Overig
alle pijlers
Jeugdtrauma's
zondag 4 april 2010 om 15:15
Wat een erge verhalen.
Weet je, het opent mijn ogen ook op een positieve manier.
Ik verwijt mijn ouders best wel dat vroeger thuis heel veel om hen draaide en dat hun persoonlijke problemen zo'n grote rol speelde in het gezinsleven. En zoals wel meer moeders in de jaren 70 en 80, kon ze best hard zijn als je ziek was ofzo. Niet aanstellen was wel de opvoed leuze in die tijd.
Maar de dingen die ik hier lees......Dan besef ik dat ik gewoon echt geen jeugdtrauma's heb opgelopen en dat mijn ouders gewoon toch echt op hun manier hun best deden.
En dus ga ik zo fijn naar mijn moedertje toe, waar de rest van de kinderen en kleinkinderen ook zijn, en waar zij zo ontzettend van geniet. En dat heeft ze verdiend!
Weet je, het opent mijn ogen ook op een positieve manier.
Ik verwijt mijn ouders best wel dat vroeger thuis heel veel om hen draaide en dat hun persoonlijke problemen zo'n grote rol speelde in het gezinsleven. En zoals wel meer moeders in de jaren 70 en 80, kon ze best hard zijn als je ziek was ofzo. Niet aanstellen was wel de opvoed leuze in die tijd.
Maar de dingen die ik hier lees......Dan besef ik dat ik gewoon echt geen jeugdtrauma's heb opgelopen en dat mijn ouders gewoon toch echt op hun manier hun best deden.
En dus ga ik zo fijn naar mijn moedertje toe, waar de rest van de kinderen en kleinkinderen ook zijn, en waar zij zo ontzettend van geniet. En dat heeft ze verdiend!
zondag 4 april 2010 om 18:06
Qwertu, ik snap het wel, wat je op 14.17 schrijft.
En toch ben ik blij dat degenen die een echt trauma hadden, dit wel hebben opgeschreven. Tenslotte heette het topic Jeugdtrauma.
Nog erger dan een echt trauma is er niet mee naar buiten kunnen komen, of altijd maar weer elders, niet in the mainstream, anders, te zijn, of je zo te voelen, of te denken dat je maar beter niet je dingen in de grote groep moet gooien.
En toch ben ik blij dat degenen die een echt trauma hadden, dit wel hebben opgeschreven. Tenslotte heette het topic Jeugdtrauma.
Nog erger dan een echt trauma is er niet mee naar buiten kunnen komen, of altijd maar weer elders, niet in the mainstream, anders, te zijn, of je zo te voelen, of te denken dat je maar beter niet je dingen in de grote groep moet gooien.
zondag 4 april 2010 om 19:45
zondag 4 april 2010 om 20:45
My god, wat een jeugdtrauma´s
Bij mij ook een beetje als bij zusenzo, slaan, kleineren enzovoort. Bang dat ik was als hij geen goede dag had, en altijd rustig aan doen. Maar als er niets aan de hand was, had ik de perfecte jeugd.Nu ben ik de beste vrienden met mijn vader. Het is altijd geweest of er 2 vaders waren, de enge en de lieve.En ik vind dat ik geen slechte jeugd heb gehad. Volgens denkt mijn ene zus en broertje daar trouwens anders over.
Maar verder ook wat kleinere jeudgtrauma´s. Zo heb ik jarenlang niet achterop de fiets bij mijn ouders willen zitten. Kwam ooit een een keer uit school gerend en hop achterop een fiets gesprongen. Die vrouw rijdt voor de gein de straat uit met mij (kende mijn ouders) tot ik zag dat dit helemaal mijn mama niet was. Sjongejonge jarenlang heb ik 3x gecheckt of ik wel echt bij mijn ouders achterop zat. Was bang gekidnapt te worden.
Bij mij ook een beetje als bij zusenzo, slaan, kleineren enzovoort. Bang dat ik was als hij geen goede dag had, en altijd rustig aan doen. Maar als er niets aan de hand was, had ik de perfecte jeugd.Nu ben ik de beste vrienden met mijn vader. Het is altijd geweest of er 2 vaders waren, de enge en de lieve.En ik vind dat ik geen slechte jeugd heb gehad. Volgens denkt mijn ene zus en broertje daar trouwens anders over.
Maar verder ook wat kleinere jeudgtrauma´s. Zo heb ik jarenlang niet achterop de fiets bij mijn ouders willen zitten. Kwam ooit een een keer uit school gerend en hop achterop een fiets gesprongen. Die vrouw rijdt voor de gein de straat uit met mij (kende mijn ouders) tot ik zag dat dit helemaal mijn mama niet was. Sjongejonge jarenlang heb ik 3x gecheckt of ik wel echt bij mijn ouders achterop zat. Was bang gekidnapt te worden.
zondag 4 april 2010 om 21:36
quote:jessy schreef op 04 april 2010 @ 12:50:
Jeetje Goldie, ik word er helemaal stil van, wat een rot verhaal
Ik word van bijna alle verhalen hier heel erg stil. En ik krijg er echt buikpijn van.
Het valt me op dat er zo ontzettend veel forummers hier héle nare jeugdherinneringen/-trauma's hebben. Ik zou het zo graag weg willen vegen voor jullie. Gewoon zoals krijt van een schoolbord. Jammer dat dat natuurlijk niet kan.
Ik ga morgen nóg liever doen en zijn voor mijn dochtertje. Onbegrijpelijk dat er zoveel mensen zó hun kinderen kunnen behandelen.
Jeetje Goldie, ik word er helemaal stil van, wat een rot verhaal
Ik word van bijna alle verhalen hier heel erg stil. En ik krijg er echt buikpijn van.
Het valt me op dat er zo ontzettend veel forummers hier héle nare jeugdherinneringen/-trauma's hebben. Ik zou het zo graag weg willen vegen voor jullie. Gewoon zoals krijt van een schoolbord. Jammer dat dat natuurlijk niet kan.
Ik ga morgen nóg liever doen en zijn voor mijn dochtertje. Onbegrijpelijk dat er zoveel mensen zó hun kinderen kunnen behandelen.
zondag 4 april 2010 om 22:35
Wat een vreselijke verhalen lees ik hier
Daar vallen sommige van mijn jeugdtrauma's bij in het niet...
Zoals mijn trauma voor gekookte witlof die ik tijdens een logeerpartij van mijn tante op moest eten (zonder ham en kaas hè, alleen gekookt snot!) of dat ik ooit een ontzettend vies drankje moest drinken toen ik als 5-jarige in het ziekenhuis lag vanwege een operatie aan een urineleider, ik heb toen de hele boel ondergekotst :puke:
Helaas ook een paar minder leuke trauma's waar ik tot de dag van vandaag nog steeds last van heb. Toen ik 10 was ben ik 1x aangerand door een buurjongen (hij greep me vast en stopte zijn andere hand tussen mijn benen), waardoor ik nu niet meer alleen (in het donker dan) over straat durf, of durf te wachten bij een bushalte o.i.d. Lang weggestopt maar een aantal jaren geleden kwam het gevoel weer naar boven in een soortgelijk bedreigende situatie op straat in Antwerpen (ook al was er een vriendin bij me).
Vroeger op school heb ik altijd een hekel gehad aan gym en was er ook niet goed in. De gymleraar heeft daar misbruik van gemaakt door mij allemaal rare dingen te laten voordoen terwijl ik het echt niet kon (zoals bijv. over een dubbele bok springen) en me zodoende voor de hele klas voor paal te zetten. De lul. Ik haat die man nog steeds.
En als laatste was ik vrij jong (17 jaar, maar nog steeds jeugd) al met mijn eerste vriend, die relatie heeft uiteindelijk 6 jaar geduurd en ik snap niet hoe ik dat zo lang vol heb kunnen houden, want die gast is een plaaggeest in de ergste vorm, hij dacht grappig te zijn maar het werd alleen maar vernederend, wist ook van geen ophouden, zo zette ie me ook graag publiekelijk voor schut.
Achteraf denk ik dat hij het zich echt niet gerealiseerd heeft wat ie me aandeed. Onze zoon lijkt in gedrag sprekend op zijn vader en daar heb ik ook grote last van (ik kan dan echt zwaar uit mijn slof schieten), nu blijkt na een traject van jaren dat onze zoon ppd-nos heeft en een laag intelligentieniveau. Het is dat mijn ex zich niet meer zou laten testen op zijn 40e maar het kan niet anders dat hij hetzelfde heeft...
In ieder geval wat het doorwerken naar mijn zoon betreft, nu ik (al een paar jaar) weet wat hij heeft kan ik er anders tegenaan kijken. Maar daarvoor kon ik echt ontzettend getriggerd worden door zijn gedrag, omdat het me herinnerde aan hoe zijn vader met me omsprong.
Daar vallen sommige van mijn jeugdtrauma's bij in het niet...
Zoals mijn trauma voor gekookte witlof die ik tijdens een logeerpartij van mijn tante op moest eten (zonder ham en kaas hè, alleen gekookt snot!) of dat ik ooit een ontzettend vies drankje moest drinken toen ik als 5-jarige in het ziekenhuis lag vanwege een operatie aan een urineleider, ik heb toen de hele boel ondergekotst :puke:
Helaas ook een paar minder leuke trauma's waar ik tot de dag van vandaag nog steeds last van heb. Toen ik 10 was ben ik 1x aangerand door een buurjongen (hij greep me vast en stopte zijn andere hand tussen mijn benen), waardoor ik nu niet meer alleen (in het donker dan) over straat durf, of durf te wachten bij een bushalte o.i.d. Lang weggestopt maar een aantal jaren geleden kwam het gevoel weer naar boven in een soortgelijk bedreigende situatie op straat in Antwerpen (ook al was er een vriendin bij me).
Vroeger op school heb ik altijd een hekel gehad aan gym en was er ook niet goed in. De gymleraar heeft daar misbruik van gemaakt door mij allemaal rare dingen te laten voordoen terwijl ik het echt niet kon (zoals bijv. over een dubbele bok springen) en me zodoende voor de hele klas voor paal te zetten. De lul. Ik haat die man nog steeds.
En als laatste was ik vrij jong (17 jaar, maar nog steeds jeugd) al met mijn eerste vriend, die relatie heeft uiteindelijk 6 jaar geduurd en ik snap niet hoe ik dat zo lang vol heb kunnen houden, want die gast is een plaaggeest in de ergste vorm, hij dacht grappig te zijn maar het werd alleen maar vernederend, wist ook van geen ophouden, zo zette ie me ook graag publiekelijk voor schut.
Achteraf denk ik dat hij het zich echt niet gerealiseerd heeft wat ie me aandeed. Onze zoon lijkt in gedrag sprekend op zijn vader en daar heb ik ook grote last van (ik kan dan echt zwaar uit mijn slof schieten), nu blijkt na een traject van jaren dat onze zoon ppd-nos heeft en een laag intelligentieniveau. Het is dat mijn ex zich niet meer zou laten testen op zijn 40e maar het kan niet anders dat hij hetzelfde heeft...
In ieder geval wat het doorwerken naar mijn zoon betreft, nu ik (al een paar jaar) weet wat hij heeft kan ik er anders tegenaan kijken. Maar daarvoor kon ik echt ontzettend getriggerd worden door zijn gedrag, omdat het me herinnerde aan hoe zijn vader met me omsprong.
maandag 5 april 2010 om 01:38
maandag 5 april 2010 om 01:40
maandag 5 april 2010 om 01:43
Mijn broertje en ik sliepen op 1 kamer en bij ons ging ook altijd de deur op slot. Plassen op een emmertje. Wachten tot we weer uit de kamer mochten. Maar we hadden een redelijk grote kamer en eigenlijk is dit totaal geen trauma, meer een herinnering.
Oja en ik ging het water van mijn barbiezwembad opzuigen met de stofzuiger toen ik 6 was. Klap in m'n gezicht gehad, maar ik wist helemaal niet wat ik fout deed! Sindsdien bang voor electriciteit en water (toch wat positiefs geleerd ervan
)
Oja en ik ging het water van mijn barbiezwembad opzuigen met de stofzuiger toen ik 6 was. Klap in m'n gezicht gehad, maar ik wist helemaal niet wat ik fout deed! Sindsdien bang voor electriciteit en water (toch wat positiefs geleerd ervan
)
maandag 5 april 2010 om 03:25
quote:Sunemom schreef op 04 april 2010 @ 11:46:
Het verzwijgen, negeren, het psychologische deel van mijn opvoeding zit me nog regelmatig in de weg.Daar heb ik ook nog heel erg last van. Soms zo erg dat ik erg doorsla naar de andere kant als er iets gebeurt waardoor ik het idee krijg dat iemand mij stom vindt (niet vrienden of mijn gezin overigens, maar meer in het verkeer of bijv. in de winkel of tijdens werk).
Het verzwijgen, negeren, het psychologische deel van mijn opvoeding zit me nog regelmatig in de weg.Daar heb ik ook nog heel erg last van. Soms zo erg dat ik erg doorsla naar de andere kant als er iets gebeurt waardoor ik het idee krijg dat iemand mij stom vindt (niet vrienden of mijn gezin overigens, maar meer in het verkeer of bijv. in de winkel of tijdens werk).
maandag 5 april 2010 om 09:42
quote:FutureLegend schreef op 05 april 2010 @ 01:40:
toen ik een jaar of 8 was; op een verjaardag met allemaal familie. Opeens zegt mijn vader 'kom FL, steek je tong uit en dan gaan onze tongen met elkaar spelen'
Ben nog het meest geschrokken van de blikken op de gezichten van de familieleden. Heb me ontzettend geschaamdIk vind dit wel een hele rare opmerking van je vader. ik snap dat de rest van de familie zich doodschrok. Waarom zei hij dat? Zomaar uit t niets?? En ik hoop dat hij het zonder de familie erbij niet echt deed?
toen ik een jaar of 8 was; op een verjaardag met allemaal familie. Opeens zegt mijn vader 'kom FL, steek je tong uit en dan gaan onze tongen met elkaar spelen'
Ben nog het meest geschrokken van de blikken op de gezichten van de familieleden. Heb me ontzettend geschaamdIk vind dit wel een hele rare opmerking van je vader. ik snap dat de rest van de familie zich doodschrok. Waarom zei hij dat? Zomaar uit t niets?? En ik hoop dat hij het zonder de familie erbij niet echt deed?
maandag 5 april 2010 om 10:44
quote:_69_ schreef op 04 april 2010 @ 21:36:
[...]
Ik word van bijna alle verhalen hier heel erg stil. En ik krijg er echt buikpijn van.
Het valt me op dat er zo ontzettend veel forummers hier héle nare jeugdherinneringen/-trauma's hebben. Ik zou het zo graag weg willen vegen voor jullie. Gewoon zoals krijt van een schoolbord. Jammer dat dat natuurlijk niet kan.
Ik ga morgen nóg liever doen en zijn voor mijn dochtertje. Onbegrijpelijk dat er zoveel mensen zó hun kinderen kunnen behandelen.
Waarom wegvegen? Die nare dingen hebben me gemaakt tot het mens dat ik nu ben.
[...]
Ik word van bijna alle verhalen hier heel erg stil. En ik krijg er echt buikpijn van.
Het valt me op dat er zo ontzettend veel forummers hier héle nare jeugdherinneringen/-trauma's hebben. Ik zou het zo graag weg willen vegen voor jullie. Gewoon zoals krijt van een schoolbord. Jammer dat dat natuurlijk niet kan.
Ik ga morgen nóg liever doen en zijn voor mijn dochtertje. Onbegrijpelijk dat er zoveel mensen zó hun kinderen kunnen behandelen.
Waarom wegvegen? Die nare dingen hebben me gemaakt tot het mens dat ik nu ben.
maandag 5 april 2010 om 11:06
quote:_69_ schreef op 05 april 2010 @ 09:42:
[...]
Ik vind dit wel een hele rare opmerking van je vader. ik snap dat de rest van de familie zich doodschrok. Waarom zei hij dat? Zomaar uit t niets?? En ik hoop dat hij het zonder de familie erbij niet echt deed?
Ja klopt dat het een rare opmerking was. Maar daar bleef het dus niet alleen bij; ook echt de actie > het tongen.
Hij heeft een klap van de molen gehad; ongeluk waardoor hij hersenletsel heeft gekregen. Sindsdien geen mate weten te houden (met bijv. gedachten over seks), geen remmingen meer (veel schreeuwen) en geen schaamte. Mijn ouders waren toen wel allang al uit elkaar trouwens.
Zonder familie heeft hij ook dingen gedaan, dus hij is in persoon wel een heel jeugdtrauma geworden. Durf nu nog steeds niet alleen bij hem langs
[...]
Ik vind dit wel een hele rare opmerking van je vader. ik snap dat de rest van de familie zich doodschrok. Waarom zei hij dat? Zomaar uit t niets?? En ik hoop dat hij het zonder de familie erbij niet echt deed?
Ja klopt dat het een rare opmerking was. Maar daar bleef het dus niet alleen bij; ook echt de actie > het tongen.
Hij heeft een klap van de molen gehad; ongeluk waardoor hij hersenletsel heeft gekregen. Sindsdien geen mate weten te houden (met bijv. gedachten over seks), geen remmingen meer (veel schreeuwen) en geen schaamte. Mijn ouders waren toen wel allang al uit elkaar trouwens.
Zonder familie heeft hij ook dingen gedaan, dus hij is in persoon wel een heel jeugdtrauma geworden. Durf nu nog steeds niet alleen bij hem langs
maandag 5 april 2010 om 11:16
Ik ben zelf ook wel over mijn trauma's heen, bij mij was het meer een psychologisch gezeur waardoor ik er pas heel laat in mijn leven achter kwam dat dit toch ook echt onder kindermishandeling valt.
Ook op mij maken hier veel verhalen indruk. Ik zag nergens een reactie op het verhaal van dangeensuus en haar gebroken schaambeentje, en die ontkenning van haar ouders als ze wagenziek was. Ook ik werd altijd wagenziek, maar dat was volgens mijn moeder ALL IN THE MIND, jij denkt gewoon altijd dat je ziek zal worden, zei ze dan!
Voor iedereen die denkt dat je later ook je kinderen gaat verwaarlozen en meppen, echt niet! Integendeel, je doet het juist heel anders.
Ook op mij maken hier veel verhalen indruk. Ik zag nergens een reactie op het verhaal van dangeensuus en haar gebroken schaambeentje, en die ontkenning van haar ouders als ze wagenziek was. Ook ik werd altijd wagenziek, maar dat was volgens mijn moeder ALL IN THE MIND, jij denkt gewoon altijd dat je ziek zal worden, zei ze dan!
Voor iedereen die denkt dat je later ook je kinderen gaat verwaarlozen en meppen, echt niet! Integendeel, je doet het juist heel anders.
maandag 5 april 2010 om 11:27
quote:lindy schreef op 05 april 2010 @ 11:22:
.
. Erger nog dan al die ellende vond ik dat in het geval van mijn loeder, ze de boel altijd verdraaide. Alles was niet waar of niet gebeurd. En daar houdt ze blijkbaar tot haar dood aan vast, alsof je dochter je daarom nooit meer wil zien, voor een paar verzinsels.
Precies Lindy! "Hoe kom je daaaaaar nou weer bij" "Nou dat is natuurlijk (altijd dat NATUURLIJK!) groooote onzin en dat weet jij natuuuuuuurlijk ook wel."
.
. Erger nog dan al die ellende vond ik dat in het geval van mijn loeder, ze de boel altijd verdraaide. Alles was niet waar of niet gebeurd. En daar houdt ze blijkbaar tot haar dood aan vast, alsof je dochter je daarom nooit meer wil zien, voor een paar verzinsels.
Precies Lindy! "Hoe kom je daaaaaar nou weer bij" "Nou dat is natuurlijk (altijd dat NATUURLIJK!) groooote onzin en dat weet jij natuuuuuuurlijk ook wel."
maandag 5 april 2010 om 11:28
quote:lindy schreef op 05 april 2010 @ 11:22:
Ja, dat verhaal van Suus is ook vreselijk.
Nou ja, ik snap wel dat mensen niet blij worden van al deze verhalen. Degenen die het meemaakten ook niet. Maar goed, het is gebeurd. Erger nog dan al die ellende vond ik dat in het geval van mijn loeder, ze de boel altijd verdraaide. Alles was niet waar of niet gebeurd. En daar houdt ze blijkbaar tot haar dood aan vast, alsof je dochter je daarom nooit meer wil zien, voor een paar verzinsels.
Wagenziekte all in the mind, tssss. Hoe kom je erop.
Denk dat het ontkennen nog erger is dan de dingen die je/men meemaakte
voor iedereen
Ja, dat verhaal van Suus is ook vreselijk.
Nou ja, ik snap wel dat mensen niet blij worden van al deze verhalen. Degenen die het meemaakten ook niet. Maar goed, het is gebeurd. Erger nog dan al die ellende vond ik dat in het geval van mijn loeder, ze de boel altijd verdraaide. Alles was niet waar of niet gebeurd. En daar houdt ze blijkbaar tot haar dood aan vast, alsof je dochter je daarom nooit meer wil zien, voor een paar verzinsels.
Wagenziekte all in the mind, tssss. Hoe kom je erop.
Denk dat het ontkennen nog erger is dan de dingen die je/men meemaakte
voor iedereen
maandag 5 april 2010 om 11:30
quote:toetyfroety schreef op 05 april 2010 @ 11:16:
Voor iedereen die denkt dat je later ook je kinderen gaat verwaarlozen en meppen, echt niet! Integendeel, je doet het juist heel anders.In principe ben ik het met je eens. Maar dat geldt -denk ik- alleen voor die mensen die hun jeugdtrauma's achter zich hebben kunnen laten en het dus verwerkt hebben. Want anders is de kans wel aanwezig dat je toch bewust, dan wel onbewust je kind ook iets aan doet.
Voor iedereen die denkt dat je later ook je kinderen gaat verwaarlozen en meppen, echt niet! Integendeel, je doet het juist heel anders.In principe ben ik het met je eens. Maar dat geldt -denk ik- alleen voor die mensen die hun jeugdtrauma's achter zich hebben kunnen laten en het dus verwerkt hebben. Want anders is de kans wel aanwezig dat je toch bewust, dan wel onbewust je kind ook iets aan doet.
maandag 5 april 2010 om 19:07
quote:Maja82 schreef op 30 maart 2010 @ 13:48:
genegeerd worden op school is ook een trauma maar daar valt niet veel over te schrijven.....
Zorgt er wel voor dat ik nooit lang bij een club/werk of wat dan ook wil blijven. 'ze' mogen me niet echt leren kennen, ik ben toch niet leuk genoeg.Dit herken ik. Ik ben als klein meisje vanuit de grote stad naar een klein dorpje op het platteland verhuisd. Ze vonden mij en ons gezin raar. We spraken raar, waren uitbundig en 'stads'. Ik ben vaak genegeerd en buitengesloten. Dan ineens deden ze alsof ik bij een vriendinnenclubje mocht en spraken ze met me af, na school. Ik helemaal blij en mijn moeder ook blij dat ik eindelijk "iemand" had.... werd ik vervolgens in elkaar geslagen door die hele groep meiden. Het heeft mn jeugd verpest maar ik ben gek genoeg niet getraumatiseerd. Wat ik eraan heb overgehouden is een enorme felheid als het gaat om pesten en ik voel me nog altijd snel buitengesloten!
genegeerd worden op school is ook een trauma maar daar valt niet veel over te schrijven.....
Zorgt er wel voor dat ik nooit lang bij een club/werk of wat dan ook wil blijven. 'ze' mogen me niet echt leren kennen, ik ben toch niet leuk genoeg.Dit herken ik. Ik ben als klein meisje vanuit de grote stad naar een klein dorpje op het platteland verhuisd. Ze vonden mij en ons gezin raar. We spraken raar, waren uitbundig en 'stads'. Ik ben vaak genegeerd en buitengesloten. Dan ineens deden ze alsof ik bij een vriendinnenclubje mocht en spraken ze met me af, na school. Ik helemaal blij en mijn moeder ook blij dat ik eindelijk "iemand" had.... werd ik vervolgens in elkaar geslagen door die hele groep meiden. Het heeft mn jeugd verpest maar ik ben gek genoeg niet getraumatiseerd. Wat ik eraan heb overgehouden is een enorme felheid als het gaat om pesten en ik voel me nog altijd snel buitengesloten!
maandag 5 april 2010 om 19:10
quote:Bergje65 schreef op 05 april 2010 @ 19:07:
[...]
Dit herken ik. Ik ben als klein meisje vanuit de grote stad naar een klein dorpje op het platteland verhuisd. Ze vonden mij en ons gezin raar. We spraken raar, waren uitbundig en 'stads'. Ik ben vaak genegeerd en buitengesloten. Dan ineens deden ze alsof ik bij een vriendinnenclubje mocht en spraken ze met me af, na school. Ik helemaal blij en mijn moeder ook blij dat ik eindelijk "iemand" had.... werd ik vervolgens in elkaar geslagen door die hele groep meiden. Het heeft mn jeugd verpest maar ik ben gek genoeg niet getraumatiseerd. Wat ik eraan heb overgehouden is een enorme felheid als het gaat om pesten en ik voel me nog altijd snel buitengesloten!Wat ongelooflijk laf en gemeen !!
[...]
Dit herken ik. Ik ben als klein meisje vanuit de grote stad naar een klein dorpje op het platteland verhuisd. Ze vonden mij en ons gezin raar. We spraken raar, waren uitbundig en 'stads'. Ik ben vaak genegeerd en buitengesloten. Dan ineens deden ze alsof ik bij een vriendinnenclubje mocht en spraken ze met me af, na school. Ik helemaal blij en mijn moeder ook blij dat ik eindelijk "iemand" had.... werd ik vervolgens in elkaar geslagen door die hele groep meiden. Het heeft mn jeugd verpest maar ik ben gek genoeg niet getraumatiseerd. Wat ik eraan heb overgehouden is een enorme felheid als het gaat om pesten en ik voel me nog altijd snel buitengesloten!Wat ongelooflijk laf en gemeen !!
Polygamie = intensieve vrouwhouderij