Kinderen
alle pijlers
Beploetermoederen
donderdag 15 april 2010 om 10:45
Ik moet even mijn baalmoment kwijt. Kind, half jaar oud, is ziek. Alweer. Buikgriep. En natuurlijk ben ik weer het bokje, en natuurlijk kan ik weeeeer niet naar mijn werk. Ik raak er zo langzamerhand behoorlijk gefrustreerd van. Ik krijg m'n werk gewoon niet af zo. Man is natuurlijk weg, en pas om 00u thuis vannacht, zoals ook maandag en dinsdag. Ik ben het zo zat dat ik alles alleen moet doen.
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
donderdag 15 april 2010 om 12:22
Vaak - ik zeg niet dat het bij TO zo is - worden mannen aan de kant geschoven of afgezeken ( " wat heb je nóu voor combinatie uitgezocht? Je ziet zelf toch ook wel dat er geen bruine sokjes bij een blauw broekje kunnen, tjjjjjeeeeeeeeeeemug " / " je moet zijn hoofje beter ondersteunen en het water van het badje is veels te koud " ) waardoor een man vanzelf wel een stapje terug doet. Wat ze dan ook weer aangerekend wordt.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 15 april 2010 om 12:25
quote:Suze2 schreef op 15 april 2010 @ 11:26:
[...]
Luna, mijn man werkt bij klanten dus welke mouw wil je daaraan passen?
En het kind ligt naast mijn hoofd dus dan is het in mijn ogen onzin om hem wakker te maken. Luiers verschonen doe ik niet 's nachts dus aankoppelen, drinken, afkoppelen en terug mikken is het gebruikelijke ritueel.De mijne ook. Maar dat zijn dat andere klanten want tot nu toe viel er altijd een mouw aan te passen bij ziekte of andere calamiteiten. Gelukkig maar.
[...]
Luna, mijn man werkt bij klanten dus welke mouw wil je daaraan passen?
En het kind ligt naast mijn hoofd dus dan is het in mijn ogen onzin om hem wakker te maken. Luiers verschonen doe ik niet 's nachts dus aankoppelen, drinken, afkoppelen en terug mikken is het gebruikelijke ritueel.De mijne ook. Maar dat zijn dat andere klanten want tot nu toe viel er altijd een mouw aan te passen bij ziekte of andere calamiteiten. Gelukkig maar.
donderdag 15 april 2010 om 12:27
donderdag 15 april 2010 om 12:27
quote:tilalia2 schreef op 15 april 2010 @ 12:15:
[...]
Q, je had het er net over dat het alles moeten plannen in het begin - dus toen je depressief was - je deed vastlopen. Je bent nu niet meer depressief, dus zou je het weer op je kunnen nemen, lijkt me.Nee. Het liep daarvoor ook niet soepel, maar tijdens mijn depressie liep het zó in de soep dat er echt heel dringend iets fundamenteels moest veranderen. Zoals het nu loopt wérkt het en we zijn er beiden gelukkig mee. Waarom zou ik dan die fundamentele verandering weer terugdraaien? Dat wil ik niet, maar dat wil HIJ ook niet hoor. Hij voelde zich er óók ongelukkig bij om steeds als een klein kind achter de vodden aangezeten te worden. Hij doet nu gewoon zijn ding, op zijn manier, in zijn tempo en ik bemoei me daar niet mee. Tenzij hij míj daar een taak in geeft, dan wel natuurlijk.quote:Ik vind het een beetje een rare verdeling: allebei aan het werk of anderszins overdag bezig, maar als het dinsdag is check jij of er luiers zijn en als het woensdag is doet hij dat.
Volgens mij begrijp je het principe van "verantwoordelijkheden verdelen" niet. Dat betekent niet dat je elkaars taken niet over kunt nemen. Dat betekent alleen dat de ander in de gaten moet houden of het allemaal wel gesmeerd loopt. Dus als ik toevallig toch bij de winkel ben, dan ga ik niet de luiers laten liggen natuurlijk. Sterker nog: als ik naar de winkel ga, wat normaal zíjn taak is, dan bel ik hém om te vragen of er nog dingen nodig zijn. Tuurlijk overleggen we. En op gebied van voorraadbeheer houdt hij in de gaten of dat wel goed loopt allemaal.
quote:Je kan toch gewoon overleggen? Dat is niet meteen voor iemand denken en hem afhankelijk maken, dat is gewoon goed overleg. Dus als je een boodschappenlijstje maakt vraag je aan die ander of die nog wat weet/wil/etc, of dat ie even in de kast kijkt wat er nog is. Je kijkt naar de agenda voor de volgende week: goh, er moet nog een cadeautje, doe jij dat of doe ik dat? Oh, er is iets bijzonders op school, breng jij of doe ik dat?
Dat wordt ook overlegd. En we hebben afgesproken dat één van ons tweeën het overzicht houdt. Het maakt toch verder niets uit of hij dat is of dat ik dat ben? Wie de taken vervolgens uitvoert, dat kan gewoon verdeeld worden afhankelijk van hoe dat het handigste uitkomt. Maar wie dat regelt, dát hebben we dus verdeeld. Precies zoals jullie dat blijkbaar ook verdeeld hebben, want jij schrijft dat jij dat allemaal regelt en in de gaten houdt.
quote:Ik zie dat niet als iemand alle verantwoordelijkheden uit handen nemen. Meer als gewoon samenleven.Je hébt die verantwoordelijkheid toch? Jij bent toch degene die het overzicht heeft? En precies dát bleek bij ons structureel te zwaar voor mij. Wat is er dan precies MIS aan dat we de verantwoordelijkheden verdeeld hebben? We hebben allebei ons eigen deel dat we draaiende houden en waarvan we de ander kunnen vragen daar bij te springen waar nodig. Dat is toch precies hetzelfde als bij jullie, met als enig (en fundamenteel) verschil dat IK niet aan het roer sta in dit huishouden?
[...]
Q, je had het er net over dat het alles moeten plannen in het begin - dus toen je depressief was - je deed vastlopen. Je bent nu niet meer depressief, dus zou je het weer op je kunnen nemen, lijkt me.Nee. Het liep daarvoor ook niet soepel, maar tijdens mijn depressie liep het zó in de soep dat er echt heel dringend iets fundamenteels moest veranderen. Zoals het nu loopt wérkt het en we zijn er beiden gelukkig mee. Waarom zou ik dan die fundamentele verandering weer terugdraaien? Dat wil ik niet, maar dat wil HIJ ook niet hoor. Hij voelde zich er óók ongelukkig bij om steeds als een klein kind achter de vodden aangezeten te worden. Hij doet nu gewoon zijn ding, op zijn manier, in zijn tempo en ik bemoei me daar niet mee. Tenzij hij míj daar een taak in geeft, dan wel natuurlijk.quote:Ik vind het een beetje een rare verdeling: allebei aan het werk of anderszins overdag bezig, maar als het dinsdag is check jij of er luiers zijn en als het woensdag is doet hij dat.
Volgens mij begrijp je het principe van "verantwoordelijkheden verdelen" niet. Dat betekent niet dat je elkaars taken niet over kunt nemen. Dat betekent alleen dat de ander in de gaten moet houden of het allemaal wel gesmeerd loopt. Dus als ik toevallig toch bij de winkel ben, dan ga ik niet de luiers laten liggen natuurlijk. Sterker nog: als ik naar de winkel ga, wat normaal zíjn taak is, dan bel ik hém om te vragen of er nog dingen nodig zijn. Tuurlijk overleggen we. En op gebied van voorraadbeheer houdt hij in de gaten of dat wel goed loopt allemaal.
quote:Je kan toch gewoon overleggen? Dat is niet meteen voor iemand denken en hem afhankelijk maken, dat is gewoon goed overleg. Dus als je een boodschappenlijstje maakt vraag je aan die ander of die nog wat weet/wil/etc, of dat ie even in de kast kijkt wat er nog is. Je kijkt naar de agenda voor de volgende week: goh, er moet nog een cadeautje, doe jij dat of doe ik dat? Oh, er is iets bijzonders op school, breng jij of doe ik dat?
Dat wordt ook overlegd. En we hebben afgesproken dat één van ons tweeën het overzicht houdt. Het maakt toch verder niets uit of hij dat is of dat ik dat ben? Wie de taken vervolgens uitvoert, dat kan gewoon verdeeld worden afhankelijk van hoe dat het handigste uitkomt. Maar wie dat regelt, dát hebben we dus verdeeld. Precies zoals jullie dat blijkbaar ook verdeeld hebben, want jij schrijft dat jij dat allemaal regelt en in de gaten houdt.
quote:Ik zie dat niet als iemand alle verantwoordelijkheden uit handen nemen. Meer als gewoon samenleven.Je hébt die verantwoordelijkheid toch? Jij bent toch degene die het overzicht heeft? En precies dát bleek bij ons structureel te zwaar voor mij. Wat is er dan precies MIS aan dat we de verantwoordelijkheden verdeeld hebben? We hebben allebei ons eigen deel dat we draaiende houden en waarvan we de ander kunnen vragen daar bij te springen waar nodig. Dat is toch precies hetzelfde als bij jullie, met als enig (en fundamenteel) verschil dat IK niet aan het roer sta in dit huishouden?
donderdag 15 april 2010 om 12:32
Gelukkig heb ik een man die zijn verantwoordelijkheden niet bewust ontloopt, maar het gevoel dat je altijd en overal voor verantwoordelijk bent, herken ik heel erg. Ik heb ook al een paar keer wanhopig geroepen: "Als ik er niet aan denk, gebeurt het ook gewoon niet!" als er weer eens iets grandioos in de soep gelopen was, omdat mijn man er geen erg in had. Hij let ook nooit op de kleding, trekt rustig de ondergespuugde opgedroogde kleren van gisteren vandaag nog een keer aan bij de baby of geeft de oudste twee verschillende sokken. Als ik er 's avonds eens niet ben, liggen de kinderen vaak ook pas om half 9 of nog later in bed, omdat ze dan veel te lang in bad gaan en daarna ook nog eens tv mogen kijken, tot hij zich een hoedje schrikt over de tijd en ze dan maar snel in bed stopt. Tja....
Ik heb er helaas nog niet de oplossing voor gevonden, hij wíl wel, maar hij denkt gewoon niet overal aan. Het zijn ook gelukkig meestal geen rampzalige missers, dus ik probeer me er maar niet al te druk om te maken. Een keer is hij vergeten om de oudste eten te geven en die zegt er zelf ook niks van (houdt niet zo van warm eten), toen ben ik wel heel boos geworden. Maar verder probeer ik het maar wat te laten gaan, hoe moeilijk dat ook is.
Ik heb er helaas nog niet de oplossing voor gevonden, hij wíl wel, maar hij denkt gewoon niet overal aan. Het zijn ook gelukkig meestal geen rampzalige missers, dus ik probeer me er maar niet al te druk om te maken. Een keer is hij vergeten om de oudste eten te geven en die zegt er zelf ook niks van (houdt niet zo van warm eten), toen ben ik wel heel boos geworden. Maar verder probeer ik het maar wat te laten gaan, hoe moeilijk dat ook is.
..
donderdag 15 april 2010 om 12:33
quote:Sophia12 schreef op 15 april 2010 @ 12:16:
Mijn werk is veel flexibeler dan het zijne, ik kan thuiswerken (waar nu overigens geen klap van terecht komt, dus ik moet vanavond weer aan de bak). Hij kan verlof opnemen, maar vindt dat vervelend in verband met afspraken die hij heeft - dat snap ik wel. Het is ook veel makkelijker als ik thuis blijf, maar misschien kunnen we hier ook wat betere afspraken over maken.Thuiswerken met zieke baby is imho onbegonnen werk. En natuurlijk is verlof nemen lastig, maar da's vaak ook een kwestie van wennen. Het lijkt wel een goede oplossing, maar als je er grwstressed va nwordt en je werk niet afkrijgt, is het misschien idd beter om andere afspraken te maken. Terugkijkend is dát ieg iets wat ik -als ik het over kon doen- anders zou aanpakken. Wie de kleertjes en de kadootjes koopt boeit me niet zo, maar het gedub over zieke kinderen en thuisblijven, dat vond ik heul vervelend.
Mijn werk is veel flexibeler dan het zijne, ik kan thuiswerken (waar nu overigens geen klap van terecht komt, dus ik moet vanavond weer aan de bak). Hij kan verlof opnemen, maar vindt dat vervelend in verband met afspraken die hij heeft - dat snap ik wel. Het is ook veel makkelijker als ik thuis blijf, maar misschien kunnen we hier ook wat betere afspraken over maken.Thuiswerken met zieke baby is imho onbegonnen werk. En natuurlijk is verlof nemen lastig, maar da's vaak ook een kwestie van wennen. Het lijkt wel een goede oplossing, maar als je er grwstressed va nwordt en je werk niet afkrijgt, is het misschien idd beter om andere afspraken te maken. Terugkijkend is dát ieg iets wat ik -als ik het over kon doen- anders zou aanpakken. Wie de kleertjes en de kadootjes koopt boeit me niet zo, maar het gedub over zieke kinderen en thuisblijven, dat vond ik heul vervelend.
donderdag 15 april 2010 om 12:34
quote:Uiteindelijk vind ik het minder stress opleveren voor iedereen (en Koekman is dat met mij eens) als we het op Whoppers manier doen. En daarvoor hoef ik hem echt niet als een klein kind te behandelen, of de hele dag te commanderen, ik hoef alleen maar aan hem te vertellen wat er te gebeuren staat en wat zijn aandeel daarin is. Ik zou ook liever hebben dat hij het zelf bedenkt, maar zo zit hij niet in elkaar en dat zal ook nooit veranderen, dus dat zou een dagelijkse bron van heel veel irritaties zijn.
Ik zou ook geen moeite meer doen om dingen te onthouden als ik een gratis personal assistent zou hebben om dat voor me te doen.
Ik ben ook ongestructureerd, zonder overzicht en al die andere dingen die mij blijkbaar man maken , maar het komt steeds minder vaak vol dat ik een paar dagen achter elkaar brood of wcpapier vergeet te kopen. Dat is iets wat -zoals Q al zei -steeds beter gaat. Het is gewoon iets wat geleerd moet worden. En als er altijd iemand is die zorgt dat het niet fout gaat, dan komt die noodzaak tot leren er ook niet van.
Ik zou ook geen moeite meer doen om dingen te onthouden als ik een gratis personal assistent zou hebben om dat voor me te doen.
Ik ben ook ongestructureerd, zonder overzicht en al die andere dingen die mij blijkbaar man maken , maar het komt steeds minder vaak vol dat ik een paar dagen achter elkaar brood of wcpapier vergeet te kopen. Dat is iets wat -zoals Q al zei -steeds beter gaat. Het is gewoon iets wat geleerd moet worden. En als er altijd iemand is die zorgt dat het niet fout gaat, dan komt die noodzaak tot leren er ook niet van.
Liever elitair dan een pauper!
donderdag 15 april 2010 om 12:37
quote:Youk79 schreef op 15 april 2010 @ 12:21:
[...]
Dat heb ik ook zo ervaren! Heel lastig is dat. Maar het kan echt goedkomen hoor! Het kost soms even tijd, maar het kan echt veranderen en je kind verandert ook en dat kan ook schelen.
Ik quote deze even, deze is wat korter Dankjewel voor je post! Ik herken er zoveel in en fijn om te lezen dat het steeds beter gaat!
We moeten er echt ingroeien, in dat hele verantwoordelijkheidsgedoe, en het lijkt nu alsof ik er wat sneller 'in' ben gekomen dan hij - misschien doordat ik vier maanden thuis met ons kind heb gezeten. Zijn leven is de eerste maanden veel minder veranderd dan het mijne. Zijn dagelijkse bezigheden en zijn nachten waren net zoals voorheen, ik kon kind plus randverschijnselen doen. Pas nu ik ook weer werk is er wat voor hem veranderd.
Kind kotst, type zo verder.
[...]
Dat heb ik ook zo ervaren! Heel lastig is dat. Maar het kan echt goedkomen hoor! Het kost soms even tijd, maar het kan echt veranderen en je kind verandert ook en dat kan ook schelen.
Ik quote deze even, deze is wat korter Dankjewel voor je post! Ik herken er zoveel in en fijn om te lezen dat het steeds beter gaat!
We moeten er echt ingroeien, in dat hele verantwoordelijkheidsgedoe, en het lijkt nu alsof ik er wat sneller 'in' ben gekomen dan hij - misschien doordat ik vier maanden thuis met ons kind heb gezeten. Zijn leven is de eerste maanden veel minder veranderd dan het mijne. Zijn dagelijkse bezigheden en zijn nachten waren net zoals voorheen, ik kon kind plus randverschijnselen doen. Pas nu ik ook weer werk is er wat voor hem veranderd.
Kind kotst, type zo verder.
donderdag 15 april 2010 om 12:39
quote:Sophia12 schreef op 15 april 2010 @ 11:24:
[...]
Kijk, daar hou ik me dan maar aan vast Overigens wilde hij zo nodig koters, want hij heeft verder geen familie. De borstvoeding is net voorbij hier, ik denk dat dat er misschien ook mee te maken heeft dat hij 's nachts niks hoort. Hij heeft zich de afgelopen maanden gewoon een oostindische doofheid aangemeten om te kunnen doorslapen
Ga nu voeren!Ik heb zelf ook een enorme hekel aan de zorgtaken die bij kleine kinderen horen (en de beperking van je vrijheid, het effect op je seksleven en zo zullen er nog wel wat dingen te verzinnen zijn). Maar ik wil dan ook geen kinderen. Het is toch belachelijk dat hij kinderen wil en jij hier vervolgens alleen voor moet opdraaien!
[...]
Kijk, daar hou ik me dan maar aan vast Overigens wilde hij zo nodig koters, want hij heeft verder geen familie. De borstvoeding is net voorbij hier, ik denk dat dat er misschien ook mee te maken heeft dat hij 's nachts niks hoort. Hij heeft zich de afgelopen maanden gewoon een oostindische doofheid aangemeten om te kunnen doorslapen
Ga nu voeren!Ik heb zelf ook een enorme hekel aan de zorgtaken die bij kleine kinderen horen (en de beperking van je vrijheid, het effect op je seksleven en zo zullen er nog wel wat dingen te verzinnen zijn). Maar ik wil dan ook geen kinderen. Het is toch belachelijk dat hij kinderen wil en jij hier vervolgens alleen voor moet opdraaien!
donderdag 15 april 2010 om 12:44
quote:loomii schreef op 15 april 2010 @ 12:33:
[...]
Thuiswerken met zieke baby is imho onbegonnen werk. En natuurlijk is verlof nemen lastig, maar da's vaak ook een kwestie van wennen. Het lijkt wel een goede oplossing, maar als je er grwstressed va nwordt en je werk niet afkrijgt, is het misschien idd beter om andere afspraken te maken. Terugkijkend is dát ieg iets wat ik -als ik het over kon doen- anders zou aanpakken. Wie de kleertjes en de kadootjes koopt boeit me niet zo, maar het gedub over zieke kinderen en thuisblijven, dat vond ik heul vervelend.Die afspraken hebben we in het verlengde van het huishoudelijke geneuzel ook meteen aangepakt. Op crechedagen (mijn "bijkom-dagen" waarin ik tegenwoordig dus ook werk... ) is HIJ bij ons juist verantwoordelijk voor de opvang, tenzij. En dat schept rust. Nu is het bij ons een wat andere situatie omdat ik chronisch ziek ben, maar wat al heel erg scheelde is dat hij zich realiseerde dat mijn flexibiliteit niet betekende dat ik "dus" voor alle keren ziek opdraaide. Intussen is de situatie eerder omgekeerd dus. Maar dat komt met name omdat ik me gewoon als "opvang-optie" heb teruggetrokken. Ik ben best bereid om óók eens op te vangen hoor... als hij het met zijn werk niet rond krijgt.
Het zit deels in bewustwording aan zijn kant dat hij ook verantwoordelijkheden heeft, maar deels ook in je eigen opstelling. Als jij je steeds opwerpt als degene die het wel regelt, dan gaat hij er vanuit dat jij het dus inderdaad regelt.
Maar goed, ook in dit opzicht: rond de tafel dus en vertellen hoe hoog het je ècht zit. En vertellen wat je heel concreet van hem verwacht. En dat vervolgens dus ook op zíjn bordje laten liggen.
[...]
Thuiswerken met zieke baby is imho onbegonnen werk. En natuurlijk is verlof nemen lastig, maar da's vaak ook een kwestie van wennen. Het lijkt wel een goede oplossing, maar als je er grwstressed va nwordt en je werk niet afkrijgt, is het misschien idd beter om andere afspraken te maken. Terugkijkend is dát ieg iets wat ik -als ik het over kon doen- anders zou aanpakken. Wie de kleertjes en de kadootjes koopt boeit me niet zo, maar het gedub over zieke kinderen en thuisblijven, dat vond ik heul vervelend.Die afspraken hebben we in het verlengde van het huishoudelijke geneuzel ook meteen aangepakt. Op crechedagen (mijn "bijkom-dagen" waarin ik tegenwoordig dus ook werk... ) is HIJ bij ons juist verantwoordelijk voor de opvang, tenzij. En dat schept rust. Nu is het bij ons een wat andere situatie omdat ik chronisch ziek ben, maar wat al heel erg scheelde is dat hij zich realiseerde dat mijn flexibiliteit niet betekende dat ik "dus" voor alle keren ziek opdraaide. Intussen is de situatie eerder omgekeerd dus. Maar dat komt met name omdat ik me gewoon als "opvang-optie" heb teruggetrokken. Ik ben best bereid om óók eens op te vangen hoor... als hij het met zijn werk niet rond krijgt.
Het zit deels in bewustwording aan zijn kant dat hij ook verantwoordelijkheden heeft, maar deels ook in je eigen opstelling. Als jij je steeds opwerpt als degene die het wel regelt, dan gaat hij er vanuit dat jij het dus inderdaad regelt.
Maar goed, ook in dit opzicht: rond de tafel dus en vertellen hoe hoog het je ècht zit. En vertellen wat je heel concreet van hem verwacht. En dat vervolgens dus ook op zíjn bordje laten liggen.
donderdag 15 april 2010 om 12:49
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 12:18:
[...]
Dan heb je toch ook de verantwoordelijkheden verdeeld? Ja, da's waar. Zo is het bijvoorbeeld ook zijn verantwoordelijkheid om op dinsdagavond het vuilnis buiten te zetten. Maar dat vergeet hij altijd. Dus ik herinner hem er elke week even opnieuw aan. Da's dan weer mijn verantwoordelijkheid, zou je kunnen zeggen Maar ik ga niet wachten tot het vuilnis zich 3 meter hoog heeft opgestapeld omdat ik vind dat hij maar moet leren dat hij eraan moet denken. Daar wordt namelijk niemand blij van.
[...]
Dan heb je toch ook de verantwoordelijkheden verdeeld? Ja, da's waar. Zo is het bijvoorbeeld ook zijn verantwoordelijkheid om op dinsdagavond het vuilnis buiten te zetten. Maar dat vergeet hij altijd. Dus ik herinner hem er elke week even opnieuw aan. Da's dan weer mijn verantwoordelijkheid, zou je kunnen zeggen Maar ik ga niet wachten tot het vuilnis zich 3 meter hoog heeft opgestapeld omdat ik vind dat hij maar moet leren dat hij eraan moet denken. Daar wordt namelijk niemand blij van.
donderdag 15 april 2010 om 12:51
quote:Sophia12 schreef op 15 april 2010 @ 12:37:
We moeten er echt ingroeien, in dat hele verantwoordelijkheidsgedoe, en het lijkt nu alsof ik er wat sneller 'in' ben gekomen dan hij - misschien doordat ik vier maanden thuis met ons kind heb gezeten. Zijn leven is de eerste maanden veel minder veranderd dan het mijne. Zijn dagelijkse bezigheden en zijn nachten waren net zoals voorheen, ik kon kind plus randverschijnselen doen. Pas nu ik ook weer werk is er wat voor hem veranderd.
Maar dat ís ook zo. Je hebt wel een voorsprong van 4 maanden. Ik heb zelfs 9 maanden fulltime thuis gezeten met onze dochter, omdat de creche geen plaats had. Dus ik dééd het ook op routine, terwijl hij stond te stuntelen. Maar dat is dus ook gewoon een kwestie van jezelf terugtrekken ("Hier is ze, alsjeblieft, súcces!" ) en er op vertrouwen dat hij het vast ook wel ontdekt allemaal. Het is ook zíjn kind en zó moeilijk is het nou ook weer niet allemaal. Jij hebt het immers ook geleerd.
En voor hem is het inderdaad een kwestie van zich realiseren dat hij er óók een levensgrote verantwoordelijkheid bij heeft. En als hij dat vanuit zichzelf niet ziet, dan zul je hem met zijn neus op die feiten moeten drukken. En je vervolgens even terugtrekken dus.
We moeten er echt ingroeien, in dat hele verantwoordelijkheidsgedoe, en het lijkt nu alsof ik er wat sneller 'in' ben gekomen dan hij - misschien doordat ik vier maanden thuis met ons kind heb gezeten. Zijn leven is de eerste maanden veel minder veranderd dan het mijne. Zijn dagelijkse bezigheden en zijn nachten waren net zoals voorheen, ik kon kind plus randverschijnselen doen. Pas nu ik ook weer werk is er wat voor hem veranderd.
Maar dat ís ook zo. Je hebt wel een voorsprong van 4 maanden. Ik heb zelfs 9 maanden fulltime thuis gezeten met onze dochter, omdat de creche geen plaats had. Dus ik dééd het ook op routine, terwijl hij stond te stuntelen. Maar dat is dus ook gewoon een kwestie van jezelf terugtrekken ("Hier is ze, alsjeblieft, súcces!" ) en er op vertrouwen dat hij het vast ook wel ontdekt allemaal. Het is ook zíjn kind en zó moeilijk is het nou ook weer niet allemaal. Jij hebt het immers ook geleerd.
En voor hem is het inderdaad een kwestie van zich realiseren dat hij er óók een levensgrote verantwoordelijkheid bij heeft. En als hij dat vanuit zichzelf niet ziet, dan zul je hem met zijn neus op die feiten moeten drukken. En je vervolgens even terugtrekken dus.
donderdag 15 april 2010 om 12:53
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 12:44:
[...]
Het zit deels in bewustwording aan zijn kant dat hij ook verantwoordelijkheden heeft, maar deels ook in je eigen opstelling. Als jij je steeds opwerpt als degene die het wel regelt, dan gaat hij er vanuit dat jij het dus inderdaad regelt.
Ja, dat dus. Wij gaan morgen om de tafel.
Dank jullie allemaal voor je luisterend oor!
[...]
Het zit deels in bewustwording aan zijn kant dat hij ook verantwoordelijkheden heeft, maar deels ook in je eigen opstelling. Als jij je steeds opwerpt als degene die het wel regelt, dan gaat hij er vanuit dat jij het dus inderdaad regelt.
Ja, dat dus. Wij gaan morgen om de tafel.
Dank jullie allemaal voor je luisterend oor!
donderdag 15 april 2010 om 12:53
quote:koeky schreef op 15 april 2010 @ 12:49:
[...]
Ja, da's waar. Zo is het bijvoorbeeld ook zijn verantwoordelijkheid om op dinsdagavond het vuilnis buiten te zetten. Maar dat vergeet hij altijd. Dus ik herinner hem er elke week even opnieuw aan. Da's dan weer mijn verantwoordelijkheid, zou je kunnen zeggen Maar ik ga niet wachten tot het vuilnis zich 3 meter hoog heeft opgestapeld omdat ik vind dat hij maar moet leren dat hij eraan moet denken. Daar wordt namelijk niemand blij van.Oh, dat doe ik dus wel. Jammer dan. Ik word er ook niet blij van om elke keer voor hém te denken. En hij ook niet trouwens. Dus hier komt het regelmatig voor dat hij (vuilnis is zijn taak) het vergeet buiten te zetten. Nou ja, dan kijken we maar wat langer tegen die zak aan. Jammer dan. Of hij moet opeens last-minute door het huis rennen om vuilnis te verzamelen om het vervolgens op het nippertje drie trappen af buiten zelf in de wagen te gooien. Nou ja, ook jammer dan. Dat zijn dingen waar ik echt niet van wakker kan liggen, eerlijk gezegd.
[...]
Ja, da's waar. Zo is het bijvoorbeeld ook zijn verantwoordelijkheid om op dinsdagavond het vuilnis buiten te zetten. Maar dat vergeet hij altijd. Dus ik herinner hem er elke week even opnieuw aan. Da's dan weer mijn verantwoordelijkheid, zou je kunnen zeggen Maar ik ga niet wachten tot het vuilnis zich 3 meter hoog heeft opgestapeld omdat ik vind dat hij maar moet leren dat hij eraan moet denken. Daar wordt namelijk niemand blij van.Oh, dat doe ik dus wel. Jammer dan. Ik word er ook niet blij van om elke keer voor hém te denken. En hij ook niet trouwens. Dus hier komt het regelmatig voor dat hij (vuilnis is zijn taak) het vergeet buiten te zetten. Nou ja, dan kijken we maar wat langer tegen die zak aan. Jammer dan. Of hij moet opeens last-minute door het huis rennen om vuilnis te verzamelen om het vervolgens op het nippertje drie trappen af buiten zelf in de wagen te gooien. Nou ja, ook jammer dan. Dat zijn dingen waar ik echt niet van wakker kan liggen, eerlijk gezegd.
donderdag 15 april 2010 om 12:54
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 12:27:
[...]
Nee. Het liep daarvoor ook niet soepel, maar tijdens mijn depressie liep het zó in de soep dat er echt heel dringend iets fundamenteels moest veranderen. Zoals het nu loopt wérkt het en we zijn er beiden gelukkig mee. Waarom zou ik dan die fundamentele verandering weer terugdraaien? Dat wil ik niet, maar dat wil HIJ ook niet hoor. Hij voelde zich er óók ongelukkig bij om steeds als een klein kind achter de vodden aangezeten te worden. Hij doet nu gewoon zijn ding, op zijn manier, in zijn tempo en ik bemoei me daar niet mee. Tenzij hij míj daar een taak in geeft, dan wel natuurlijk.
Als je tijdens het overleggen van wie doet wat het idee krijgt dat je achter de vodden zit/ achter de vodden wordt gezeten, schort er m.i. iets aan de basale communicatie. Ik zie niet wat er achter de vodden aan is aan "Hee, er is iets op school, doe jij dat of doe ik dat?'
In 'elkaar een taak geven' zie ik wel een achter de vodden.
[...]
Volgens mij begrijp je het principe van "verantwoordelijkheden verdelen" niet. Dat betekent niet dat je elkaars taken niet over kunt nemen. Dat betekent alleen dat de ander in de gaten moet houden of het allemaal wel gesmeerd loopt. Dus als ik toevallig toch bij de winkel ben, dan ga ik niet de luiers laten liggen natuurlijk. Sterker nog: als ik naar de winkel ga, wat normaal zíjn taak is, dan bel ik hém om te vragen of er nog dingen nodig zijn. Tuurlijk overleggen we. En op gebied van voorraadbeheer houdt hij in de gaten of dat wel goed loopt allemaal.
Ik denk dat de kneep em zit in 'wat normaal zijn taak is'. Het komt op mij over alsof je hem een gunst verleend door in de winkel te staan en te bellen of er nog iets moet komen. Maar misschien is dat de toon die je op het net niet kan pakken, dat weet ik niet.
[...]
Dat wordt ook overlegd. En we hebben afgesproken dat één van ons tweeën het overzicht houdt. Het maakt toch verder niets uit of hij dat is of dat ik dat ben? Wie de taken vervolgens uitvoert, dat kan gewoon verdeeld worden afhankelijk van hoe dat het handigste uitkomt. Maar wie dat regelt, dát hebben we dus verdeeld. Precies zoals jullie dat blijkbaar ook verdeeld hebben, want jij schrijft dat jij dat allemaal regelt en in de gaten houdt.
We houden samen het overzicht. Die kalender hangt er, daarop zetten we allebei wat er gaat gebeuren. Die voorraadkast is er, en we hebben allebei oogjes om te kijken wat daar nog inligt. We dragen dus ook samen de verantwoordelijkheid, al ben ik meer thuis dan hij.
[...]
Je hébt die verantwoordelijkheid toch? Jij bent toch degene die het overzicht heeft? En precies dát bleek bij ons structureel te zwaar voor mij. Wat is er dan precies MIS aan dat we de verantwoordelijkheden verdeeld hebben? We hebben allebei ons eigen deel dat we draaiende houden en waarvan we de ander kunnen vragen daar bij te springen waar nodig. Dat is toch precies hetzelfde als bij jullie, met als enig (en fundamenteel) verschil dat IK niet aan het roer sta in dit huishouden?
Wat er 'mis' is aan jullie verdeling, imo, is dat jij tandenknarsend toekijkt als er weer eens te weinig luiers zijn. Alsof je dat al lang wist, maar het lekker niet wilde zeggen omdat voorraadbeheer zijn pakkie-an is. Het komt op mij 'passive-agressive' dat-zal-je-leren over, en dat zou mij nou net weer te veel energie kosten.
We hebben een basisverdeling die 'natuurlijk' is ontstaan: hij verdient de meeste poen en is daardoor het meest van huis. Daardoor doe ik meer tijdens de uren dat hij er niet is, en meestal heeft dat met kinders te maken. Voor de rest doen we het samen. Degene die het meeste zin heeft doet de boodschappen, degene die het minste tegenzin heeft doet de strijk, etc etc etc. En samen zijn we verantwoordelijk voor het eten in huis en de schone kleren aan ons lijf. Maar het is echt niet zo dat ik als een strenge PA elke avond de agenda voor de volgende dag sta op te dreunen.
[...]
Nee. Het liep daarvoor ook niet soepel, maar tijdens mijn depressie liep het zó in de soep dat er echt heel dringend iets fundamenteels moest veranderen. Zoals het nu loopt wérkt het en we zijn er beiden gelukkig mee. Waarom zou ik dan die fundamentele verandering weer terugdraaien? Dat wil ik niet, maar dat wil HIJ ook niet hoor. Hij voelde zich er óók ongelukkig bij om steeds als een klein kind achter de vodden aangezeten te worden. Hij doet nu gewoon zijn ding, op zijn manier, in zijn tempo en ik bemoei me daar niet mee. Tenzij hij míj daar een taak in geeft, dan wel natuurlijk.
Als je tijdens het overleggen van wie doet wat het idee krijgt dat je achter de vodden zit/ achter de vodden wordt gezeten, schort er m.i. iets aan de basale communicatie. Ik zie niet wat er achter de vodden aan is aan "Hee, er is iets op school, doe jij dat of doe ik dat?'
In 'elkaar een taak geven' zie ik wel een achter de vodden.
[...]
Volgens mij begrijp je het principe van "verantwoordelijkheden verdelen" niet. Dat betekent niet dat je elkaars taken niet over kunt nemen. Dat betekent alleen dat de ander in de gaten moet houden of het allemaal wel gesmeerd loopt. Dus als ik toevallig toch bij de winkel ben, dan ga ik niet de luiers laten liggen natuurlijk. Sterker nog: als ik naar de winkel ga, wat normaal zíjn taak is, dan bel ik hém om te vragen of er nog dingen nodig zijn. Tuurlijk overleggen we. En op gebied van voorraadbeheer houdt hij in de gaten of dat wel goed loopt allemaal.
Ik denk dat de kneep em zit in 'wat normaal zijn taak is'. Het komt op mij over alsof je hem een gunst verleend door in de winkel te staan en te bellen of er nog iets moet komen. Maar misschien is dat de toon die je op het net niet kan pakken, dat weet ik niet.
[...]
Dat wordt ook overlegd. En we hebben afgesproken dat één van ons tweeën het overzicht houdt. Het maakt toch verder niets uit of hij dat is of dat ik dat ben? Wie de taken vervolgens uitvoert, dat kan gewoon verdeeld worden afhankelijk van hoe dat het handigste uitkomt. Maar wie dat regelt, dát hebben we dus verdeeld. Precies zoals jullie dat blijkbaar ook verdeeld hebben, want jij schrijft dat jij dat allemaal regelt en in de gaten houdt.
We houden samen het overzicht. Die kalender hangt er, daarop zetten we allebei wat er gaat gebeuren. Die voorraadkast is er, en we hebben allebei oogjes om te kijken wat daar nog inligt. We dragen dus ook samen de verantwoordelijkheid, al ben ik meer thuis dan hij.
[...]
Je hébt die verantwoordelijkheid toch? Jij bent toch degene die het overzicht heeft? En precies dát bleek bij ons structureel te zwaar voor mij. Wat is er dan precies MIS aan dat we de verantwoordelijkheden verdeeld hebben? We hebben allebei ons eigen deel dat we draaiende houden en waarvan we de ander kunnen vragen daar bij te springen waar nodig. Dat is toch precies hetzelfde als bij jullie, met als enig (en fundamenteel) verschil dat IK niet aan het roer sta in dit huishouden?
Wat er 'mis' is aan jullie verdeling, imo, is dat jij tandenknarsend toekijkt als er weer eens te weinig luiers zijn. Alsof je dat al lang wist, maar het lekker niet wilde zeggen omdat voorraadbeheer zijn pakkie-an is. Het komt op mij 'passive-agressive' dat-zal-je-leren over, en dat zou mij nou net weer te veel energie kosten.
We hebben een basisverdeling die 'natuurlijk' is ontstaan: hij verdient de meeste poen en is daardoor het meest van huis. Daardoor doe ik meer tijdens de uren dat hij er niet is, en meestal heeft dat met kinders te maken. Voor de rest doen we het samen. Degene die het meeste zin heeft doet de boodschappen, degene die het minste tegenzin heeft doet de strijk, etc etc etc. En samen zijn we verantwoordelijk voor het eten in huis en de schone kleren aan ons lijf. Maar het is echt niet zo dat ik als een strenge PA elke avond de agenda voor de volgende dag sta op te dreunen.
donderdag 15 april 2010 om 12:55
quote:Kalliope schreef op 15 april 2010 @ 12:34:
[...]
Ik zou ook geen moeite meer doen om dingen te onthouden als ik een gratis personal assistent zou hebben om dat voor me te doen.
Ik ben ook ongestructureerd, zonder overzicht en al die andere dingen die mij blijkbaar man maken , maar het komt steeds minder vaak vol dat ik een paar dagen achter elkaar brood of wcpapier vergeet te kopen. Dat is iets wat -zoals Q al zei -steeds beter gaat. Het is gewoon iets wat geleerd moet worden. En als er altijd iemand is die zorgt dat het niet fout gaat, dan komt die noodzaak tot leren er ook niet van.
En ik heb geen zin om het eerst 100x fout te laten gaan, wachtend op dat leer-effect. Ik ben namelijk zelf wel nogal van de structuur, en ik baal ervan als de dingen niet goed lopen, dat is namelijk heel vervelend in een huishouden met 3 kleine kinderen en 2 banen. Maar goed, zoals iemand anders net al zei, je kunt eenzelfde probleem op verschillende manieren oplossen, dit is onze manier en wij varen daar wel bij, en een ander heeft liever de trial-and-error manier. Iedereen blij.
En nu moet ik weer eens aan het werk denk ik
[...]
Ik zou ook geen moeite meer doen om dingen te onthouden als ik een gratis personal assistent zou hebben om dat voor me te doen.
Ik ben ook ongestructureerd, zonder overzicht en al die andere dingen die mij blijkbaar man maken , maar het komt steeds minder vaak vol dat ik een paar dagen achter elkaar brood of wcpapier vergeet te kopen. Dat is iets wat -zoals Q al zei -steeds beter gaat. Het is gewoon iets wat geleerd moet worden. En als er altijd iemand is die zorgt dat het niet fout gaat, dan komt die noodzaak tot leren er ook niet van.
En ik heb geen zin om het eerst 100x fout te laten gaan, wachtend op dat leer-effect. Ik ben namelijk zelf wel nogal van de structuur, en ik baal ervan als de dingen niet goed lopen, dat is namelijk heel vervelend in een huishouden met 3 kleine kinderen en 2 banen. Maar goed, zoals iemand anders net al zei, je kunt eenzelfde probleem op verschillende manieren oplossen, dit is onze manier en wij varen daar wel bij, en een ander heeft liever de trial-and-error manier. Iedereen blij.
En nu moet ik weer eens aan het werk denk ik
donderdag 15 april 2010 om 12:57
donderdag 15 april 2010 om 12:58
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 12:53:
[...]
Oh, dat doe ik dus wel. Jammer dan. Ik word er ook niet blij van om elke keer voor hém te denken. En hij ook niet trouwens. Dus hier komt het regelmatig voor dat hij (vuilnis is zijn taak) het vergeet buiten te zetten. Nou ja, dan kijken we maar wat langer tegen die zak aan. Jammer dan. Of hij moet opeens last-minute door het huis rennen om vuilnis te verzamelen om het vervolgens op het nippertje drie trappen af buiten zelf in de wagen te gooien. Nou ja, ook jammer dan. Dat zijn dingen waar ik echt niet van wakker kan liggen, eerlijk gezegd.Ja, dat is dus het verschil. Wat vind je erger: de ergernis van het je man moeten herinneren aan zijn verantwoordelijkheden, of de ergernis van het feit dat het niet gebeurt. Ik vind het laatste erger, jij het eerste. Duidelijk.
[...]
Oh, dat doe ik dus wel. Jammer dan. Ik word er ook niet blij van om elke keer voor hém te denken. En hij ook niet trouwens. Dus hier komt het regelmatig voor dat hij (vuilnis is zijn taak) het vergeet buiten te zetten. Nou ja, dan kijken we maar wat langer tegen die zak aan. Jammer dan. Of hij moet opeens last-minute door het huis rennen om vuilnis te verzamelen om het vervolgens op het nippertje drie trappen af buiten zelf in de wagen te gooien. Nou ja, ook jammer dan. Dat zijn dingen waar ik echt niet van wakker kan liggen, eerlijk gezegd.Ja, dat is dus het verschil. Wat vind je erger: de ergernis van het je man moeten herinneren aan zijn verantwoordelijkheden, of de ergernis van het feit dat het niet gebeurt. Ik vind het laatste erger, jij het eerste. Duidelijk.
donderdag 15 april 2010 om 13:00
Het is trouwens niet dat hij ons kind niet kan verzorgen, dat doet hij namelijk prima, het is meer dat hij vergeet dat ze er is, en dat ze niet alleen thuis kan blijven. Hij heeft nog niet zo goed door dat als hij besluit om ergens heen te gaan, dat gevolgen heeft voor wat ik kan doen: ìemand moet toch bij het kind blijven (anders krijg je weer gezeur met dat elektronisch kinddosier enzo ).
En hij vergeet soms ook dat ik niet en kan werken en alle boodschappen doen, koken en de was; ik ben niet meer vrij. En ondanks herhaalde gesprekken vervallen we beide steeds weer in het verlof-patroon. Lastig lastig
En hij vergeet soms ook dat ik niet en kan werken en alle boodschappen doen, koken en de was; ik ben niet meer vrij. En ondanks herhaalde gesprekken vervallen we beide steeds weer in het verlof-patroon. Lastig lastig
donderdag 15 april 2010 om 13:00
quote:tilalia2 schreef op 15 april 2010 @ 12:54:
[...]
Wat er 'mis' is aan jullie verdeling, imo, is dat jij tandenknarsend toekijkt als er weer eens te weinig luiers zijn. Alsof je dat al lang wist, maar het lekker niet wilde zeggen omdat voorraadbeheer zijn pakkie-an is. Het komt op mij 'passive-agressive' dat-zal-je-leren over, en dat zou mij nou net weer te veel energie kosten.
Waar haal je dat tandenknarsen vandaan? Dat is louter jouw interpretatie hoor. Ik houd me met die luiers niet bezig, dus als ze op zijn... nou ja, dan zijn ze op. Dat vind ik wel stom van hem, maar dat vind hij zelf ook. In 95% van de gevallen interesseert het me eerlijk gezegd geen biet en in de andere 5% van de gevallen is het voor mij een mooi lesje loslaten. Ook niks mis mee. Maar passief-agressief en "dat zal hem leren"? Dat maak JIJ ervan hoor. Feit is dát hij ervan leert, want hij zit er steeds meer bovenop.
En duhuh, als ik zie dat de luiers bijna op zijn, dan herinner ik hem daaraan als hij boodschappen gaat doen. Ik ga niet geforceerd mijn mond zitten houden onder het mom van "zal hem leren". Ik weet niet hoe je het verzonnen krijgt, maar zó gaan wij niet met elkaar om nee. Ik dacht dat ik toch net uitvoerig had verteld dat ik liever met mijn man omga als volwassene in plaats van hem als kind te behandelen.
quote:We hebben een basisverdeling die 'natuurlijk' is ontstaan: hij verdient de meeste poen en is daardoor het meest van huis. Daardoor doe ik meer tijdens de uren dat hij er niet is, en meestal heeft dat met kinders te maken. Voor de rest doen we het samen. Degene die het meeste zin heeft doet de boodschappen, degene die het minste tegenzin heeft doet de strijk, etc etc etc. En samen zijn we verantwoordelijk voor het eten in huis en de schone kleren aan ons lijf. Maar het is echt niet zo dat ik als een strenge PA elke avond de agenda voor de volgende dag sta op te dreunen.En als dit voor jullie werkt: prima toch? Wij liepen er -allebei- in vast. Ik iets meer dan hij, maar we waren er allebei ongelukkig mee. En met de manier waarop het nu gaat loopt het een stuk soepeler en zijn we wél allebei gelukkig. Nou, prima toch? Dat kunnen we toch gewoon als twee volwassen mensen zo besloten hebben? Ik snap niet zo goed wat je probleem daarmee is, eerlijk gezegd.
[...]
Wat er 'mis' is aan jullie verdeling, imo, is dat jij tandenknarsend toekijkt als er weer eens te weinig luiers zijn. Alsof je dat al lang wist, maar het lekker niet wilde zeggen omdat voorraadbeheer zijn pakkie-an is. Het komt op mij 'passive-agressive' dat-zal-je-leren over, en dat zou mij nou net weer te veel energie kosten.
Waar haal je dat tandenknarsen vandaan? Dat is louter jouw interpretatie hoor. Ik houd me met die luiers niet bezig, dus als ze op zijn... nou ja, dan zijn ze op. Dat vind ik wel stom van hem, maar dat vind hij zelf ook. In 95% van de gevallen interesseert het me eerlijk gezegd geen biet en in de andere 5% van de gevallen is het voor mij een mooi lesje loslaten. Ook niks mis mee. Maar passief-agressief en "dat zal hem leren"? Dat maak JIJ ervan hoor. Feit is dát hij ervan leert, want hij zit er steeds meer bovenop.
En duhuh, als ik zie dat de luiers bijna op zijn, dan herinner ik hem daaraan als hij boodschappen gaat doen. Ik ga niet geforceerd mijn mond zitten houden onder het mom van "zal hem leren". Ik weet niet hoe je het verzonnen krijgt, maar zó gaan wij niet met elkaar om nee. Ik dacht dat ik toch net uitvoerig had verteld dat ik liever met mijn man omga als volwassene in plaats van hem als kind te behandelen.
quote:We hebben een basisverdeling die 'natuurlijk' is ontstaan: hij verdient de meeste poen en is daardoor het meest van huis. Daardoor doe ik meer tijdens de uren dat hij er niet is, en meestal heeft dat met kinders te maken. Voor de rest doen we het samen. Degene die het meeste zin heeft doet de boodschappen, degene die het minste tegenzin heeft doet de strijk, etc etc etc. En samen zijn we verantwoordelijk voor het eten in huis en de schone kleren aan ons lijf. Maar het is echt niet zo dat ik als een strenge PA elke avond de agenda voor de volgende dag sta op te dreunen.En als dit voor jullie werkt: prima toch? Wij liepen er -allebei- in vast. Ik iets meer dan hij, maar we waren er allebei ongelukkig mee. En met de manier waarop het nu gaat loopt het een stuk soepeler en zijn we wél allebei gelukkig. Nou, prima toch? Dat kunnen we toch gewoon als twee volwassen mensen zo besloten hebben? Ik snap niet zo goed wat je probleem daarmee is, eerlijk gezegd.
donderdag 15 april 2010 om 13:04
quote:koeky schreef op 15 april 2010 @ 12:58:
[...]
Ja, dat is dus het verschil. Wat vind je erger: de ergernis van het je man moeten herinneren aan zijn verantwoordelijkheden, of de ergernis van het feit dat het niet gebeurt. Ik vind het laatste erger, jij het eerste. Duidelijk.Ik zie niet zo veel ergernis in mijn geval. Tuurlijk is er wel eens sprake van ergernis (omgekeerd ook trouwens ), maar het grootste deel van de tijd kan het me eerlijk gezegd aan mijn reet roesten wanneer, waarom, of en hoe de dingen gedaan worden. Wat boeit het nou feitelijk allemaal? Niet zo veel toch? En als het dan een keertje wel boeit, dan zeg ik daar wat van en dan krijg ik terug dat als ik denk dat ik het beter kan, ik het maar gewoon zelf moet doen. En dat hij geen commentaar op mijn uitvoering van mijn verantwoordelijkheden heeft, dus dat ik ook niet moet zeuren over hoe hij het doet. En gelijk heeft hij.
[...]
Ja, dat is dus het verschil. Wat vind je erger: de ergernis van het je man moeten herinneren aan zijn verantwoordelijkheden, of de ergernis van het feit dat het niet gebeurt. Ik vind het laatste erger, jij het eerste. Duidelijk.Ik zie niet zo veel ergernis in mijn geval. Tuurlijk is er wel eens sprake van ergernis (omgekeerd ook trouwens ), maar het grootste deel van de tijd kan het me eerlijk gezegd aan mijn reet roesten wanneer, waarom, of en hoe de dingen gedaan worden. Wat boeit het nou feitelijk allemaal? Niet zo veel toch? En als het dan een keertje wel boeit, dan zeg ik daar wat van en dan krijg ik terug dat als ik denk dat ik het beter kan, ik het maar gewoon zelf moet doen. En dat hij geen commentaar op mijn uitvoering van mijn verantwoordelijkheden heeft, dus dat ik ook niet moet zeuren over hoe hij het doet. En gelijk heeft hij.
donderdag 15 april 2010 om 13:06
Ik herken ook wel wat in de OP, hoor.
Mijn vriend is echt wel 'traditioneel' opgevoed, met een vader die veel werkte en een moeder die voornamelijk het huishouden deed. Dat krijg ik er echt niet zo makkelijk uit, hoewel hij ook wel schoonmaakt thuis, bv. Maar koken, boodschappen, de was etc. blijft in zijn ogen 'vrouwenwerk'. Ondertussen ben ik dan een aantal dingen 'mannenwerk' gaan noemen (ook verdelen van verantwoordelijkheden/taken zeker?): gras maaien, auto's schoonmaken, onderhouden en laten keuren, vuilnisbakken,.... Al staat het gras een halve meter hoog, ik trek het mij niet aan.
Toen onze dochter werd geboren hebben we eerste 10 dagen in het ziekenhuis gelegen, waardoor ik al netjes was opgeleid door de vroedvrouwen daar wat betreft de verzorging enzo, dus liep de verdeling al scheef, van het moment dat we thuis kwamen. Dan nog een tijdje verlof natuurlijk en 14 maanden borstvoeding. Hij zal onze dochter wel laten eten en drinken als ik hem dat vraag en als ik zeg wat hij haar moet geven, anders heeft hij geen flauw benul van wat en hoe.
's Nachts sta ik ook altijd op eigenlijk. Vriendlief heeft zeer wisselende diensten en een grotere slaapbehoefte dan ik, dus ook dat zie ik niet echt veranderen.
Vooruitkijken en plannen kan ie ook al niet (wat klinkt dit allemaal erg, terwijl het wel meevalt hoor). Dus dat doe ik meestal ook voor hem. Als hij dochter naar kdv brengt, leg ik dus haar kleertjes klaar, vul het boekje in en zet een flesje melk klaar. Hij haalt ze dan uit bed, verschoont de luier, kleedt haar aan en warmt haar flesje op.
En als dochter ziek is, zorg ik voor een afspraak bij de dokter en ga er dan ook naar toe. Ik neem ook verlof om thuis te blijven (gaat bij mijn job wel veel gemakkelijker dan bij de zijne).
Hebben we dit allemaal voor de komst van onze dochter besproken? Niet heel uitvoerig eigenlijk. We waren al 8 jaar bij elkaar toen en ik kende hem al behoorlijk goed, dus ben ik er ook niet van geschrokken.
En eigenlijk gaat het gewoon goed zoals het nu gaat. Het is misschien niet 'eerlijk' verdeeld allemaal, maar ik ga daar echt geen hele dagen over zeuren, hoor. Al is het inderdaad wel lekker om eens flink te mopperen af en toe !
Mijn vriend is echt wel 'traditioneel' opgevoed, met een vader die veel werkte en een moeder die voornamelijk het huishouden deed. Dat krijg ik er echt niet zo makkelijk uit, hoewel hij ook wel schoonmaakt thuis, bv. Maar koken, boodschappen, de was etc. blijft in zijn ogen 'vrouwenwerk'. Ondertussen ben ik dan een aantal dingen 'mannenwerk' gaan noemen (ook verdelen van verantwoordelijkheden/taken zeker?): gras maaien, auto's schoonmaken, onderhouden en laten keuren, vuilnisbakken,.... Al staat het gras een halve meter hoog, ik trek het mij niet aan.
Toen onze dochter werd geboren hebben we eerste 10 dagen in het ziekenhuis gelegen, waardoor ik al netjes was opgeleid door de vroedvrouwen daar wat betreft de verzorging enzo, dus liep de verdeling al scheef, van het moment dat we thuis kwamen. Dan nog een tijdje verlof natuurlijk en 14 maanden borstvoeding. Hij zal onze dochter wel laten eten en drinken als ik hem dat vraag en als ik zeg wat hij haar moet geven, anders heeft hij geen flauw benul van wat en hoe.
's Nachts sta ik ook altijd op eigenlijk. Vriendlief heeft zeer wisselende diensten en een grotere slaapbehoefte dan ik, dus ook dat zie ik niet echt veranderen.
Vooruitkijken en plannen kan ie ook al niet (wat klinkt dit allemaal erg, terwijl het wel meevalt hoor). Dus dat doe ik meestal ook voor hem. Als hij dochter naar kdv brengt, leg ik dus haar kleertjes klaar, vul het boekje in en zet een flesje melk klaar. Hij haalt ze dan uit bed, verschoont de luier, kleedt haar aan en warmt haar flesje op.
En als dochter ziek is, zorg ik voor een afspraak bij de dokter en ga er dan ook naar toe. Ik neem ook verlof om thuis te blijven (gaat bij mijn job wel veel gemakkelijker dan bij de zijne).
Hebben we dit allemaal voor de komst van onze dochter besproken? Niet heel uitvoerig eigenlijk. We waren al 8 jaar bij elkaar toen en ik kende hem al behoorlijk goed, dus ben ik er ook niet van geschrokken.
En eigenlijk gaat het gewoon goed zoals het nu gaat. Het is misschien niet 'eerlijk' verdeeld allemaal, maar ik ga daar echt geen hele dagen over zeuren, hoor. Al is het inderdaad wel lekker om eens flink te mopperen af en toe !
donderdag 15 april 2010 om 13:06
quote:Kalliope schreef op 15 april 2010 @ 12:34:
[...]
Ik zou ook geen moeite meer doen om dingen te onthouden als ik een gratis personal assistent zou hebben om dat voor me te doen.
Als je er al van uit gaat dat het hier gaat om 'geen moeite meer hoeven doen' dan kun je wel inpakkena ls partner zijnde.
Je gaat toch uit van de goede wil van de ander? Hoe zit het anders verder met de relatie?
Als ik een keer uit mijn slof schiet omdat ik pasta wil maken en er om 17:55 achter kom dat er geen bloem meer is omdat mijn man de week ervoor alles heeft opgemaakt, dan nog ga ik er neit van uit dat hij dat uit gemakzucht heeft gedaan. Dan ben ik pissig (want geen pasta) en dan zeg ik dat ie, als hij de volgende keer de bodem van de pot ziet, het even op het lijstje moet zetten.
Mijn man is in dit geval zelf even naar de Appie gefietst om nieuwe bloem te halen ( 4 kilo; 'dat gebeurt me voorlopig niet nog een keer' ) en nu denk ik er om even in de pot te kijken als ik besluit pasta te eten.
En ik hoop dan dat hij eraan denkt de volgende keer het even op te schrijven als hij bijna bij de bodem is.
Als ik zommige verhalen hier lees lijkt het wel of de relatie een machtsstrijd is, een samenleveningsvorm tussen twee mensen die elkaar eigenlijk niet zo leuk vinden. Zich zuchtend en steunen van het ene verwijt naar het andere slepen....
Jammer hoor, het kan nl zo leuk zijn als je je soms weer eens even bedenkt waarom je ook alweer met hem samen bent, waar je verliefd op bent geworden. Eens kijkt naar zijn lieve gezicht, hoe hij je altijd weer aan het schaterlachen krijgt, hoe leuk hij stoeit met de kinderen.
Altijd amar die strijd lijkt me gewoon echt neit gezellig.
[...]
Ik zou ook geen moeite meer doen om dingen te onthouden als ik een gratis personal assistent zou hebben om dat voor me te doen.
Als je er al van uit gaat dat het hier gaat om 'geen moeite meer hoeven doen' dan kun je wel inpakkena ls partner zijnde.
Je gaat toch uit van de goede wil van de ander? Hoe zit het anders verder met de relatie?
Als ik een keer uit mijn slof schiet omdat ik pasta wil maken en er om 17:55 achter kom dat er geen bloem meer is omdat mijn man de week ervoor alles heeft opgemaakt, dan nog ga ik er neit van uit dat hij dat uit gemakzucht heeft gedaan. Dan ben ik pissig (want geen pasta) en dan zeg ik dat ie, als hij de volgende keer de bodem van de pot ziet, het even op het lijstje moet zetten.
Mijn man is in dit geval zelf even naar de Appie gefietst om nieuwe bloem te halen ( 4 kilo; 'dat gebeurt me voorlopig niet nog een keer' ) en nu denk ik er om even in de pot te kijken als ik besluit pasta te eten.
En ik hoop dan dat hij eraan denkt de volgende keer het even op te schrijven als hij bijna bij de bodem is.
Als ik zommige verhalen hier lees lijkt het wel of de relatie een machtsstrijd is, een samenleveningsvorm tussen twee mensen die elkaar eigenlijk niet zo leuk vinden. Zich zuchtend en steunen van het ene verwijt naar het andere slepen....
Jammer hoor, het kan nl zo leuk zijn als je je soms weer eens even bedenkt waarom je ook alweer met hem samen bent, waar je verliefd op bent geworden. Eens kijkt naar zijn lieve gezicht, hoe hij je altijd weer aan het schaterlachen krijgt, hoe leuk hij stoeit met de kinderen.
Altijd amar die strijd lijkt me gewoon echt neit gezellig.
donderdag 15 april 2010 om 13:10
quote:koeky schreef op 15 april 2010 @ 12:55:
[...]
En ik heb geen zin om het eerst 100x fout te laten gaan, wachtend op dat leer-effect. Ik ben namelijk zelf wel nogal van de structuur, en ik baal ervan als de dingen niet goed lopen, dat is namelijk heel vervelend in een huishouden met 3 kleine kinderen en 2 banen. Maar goed, zoals iemand anders net al zei, je kunt eenzelfde probleem op verschillende manieren oplossen, dit is onze manier en wij varen daar wel bij, en een ander heeft liever de trial-and-error manier. Iedereen blij.
En nu moet ik weer eens aan het werk denk ik Oh, had deze nog niet gelezen. Even de vetgedrukte zin: jij hecht aan structuur, jij baalt ervan als de dingen niet goed lopen, maar dat is daarmee nog niet vervelend hoor, als dat gebeurt. Dat vind jij vervelend. Maar je man denkt daar blijkbaar heel anders over, anders zou hij het wel oppakken.
Dat is iets wat ik echt heb moeten leren, dat loslaten verder gaat dan alleen maar "geen commentaar hebben op de manier waarop hij de wc schoonmaakt", maar dat het óók inhoudt dat ik het moet accepteren als dingen -voor mijn gevoel- in het honderd lopen. Dat lopen ze namelijk 9 van de 10 keer niet, het vraagt hooguit een wat flexibeler opstelling. En grappig genoeg geeft die flexibeler opstelling mij óók rust. Dan maar even níet alle ballen in de lucht. Zo lang er geen doden en gewonden vallen, doen we het goed. En voor al het andere is wel een oplossing te verzinnen, mocht de nood aan de man komen.
[...]
En ik heb geen zin om het eerst 100x fout te laten gaan, wachtend op dat leer-effect. Ik ben namelijk zelf wel nogal van de structuur, en ik baal ervan als de dingen niet goed lopen, dat is namelijk heel vervelend in een huishouden met 3 kleine kinderen en 2 banen. Maar goed, zoals iemand anders net al zei, je kunt eenzelfde probleem op verschillende manieren oplossen, dit is onze manier en wij varen daar wel bij, en een ander heeft liever de trial-and-error manier. Iedereen blij.
En nu moet ik weer eens aan het werk denk ik Oh, had deze nog niet gelezen. Even de vetgedrukte zin: jij hecht aan structuur, jij baalt ervan als de dingen niet goed lopen, maar dat is daarmee nog niet vervelend hoor, als dat gebeurt. Dat vind jij vervelend. Maar je man denkt daar blijkbaar heel anders over, anders zou hij het wel oppakken.
Dat is iets wat ik echt heb moeten leren, dat loslaten verder gaat dan alleen maar "geen commentaar hebben op de manier waarop hij de wc schoonmaakt", maar dat het óók inhoudt dat ik het moet accepteren als dingen -voor mijn gevoel- in het honderd lopen. Dat lopen ze namelijk 9 van de 10 keer niet, het vraagt hooguit een wat flexibeler opstelling. En grappig genoeg geeft die flexibeler opstelling mij óók rust. Dan maar even níet alle ballen in de lucht. Zo lang er geen doden en gewonden vallen, doen we het goed. En voor al het andere is wel een oplossing te verzinnen, mocht de nood aan de man komen.
