Overig
alle pijlers
Jeugdtrauma's
zaterdag 3 april 2010 om 20:22
Toen ik een jaar of 7 was logeerde ik bij mijn oom en tante op de boerderij. Mijn oom vroeg of ik kleine poesjes wilde zien. Ja, dat wilde ik wel. Ik werd meegenomen en hij liet me een emmer zien met daarin 5 verdronken kleine poesjes
Is there anyway I can get it off my fingers quickly without betraying my cool exterior?
zaterdag 3 april 2010 om 20:38
quote:frans3 schreef op 03 april 2010 @ 20:22:
Toen ik een jaar of 7 was logeerde ik bij mijn oom en tante op de boerderij. Mijn oom vroeg of ik kleine poesjes wilde zien. Ja, dat wilde ik wel. Ik werd meegenomen en hij liet me een emmer zien met daarin 5 verdronken kleine poesjes
Wat een ontzettende idioot. Had mijn opa kunnen zijn. Die had ook van dat soort dingen, noemde hij grappen.
Draaide met een gerust hart zijn haan de nek om waar ik bij was (ook een jaar of zes, zeven).
Toen ik een jaar of 7 was logeerde ik bij mijn oom en tante op de boerderij. Mijn oom vroeg of ik kleine poesjes wilde zien. Ja, dat wilde ik wel. Ik werd meegenomen en hij liet me een emmer zien met daarin 5 verdronken kleine poesjes
Wat een ontzettende idioot. Had mijn opa kunnen zijn. Die had ook van dat soort dingen, noemde hij grappen.
Draaide met een gerust hart zijn haan de nek om waar ik bij was (ook een jaar of zes, zeven).
tsja.....
zaterdag 3 april 2010 om 20:48
quote:yasmijn schreef op 30 maart 2010 @ 12:52:
Arme jongen
Ik zat zo de hele dag achter dat bord pap. No mercy, ik moest blijven zitten tot ik het ophad.
En daar zat ik dan de hele dag Ken het, heb het dus met melk (en een hoop andere zuivelproducten) Enige wat ik nog aan zuivel eet is: kwark of yoghurt. Producten waarbij -naar mijn mening- de melk te duidelijk qua smaak aanwezig is eet/ drink ik dus niet.
Arme jongen
Ik zat zo de hele dag achter dat bord pap. No mercy, ik moest blijven zitten tot ik het ophad.
En daar zat ik dan de hele dag Ken het, heb het dus met melk (en een hoop andere zuivelproducten) Enige wat ik nog aan zuivel eet is: kwark of yoghurt. Producten waarbij -naar mijn mening- de melk te duidelijk qua smaak aanwezig is eet/ drink ik dus niet.
zaterdag 3 april 2010 om 22:24
Wat een verhalen, zeg. Ik word er verdrietig van. Een dikke voor jullie.
Toen ik een jaar of acht was, had ik lang haar, dat ik met schuifspeldjes uit mijn gezicht hield. Mijn moeder vond het maar wat onpraktisch, maar ik mocht mijn haar lang houden, als ik maar die speldjes in mijn haar hield. Op een dag was ik mijn speldjes kwijt. Toen heeft ze me meteen achter het huis op een kruk gezet en me een jongenskopje geknipt, echt heel kort. Later bleek dat een van mijn zusjes met mijn speldjes aan het spelen was gegaan. Nu heb ik dus heel lang haar (wat mijn moeder nog steeds niks vindt )
Ook stuurde ze me vaak voor een boodschap, maar ze gaf me altijd te weinig geld mee. O, de schaamte aan de kassa! Of bij de kaasboer, die dan van het stuk kaas dat hij had afgesneden een stuk af moest halen Als ik mijn kinderen voor een boodschap stuur, geef ik ze altijd het driedubbele mee van wat ik schat dat het gaat kosten. Tja, dat heb je dan.
Toen ik een jaar of acht was, had ik lang haar, dat ik met schuifspeldjes uit mijn gezicht hield. Mijn moeder vond het maar wat onpraktisch, maar ik mocht mijn haar lang houden, als ik maar die speldjes in mijn haar hield. Op een dag was ik mijn speldjes kwijt. Toen heeft ze me meteen achter het huis op een kruk gezet en me een jongenskopje geknipt, echt heel kort. Later bleek dat een van mijn zusjes met mijn speldjes aan het spelen was gegaan. Nu heb ik dus heel lang haar (wat mijn moeder nog steeds niks vindt )
Ook stuurde ze me vaak voor een boodschap, maar ze gaf me altijd te weinig geld mee. O, de schaamte aan de kassa! Of bij de kaasboer, die dan van het stuk kaas dat hij had afgesneden een stuk af moest halen Als ik mijn kinderen voor een boodschap stuur, geef ik ze altijd het driedubbele mee van wat ik schat dat het gaat kosten. Tja, dat heb je dan.
zaterdag 3 april 2010 om 22:37
zaterdag 3 april 2010 om 22:51
Basisschool
ik had heel lang haar, een ander meisje in mijn klas ook,
zij was geliefd, ik niet.
Onze 'meester' had het geweldige plan om er een wedstrijd van te maken, om de zoveel tijd mochten we er 1 haar uithalen en ging hij ze meten, zij won bijna iedere keer op 1 keer na..
dat was ook gelijk de dag dat ik bij de kapper kort geknipt moest worden omdat er door 10 kinderen kauwgom in was gesmeerd..
ik haatte school.
ik had heel lang haar, een ander meisje in mijn klas ook,
zij was geliefd, ik niet.
Onze 'meester' had het geweldige plan om er een wedstrijd van te maken, om de zoveel tijd mochten we er 1 haar uithalen en ging hij ze meten, zij won bijna iedere keer op 1 keer na..
dat was ook gelijk de dag dat ik bij de kapper kort geknipt moest worden omdat er door 10 kinderen kauwgom in was gesmeerd..
ik haatte school.
zaterdag 3 april 2010 om 23:53
quote:Maja82 schreef op 30 maart 2010 @ 13:48:
genegeerd worden op school is ook een trauma maar daar valt niet veel over te schrijven.....
Zorgt er wel voor dat ik nooit lang bij een club/werk of wat dan ook wil blijven. 'ze' mogen me niet echt leren kennen, ik ben toch niet leuk genoeg.Oh lieve Maja, wat een verdrietig berichtje. Ik weet zeker dat dat niet zo is! Je bent de moeite waard!
genegeerd worden op school is ook een trauma maar daar valt niet veel over te schrijven.....
Zorgt er wel voor dat ik nooit lang bij een club/werk of wat dan ook wil blijven. 'ze' mogen me niet echt leren kennen, ik ben toch niet leuk genoeg.Oh lieve Maja, wat een verdrietig berichtje. Ik weet zeker dat dat niet zo is! Je bent de moeite waard!
zondag 4 april 2010 om 00:05
Ik was een jaar of 10 toen mijn moeder werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis en ik bij mijn oma ging wonen. Om haar een beetje te ontlasten moest ik ieder weekend naar mijn vader en zijn vrouw.
Mijn ouders zijn toen ik 6 was gescheiden en in het begin vond ik het geweldig bij mijn vader en zijn vrouw. Alles werd uit de kast getrokken om het mij naar mijn zin te maken. Tot ze zelf een kind kreeg. Ze wilde niks meer van me weten en liet dat ook duidelijk merken.
In de zomervakantie moest ik er een week logeren. Mijn vader moest iedere dag werken en ik was dus alleen met haar. Het is een hele vervelende week geworden. Ik zal niet in details treden maar ik heb die hele week op zolder gezeten zonder eten en drinken en niemand die naar me omkeek. Alleen als mijn vader thuis kwam moest ik naar beneden want die wist nergens van.
Mijn vader wist een hele hoop dingen ook wel en ging er in mee. Zo kreeg ik ook vaak een preek. Dan gingen ze me vertellen wat ik allemaal verkeerd deed net zolang tot ik ging huilen.
Dit zijn maar voorbeeldjes. Eigelijk heeft die hele periode die ik daar heb doorgebracht me een trauma bezorgd. Ik heb heel lang gedacht dat het aan mij lag en ben heel onzeker. Ik vind het nog steeds moeilijk om mensen te vertrouwen en als iemand aardig voor me is heb ik het gevoel dat ik dat niet verdien ofzo.
Mijn ouders zijn toen ik 6 was gescheiden en in het begin vond ik het geweldig bij mijn vader en zijn vrouw. Alles werd uit de kast getrokken om het mij naar mijn zin te maken. Tot ze zelf een kind kreeg. Ze wilde niks meer van me weten en liet dat ook duidelijk merken.
In de zomervakantie moest ik er een week logeren. Mijn vader moest iedere dag werken en ik was dus alleen met haar. Het is een hele vervelende week geworden. Ik zal niet in details treden maar ik heb die hele week op zolder gezeten zonder eten en drinken en niemand die naar me omkeek. Alleen als mijn vader thuis kwam moest ik naar beneden want die wist nergens van.
Mijn vader wist een hele hoop dingen ook wel en ging er in mee. Zo kreeg ik ook vaak een preek. Dan gingen ze me vertellen wat ik allemaal verkeerd deed net zolang tot ik ging huilen.
Dit zijn maar voorbeeldjes. Eigelijk heeft die hele periode die ik daar heb doorgebracht me een trauma bezorgd. Ik heb heel lang gedacht dat het aan mij lag en ben heel onzeker. Ik vind het nog steeds moeilijk om mensen te vertrouwen en als iemand aardig voor me is heb ik het gevoel dat ik dat niet verdien ofzo.
zondag 4 april 2010 om 10:08
Diverse jeugdtrauma's, omdat ik van ouders (onbewust) en klasgenootjes, en zogenaamde 'vriendjes' en allerlei mensen in mijn omgeving het gevoel kreeg stom te zijn, er niet toe te doen, niet belangrijk te zijn, niet leuk genoeg te zijn.
Heb er nog steeds moeite mee als ik merk dat mensen mij lief vinden, ik wacht nog steeds op het moment dat het weer niet waar blijkt te zijn (op een paar mensen na gelukkig)
Heb er nog steeds moeite mee als ik merk dat mensen mij lief vinden, ik wacht nog steeds op het moment dat het weer niet waar blijkt te zijn (op een paar mensen na gelukkig)
zondag 4 april 2010 om 10:26
zondag 4 april 2010 om 11:19
Mijn zus speelde altijd de baas over mij als onze ouders er niet waren/buiten gezichtsveld waren. Als ik iets niet deed, of juist wel deed, wat haar niet zinde dan moest ik maken dat ik weg kwam. Zelfs nu ben ik nog steeds kampioen met rondjes om de tafel heen rennen en stoelen naar achteren te smijten.
Vaak kreeg ze me alsnog te pakken en was ze des te meer pissiger en boos. Ik herinner me een keer dat ik vol op mijn neus was geslagen door haar, mijn ouders waren werken. Ik ben naar buiten gerend en heb de hele straat bij elkaar gegild dat ik mijn moeder wou. Uiteindelijk heeft 't kantoor wat naast ons huis stond naar de buren gebeld om eens te kijken wat er aan de hand was. Ik ben meegenomen en iets later ben ik weer terug naar huis gegaan en heb me op zolder verstopt in een slaapzak totdat mijn ouders weer terug kwamen. Niet dat dat hielp, mijn ouders geloofden mij 9 van de 10 keer niet, ookal had ik genoeg blauwe plekken altijd.
In mijn puberteit een aantal keer weggelopen van huis, tweemaal opgespeurd door de politie. Word je daar op 't bureau 'opgevangen' in een cel, en niemand die aan je vraagt waarom je uberhaupt bent weggelopen. Mijn pa die me kwam ophalen en moeders die thuis heel erg boos op me was (want ik had haar wederom voor schut gezet).
Of de keer dat mijn zus mijn moeder sloeg, mijn zus werd per direct het huis uitgezet. Ik had 2 weken de tijd om mijn verhaal te doen, daarna werd alles doodgezwegen alsof er niets aan de hand was.
Vaak kreeg ze me alsnog te pakken en was ze des te meer pissiger en boos. Ik herinner me een keer dat ik vol op mijn neus was geslagen door haar, mijn ouders waren werken. Ik ben naar buiten gerend en heb de hele straat bij elkaar gegild dat ik mijn moeder wou. Uiteindelijk heeft 't kantoor wat naast ons huis stond naar de buren gebeld om eens te kijken wat er aan de hand was. Ik ben meegenomen en iets later ben ik weer terug naar huis gegaan en heb me op zolder verstopt in een slaapzak totdat mijn ouders weer terug kwamen. Niet dat dat hielp, mijn ouders geloofden mij 9 van de 10 keer niet, ookal had ik genoeg blauwe plekken altijd.
In mijn puberteit een aantal keer weggelopen van huis, tweemaal opgespeurd door de politie. Word je daar op 't bureau 'opgevangen' in een cel, en niemand die aan je vraagt waarom je uberhaupt bent weggelopen. Mijn pa die me kwam ophalen en moeders die thuis heel erg boos op me was (want ik had haar wederom voor schut gezet).
Of de keer dat mijn zus mijn moeder sloeg, mijn zus werd per direct het huis uitgezet. Ik had 2 weken de tijd om mijn verhaal te doen, daarna werd alles doodgezwegen alsof er niets aan de hand was.
zondag 4 april 2010 om 11:46
Na jarenlange mishandeling liep ik op mijn 14de van huis weg. Ik kwam in een opvanghuis terecht op een kamer die ik moest delen met een wildvreemde. Daarvan raakte ik zo in paniek dat ik 'opbiechtte' dat ik alles gelogen had en gesmeekt heb me naar huis te laten gaan. Uiteindelijk mocht ik mijn moeder bellen, die vervolgens weigerde me op te halen en me adviseerde een taxi te bellen. Dat heb ik maar gedaan want in dat opvangcentrum was het in mijn gevoel nog erger dan thuis, eenmaal thuis aangekomen betaalde mijn moeder de taxi. Ik werd naar mijn kamer gestuurd en er is nooit meer een woord over gesproken. Ik heb nog wel 3 maanden mijn zakgeld in moeten leveren, ik had haar immers op kosten gejaagd door weg te lopen en met de taxi naar huis te komen.
Het verzwijgen, negeren, het psychologische deel van mijn opvoeding zit me nog regelmatig in de weg.
Het verzwijgen, negeren, het psychologische deel van mijn opvoeding zit me nog regelmatig in de weg.
zondag 4 april 2010 om 11:48
Ik herinner me na het lezen van de minder leuke dingen uit je jeugd weer een gevalletje op het strand in Zuid Frankrijk.
Ik zal een jaar of 10, 11 geweest zijn en liep over het strand. Een meter of 50 bij mijn ouders vandaan zat een grote groep stoere surfjongens, en zij hadden hun surfplanken op het strand vlak aan het water neergelegd. Omdat het zand loeiheet was liep ik dus door het water heen, en in plaats van om de surfplanken door het hete zand te lopen stapte ik op een surfplank.
De planken lagen met de vinnen naarboven en die dingen zijn dus spekglad van de wax die ze er op smeren. Meng wax met water en je hebt in feite een ijsbaan. Ik zet mijn voet dus op die plank, glijd onderuit, keihard met mijn onderkantje recht op zo'n vin. Ik sta op, klap weer onderuit, weer op die vin.
Uiteindelijk terug gestrompeld naar mijn ouders en het bloed liep langs mijn benen. Ik moest van mijn vader even in de zee gaan staan om het af te spoelen ( er werd niet even gekeken naar mijn onderkantje).
Eenmaal in het water verging ik van de pijn, want zout in een wondje doet zeer.
Ik het water uit, en we moesten een kwartier teruglopen naar de tent. Mijn ouders liepen voorop en bleven maar roepen dat ik door moest lopen. Eenmaal over de duinen heen ben ik achter een geparkeerde auto gaan liggen en ben ik in de schaduw van die auto out gegaan.
Mijn zusje bleef bij me zitten tot ik weer wakker werd, en hoe ik bij de tent gekomen ben weet ik niet meer. Ik weet wel dat ik gigantisch op mijn flikker kreeg dat ik niet doorgelopen was. Moest gaan douchen, en deed dit dus braaf.
Eenmaal in de douche aangekomen bekeek ik de schade eventjes. Een snee van 4 cm over de hele lengte van mijn onderkant, en het was pikzwart en loeidik.
Kon niet meer plassen want dat fikte ook als de ziekte.
Bij terugkomst in de tent heeft mijn moeder er maar een natte washand op gelegd, en ik heb een week lang niet kunnen zwemmen of plassen zonder er bekers water overheen te gieten.
Pas bij de bevalling van de eerste kwam aan het licht dat ik destijds mijn schaambeentje gebroken had, vandaar dat ik nu nog kreupel loop
Ik zal een jaar of 10, 11 geweest zijn en liep over het strand. Een meter of 50 bij mijn ouders vandaan zat een grote groep stoere surfjongens, en zij hadden hun surfplanken op het strand vlak aan het water neergelegd. Omdat het zand loeiheet was liep ik dus door het water heen, en in plaats van om de surfplanken door het hete zand te lopen stapte ik op een surfplank.
De planken lagen met de vinnen naarboven en die dingen zijn dus spekglad van de wax die ze er op smeren. Meng wax met water en je hebt in feite een ijsbaan. Ik zet mijn voet dus op die plank, glijd onderuit, keihard met mijn onderkantje recht op zo'n vin. Ik sta op, klap weer onderuit, weer op die vin.
Uiteindelijk terug gestrompeld naar mijn ouders en het bloed liep langs mijn benen. Ik moest van mijn vader even in de zee gaan staan om het af te spoelen ( er werd niet even gekeken naar mijn onderkantje).
Eenmaal in het water verging ik van de pijn, want zout in een wondje doet zeer.
Ik het water uit, en we moesten een kwartier teruglopen naar de tent. Mijn ouders liepen voorop en bleven maar roepen dat ik door moest lopen. Eenmaal over de duinen heen ben ik achter een geparkeerde auto gaan liggen en ben ik in de schaduw van die auto out gegaan.
Mijn zusje bleef bij me zitten tot ik weer wakker werd, en hoe ik bij de tent gekomen ben weet ik niet meer. Ik weet wel dat ik gigantisch op mijn flikker kreeg dat ik niet doorgelopen was. Moest gaan douchen, en deed dit dus braaf.
Eenmaal in de douche aangekomen bekeek ik de schade eventjes. Een snee van 4 cm over de hele lengte van mijn onderkant, en het was pikzwart en loeidik.
Kon niet meer plassen want dat fikte ook als de ziekte.
Bij terugkomst in de tent heeft mijn moeder er maar een natte washand op gelegd, en ik heb een week lang niet kunnen zwemmen of plassen zonder er bekers water overheen te gieten.
Pas bij de bevalling van de eerste kwam aan het licht dat ik destijds mijn schaambeentje gebroken had, vandaar dat ik nu nog kreupel loop
zondag 4 april 2010 om 12:28
quote:Jalisa schreef op 04 april 2010 @ 00:05:
Ik was een jaar of 10 toen mijn moeder werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis en ik bij mijn oma ging wonen. Om haar een beetje te ontlasten moest ik ieder weekend naar mijn vader en zijn vrouw.
Mijn ouders zijn toen ik 6 was gescheiden en in het begin vond ik het geweldig bij mijn vader en zijn vrouw. Alles werd uit de kast getrokken om het mij naar mijn zin te maken. Tot ze zelf een kind kreeg. Ze wilde niks meer van me weten en liet dat ook duidelijk merken.
In de zomervakantie moest ik er een week logeren. Mijn vader moest iedere dag werken en ik was dus alleen met haar. Het is een hele vervelende week geworden. Ik zal niet in details treden maar ik heb die hele week op zolder gezeten zonder eten en drinken en niemand die naar me omkeek. Alleen als mijn vader thuis kwam moest ik naar beneden want die wist nergens van.
Mijn vader wist een hele hoop dingen ook wel en ging er in mee. Zo kreeg ik ook vaak een preek. Dan gingen ze me vertellen wat ik allemaal verkeerd deed net zolang tot ik ging huilen.
Dit zijn maar voorbeeldjes. Eigelijk heeft die hele periode die ik daar heb doorgebracht me een trauma bezorgd. Ik heb heel lang gedacht dat het aan mij lag en ben heel onzeker. Ik vind het nog steeds moeilijk om mensen te vertrouwen en als iemand aardig voor me is heb ik het gevoel dat ik dat niet verdien ofzo.
Wat vreselijk dit...wat moet jij je ontzettend eenzaam gevoeld hebben.
Was je oma wel lief voor je?
Ik was een jaar of 10 toen mijn moeder werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis en ik bij mijn oma ging wonen. Om haar een beetje te ontlasten moest ik ieder weekend naar mijn vader en zijn vrouw.
Mijn ouders zijn toen ik 6 was gescheiden en in het begin vond ik het geweldig bij mijn vader en zijn vrouw. Alles werd uit de kast getrokken om het mij naar mijn zin te maken. Tot ze zelf een kind kreeg. Ze wilde niks meer van me weten en liet dat ook duidelijk merken.
In de zomervakantie moest ik er een week logeren. Mijn vader moest iedere dag werken en ik was dus alleen met haar. Het is een hele vervelende week geworden. Ik zal niet in details treden maar ik heb die hele week op zolder gezeten zonder eten en drinken en niemand die naar me omkeek. Alleen als mijn vader thuis kwam moest ik naar beneden want die wist nergens van.
Mijn vader wist een hele hoop dingen ook wel en ging er in mee. Zo kreeg ik ook vaak een preek. Dan gingen ze me vertellen wat ik allemaal verkeerd deed net zolang tot ik ging huilen.
Dit zijn maar voorbeeldjes. Eigelijk heeft die hele periode die ik daar heb doorgebracht me een trauma bezorgd. Ik heb heel lang gedacht dat het aan mij lag en ben heel onzeker. Ik vind het nog steeds moeilijk om mensen te vertrouwen en als iemand aardig voor me is heb ik het gevoel dat ik dat niet verdien ofzo.
Wat vreselijk dit...wat moet jij je ontzettend eenzaam gevoeld hebben.
Was je oma wel lief voor je?
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zondag 4 april 2010 om 12:39
Toen ik een jaar of 7 was met mijn vriendinnetje op de fiets naar het zwembad. Emmertjes aan het stuur. Ik fietste over een hobbeltje en daar lag ik, met mijn gezicht op de straat. Allebei mn voortanden eruit. Bloeden als een rund. Vriendinnetje en ik totaal in paniek aangebeld bij een huis. Deed er een vrouw open, ik huilend gevraagd of ze me wilde helpen, nee hoor, ze knalde zo de deur voor mijn neus dicht
Nu, 30 jaar later, ben ik nog steeds bang dat mensen (vreemden) mij niet helpen als me iets gebeurt.
Nu, 30 jaar later, ben ik nog steeds bang dat mensen (vreemden) mij niet helpen als me iets gebeurt.
zondag 4 april 2010 om 12:46
quote:mevrouwtjepoes schreef op 04 april 2010 @ 10:08:
Diverse jeugdtrauma's, omdat ik van ouders (onbewust) en klasgenootjes, en zogenaamde 'vriendjes' en allerlei mensen in mijn omgeving het gevoel kreeg stom te zijn, er niet toe te doen, niet belangrijk te zijn, niet leuk genoeg te zijn.
Heb er nog steeds moeite mee als ik merk dat mensen mij lief vinden, ik wacht nog steeds op het moment dat het weer niet waar blijkt te zijn (op een paar mensen na gelukkig)
Zo herkenbaar, maar ook zo onterecht.
Mensen die jou niet lief vinden zijn je niet waard.
Nog een paar jeugdtrauma's van mezelf:
Als ik van de lagere-school naar huis fietste werd ik onderweg met perioden lastig gevallen worden door jongens. Ze scholden me uit, vroegen me om geld en stompten me in mijn buik.
Op een dag was het zo erg dat ik een buurtwinkeltje ben ingevlucht, maar daar kon ik natuurlijk niet blijven. We hadden thuis nog geen telefoon, dus ze konden ook mijn moeder niet bellen (niet dat ze gekomen zou zijn hoor).
'Fiets maar heel hard', zei die winkel-mevrouw en ik sprong mijn fiets weer op, maar om de hoek stonden de jongens me op te wachten. Ik heb gefietst alsof mijn leven er vanaf hing, ik kan die angst die ik toen voelde tot op de dag van vandaag nog steeds voelen.
Toen ik thuis kwam kreeg ik op mijn donder van mijn moeder omdat ik te laat thuis was. Ik had de winkel niet in mogen vluchten, maar had meteen door naar huis moeten fietsen.
Op mijn 14de verjaardag was mijn vader de eerste die me 's avonds na dat ie thuis was gekomen van zijn werk feliciteerde.
mijn moeder had me voor een reden die ik niet meer weet (maar het moet iets onbenulligs geweest zijn) al de hele dag genegeerd.
Ook op mijn 14de: Op een dag kwam ik in de stromende regen thuis van school in de stad en ik stond letterlijk uit te druppen op de mat.
Moeder riep vanaf de bank in de woonkamer dat ik even terug moest om naar de slager te gaan.
Ik ben huilend door de regen weer terug naar de stad gefietst.
Tegenstribbelen had geen nut, je had het maar gewoon te doen.
Op een andere dag kwam ik uit school en moeder was net de was op aan het hangen in de tuin. Daarom zag ze ook dat ik gedag zei tegen een jongen.
Moeder trok haar slipper uit en heeft me al slaande de trap op maar mijn kamer geslagen.
Ze was het er niet mee eens dat ik met jongens mee naar huis fietste.
Toen ik op mijn 16de een half jaar verkering had met Goldman ging ik stiekem de pil gebruiken. Toen mijn moeder daar achter kwam, doordat ze dus mijn dagboeken had gevonden tijdens een zoektocht in mijn kamer, schold ze me uit voor hoer, want (zo bekeek zij het) op die manier kon ik met iedereen het bed induiken.
En mijn dagboeken heeft ze voor mijn ogen verscheurd. Ze kwam er ook niet heel erg rooskleurig uit in wat ik schreef, ik vermoed dat ze daar het meest kwaad om was.
Ik ben op mijn 17de het huis uitgegaan. Het Loeder was het daar niet mee eens en nam een paar extra slaappillen om aandacht te trekken. De volgende ochtend kreeg mijn vader haar bijna niet wakker toen hij moest gaan werken. Ik kreeg het verhaal later te horen van mijn zus.
Het was volgens mij de bedoeling dat ik mezelf heel erg schuldig zou gaan voelen of zo...
En zo kan ik nog wel even doorgaan...
Nu ben ik 43 en ik heb een paar maanden geleden het contact met mijn ouders verbroken.
Achteraf gezien had ik dat 25 jaar eerder moeten doen.
Diverse jeugdtrauma's, omdat ik van ouders (onbewust) en klasgenootjes, en zogenaamde 'vriendjes' en allerlei mensen in mijn omgeving het gevoel kreeg stom te zijn, er niet toe te doen, niet belangrijk te zijn, niet leuk genoeg te zijn.
Heb er nog steeds moeite mee als ik merk dat mensen mij lief vinden, ik wacht nog steeds op het moment dat het weer niet waar blijkt te zijn (op een paar mensen na gelukkig)
Zo herkenbaar, maar ook zo onterecht.
Mensen die jou niet lief vinden zijn je niet waard.
Nog een paar jeugdtrauma's van mezelf:
Als ik van de lagere-school naar huis fietste werd ik onderweg met perioden lastig gevallen worden door jongens. Ze scholden me uit, vroegen me om geld en stompten me in mijn buik.
Op een dag was het zo erg dat ik een buurtwinkeltje ben ingevlucht, maar daar kon ik natuurlijk niet blijven. We hadden thuis nog geen telefoon, dus ze konden ook mijn moeder niet bellen (niet dat ze gekomen zou zijn hoor).
'Fiets maar heel hard', zei die winkel-mevrouw en ik sprong mijn fiets weer op, maar om de hoek stonden de jongens me op te wachten. Ik heb gefietst alsof mijn leven er vanaf hing, ik kan die angst die ik toen voelde tot op de dag van vandaag nog steeds voelen.
Toen ik thuis kwam kreeg ik op mijn donder van mijn moeder omdat ik te laat thuis was. Ik had de winkel niet in mogen vluchten, maar had meteen door naar huis moeten fietsen.
Op mijn 14de verjaardag was mijn vader de eerste die me 's avonds na dat ie thuis was gekomen van zijn werk feliciteerde.
mijn moeder had me voor een reden die ik niet meer weet (maar het moet iets onbenulligs geweest zijn) al de hele dag genegeerd.
Ook op mijn 14de: Op een dag kwam ik in de stromende regen thuis van school in de stad en ik stond letterlijk uit te druppen op de mat.
Moeder riep vanaf de bank in de woonkamer dat ik even terug moest om naar de slager te gaan.
Ik ben huilend door de regen weer terug naar de stad gefietst.
Tegenstribbelen had geen nut, je had het maar gewoon te doen.
Op een andere dag kwam ik uit school en moeder was net de was op aan het hangen in de tuin. Daarom zag ze ook dat ik gedag zei tegen een jongen.
Moeder trok haar slipper uit en heeft me al slaande de trap op maar mijn kamer geslagen.
Ze was het er niet mee eens dat ik met jongens mee naar huis fietste.
Toen ik op mijn 16de een half jaar verkering had met Goldman ging ik stiekem de pil gebruiken. Toen mijn moeder daar achter kwam, doordat ze dus mijn dagboeken had gevonden tijdens een zoektocht in mijn kamer, schold ze me uit voor hoer, want (zo bekeek zij het) op die manier kon ik met iedereen het bed induiken.
En mijn dagboeken heeft ze voor mijn ogen verscheurd. Ze kwam er ook niet heel erg rooskleurig uit in wat ik schreef, ik vermoed dat ze daar het meest kwaad om was.
Ik ben op mijn 17de het huis uitgegaan. Het Loeder was het daar niet mee eens en nam een paar extra slaappillen om aandacht te trekken. De volgende ochtend kreeg mijn vader haar bijna niet wakker toen hij moest gaan werken. Ik kreeg het verhaal later te horen van mijn zus.
Het was volgens mij de bedoeling dat ik mezelf heel erg schuldig zou gaan voelen of zo...
En zo kan ik nog wel even doorgaan...
Nu ben ik 43 en ik heb een paar maanden geleden het contact met mijn ouders verbroken.
Achteraf gezien had ik dat 25 jaar eerder moeten doen.
zondag 4 april 2010 om 12:49
Was amper 2 jaar, met papa de eendjes voeren in het bospark. Komen er een stuk of 10 veelgroteredanmijganzen op me af, in mijn beleving wel 100 en ze wilden me stuk voor stuk verslinden want ik had maar 1 klein stukje brood.
Ik heb er nog een foto van, staat me vader op de achtergrond een beetje stom te lachen terwijl ik in doodsangst tegenover dat ganzenleger stond.
Brinta, gadverdegaver! En dan koud, vond m'n moeder lekker makkelijk, als we maar zo snel mogelijk opgerot waren naar de kleuterschool...
8 jaar, een bijna exploderende appendix, moest direct geopereerd worden. Wilde ze me achterop de fiets naar het ziekenhuis brengen, ja dahag, weet je wel hoe duur taxi's zijn!?
En zo kan ik nog wel even doorgaan, gelukkig heb ik van haar geleerd hoe het niet moet
Oh ja, 2 jaar compleet genegeerd door vader omdat ik z'n zaak niet wilde overnemen.
Ik heb er nog een foto van, staat me vader op de achtergrond een beetje stom te lachen terwijl ik in doodsangst tegenover dat ganzenleger stond.
Brinta, gadverdegaver! En dan koud, vond m'n moeder lekker makkelijk, als we maar zo snel mogelijk opgerot waren naar de kleuterschool...
8 jaar, een bijna exploderende appendix, moest direct geopereerd worden. Wilde ze me achterop de fiets naar het ziekenhuis brengen, ja dahag, weet je wel hoe duur taxi's zijn!?
En zo kan ik nog wel even doorgaan, gelukkig heb ik van haar geleerd hoe het niet moet
Oh ja, 2 jaar compleet genegeerd door vader omdat ik z'n zaak niet wilde overnemen.
Je weet toch!