Overig
alle pijlers
Jeugdtrauma's
vrijdag 9 april 2010 om 21:44
Hey ben een poosje nietop het forum geweest.
Heel heftige verhalen allemaal.
voor iedereen.
missloki je weet het he. .
Enne zo'n vader idd niet mee te leven.
Voor mij geen jeugd trauma maar je kinderen niet kunnen beschermen doet je veel verdriet. en het schuldgevoel blijft.
De film draait soms nog steeds door m'n hoofd
Heel heftige verhalen allemaal.
voor iedereen.
missloki je weet het he. .
Enne zo'n vader idd niet mee te leven.
Voor mij geen jeugd trauma maar je kinderen niet kunnen beschermen doet je veel verdriet. en het schuldgevoel blijft.
De film draait soms nog steeds door m'n hoofd
zaterdag 10 april 2010 om 20:14
quote:setter schreef op 04 april 2010 @ 14:14:
Hele dikke knuffels voor iedereen hier die zo'n achterlijke kutmoeder of klotevader heeft gehad. Veel van de verhalen hier brengen herinneringen aan mijn eigen akelige, van mishandeling bolstaande, jeugd naar boven, dus de tranen vloeien ook hier rijkelijk.
Ik ga maar even wat anders doen dan hier lezen, ik merk dat ik chagrijnig word. En dat heeft mijn lieve man niet verdiend.
Dit schreef ik afgelopen zondag. De volgende dag kreeg mijn moeder een heel zwaar herseninfarct waardoor ze nu linkszijdig totaal verlamd is. Die moeder die ik zo gehaat heb, en waar ik nu zo ontzettend veel verdriet om heb. Die moeder die als een zielig hoopje ellende op een kamer alleen in het ziekenhuis ligt en niet meer angstwekkend of hatelijk is, maar lief en belangstellend.
Heel heeeeel dubbel dit...
Hele dikke knuffels voor iedereen hier die zo'n achterlijke kutmoeder of klotevader heeft gehad. Veel van de verhalen hier brengen herinneringen aan mijn eigen akelige, van mishandeling bolstaande, jeugd naar boven, dus de tranen vloeien ook hier rijkelijk.
Ik ga maar even wat anders doen dan hier lezen, ik merk dat ik chagrijnig word. En dat heeft mijn lieve man niet verdiend.
Dit schreef ik afgelopen zondag. De volgende dag kreeg mijn moeder een heel zwaar herseninfarct waardoor ze nu linkszijdig totaal verlamd is. Die moeder die ik zo gehaat heb, en waar ik nu zo ontzettend veel verdriet om heb. Die moeder die als een zielig hoopje ellende op een kamer alleen in het ziekenhuis ligt en niet meer angstwekkend of hatelijk is, maar lief en belangstellend.
Heel heeeeel dubbel dit...
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zaterdag 10 april 2010 om 20:20
quote:setter schreef op 10 april 2010 @ 20:14:
[...]
Dit schreef ik afgelopen zondag. De volgende dag kreeg mijn moeder een heel zwaar herseninfarct waardoor ze nu linkszijdig totaal verlamd is. Die moeder die ik zo gehaat heb, en waar ik nu zo ontzettend veel verdriet om heb. Die moeder die als een zielig hoopje ellende op een kamer alleen in het ziekenhuis ligt en niet meer angstwekkend of hatelijk is, maar lief en belangstellend.
Heel heeeeel dubbel dit... Heel veel liefs en sterkte .
[...]
Dit schreef ik afgelopen zondag. De volgende dag kreeg mijn moeder een heel zwaar herseninfarct waardoor ze nu linkszijdig totaal verlamd is. Die moeder die ik zo gehaat heb, en waar ik nu zo ontzettend veel verdriet om heb. Die moeder die als een zielig hoopje ellende op een kamer alleen in het ziekenhuis ligt en niet meer angstwekkend of hatelijk is, maar lief en belangstellend.
Heel heeeeel dubbel dit... Heel veel liefs en sterkte .
zaterdag 10 april 2010 om 20:22
@Setter: ik wens je heel veel sterkte. Het lijkt me heel vreemd dat jouw hatelijke moeder opeens lief is. Daar heb je als kind, denk ik, jaren op gehoopt. En dan gebeurt het opeens door zoiets dramatisch als een herseninfarct. Jammer dat dat ervoor nodig was.
Misschien kun je zo toch een beetje van haar gezelschap genieten? Hoe hard het ook is?
Misschien kun je zo toch een beetje van haar gezelschap genieten? Hoe hard het ook is?
zaterdag 10 april 2010 om 20:31
Ik ben afgelopen donderdag bij haar geweest in het ziekenhuis. Mijn vader vroeg me, al huilend, of ik alsjeblieft mee wilde gaan naar haar toe, dus dat heb ik uiteraard gedaan. Zo lief als ze toen was.... dat was inderdaad iets waar ik als kind heel erg op hoopte maar nooit kreeg. Ik heb, ondanks de vele tranen, wel van mijn bezoek aan haar genoten ja. Raar maar waar. Ze was lief voor mijn vader en ze was lief voor mij. En heel belangstellend, en zo blij voor mij. Uiterlijk is ze mijn moeder nog wel, maar innerlijk is ze een heel ander mens. Bizar.
Mijn oudste broer is gister bij haar geweest. Die had ze al 12,5 jaar niet meer gezien. Van de drie kinderen had ze er 2 weggepest (hem 12,5 jaar geleden, mij 7 jaar geleden), en beide zijn we bij haar geweest. Ze was blij om ons te zien!
Heel jammer dat zoiets afschuwelijks als dit ervoor nodig was. Wat kan één mens toch veel kapot maken....
Mijn oudste broer is gister bij haar geweest. Die had ze al 12,5 jaar niet meer gezien. Van de drie kinderen had ze er 2 weggepest (hem 12,5 jaar geleden, mij 7 jaar geleden), en beide zijn we bij haar geweest. Ze was blij om ons te zien!
Heel jammer dat zoiets afschuwelijks als dit ervoor nodig was. Wat kan één mens toch veel kapot maken....
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zondag 11 april 2010 om 11:42
Dank je, ik was ook best hartstikke zenuwachtig. Gelukkig was mijn vader bij me, die stelde me gerust. Mijn vader en ik zijn altijd twee handen op één buik geweest. Al sinds ik geboren ben. Ik heb heel veel bewondering voor hem, hij kookt voor zichzelf, poetst en boent en stofzuigt en haalt boodschappen. Hij snijdt fruit en gooit dat in de blender, dat neemt hij dan mee voor mijn moeder zodat de verpleging haar dat kan voeren. En dat alles zonder te klagen! De man is 78 jaar oud maar zo sterk en actief nog. Hij mag van mij op een voetstuk....
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zondag 11 april 2010 om 11:46
Oh, dat was een reactie op lieveranoniemm.
Maar jij ook bedankt Mamzelle. Je hoort het wel eens, over mensen die een beroerte hebben gehad, dat ze dan qua karakter als een blad aan de boom kunnen omdraaien. Dat is hier ook gebeurd. Alleen is de kans dat ze herstelt nihil.
Haar hele rechter hersenhelft is kapot, en de neuroloog heeft al gezegd dat dat nooit weer goedkomt. Het kan alleen maar nog erger worden. Als ze nu een bloeding in haar linkerhersenhelft krijgt is ze dood. Beter dan ze nu is wordt ze echt niet meer...
Maar jij ook bedankt Mamzelle. Je hoort het wel eens, over mensen die een beroerte hebben gehad, dat ze dan qua karakter als een blad aan de boom kunnen omdraaien. Dat is hier ook gebeurd. Alleen is de kans dat ze herstelt nihil.
Haar hele rechter hersenhelft is kapot, en de neuroloog heeft al gezegd dat dat nooit weer goedkomt. Het kan alleen maar nog erger worden. Als ze nu een bloeding in haar linkerhersenhelft krijgt is ze dood. Beter dan ze nu is wordt ze echt niet meer...
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zondag 11 april 2010 om 12:02
vrijdag 16 april 2010 om 15:56
Dat mijn zussen op muziekles mochten en ik niet, omdat m'n ouders vonden dat ze m'n zussen altijd achter de kont aan moesten zitten om hun lessen te leren, hadden ze geen zin om dat bij mij ook te doen. Het leek me zo leuk, een blokfluit.
Dat m'n zussen allebei een heel mooi leren kerktasje kregen en ik een lelijke van stof, omdat ik in de lente jarig ben en zussen in de herfst. Leer past niet bij de lente?
Dat m'n vader, in een volle kamer, zei dat ik toch nooit een vent zou krijgen. Omdat ik zo lelijk was als een vloek...
Dat m'n zussen allebei een heel mooi leren kerktasje kregen en ik een lelijke van stof, omdat ik in de lente jarig ben en zussen in de herfst. Leer past niet bij de lente?
Dat m'n vader, in een volle kamer, zei dat ik toch nooit een vent zou krijgen. Omdat ik zo lelijk was als een vloek...
zaterdag 24 april 2010 om 15:35
Setter, heel veel sterkte.
Heb ook nog een klein traumaatje. Mijn vader is overleden toen ik vier jaar oud was. Toen ik zes was, ben ik naar de bioscoop geweest met mijn tante. Bambi. Ineens kwam bij mij het besef dat mijn moeder ook dood kon gaan.
Ik heb nooit meer een disney tekenfilm kunnen kijken.
Heb ook nog een klein traumaatje. Mijn vader is overleden toen ik vier jaar oud was. Toen ik zes was, ben ik naar de bioscoop geweest met mijn tante. Bambi. Ineens kwam bij mij het besef dat mijn moeder ook dood kon gaan.
Ik heb nooit meer een disney tekenfilm kunnen kijken.
zaterdag 24 april 2010 om 16:41
Dank je wel Spinster, lief van je! Het gaat wel redelijk met me. Ik ben afgelopen week 2 keer bij haar geweest, en beide keren was ze heel suf en verward en had ze haar ogen dicht. Mijn vader en ik zijn maar kort gebleven. Ik rij wel iedere keer met betraande ogen weer naar huis, ik blijf het moeilijk vinden om haar zo te zien.
Mijn vader geniet enorm van het contact met mijn oudste broer en mij. Hij gaat theedrinken bij hem, hij komt eten bij mij (en mijn man), hij gaat met ons mee wandelen met de honden, ondanks zijn verlamde linkervoet waar hij aangepast schoeisel voor heeft. Toen mijn nicht hem vroeg of hij blij was dat hij weer contact met mij heeft moest hij huilen van blijdschap. De ziel......
Ik heb bewondering voor hem, voor zijn vitaliteit en voor zijn niet aflatende trouw aan zijn vrouw. Dat heeft ze met haar rotgedrag van de afgelopen 50 jaar niet verdiend, maar mijn vader doet het allemaal wel 'maar even' voor haar.
Mijn vader geniet enorm van het contact met mijn oudste broer en mij. Hij gaat theedrinken bij hem, hij komt eten bij mij (en mijn man), hij gaat met ons mee wandelen met de honden, ondanks zijn verlamde linkervoet waar hij aangepast schoeisel voor heeft. Toen mijn nicht hem vroeg of hij blij was dat hij weer contact met mij heeft moest hij huilen van blijdschap. De ziel......
Ik heb bewondering voor hem, voor zijn vitaliteit en voor zijn niet aflatende trouw aan zijn vrouw. Dat heeft ze met haar rotgedrag van de afgelopen 50 jaar niet verdiend, maar mijn vader doet het allemaal wel 'maar even' voor haar.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
donderdag 29 april 2010 om 18:17