herinneringen aan mijn eigen akelige, van mishandeling bolstaande, jeugd naar boven, dus de tranen vloeien ook hier rijkelijk.
Ik ga maar even wat anders doen dan hier lezen, ik merk dat ik chagrijnig word. En dat heeft mijn lieve man niet verdiend.
Ik ga maar even wat anders doen dan hier lezen, ik merk dat ik chagrijnig word. En dat heeft mijn lieve man niet verdiend.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zondag 4 april 2010 om 14:17
quote:mamzelle schreef op 04 april 2010 @ 13:09:
Ik krijg het benauwd van een flink aantal van deze verhalen (en het mag bekend zijn dat ik toch geen modelmoeder ben, zeg maar).
Vraag me ook af hoe het bij Boogje binnenkomt, die een heel onschuldig onderwerp dacht op te starten.
Dat vroeg ik me ook af eigenlijk. Zag dat er nu een tweede topic was geopend voor luchtiger anekdotes, maar daar was dit topic natuurlijk ook gewoon voor bedoeld...
Misschien is het een idee om juist een apart topic te openen voor dit soort echte jeugdtrauma's, maar dan op psyche, zodat duidelijk is dat het hier niet om iets luchtigs gaat. Blijkbaar is er wel behoefte aan om dit met elkaar te delen. Maar ik merk bij mezelf bijvoorbeeld dat ik voor sommige verhalen die hier verteld worden toch een te teer zieltje heb.
Ik krijg het benauwd van een flink aantal van deze verhalen (en het mag bekend zijn dat ik toch geen modelmoeder ben, zeg maar).
Vraag me ook af hoe het bij Boogje binnenkomt, die een heel onschuldig onderwerp dacht op te starten.
Dat vroeg ik me ook af eigenlijk. Zag dat er nu een tweede topic was geopend voor luchtiger anekdotes, maar daar was dit topic natuurlijk ook gewoon voor bedoeld...
Misschien is het een idee om juist een apart topic te openen voor dit soort echte jeugdtrauma's, maar dan op psyche, zodat duidelijk is dat het hier niet om iets luchtigs gaat. Blijkbaar is er wel behoefte aan om dit met elkaar te delen. Maar ik merk bij mezelf bijvoorbeeld dat ik voor sommige verhalen die hier verteld worden toch een te teer zieltje heb.
zondag 4 april 2010 om 14:52
quote:qwertu schreef op 04 april 2010 @ 14:17:
[...]
Dat vroeg ik me ook af eigenlijk. Zag dat er nu een tweede topic was geopend voor luchtiger anekdotes, maar daar was dit topic natuurlijk ook gewoon voor bedoeld...
Misschien is het een idee om juist een apart topic te openen voor dit soort echte jeugdtrauma's, maar dan op psyche, zodat duidelijk is dat het hier niet om iets luchtigs gaat. Blijkbaar is er wel behoefte aan om dit met elkaar te delen. Maar ik merk bij mezelf bijvoorbeeld dat ik voor sommige verhalen die hier verteld worden toch een te teer zieltje heb. Hoe bedoel je een te teer zieltje? Moet je er om huilen of weet je niet dat zulke dingen gebeuren?
[...]
Dat vroeg ik me ook af eigenlijk. Zag dat er nu een tweede topic was geopend voor luchtiger anekdotes, maar daar was dit topic natuurlijk ook gewoon voor bedoeld...
Misschien is het een idee om juist een apart topic te openen voor dit soort echte jeugdtrauma's, maar dan op psyche, zodat duidelijk is dat het hier niet om iets luchtigs gaat. Blijkbaar is er wel behoefte aan om dit met elkaar te delen. Maar ik merk bij mezelf bijvoorbeeld dat ik voor sommige verhalen die hier verteld worden toch een te teer zieltje heb. Hoe bedoel je een te teer zieltje? Moet je er om huilen of weet je niet dat zulke dingen gebeuren?
zondag 4 april 2010 om 14:58
Ik weet dat zulke dingen gebeuren, maar ik had niet verwacht ze in een luchtig topic op Overige tegen te komen...
En ik krijg er pijn in mijn buik van. Kan dit soort dingen maar moeilijk loslaten en word er echt fysiek beroerd van dus. Daarom zoek ik ze ook bewust niet op, omdat ik weet dat ik er niet tegen kan. Vandaar mijn voorstel er een topic over te openen op Psyche, dan weet iedereen die het opent wat 'ie kan verwachten.
En ik krijg er pijn in mijn buik van. Kan dit soort dingen maar moeilijk loslaten en word er echt fysiek beroerd van dus. Daarom zoek ik ze ook bewust niet op, omdat ik weet dat ik er niet tegen kan. Vandaar mijn voorstel er een topic over te openen op Psyche, dan weet iedereen die het opent wat 'ie kan verwachten.
zondag 4 april 2010 om 15:01
quote:qwertu schreef op 04 april 2010 @ 14:58:
Ik weet dat zulke dingen gebeuren, maar ik had niet verwacht ze in een luchtig topic op Overige tegen te komen...
En ik krijg er pijn in mijn buik van. Kan dit soort dingen maar moeilijk loslaten en word er echt fysiek beroerd van dus. Daarom zoek ik ze ook bewust niet op, omdat ik weet dat ik er niet tegen kan. Vandaar mijn voorstel er een topic over te openen op Psyche, dan weet iedereen die het opent wat 'ie kan verwachten. Ok op die manier Dankje voor je uitleg
Ik weet dat zulke dingen gebeuren, maar ik had niet verwacht ze in een luchtig topic op Overige tegen te komen...
En ik krijg er pijn in mijn buik van. Kan dit soort dingen maar moeilijk loslaten en word er echt fysiek beroerd van dus. Daarom zoek ik ze ook bewust niet op, omdat ik weet dat ik er niet tegen kan. Vandaar mijn voorstel er een topic over te openen op Psyche, dan weet iedereen die het opent wat 'ie kan verwachten. Ok op die manier Dankje voor je uitleg
zondag 4 april 2010 om 15:04
quote:girlxxx schreef op 30 maart 2010 @ 13:20:
Ook hier een trauma...
Ik was 7 jaar oud, ik was aan het spelen bij mijn buurmeisje, toen haar vader thuis kwam, had hij een soort nootjes bij zich, ik kende het niet en gaf mijn buurmeisje en mij een paar nootjes, na al 1 nootje werd ik niet lekker, iets in mijn keel en opeens heel ziek, ik zei: gauw dat ik naar huis toe moest. Thuis gekomen, ging ik peperemuntjes eten om van dat vervelende gevoel af te komen, wat niet lukte, dus ik naar mama en zeggen van: ik ben zo ziek, mijn moeder had mij op de bank gezet met een dekentje erbij en een aai over mijn bol en gerustellend toespreken, zelf ging ze terug naar de keuken, ze was macaroni aan het maken, want we kregen eters, affijn, mijn broer, mijn moeder, stiefvader en collega van mijn stiefvader aan de tafel, mijn moeder zet de pan met macaroni op tafel, schept op we zitten net 1 hap naar binnen te werken en ik kots de hele boel zo over het bord uit, iederen schoot meters naar achter, mijn broer stond op rende naar zijn syntersyser om keihard muziek te maken en gilde keihard blabla ! Mijn moeder en stiefvader brachten mij zo snel mogelijk naar de wc, maar ik kotste wel 3 keer nog in de gang en de laatste grote golf vlak voor het toilet, eenmaal op het toilet hoefde ik niet meer daarna bulten over mijn lijfje, en naar het ziekenhuis voor tegengif, allergie voor noten. Tot op de dag eet ik geen macaroni elleboogjes, wel pennen, en spaghettie, maar die maden(macaroni) hoef ik niet meer, ook heb ik door dit gedoe er een emotofobfobie aan over gehouden waardoor ik naar het GGZ moest, gelukkig wel genezen verklaard, maar zodar ik misselijk ben komt de angst voor spugen.Heel erg, maar ik lig dubbel om de manier waarop je het beschrijft, vooral dat stukje over je broer....
Ook hier een trauma...
Ik was 7 jaar oud, ik was aan het spelen bij mijn buurmeisje, toen haar vader thuis kwam, had hij een soort nootjes bij zich, ik kende het niet en gaf mijn buurmeisje en mij een paar nootjes, na al 1 nootje werd ik niet lekker, iets in mijn keel en opeens heel ziek, ik zei: gauw dat ik naar huis toe moest. Thuis gekomen, ging ik peperemuntjes eten om van dat vervelende gevoel af te komen, wat niet lukte, dus ik naar mama en zeggen van: ik ben zo ziek, mijn moeder had mij op de bank gezet met een dekentje erbij en een aai over mijn bol en gerustellend toespreken, zelf ging ze terug naar de keuken, ze was macaroni aan het maken, want we kregen eters, affijn, mijn broer, mijn moeder, stiefvader en collega van mijn stiefvader aan de tafel, mijn moeder zet de pan met macaroni op tafel, schept op we zitten net 1 hap naar binnen te werken en ik kots de hele boel zo over het bord uit, iederen schoot meters naar achter, mijn broer stond op rende naar zijn syntersyser om keihard muziek te maken en gilde keihard blabla ! Mijn moeder en stiefvader brachten mij zo snel mogelijk naar de wc, maar ik kotste wel 3 keer nog in de gang en de laatste grote golf vlak voor het toilet, eenmaal op het toilet hoefde ik niet meer daarna bulten over mijn lijfje, en naar het ziekenhuis voor tegengif, allergie voor noten. Tot op de dag eet ik geen macaroni elleboogjes, wel pennen, en spaghettie, maar die maden(macaroni) hoef ik niet meer, ook heb ik door dit gedoe er een emotofobfobie aan over gehouden waardoor ik naar het GGZ moest, gelukkig wel genezen verklaard, maar zodar ik misselijk ben komt de angst voor spugen.Heel erg, maar ik lig dubbel om de manier waarop je het beschrijft, vooral dat stukje over je broer....
zondag 4 april 2010 om 15:08