Kinderen
alle pijlers
Beploetermoederen
donderdag 15 april 2010 om 10:45
Ik moet even mijn baalmoment kwijt. Kind, half jaar oud, is ziek. Alweer. Buikgriep. En natuurlijk ben ik weer het bokje, en natuurlijk kan ik weeeeer niet naar mijn werk. Ik raak er zo langzamerhand behoorlijk gefrustreerd van. Ik krijg m'n werk gewoon niet af zo. Man is natuurlijk weg, en pas om 00u thuis vannacht, zoals ook maandag en dinsdag. Ik ben het zo zat dat ik alles alleen moet doen.
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
donderdag 15 april 2010 om 16:17
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 16:00:
[...]
Hè shit zeg, ook deze zorgen er nog bij.
Is er iemand anders die je kunt bellen, om je in geval van nood te rijden? Sterkte ermee!Nee, ik heb geen backup in deze stad. We wonen er nog niet zo lang en ik ken hier niemand - misschien ook onderdeel van mijn frustratie . Maar ik weet inmiddels waar ik naartoe moet, mocht het misgaan vanavond, en er rijden zat taxi's, dus het komt goed!
[...]
Hè shit zeg, ook deze zorgen er nog bij.
Is er iemand anders die je kunt bellen, om je in geval van nood te rijden? Sterkte ermee!Nee, ik heb geen backup in deze stad. We wonen er nog niet zo lang en ik ken hier niemand - misschien ook onderdeel van mijn frustratie . Maar ik weet inmiddels waar ik naartoe moet, mocht het misgaan vanavond, en er rijden zat taxi's, dus het komt goed!
donderdag 15 april 2010 om 16:17
Impliciete man/vrouw rolverdelingen zullen hierin tot op zekere hoogte een rol spelen, ondanks de verbeterde positie van vrouwen in de huidige samenleving. Kijkende naar mijn eigen situatie moet ik constateren dat ik tegemoet kom aan een aantal gendernormen. Koken is iets dat ik bijvoorbeeld meer doe dan mijn man. Mijn man heeft daar wel waardering voor, en dat maakt een groot verschil in het ervaren en uitvoeren van de taken. Stereotype rolpatronen zullen voorlopig nog van invloed zijn op het individuele gedrag. Ondanks fulltime baan en het streven naar zelfactualisatie.
We moeten niet uit het oog verliezen dat het vaak de vrouwen zijn die denken te beschikken over een soort van exclusiviteitsrecht ten aanzien van de opvoeding en de verzorging van een kind. Misschien voor een deel wel te wijten aan 'hard wire', maar het zit hem denk ik vooral in het gedragsmatige aspect. Een man niet de kans geven om zorg te dragen voor een kind en het runnen van een huishouden, betekent ook dat je nieuwe positieve ervaringen afhoudt. Mannen kunnen namelijk uitstekend dergelijke taken uitvoeren, het betreft in geen geval een vrouwelijke dispositie.
We moeten niet uit het oog verliezen dat het vaak de vrouwen zijn die denken te beschikken over een soort van exclusiviteitsrecht ten aanzien van de opvoeding en de verzorging van een kind. Misschien voor een deel wel te wijten aan 'hard wire', maar het zit hem denk ik vooral in het gedragsmatige aspect. Een man niet de kans geven om zorg te dragen voor een kind en het runnen van een huishouden, betekent ook dat je nieuwe positieve ervaringen afhoudt. Mannen kunnen namelijk uitstekend dergelijke taken uitvoeren, het betreft in geen geval een vrouwelijke dispositie.
donderdag 15 april 2010 om 16:18
Maar Spinster, als je erop vast loopt... Mij geeft het juist vrijheid en rust. Dan maar even één geforceerd gesprek en één geforceerde verdeling. Het verloopt hier vervolgens niet anders dan bij willekeurig wie anders, maar het verschil is dat IK niet alle touwtjes in handen houd. Ik zie echt niet wat daar nou zo doodvermoeiend aan is.
donderdag 15 april 2010 om 16:28
Helemaal eens, Milaatje. Ik heb om gezondheidsredenen de afgelopen maanden noodgedwongen een flinke stap terug moeten doen, waardoor de volledige verantwoordelijkheid voor de zorg bij mijn man kwam te liggen. En dat leverde geen enkel probleem op. Ze is elke dag gekleed en gevoederd bij de crèche afgeleverd, ze is elke dag op tijd weer opgehaald, er stond elke dag eten op tafel en op een vergeten pak luiers en een opgestapelde afwas na liep het allemaal prima.
In eerdere periodes waarin het slecht ging en ik noodgedwongen een stap terug moest doen, werd ik toch nog elke keer gebeld met de vraag wat we gingen eten of wat er gehaald moest worden, hing het alsnog allemaal van mij af. Dit was nu voor het eerst eens níet aan de orde.
En daarnaast: juist door de vollédige verantwoordelijkheid af te stoten, heeft mijn man ook de vrijheid gekregen daar zijn eigen stijl en zijn eigen manieren in te ontwikkelen. Hij zit er een stuk minder bovenop dan ik, want dat zit nu eenmaal niet in zijn aard, maar omgekeerd kan ik van hem juist weer veel leren qua relaxte houding.
Overigens komen wij, grappig genoeg, allebei uit een huishouden waarin de vader kookt. De moeders doen weliswaar in beide gezinnen de was, maar voor de rest is alles in beide huishouden naar willekeur (of eigenlijk: naar voorkeur) verdeeld en niet naar klassiek rolpatroon.
Hier is de taakverdeling meer van praktische aard. Nou ja, en een beetje naar voorkeur, want de was -de enige huishoudelijke taak die ik niet strontvervelend vind- die doe ik. Behalve het strijkwerk dus, dat weiger ik kan ik niet.
In eerdere periodes waarin het slecht ging en ik noodgedwongen een stap terug moest doen, werd ik toch nog elke keer gebeld met de vraag wat we gingen eten of wat er gehaald moest worden, hing het alsnog allemaal van mij af. Dit was nu voor het eerst eens níet aan de orde.
En daarnaast: juist door de vollédige verantwoordelijkheid af te stoten, heeft mijn man ook de vrijheid gekregen daar zijn eigen stijl en zijn eigen manieren in te ontwikkelen. Hij zit er een stuk minder bovenop dan ik, want dat zit nu eenmaal niet in zijn aard, maar omgekeerd kan ik van hem juist weer veel leren qua relaxte houding.
Overigens komen wij, grappig genoeg, allebei uit een huishouden waarin de vader kookt. De moeders doen weliswaar in beide gezinnen de was, maar voor de rest is alles in beide huishouden naar willekeur (of eigenlijk: naar voorkeur) verdeeld en niet naar klassiek rolpatroon.
Hier is de taakverdeling meer van praktische aard. Nou ja, en een beetje naar voorkeur, want de was -de enige huishoudelijke taak die ik niet strontvervelend vind- die doe ik. Behalve het strijkwerk dus, dat weiger ik kan ik niet.
donderdag 15 april 2010 om 16:37
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 16:18:
Maar Spinster, als je erop vast loopt... Mij geeft het juist vrijheid en rust. Dan maar even één geforceerd gesprek en één geforceerde verdeling. Het verloopt hier vervolgens niet anders dan bij willekeurig wie anders, maar het verschil is dat IK niet alle touwtjes in handen houd. Ik zie echt niet wat daar nou zo doodvermoeiend aan is.Qwertu, lieve schat, als dat jullie manier is om het gezin op een over het algemeen ontspannende wijze draaiende te houden, dan is dat toch prima? Er is geen generale formule voor taakverdeling binnen het huishouden, en hoe je daar als partners mee omgaat. Je schrijft een paar pagina's eerder al dat het je zoveel rust geeft, het hanteren van een taakverdeling. Volgens mij is dat iets heel positiefs, ook voor de kwaliteit van je relatie. Laat je nou niet gek maken door normatieve uitspraken van anderen, zonde van je energie en volgens mij doe je het hartstikke goed.
Maar Spinster, als je erop vast loopt... Mij geeft het juist vrijheid en rust. Dan maar even één geforceerd gesprek en één geforceerde verdeling. Het verloopt hier vervolgens niet anders dan bij willekeurig wie anders, maar het verschil is dat IK niet alle touwtjes in handen houd. Ik zie echt niet wat daar nou zo doodvermoeiend aan is.Qwertu, lieve schat, als dat jullie manier is om het gezin op een over het algemeen ontspannende wijze draaiende te houden, dan is dat toch prima? Er is geen generale formule voor taakverdeling binnen het huishouden, en hoe je daar als partners mee omgaat. Je schrijft een paar pagina's eerder al dat het je zoveel rust geeft, het hanteren van een taakverdeling. Volgens mij is dat iets heel positiefs, ook voor de kwaliteit van je relatie. Laat je nou niet gek maken door normatieve uitspraken van anderen, zonde van je energie en volgens mij doe je het hartstikke goed.
donderdag 15 april 2010 om 16:42
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 16:18:
Maar Spinster, als je erop vast loopt... Mij geeft het juist vrijheid en rust. Dan maar even één geforceerd gesprek en één geforceerde verdeling. Het verloopt hier vervolgens niet anders dan bij willekeurig wie anders, maar het verschil is dat IK niet alle touwtjes in handen houd. Ik zie echt niet wat daar nou zo doodvermoeiend aan is.Als jullie er op vast liepen en dit blijkt voor jullie wél te werken dan is er niks mis mee. Sterker nog: dan ben ik blij voor jullie dat het werkt.
Wat het voor mij vermoeiend zou maken is dat het zo rigide klinkt. Ik vind het zelf heel prettig dat er schetsmatige taken hier in huis zijn verdeeld maar dat deze elke dag zonder enige moeite en met een beetje simpel communiceren aangepast kunnen worden.
'Eindverantwoordelijkheden' opsplitsen doen we niet aan. Er klinkt zo weinig 'Wij' in door naar mijn gevoel. Ik houd heel erg van autonomie en een eigen leven, maar als zelfs ons gezamelijk huishouden al moet worden opgedeeld volgens vastgelegde schema's van 'Hij' en 'Ik'...... Ik zou me er alleen in voelen, ondanks dat je samen leeft, geloof ik.
Maar waarschijnlijk is die ervaring persoonlijk, want voor jullie werkt het dus wel.
Maar Spinster, als je erop vast loopt... Mij geeft het juist vrijheid en rust. Dan maar even één geforceerd gesprek en één geforceerde verdeling. Het verloopt hier vervolgens niet anders dan bij willekeurig wie anders, maar het verschil is dat IK niet alle touwtjes in handen houd. Ik zie echt niet wat daar nou zo doodvermoeiend aan is.Als jullie er op vast liepen en dit blijkt voor jullie wél te werken dan is er niks mis mee. Sterker nog: dan ben ik blij voor jullie dat het werkt.
Wat het voor mij vermoeiend zou maken is dat het zo rigide klinkt. Ik vind het zelf heel prettig dat er schetsmatige taken hier in huis zijn verdeeld maar dat deze elke dag zonder enige moeite en met een beetje simpel communiceren aangepast kunnen worden.
'Eindverantwoordelijkheden' opsplitsen doen we niet aan. Er klinkt zo weinig 'Wij' in door naar mijn gevoel. Ik houd heel erg van autonomie en een eigen leven, maar als zelfs ons gezamelijk huishouden al moet worden opgedeeld volgens vastgelegde schema's van 'Hij' en 'Ik'...... Ik zou me er alleen in voelen, ondanks dat je samen leeft, geloof ik.
Maar waarschijnlijk is die ervaring persoonlijk, want voor jullie werkt het dus wel.
donderdag 15 april 2010 om 16:47
Ik sta er toch anders in. Wat mij opvalt in veel huishoudelijke discussies is dat de vrouw de norm bepaald en dat deze norm heilig is. Aan de hand van de norm worden de taken/verantwoordelijkheden/klussen verdeeld. Ik ben, na ongeveer een jaar ergenis tot de conclusie gekomen dat het mijn probleem is als ik me erger aan iets, omdat ik alleen mijn eigen norm hanteer.
Een aantal dingen moeten gebeuren, daar waren man en ik het vrij snel over eens. De was moet gedaan, er moeten boodschappen gedaan en gekookt. De rest is toch redelijk aan discussie onderhevig.
Zo vind ik bijvoorbeeld dat het toilet met 2 scheefplassende kinderen elke dag gesopt moet worden. Manlief heeft echt een ander reukorgaan dan ik en vind dit niet nodig. Dan kan ik natuurlijk in taakjes en verantwoordelijkheden denken, maar ik vind het toch niet helemaal fair om man met mijn schoonmaakdrang op te schepen. En dus poets ik elke dag het toilet.
Zo ook met opruimen. Ik kan niet tegen troep. Man wel. Maar er staat toch nergens wettelijk vastgelegd dat troep slecht is en verbannen moet worden. Ik heb er last van, dus ik ruim op (waarbij ik zijn bende overigens gewoon in zijn kast kwak, er zijn grenzen).
Doe ik meer in het huishouden? Ik heb echt werkelijkwaar geen idee. Vast wel, gezien mijn neurotische opruimwoede. Maar zeker weten doe ik het niet.
En wat natuurlijk enorm helpt is een werkster.
Een aantal dingen moeten gebeuren, daar waren man en ik het vrij snel over eens. De was moet gedaan, er moeten boodschappen gedaan en gekookt. De rest is toch redelijk aan discussie onderhevig.
Zo vind ik bijvoorbeeld dat het toilet met 2 scheefplassende kinderen elke dag gesopt moet worden. Manlief heeft echt een ander reukorgaan dan ik en vind dit niet nodig. Dan kan ik natuurlijk in taakjes en verantwoordelijkheden denken, maar ik vind het toch niet helemaal fair om man met mijn schoonmaakdrang op te schepen. En dus poets ik elke dag het toilet.
Zo ook met opruimen. Ik kan niet tegen troep. Man wel. Maar er staat toch nergens wettelijk vastgelegd dat troep slecht is en verbannen moet worden. Ik heb er last van, dus ik ruim op (waarbij ik zijn bende overigens gewoon in zijn kast kwak, er zijn grenzen).
Doe ik meer in het huishouden? Ik heb echt werkelijkwaar geen idee. Vast wel, gezien mijn neurotische opruimwoede. Maar zeker weten doe ik het niet.
En wat natuurlijk enorm helpt is een werkster.
donderdag 15 april 2010 om 16:47
Spinster, grappig genoeg voelde het hiervoor voor mij vooral aan als "ik" en is het door deze verdeling juist meer "wij" geworden. Het huishouden en de zorg zijn júist door deze ingreep een gedeelde verantwoordelijkheid geworden, in plaats van die van één persoon (die dan wat orders uitdeelde aan de ander).
Het is ook niet alsof we nooit meer samen staan te koken hoor, of samen staan af te wassen. Maar hiervoor deed ík dat soort dingen, simpelweg omdat ik er eerder aan dacht of omdat ik er beter in ben of meer routine in had. Daar kwam toch ook heel weinig "wij" bij kijken.
Het is ook niet alsof we nooit meer samen staan te koken hoor, of samen staan af te wassen. Maar hiervoor deed ík dat soort dingen, simpelweg omdat ik er eerder aan dacht of omdat ik er beter in ben of meer routine in had. Daar kwam toch ook heel weinig "wij" bij kijken.
donderdag 15 april 2010 om 17:13
Baunie, met jou eens,
Ik vind het heerlijk om die duidelijke taakverdeling te hebben (hij zijn eigen zaak, ik de administratie thuis, zorg voor kind en huishouden) en kan dan ook doen wat ík nodig vind.
Ooit ging manlief enthousiast zijn eigen shirt strijken, bleef de opdruk aan het strijkijzer plakken. Zowel shirt als ijzer kapot, dus dat bevestigde maar weer eens dat het goed is dat we allebei doen waar we het beste in zijn.
En we complimenteren elkaar, allebei blij.
Maar toen ik nog 3 dagen buiten de deur werkte en zoon jonger was, ging het eigenlijk wel vergelijkbaar als bij Sophia12.
Het waren weliswaar 'kleine' irritaties, maar toch.
Toch blijven zoeken naar de situatie waar jullie allebei vrede mee hebben en rust bij kunnen vinden. Wat dat is, voor iedereen verschillend toch??!!
Ik vind het heerlijk om die duidelijke taakverdeling te hebben (hij zijn eigen zaak, ik de administratie thuis, zorg voor kind en huishouden) en kan dan ook doen wat ík nodig vind.
Ooit ging manlief enthousiast zijn eigen shirt strijken, bleef de opdruk aan het strijkijzer plakken. Zowel shirt als ijzer kapot, dus dat bevestigde maar weer eens dat het goed is dat we allebei doen waar we het beste in zijn.
En we complimenteren elkaar, allebei blij.
Maar toen ik nog 3 dagen buiten de deur werkte en zoon jonger was, ging het eigenlijk wel vergelijkbaar als bij Sophia12.
Het waren weliswaar 'kleine' irritaties, maar toch.
Toch blijven zoeken naar de situatie waar jullie allebei vrede mee hebben en rust bij kunnen vinden. Wat dat is, voor iedereen verschillend toch??!!
donderdag 15 april 2010 om 17:23
donderdag 15 april 2010 om 21:50
quote:whopper schreef op 15 april 2010 @ 15:36:
[...]
Ja maar dat is toch het hele punt? Wil je dat je man aanleren omdat JIJ het belangrijk vindt?
Ik vind het fijn iets gestreken uit de kast te halen dus ik strijk het.
Hij vindt weer andere dingen fijn en dus regelt hij dat voor zichzelf. En als hij dan een keer een was wegwerkt dan ben ik de laatste die gaat zeiken dat het niet gestreken is.
Mijn man doet ontzettend veel in huis en met en voor ons gezin. Naast het een drukke baan. Dan zou ik gaan zeiken over de was?
Laat staan hem willen leren hoe hij het op mijn manier meot doen....
Whopper, het werkt allebei de kanten op. We doen allebei dingen die we zelf niet zo belangrijk vinden, maar waar we van weten dat de ander het wel belangrijk vindt, gewoon omdat we rekening met elkaar houden, en we zijn ons er allebei van bewust dat onze eigen manier niet zaligmakend is.
Ik vind het belangrijker dat de badkamer schoon is dan mijn man, dus maakt hij regelmatig schoon op een moment dat hij het nog niet zo nodig vindt. Hij heeft meer moeite met rommel dan ik, dus ruim ik vaker op dan ik zou doen als ik niet met hem in 1 huis woonde. Bevalt prima. Wel of geen piemel hebben, maakt verder niks uit voor onze vermogens rekening met elkaar te houden.
[...]
Ja maar dat is toch het hele punt? Wil je dat je man aanleren omdat JIJ het belangrijk vindt?
Ik vind het fijn iets gestreken uit de kast te halen dus ik strijk het.
Hij vindt weer andere dingen fijn en dus regelt hij dat voor zichzelf. En als hij dan een keer een was wegwerkt dan ben ik de laatste die gaat zeiken dat het niet gestreken is.
Mijn man doet ontzettend veel in huis en met en voor ons gezin. Naast het een drukke baan. Dan zou ik gaan zeiken over de was?
Laat staan hem willen leren hoe hij het op mijn manier meot doen....
Whopper, het werkt allebei de kanten op. We doen allebei dingen die we zelf niet zo belangrijk vinden, maar waar we van weten dat de ander het wel belangrijk vindt, gewoon omdat we rekening met elkaar houden, en we zijn ons er allebei van bewust dat onze eigen manier niet zaligmakend is.
Ik vind het belangrijker dat de badkamer schoon is dan mijn man, dus maakt hij regelmatig schoon op een moment dat hij het nog niet zo nodig vindt. Hij heeft meer moeite met rommel dan ik, dus ruim ik vaker op dan ik zou doen als ik niet met hem in 1 huis woonde. Bevalt prima. Wel of geen piemel hebben, maakt verder niks uit voor onze vermogens rekening met elkaar te houden.
vrijdag 16 april 2010 om 07:56
Heb toevallig gisteren mezelf voor m'n hoofd geslagen, omdat ik ontevreden was over mijn wederhelft. Ik begon me superieur te voelen: ik kan beter voor een kind zorgen dan hij, vreselijk! Ik doe het alleen maar anders. En als ik de man was, zou ik denken; bekijk het dan even lekker en dat deed ie van mij nog niet eens!
maandag 19 april 2010 om 12:54
Hee Youk, lief dat je het vraagt. Het gaat redelijk. Ze heeft nog steeds buikgriep, eet weinig, veel diarree, maar gelukkig spuugt ze niet meer zo. Man en ik zijn zaterdag (samen ) met haar naar de huisartsenpost geweest; ze was niet uitgedroogd, ze moet het gewoon uitzieken. We wachten het af. Ze is nog steeds vrolijk, al drinkt ze heel weinig.
Inmiddels is man ook ziek, en kan hij dus fijn op haar passen
Inmiddels is man ook ziek, en kan hij dus fijn op haar passen
