Kinderen
alle pijlers
Beploetermoederen
donderdag 15 april 2010 om 10:45
Ik moet even mijn baalmoment kwijt. Kind, half jaar oud, is ziek. Alweer. Buikgriep. En natuurlijk ben ik weer het bokje, en natuurlijk kan ik weeeeer niet naar mijn werk. Ik raak er zo langzamerhand behoorlijk gefrustreerd van. Ik krijg m'n werk gewoon niet af zo. Man is natuurlijk weg, en pas om 00u thuis vannacht, zoals ook maandag en dinsdag. Ik ben het zo zat dat ik alles alleen moet doen.
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
donderdag 15 april 2010 om 11:27
Wat ontzettend vervelend voor je dit.
Maar dit ligt echt aan jouw man en gaat gelukkig niet op voor alle mannen. Ook ik herken namelijk helemaal niets in je OP. Voordat wij kinderen kregen hebben we besproken dat we de verzorging en opvoeding 50/50 zouden verdelen en dat is ook gebeurd. Natuurlijk hoeft het niet per se in die verhouding, het is maar waar je je zelf prettig bij voelt, maar het lijkt me duidelijk dat de verhouding bij jullie compleet zoek is en jij er in ieder geval totaal niet tevreden mee bent. Ik zou dit toch aansnijden met je man op een rustig tijdstip.
Hier ben ik trouwens degene die met oordoppen in slaapt, mijn man snurkt namelijk. Betekent ook dat hij er 's ochtends uitgaat als de kinderen vroeg wakker zijn
Maar dit ligt echt aan jouw man en gaat gelukkig niet op voor alle mannen. Ook ik herken namelijk helemaal niets in je OP. Voordat wij kinderen kregen hebben we besproken dat we de verzorging en opvoeding 50/50 zouden verdelen en dat is ook gebeurd. Natuurlijk hoeft het niet per se in die verhouding, het is maar waar je je zelf prettig bij voelt, maar het lijkt me duidelijk dat de verhouding bij jullie compleet zoek is en jij er in ieder geval totaal niet tevreden mee bent. Ik zou dit toch aansnijden met je man op een rustig tijdstip.
Hier ben ik trouwens degene die met oordoppen in slaapt, mijn man snurkt namelijk. Betekent ook dat hij er 's ochtends uitgaat als de kinderen vroeg wakker zijn
donderdag 15 april 2010 om 11:28
quote:blijfgewoonbianca schreef op 15 april 2010 @ 11:15:
[...]Bovendien.... als " we " meezeiken ( o, wat érg, arme ziel / ja, herkenbaar " is de kans dan niet groot dat TO denkt dat het echt normaal is zoals het gaat bij haar thuis?
Zo'n ideale man is niet een mazzeltje ; die kies je namelijk zelf uit. Met geen-ideale mannen zou je je als vrouw niet voort moeten planten. Of wel, maar dan niet zeiken achteraf. Het is namelijk volkomen onzinnig om te denken dat jij ( of de baby ) iemands karakter totaal veranderen kan.
Ik zeg niet dat je mee hoeft te zeiken, maar je kunt ook een beetje opbouwende kritiek geven, dat vind ik persoonlijk aardiger en daar kán TO ook iets mee.
Ik vind dat ik best een ideale man heb, maar als er een kind ziek is, dan draai ik er toch meestal voor op. Niet altijd, maar meestal. En ik heb er 15 jaar geleden (toen ik hem uitzocht ) niet echt bij stilgestaan of ik dat wel eerlijk zou vinden. Ik denk niet dat er veel vrouwen zijn die daar wèl bij stilstaan, ook al zeggen jullie van wel. En dan kun je soms wel even balen van de situatie, en daar mag je dan best even over zeiken hier.
Ik vind verder trouwens dat TO al voldoende, en met humor, aangeeft dat ze zelf wel inziet dat ze overdrijft en generaliseert en zeikt. Dus waarom haar daar dan zo op aanvallen?
[...]Bovendien.... als " we " meezeiken ( o, wat érg, arme ziel / ja, herkenbaar " is de kans dan niet groot dat TO denkt dat het echt normaal is zoals het gaat bij haar thuis?
Zo'n ideale man is niet een mazzeltje ; die kies je namelijk zelf uit. Met geen-ideale mannen zou je je als vrouw niet voort moeten planten. Of wel, maar dan niet zeiken achteraf. Het is namelijk volkomen onzinnig om te denken dat jij ( of de baby ) iemands karakter totaal veranderen kan.
Ik zeg niet dat je mee hoeft te zeiken, maar je kunt ook een beetje opbouwende kritiek geven, dat vind ik persoonlijk aardiger en daar kán TO ook iets mee.
Ik vind dat ik best een ideale man heb, maar als er een kind ziek is, dan draai ik er toch meestal voor op. Niet altijd, maar meestal. En ik heb er 15 jaar geleden (toen ik hem uitzocht ) niet echt bij stilgestaan of ik dat wel eerlijk zou vinden. Ik denk niet dat er veel vrouwen zijn die daar wèl bij stilstaan, ook al zeggen jullie van wel. En dan kun je soms wel even balen van de situatie, en daar mag je dan best even over zeiken hier.
Ik vind verder trouwens dat TO al voldoende, en met humor, aangeeft dat ze zelf wel inziet dat ze overdrijft en generaliseert en zeikt. Dus waarom haar daar dan zo op aanvallen?
donderdag 15 april 2010 om 11:28
quote:tilalia2 schreef op 15 april 2010 @ 11:23:
[...]
Ook daar ben je zelf bij. Als jouw man geen idee heeft, hoe komt dat dan? Omdat je het hem toch niet verteld want hij zal het wel weer vergeten? Tja, dan weet ie het inderdaad niet.Ik weet dat ik er zelf bij ben, we hebben er zelf voor gekozen. Man komt rond 19 uur thuis, gaat met de kinderen rommelen, stoeien, lezen etc. Rond 20 uur/20.30 uur, ploft ie met een bord op de bank en nee eerlijk gezegd ga ik dan niet altijd het weekprogramma doornemen met hem. Is prima zo, ik ben topicopener niet, ik vind het ideaal, deze verdeling!
[...]
Ook daar ben je zelf bij. Als jouw man geen idee heeft, hoe komt dat dan? Omdat je het hem toch niet verteld want hij zal het wel weer vergeten? Tja, dan weet ie het inderdaad niet.Ik weet dat ik er zelf bij ben, we hebben er zelf voor gekozen. Man komt rond 19 uur thuis, gaat met de kinderen rommelen, stoeien, lezen etc. Rond 20 uur/20.30 uur, ploft ie met een bord op de bank en nee eerlijk gezegd ga ik dan niet altijd het weekprogramma doornemen met hem. Is prima zo, ik ben topicopener niet, ik vind het ideaal, deze verdeling!
donderdag 15 april 2010 om 11:30
quote:whopper schreef op 15 april 2010 @ 11:26:
[...]
Het hem vertellen helpt. Echt. Mannen zijn niet dom, maar je moet ze natuurlijk niet onwetend houden en ze vervolgens met hun 'tekortkomingen' om de oren slaan.
Je zou kunnen zeggen; 'schat, denk je erom dat marietje vanmiddag een feestje heeft en er nog geen kadootje is? Ze moet er om 15:00 uur zijn en meisjes van 6 houden van roze dus zoek maar iets moois uit bij de Bart Smit. By the way ik vergader tot laat en wil vanavond nog heel graag even sporten, dus zou jij voor het eten kunnen zorgen?'
Het helpt. Echt.
Com-mu-ni-ce-ren.
Probeer het eens....Precies ja!
[...]
Het hem vertellen helpt. Echt. Mannen zijn niet dom, maar je moet ze natuurlijk niet onwetend houden en ze vervolgens met hun 'tekortkomingen' om de oren slaan.
Je zou kunnen zeggen; 'schat, denk je erom dat marietje vanmiddag een feestje heeft en er nog geen kadootje is? Ze moet er om 15:00 uur zijn en meisjes van 6 houden van roze dus zoek maar iets moois uit bij de Bart Smit. By the way ik vergader tot laat en wil vanavond nog heel graag even sporten, dus zou jij voor het eten kunnen zorgen?'
Het helpt. Echt.
Com-mu-ni-ce-ren.
Probeer het eens....Precies ja!
donderdag 15 april 2010 om 11:30
quote:njb schreef op 15 april 2010 @ 11:28:
@ Whopper; maar wat zou het fijn zijn, als mijn man dat zelf eens van te voren bedenkt!
Maar ben bhet met je eens hoor, áls hij het niet bedenkt, hoef je het nog niet zelf te gaan kopen. Dat kun je hem er ook aan herinneren.
Ja maar als je dan toch weet dat hij het niet zelf bedenkt, dan ga je je daar toch niet jaren en jaren druk om zitten maken en het hem verwijten? Dan hou je daar rekeing mee en dan vertel je hem dat. Wat is dat nou voor moeite?
Hij zal bij jou ook wel iets kunnen vinden wat hij niet leuk vindt maar mannen doen hier nu eenmaal niet zo moeilijk over in het algemeen.
Daar zouden sommige vrouwen nog iets van kunnen leren.
@ Whopper; maar wat zou het fijn zijn, als mijn man dat zelf eens van te voren bedenkt!
Maar ben bhet met je eens hoor, áls hij het niet bedenkt, hoef je het nog niet zelf te gaan kopen. Dat kun je hem er ook aan herinneren.
Ja maar als je dan toch weet dat hij het niet zelf bedenkt, dan ga je je daar toch niet jaren en jaren druk om zitten maken en het hem verwijten? Dan hou je daar rekeing mee en dan vertel je hem dat. Wat is dat nou voor moeite?
Hij zal bij jou ook wel iets kunnen vinden wat hij niet leuk vindt maar mannen doen hier nu eenmaal niet zo moeilijk over in het algemeen.
Daar zouden sommige vrouwen nog iets van kunnen leren.
donderdag 15 april 2010 om 11:31
Sophia, ik herken het.
Ik herken het niet omdat mijn man zo'n lapzwans is (al liet hij wel relatief gezien veel verantwoordelijkheden bij mij liggen "want hij wist niet hoe het moest".... alsof ik dat wel wist ), maar ik herken het met name omdat ik onder invloed van hormonen en vermoeidheid totaal niet meer kon relativeren.
Mijn advies: NU aan de bel trekken. Met je man om de tafel, zeggen dat jij het niet trekt en dat er íets moet veranderen, omdat het water je aan de lippen staat. En dan gewoon taken verdelen, tijd verdelen en ook dus gewoon pakken wat van jou is, qua tijd. En dan gewoon vertrekken.
Ik heb veel te lang gewacht voor ik dat deed, waardoor ik veel te lang het gevoel heb gehad dat het allemaal op mijn schouders rustte (deed het niet en mijn man deed óók reuze zijn best om de boel draaiende te houden hier, maar ja, hormonen, postpartum depressie, ik zag dat dus ècht niet, ik zag alleen hoe zwaar IK het had en dat was natuurlijk ZIJN schuld).
Taken verdelen dus, je eigen tijd pakken, hulp van buitenaf inschakelen (kunnen opa en oma niet oppassen als de ergste ziekte voorbij is? of een lieve tante? heb je al een poets?) en vooral heel duidelijk aan je man laten merken dat JIJ het zo niet trekt.
Je loopt nog alle risico op een postpartum depressie en als ik je zo hoor (en als je je zo vaker voelt), dan ligt er wellicht ook voor jou een op de loer. Echt even actie ondernemen dus!
Sterkte
Ik herken het niet omdat mijn man zo'n lapzwans is (al liet hij wel relatief gezien veel verantwoordelijkheden bij mij liggen "want hij wist niet hoe het moest".... alsof ik dat wel wist ), maar ik herken het met name omdat ik onder invloed van hormonen en vermoeidheid totaal niet meer kon relativeren.
Mijn advies: NU aan de bel trekken. Met je man om de tafel, zeggen dat jij het niet trekt en dat er íets moet veranderen, omdat het water je aan de lippen staat. En dan gewoon taken verdelen, tijd verdelen en ook dus gewoon pakken wat van jou is, qua tijd. En dan gewoon vertrekken.
Ik heb veel te lang gewacht voor ik dat deed, waardoor ik veel te lang het gevoel heb gehad dat het allemaal op mijn schouders rustte (deed het niet en mijn man deed óók reuze zijn best om de boel draaiende te houden hier, maar ja, hormonen, postpartum depressie, ik zag dat dus ècht niet, ik zag alleen hoe zwaar IK het had en dat was natuurlijk ZIJN schuld).
Taken verdelen dus, je eigen tijd pakken, hulp van buitenaf inschakelen (kunnen opa en oma niet oppassen als de ergste ziekte voorbij is? of een lieve tante? heb je al een poets?) en vooral heel duidelijk aan je man laten merken dat JIJ het zo niet trekt.
Je loopt nog alle risico op een postpartum depressie en als ik je zo hoor (en als je je zo vaker voelt), dan ligt er wellicht ook voor jou een op de loer. Echt even actie ondernemen dus!
Sterkte
donderdag 15 april 2010 om 11:36
quote:whopper schreef op 15 april 2010 @ 11:26:
[...]
Het hem vertellen helpt. Echt. Mannen zijn niet dom, maar je moet ze natuurlijk niet onwetend houden en ze vervolgens met hun 'tekortkomingen' om de oren slaan.
Je zou kunnen zeggen; 'schat, denk je erom dat marietje vanmiddag een feestje heeft en er nog geen kadootje is? Ze moet er om 15:00 uur zijn en meisjes van 6 houden van roze dus zoek maar iets moois uit bij de Bart Smit. By the way ik vergader tot laat en wil vanavond nog heel graag even sporten, dus zou jij voor het eten kunnen zorgen?'
Het helpt. Echt.
Com-mu-ni-ce-ren.
Probeer het eens....
Lieve schat, alle goede bedoelingen ten spijt: ik doe dit al bijna tien jaar zo en het helpt NIET. Het helpt misschien bij jouw man zo, maar de mijne heeft ècht een blinde vlek op dat gebied. En dat is geen onwil (want hij doet op andere fronten reuze hard zijn best), maar vooruitzien, dingen plannen, in de gaten houden dat de kleertjes te klein worden, dat er kadootjes nodig zijn, dat iets al nieuw gekocht moet worden als het bíjna op is en niet als je al 5x misgegrepen heeft, dat soort talenten ontbeert de mijne volledig. Al communiceer ik me een ongeluk.
Is niet erg verder, want mijn echtgenoot is hartstikke lief en heeft weer allemaal andere talenten, maar dit soort dingen kan hij dus NIET. Tot grote frustratie van zichzelf overigens.
Was de wereld maar zo makkelijk en maakbaar, dat zou hier in huis een hoop gedoe om onbenulligheden (het huishouden, verzorging van ons kind, etc.) schelen.
[...]
Het hem vertellen helpt. Echt. Mannen zijn niet dom, maar je moet ze natuurlijk niet onwetend houden en ze vervolgens met hun 'tekortkomingen' om de oren slaan.
Je zou kunnen zeggen; 'schat, denk je erom dat marietje vanmiddag een feestje heeft en er nog geen kadootje is? Ze moet er om 15:00 uur zijn en meisjes van 6 houden van roze dus zoek maar iets moois uit bij de Bart Smit. By the way ik vergader tot laat en wil vanavond nog heel graag even sporten, dus zou jij voor het eten kunnen zorgen?'
Het helpt. Echt.
Com-mu-ni-ce-ren.
Probeer het eens....
Lieve schat, alle goede bedoelingen ten spijt: ik doe dit al bijna tien jaar zo en het helpt NIET. Het helpt misschien bij jouw man zo, maar de mijne heeft ècht een blinde vlek op dat gebied. En dat is geen onwil (want hij doet op andere fronten reuze hard zijn best), maar vooruitzien, dingen plannen, in de gaten houden dat de kleertjes te klein worden, dat er kadootjes nodig zijn, dat iets al nieuw gekocht moet worden als het bíjna op is en niet als je al 5x misgegrepen heeft, dat soort talenten ontbeert de mijne volledig. Al communiceer ik me een ongeluk.
Is niet erg verder, want mijn echtgenoot is hartstikke lief en heeft weer allemaal andere talenten, maar dit soort dingen kan hij dus NIET. Tot grote frustratie van zichzelf overigens.
Was de wereld maar zo makkelijk en maakbaar, dat zou hier in huis een hoop gedoe om onbenulligheden (het huishouden, verzorging van ons kind, etc.) schelen.
donderdag 15 april 2010 om 11:36
Ik herken het niet.
Zodra mijn man ook maar een klein beetje probeert om net zo te doen als zijn vrienden, en mij daarmee in een ubermoederrol probeert te duwen die mij niet past, praten we daar over.
Onze kinderen zijn nu 5 en (a.s. zaterdag) 3 en mijn man werkt sinds twee jaar fulltime, daarvoor werkten we allebei parttime. We merken dat hij zich steeds meer een weekendvader voelt en dus gaat hij vanaf 1 september 4x9 uur werken zodat hij meer tijd met de jongens door kan brengen en meer verantwoordelijkheid draagt/voelt t.o.v. thuis.
Kortom: zint het je niet, praat erover en zoek een oplossing. Maar ga je niet als een vrouw gedragen (posten op het viva-forum, erover praten met je moeder en vriendinnen en dan over een paar weken hysterisch worden en hem seks onthouden en alles verwijten) want dat snapt een man niet.
Succes!
Zodra mijn man ook maar een klein beetje probeert om net zo te doen als zijn vrienden, en mij daarmee in een ubermoederrol probeert te duwen die mij niet past, praten we daar over.
Onze kinderen zijn nu 5 en (a.s. zaterdag) 3 en mijn man werkt sinds twee jaar fulltime, daarvoor werkten we allebei parttime. We merken dat hij zich steeds meer een weekendvader voelt en dus gaat hij vanaf 1 september 4x9 uur werken zodat hij meer tijd met de jongens door kan brengen en meer verantwoordelijkheid draagt/voelt t.o.v. thuis.
Kortom: zint het je niet, praat erover en zoek een oplossing. Maar ga je niet als een vrouw gedragen (posten op het viva-forum, erover praten met je moeder en vriendinnen en dan over een paar weken hysterisch worden en hem seks onthouden en alles verwijten) want dat snapt een man niet.
Succes!
donderdag 15 april 2010 om 11:37
donderdag 15 april 2010 om 11:39
mannen denken niet vooruit, zien niet dat kleren te klein zijn, kopen geen cadeautjes voor fesstjes en denken daar al zeker niet over na. Ze zien dat het stoom je uit je oren komt, dat het water je aan de lippen staat, dat je het zat bent, als je ze dat niet zelf vertelt.
Vertel het ze dus gewoon. Orders uitdelen en accepteren dat het zo is. En als je dat niet leuk vindt? dan had je een vriendin moeten zoeken.
Vertel het ze dus gewoon. Orders uitdelen en accepteren dat het zo is. En als je dat niet leuk vindt? dan had je een vriendin moeten zoeken.
donderdag 15 april 2010 om 11:43
Overigens zonder daarover te willen klagen hoor. Wij hebben de verantwoordelijkheden verdeeld en wat zijn verantwoordelijkheid is, daar bemoei ik me niet mee. Dat dat in de praktijk betekent dat het voorraadbeheer allerbelabberdst is (een luier willen pakken en erachter komen dat er in het hele huis nog maar ééntje is, terwijl alle winkels al dicht zijn ) en dat de dingen noch op mijn manier, noch in mijn tempo gebeuren: soit. Hij doet zijn best en ik doe mijn best en meer kunnen we er niet van maken. En door verdeling van de verantwoordelijkheden hebben we in ieder geval een "model" waar we ons beiden bij neer kunnen leggen en waar we beiden gelukkig mee zijn. (Op een enkele uitbarsting mijnerzijds na. )
En dan heb ik dus een man die wel gewoon wíl. Die grootgebracht is in een gezin waarin de vader óók gewoon zijn benen uit zijn gat liep in het huishouden (en dan niet in de categorie "vuilnis en zware dingen tillen", maar zijn vader is degene die kookt bijvoorbeeld). Hij wil ècht wel. Maar willen en kunnen dat zijn in dit huis toch twee heel verschillende dingen...
En dan heb ik dus een man die wel gewoon wíl. Die grootgebracht is in een gezin waarin de vader óók gewoon zijn benen uit zijn gat liep in het huishouden (en dan niet in de categorie "vuilnis en zware dingen tillen", maar zijn vader is degene die kookt bijvoorbeeld). Hij wil ècht wel. Maar willen en kunnen dat zijn in dit huis toch twee heel verschillende dingen...
donderdag 15 april 2010 om 11:45
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 11:36:
[...]
Lieve schat, alle goede bedoelingen ten spijt: ik doe dit al bijna tien jaar zo en het helpt NIET. Het helpt misschien bij jouw man zo, maar de mijne heeft ècht een blinde vlek op dat gebied. En dat is geen onwil (want hij doet op andere fronten reuze hard zijn best), maar vooruitzien, dingen plannen, in de gaten houden dat de kleertjes te klein worden, dat er kadootjes nodig zijn, dat iets al nieuw gekocht moet worden als het bíjna op is en niet als je al 5x misgegrepen heeft, dat soort talenten ontbeert de mijne volledig. Al communiceer ik me een ongeluk.
Volgens mij bedoelt Whopper dat je het hem dus élke keer opnieuw moet vertellen, heel concreet. Dus gewoon zeggen dat ie naar de winkel moet om een kadootje te kopen op het moment dat het moet gebeuren. Niet zeggen dat hij zelf moet leren bedenken dat er kadootjes gekocht moet worden, want dat werkt inderdaad niet, daar is jouw man niet uniek in.
[...]
Lieve schat, alle goede bedoelingen ten spijt: ik doe dit al bijna tien jaar zo en het helpt NIET. Het helpt misschien bij jouw man zo, maar de mijne heeft ècht een blinde vlek op dat gebied. En dat is geen onwil (want hij doet op andere fronten reuze hard zijn best), maar vooruitzien, dingen plannen, in de gaten houden dat de kleertjes te klein worden, dat er kadootjes nodig zijn, dat iets al nieuw gekocht moet worden als het bíjna op is en niet als je al 5x misgegrepen heeft, dat soort talenten ontbeert de mijne volledig. Al communiceer ik me een ongeluk.
Volgens mij bedoelt Whopper dat je het hem dus élke keer opnieuw moet vertellen, heel concreet. Dus gewoon zeggen dat ie naar de winkel moet om een kadootje te kopen op het moment dat het moet gebeuren. Niet zeggen dat hij zelf moet leren bedenken dat er kadootjes gekocht moet worden, want dat werkt inderdaad niet, daar is jouw man niet uniek in.
donderdag 15 april 2010 om 11:49
donderdag 15 april 2010 om 11:50
Zo kind gevoerd (halleluja, het zit er nog in) en nu zit ik een potje te grienen om de post van Quertu.
Het water staat me momenteel inderdaad nogal aan de lippen. Geen depressie, zo erg is het niet, maar het is wel pittig. Het rennen en vliegen en overal aan denken, en vooral mijn werk.. en dat met weinig slaap. Mijn man is een lieverd, maar realiseert zich vaak niet dat zijn acties gevolgen hebben voor mijn tijd. We hebben hier al een aantal gesprekken over gehad, maar we kunnen maar niet tot een structurele oplossing komen. Nu kan ik ook niet echt helder nadenken door het slaapgebrek, dus die gesprekken zetten weinig zoden aan de dijk
Natuurlijk hebben we van te voren een verdeling gemaakt. We werken allebei 4 dagen, hij brengt kind naar kdv, ik haal kind, we zouden de nachten verdelen, net als het huishouden. In de praktijk is dat er echter allemaal niet van gekomen. Hij heeft vaak geen tijd, en ik spring dan in. Hij slaapt nogal slecht (vandaar die oordopjes) en dus ga ik er 's nachts uit, zodat hij tenminste nog een beetje slaap heeft.
En NJB: heel herkenbaar! Dat fluitend doen, nee, dat is het niet echt he
Het water staat me momenteel inderdaad nogal aan de lippen. Geen depressie, zo erg is het niet, maar het is wel pittig. Het rennen en vliegen en overal aan denken, en vooral mijn werk.. en dat met weinig slaap. Mijn man is een lieverd, maar realiseert zich vaak niet dat zijn acties gevolgen hebben voor mijn tijd. We hebben hier al een aantal gesprekken over gehad, maar we kunnen maar niet tot een structurele oplossing komen. Nu kan ik ook niet echt helder nadenken door het slaapgebrek, dus die gesprekken zetten weinig zoden aan de dijk
Natuurlijk hebben we van te voren een verdeling gemaakt. We werken allebei 4 dagen, hij brengt kind naar kdv, ik haal kind, we zouden de nachten verdelen, net als het huishouden. In de praktijk is dat er echter allemaal niet van gekomen. Hij heeft vaak geen tijd, en ik spring dan in. Hij slaapt nogal slecht (vandaar die oordopjes) en dus ga ik er 's nachts uit, zodat hij tenminste nog een beetje slaap heeft.
En NJB: heel herkenbaar! Dat fluitend doen, nee, dat is het niet echt he
donderdag 15 april 2010 om 11:50
quote:sosofie schreef op 15 april 2010 @ 11:39:
mannen denken niet vooruit, zien niet dat kleren te klein zijn, kopen geen cadeautjes voor fesstjes en denken daar al zeker niet over na. Ze zien dat het stoom je uit je oren komt, dat het water je aan de lippen staat, dat je het zat bent, als je ze dat niet zelf vertelt.
Vertel het ze dus gewoon. Orders uitdelen en accepteren dat het zo is. En als je dat niet leuk vindt? dan had je een vriendin moeten zoeken.
Ja da-hag. Ik heb één kind op de wereld gezet, waarom zou ik er dan twéé op moeten voeden? Nee hoor, mijn man is een volwassene. Die komt er zelf op den duur ook wel achter dat de kleren te klein zijn of dat er voor een feestje een kadootje nodig is. Daar ga ik 'm niet voor achter de vodden zitten. Iets later dan ik, in ons geval, maar hé: dat is niet MIJN probleem toch?
Mijn echtgenoot doet dingen met minder overzicht, met minder routine en minder voortvarend dan ik. Jammer dan. Dan komt er maar wat later nieuwe -passende- kleding, dan schiet hij zelf maar even in paniek als er geen kadootje is.
mannen denken niet vooruit, zien niet dat kleren te klein zijn, kopen geen cadeautjes voor fesstjes en denken daar al zeker niet over na. Ze zien dat het stoom je uit je oren komt, dat het water je aan de lippen staat, dat je het zat bent, als je ze dat niet zelf vertelt.
Vertel het ze dus gewoon. Orders uitdelen en accepteren dat het zo is. En als je dat niet leuk vindt? dan had je een vriendin moeten zoeken.
Ja da-hag. Ik heb één kind op de wereld gezet, waarom zou ik er dan twéé op moeten voeden? Nee hoor, mijn man is een volwassene. Die komt er zelf op den duur ook wel achter dat de kleren te klein zijn of dat er voor een feestje een kadootje nodig is. Daar ga ik 'm niet voor achter de vodden zitten. Iets later dan ik, in ons geval, maar hé: dat is niet MIJN probleem toch?
Mijn echtgenoot doet dingen met minder overzicht, met minder routine en minder voortvarend dan ik. Jammer dan. Dan komt er maar wat later nieuwe -passende- kleding, dan schiet hij zelf maar even in paniek als er geen kadootje is.
donderdag 15 april 2010 om 11:54
Ik heb alleen de OP en de eerste pagina gelezen maar ik herken wel wat van wat je schrijft. Weet je wat ik het nadeel vind van bevallingsverlof en borstvoeding geven;
Bevallingsverlof; gedurende een hele tijd hoef jij als vrouw niet te werken "dus" draai jij vooral ook 's nachts de meeste uren. Jij hoeft namelijk overdag niet te werken en preseteren voor een baas. tegen de tijd dat jij wel weer gaat werken is die routine er zo ingeslopen dat het moeilijk weer te veranderen is.
Borstvoeding; jij draait alleen op voor alle voedingen. Ook dat sluipt er na verloop van tijd in, ook als kind overgaat op fles of vaste voeding. Hierbij moet ik wel aantekenen dat vrouwen dingen uit handen moeten willen geven. Ik had zelf namelijk nogal de neiging om de voedingen zelf te blijven doen (man vergat steeds wanneer en wat het kind moest eten).
Sterkte!
Bevallingsverlof; gedurende een hele tijd hoef jij als vrouw niet te werken "dus" draai jij vooral ook 's nachts de meeste uren. Jij hoeft namelijk overdag niet te werken en preseteren voor een baas. tegen de tijd dat jij wel weer gaat werken is die routine er zo ingeslopen dat het moeilijk weer te veranderen is.
Borstvoeding; jij draait alleen op voor alle voedingen. Ook dat sluipt er na verloop van tijd in, ook als kind overgaat op fles of vaste voeding. Hierbij moet ik wel aantekenen dat vrouwen dingen uit handen moeten willen geven. Ik had zelf namelijk nogal de neiging om de voedingen zelf te blijven doen (man vergat steeds wanneer en wat het kind moest eten).
Sterkte!
Poep, wie heeft jou gescheten?
donderdag 15 april 2010 om 11:57
quote:koeky schreef op 15 april 2010 @ 11:45:
[...]
Volgens mij bedoelt Whopper dat je het hem dus élke keer opnieuw moet vertellen, heel concreet. Dus gewoon zeggen dat ie naar de winkel moet om een kadootje te kopen op het moment dat het moet gebeuren. Niet zeggen dat hij zelf moet leren bedenken dat er kadootjes gekocht moet worden, want dat werkt inderdaad niet, daar is jouw man niet uniek in.
En wiens verantwoordelijkheid is het dan? Juistem, de mijne. En laat dat nou precíes een van de dingen zijn geweest waar ik zo door vastgelopen ben, met name na de geboorte van ons kind, dat ik me verantwoordelijk voelde voor ALLES en dat dus in feite ook wás. En dat man, doordat hij dat gewend was geraakt, het ook allemaal van mij af liet hangen. "Wat gaan we eten, wat moet ik kopen, hoe ziet de week eruit, hebben we nog dingen nodig, hoe moet ik met ons kind om gaan, wanneer moet ze eigenlijk eten, heb jij haar tas al ingepakt, wat moeten we eigenlijk allemaal mee?"
ALLES kwam op die manier op mijn bordje terecht, hij voerde enkel orders uit. En ik werd depressiever en depressiever. Tot ik er maar gewoon mee opgehouden ben. En guess what? Toen deed HIJ het opeens. Niet zo perfect als ik het gedaan zou hebben ( ), maar hij dééd het.
Nee hoor, ik heb wel wat beters te doen dan mijn vent achter zijn broek aan te zitten. En eerlijk is eerlijk: de sfeer is met sprongen vooruit gegaan. Dat vraagt ook wat inspanning van mij (niet boos worden als ik ontdek dat we met maar één luier de nacht in gaan bijvoorbeeld ), maar het is tenminste duidelijk wie waar verantwoordelijk voor is en de ander kan daar dus gewoon z'n handen vanaf trekken. Zodat we allebei gewoon als volwassen mensen onze taken uitvoeren.
[...]
Volgens mij bedoelt Whopper dat je het hem dus élke keer opnieuw moet vertellen, heel concreet. Dus gewoon zeggen dat ie naar de winkel moet om een kadootje te kopen op het moment dat het moet gebeuren. Niet zeggen dat hij zelf moet leren bedenken dat er kadootjes gekocht moet worden, want dat werkt inderdaad niet, daar is jouw man niet uniek in.
En wiens verantwoordelijkheid is het dan? Juistem, de mijne. En laat dat nou precíes een van de dingen zijn geweest waar ik zo door vastgelopen ben, met name na de geboorte van ons kind, dat ik me verantwoordelijk voelde voor ALLES en dat dus in feite ook wás. En dat man, doordat hij dat gewend was geraakt, het ook allemaal van mij af liet hangen. "Wat gaan we eten, wat moet ik kopen, hoe ziet de week eruit, hebben we nog dingen nodig, hoe moet ik met ons kind om gaan, wanneer moet ze eigenlijk eten, heb jij haar tas al ingepakt, wat moeten we eigenlijk allemaal mee?"
ALLES kwam op die manier op mijn bordje terecht, hij voerde enkel orders uit. En ik werd depressiever en depressiever. Tot ik er maar gewoon mee opgehouden ben. En guess what? Toen deed HIJ het opeens. Niet zo perfect als ik het gedaan zou hebben ( ), maar hij dééd het.
Nee hoor, ik heb wel wat beters te doen dan mijn vent achter zijn broek aan te zitten. En eerlijk is eerlijk: de sfeer is met sprongen vooruit gegaan. Dat vraagt ook wat inspanning van mij (niet boos worden als ik ontdek dat we met maar één luier de nacht in gaan bijvoorbeeld ), maar het is tenminste duidelijk wie waar verantwoordelijk voor is en de ander kan daar dus gewoon z'n handen vanaf trekken. Zodat we allebei gewoon als volwassen mensen onze taken uitvoeren.
donderdag 15 april 2010 om 11:58
Uiteindelijk vind ik het minder stress opleveren voor iedereen (en Koekman is dat met mij eens) als we het op Whoppers manier doen. En daarvoor hoef ik hem echt niet als een klein kind te behandelen, of de hele dag te commanderen, ik hoef alleen maar aan hem te vertellen wat er te gebeuren staat en wat zijn aandeel daarin is. Ik zou ook liever hebben dat hij het zelf bedenkt, maar zo zit hij niet in elkaar en dat zal ook nooit veranderen, dus dat zou een dagelijkse bron van heel veel irritaties zijn.
donderdag 15 april 2010 om 11:58
quote:Sophia12 schreef op 15 april 2010 @ 11:50:
Zo kind gevoerd (halleluja, het zit er nog in) en nu zit ik een potje te grienen om de post van Quertu.
Het water staat me momenteel inderdaad nogal aan de lippen. Geen depressie, zo erg is het niet, maar het is wel pittig. Het rennen en vliegen en overal aan denken, en vooral mijn werk.. en dat met weinig slaap. Mijn man is een lieverd, maar realiseert zich vaak niet dat zijn acties gevolgen hebben voor mijn tijd. We hebben hier al een aantal gesprekken over gehad, maar we kunnen maar niet tot een structurele oplossing komen. Nu kan ik ook niet echt helder nadenken door het slaapgebrek, dus die gesprekken zetten weinig zoden aan de dijk
Natuurlijk hebben we van te voren een verdeling gemaakt. We werken allebei 4 dagen, hij brengt kind naar kdv, ik haal kind, we zouden de nachten verdelen, net als het huishouden. In de praktijk is dat er echter allemaal niet van gekomen. Hij heeft vaak geen tijd, en ik spring dan in. Hij slaapt nogal slecht (vandaar die oordopjes) en dus ga ik er 's nachts uit, zodat hij tenminste nog een beetje slaap heeft.
En NJB: heel herkenbaar! Dat fluitend doen, nee, dat is het niet echt he Och meisje toch
Zo kind gevoerd (halleluja, het zit er nog in) en nu zit ik een potje te grienen om de post van Quertu.
Het water staat me momenteel inderdaad nogal aan de lippen. Geen depressie, zo erg is het niet, maar het is wel pittig. Het rennen en vliegen en overal aan denken, en vooral mijn werk.. en dat met weinig slaap. Mijn man is een lieverd, maar realiseert zich vaak niet dat zijn acties gevolgen hebben voor mijn tijd. We hebben hier al een aantal gesprekken over gehad, maar we kunnen maar niet tot een structurele oplossing komen. Nu kan ik ook niet echt helder nadenken door het slaapgebrek, dus die gesprekken zetten weinig zoden aan de dijk
Natuurlijk hebben we van te voren een verdeling gemaakt. We werken allebei 4 dagen, hij brengt kind naar kdv, ik haal kind, we zouden de nachten verdelen, net als het huishouden. In de praktijk is dat er echter allemaal niet van gekomen. Hij heeft vaak geen tijd, en ik spring dan in. Hij slaapt nogal slecht (vandaar die oordopjes) en dus ga ik er 's nachts uit, zodat hij tenminste nog een beetje slaap heeft.
En NJB: heel herkenbaar! Dat fluitend doen, nee, dat is het niet echt he Och meisje toch
donderdag 15 april 2010 om 12:00
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 11:50:
[...]
Ja da-hag. Ik heb één kind op de wereld gezet, waarom zou ik er dan twéé op moeten voeden? Nee hoor, mijn man is een volwassene. Die komt er zelf op den duur ook wel achter dat de kleren te klein zijn of dat er voor een feestje een kadootje nodig is. Daar ga ik 'm niet voor achter de vodden zitten. Iets later dan ik, in ons geval, maar hé: dat is niet MIJN probleem toch?
Mijn echtgenoot doet dingen met minder overzicht, met minder routine en minder voortvarend dan ik. Jammer dan. Dan komt er maar wat later nieuwe -passende- kleding, dan schiet hij zelf maar even in paniek als er geen kadootje is.
Ik voed mijn man helemaal niet op. Juist niet. Maar als ik met strakke kaken en mijn kiezen op elkaar ga zitten wachten tot hij het doet worden we daar niet gelukkig van. Ik ben thuis de manager qua praktische zaken.
En hij denkt gerust wel mee hoor. Over denkdingen: opvoeding, vakanties, verjaardagscadeau voor eigen kinderen, inrichting huis en tuin, etc. maar de doedingen, de dingen die gewoon moeten gebeuren... dat zit in mijn hoofd en vandaaruit volgen de orders.
[...]
Ja da-hag. Ik heb één kind op de wereld gezet, waarom zou ik er dan twéé op moeten voeden? Nee hoor, mijn man is een volwassene. Die komt er zelf op den duur ook wel achter dat de kleren te klein zijn of dat er voor een feestje een kadootje nodig is. Daar ga ik 'm niet voor achter de vodden zitten. Iets later dan ik, in ons geval, maar hé: dat is niet MIJN probleem toch?
Mijn echtgenoot doet dingen met minder overzicht, met minder routine en minder voortvarend dan ik. Jammer dan. Dan komt er maar wat later nieuwe -passende- kleding, dan schiet hij zelf maar even in paniek als er geen kadootje is.
Ik voed mijn man helemaal niet op. Juist niet. Maar als ik met strakke kaken en mijn kiezen op elkaar ga zitten wachten tot hij het doet worden we daar niet gelukkig van. Ik ben thuis de manager qua praktische zaken.
En hij denkt gerust wel mee hoor. Over denkdingen: opvoeding, vakanties, verjaardagscadeau voor eigen kinderen, inrichting huis en tuin, etc. maar de doedingen, de dingen die gewoon moeten gebeuren... dat zit in mijn hoofd en vandaaruit volgen de orders.
donderdag 15 april 2010 om 12:00
donderdag 15 april 2010 om 12:02
Oh, Qwertu, zo had ik het niet begrepen, dat het zover ging. Vragen als 'hoe moet ik met ons kind omgaan' en 'wanneer moeten ze eigenlijk eten' daar bemoei ik me uiteraard niet mee. Wat we gaan eten bepalen we samen, want we maken elke week samen een boodschappenlijst. Het beperkt zich tot zeg maar de klusjes die moeten gebeuren. Als je inderdaad alles alles alles moet bedenken, dan snap ik dat dat niet werkt.
