Kinderen
alle pijlers
Ongewenste kinderwens
vrijdag 16 april 2010 om 15:46
Hallo! Ik lees al af en toe mee op dit forum maar nu heb ik me ook aangemeld. Ik heb namelijk zelf een 'probleem' waar ik graag deskundig advies over wil
Het zit zo.
Ik heb al vanaf mijn twaalfde ongeveer een hele sterke kinderwens. Ik pas ook altijd zo veel mogelijk op en vind het heerlijk om bij mijn kleine neefjes en nichtjes te zijn. Eigenlijk zou ik echter zelf graag kinderen willen... Als in, heel graag. Inmiddels ben ik negentien, 7 jaar verder dus en het was in die tijd echt niet leuk om te moeten 'wachten'. Ik heb periodes dat ik er minder aan denk en periodes dat ik hier heel veel mee bezig ben en dan ook overal zwangere vrouwen en kleine kinderen zie en daar heb ik het dan echt heel erg moeilijk mee.
Op het moment heb ik al vier jaar een vriend die hier ook van weet. Hij wilde rond zijn dertigste kinderen maar wil dit voor mij wel vervroegen. Wel zijn zijn voorwaarden, hele logische, dat wij beiden eerst onze studies afmaken (nog 3 jaar...) en een baan hebben, een huis hebben en getrouwd zijn. Als het een beetje meezit en we aan de laatste twee niet te hoge eisen stellen zouden we dus over 4/5 jaar kunnen beginnen met 'proberen'. Dan ben ik dus 23/24. Het probleem is dat deze tijd nog zo ontzettend lang lijkt.
Ook doe ik momenteel de pabo, om toch bij kinderen te kunnen zijn, maar is dit eigenlijk niet mijn ding. Stoppen betekend echter dat ik nog een jaar studietijd toevoeg.
De vraag is wat ik hier nu mee moet.
Stiekem de pil vergeten en zwanger worden is voor mij absoluut geen optie. Maar in de periodes dat ik hier zo erg mee zit speel ik zelfs met de gedachte, niet dat ik het echt zou doen, om het uit te maken en een one-night-stand op te pikken...
Mijn vraag is nu eigenlijk...
Zijn hier meer mensen met dit probleem?
Heeft iemand tips of ervaringen om mij van die kinderwens af te leiden?
Zijn hier misschien jonge moeders met ervaringen? Wat vind je van het jonge moederschap? Zou je het weer doen?
En puur voor mijn beeldvorming, zijn hier ook alleenstaande moeders? Zonder opleiding? Red je het / hoe red je het?
Een heel verhaal maar ik hoop echt op goede reacties want ik zit hier echt mee! O, en alsjeblieft geen reacties van 'je bent nog zo jong, geniet van je vrijheid, je vergooit je toekomst'. Dat weet ik ook allemaal wel maar ondertussen heb ik nog wel die drang. Hieronder een artikel dat me weer aan het twijfelen bracht...
http://www.peuteren.nl/zwanger/jonge_mo ... oeders.php
Het zit zo.
Ik heb al vanaf mijn twaalfde ongeveer een hele sterke kinderwens. Ik pas ook altijd zo veel mogelijk op en vind het heerlijk om bij mijn kleine neefjes en nichtjes te zijn. Eigenlijk zou ik echter zelf graag kinderen willen... Als in, heel graag. Inmiddels ben ik negentien, 7 jaar verder dus en het was in die tijd echt niet leuk om te moeten 'wachten'. Ik heb periodes dat ik er minder aan denk en periodes dat ik hier heel veel mee bezig ben en dan ook overal zwangere vrouwen en kleine kinderen zie en daar heb ik het dan echt heel erg moeilijk mee.
Op het moment heb ik al vier jaar een vriend die hier ook van weet. Hij wilde rond zijn dertigste kinderen maar wil dit voor mij wel vervroegen. Wel zijn zijn voorwaarden, hele logische, dat wij beiden eerst onze studies afmaken (nog 3 jaar...) en een baan hebben, een huis hebben en getrouwd zijn. Als het een beetje meezit en we aan de laatste twee niet te hoge eisen stellen zouden we dus over 4/5 jaar kunnen beginnen met 'proberen'. Dan ben ik dus 23/24. Het probleem is dat deze tijd nog zo ontzettend lang lijkt.
Ook doe ik momenteel de pabo, om toch bij kinderen te kunnen zijn, maar is dit eigenlijk niet mijn ding. Stoppen betekend echter dat ik nog een jaar studietijd toevoeg.
De vraag is wat ik hier nu mee moet.
Stiekem de pil vergeten en zwanger worden is voor mij absoluut geen optie. Maar in de periodes dat ik hier zo erg mee zit speel ik zelfs met de gedachte, niet dat ik het echt zou doen, om het uit te maken en een one-night-stand op te pikken...
Mijn vraag is nu eigenlijk...
Zijn hier meer mensen met dit probleem?
Heeft iemand tips of ervaringen om mij van die kinderwens af te leiden?
Zijn hier misschien jonge moeders met ervaringen? Wat vind je van het jonge moederschap? Zou je het weer doen?
En puur voor mijn beeldvorming, zijn hier ook alleenstaande moeders? Zonder opleiding? Red je het / hoe red je het?
Een heel verhaal maar ik hoop echt op goede reacties want ik zit hier echt mee! O, en alsjeblieft geen reacties van 'je bent nog zo jong, geniet van je vrijheid, je vergooit je toekomst'. Dat weet ik ook allemaal wel maar ondertussen heb ik nog wel die drang. Hieronder een artikel dat me weer aan het twijfelen bracht...
http://www.peuteren.nl/zwanger/jonge_mo ... oeders.php
vrijdag 16 april 2010 om 22:30
Ik heb het laatst in een ander topic ook al geschreven: wat is er mis met een uitgesteld verlangen?
Vriend en ik willen HEEL graag verhuizen naar een ander huis, maar er moeten eerst twee huizen verkocht worden en dan houden we een restschuld die weggewerkt moet worden. Ik heb ook een heel dringend gevoel om nu eindelijk eens te gaan settelen in een huis waar we blijven, maar helaas, we moeten nog 2 á 3 jaar wachten.
Hartstikke fijn dat het voor zovelen goed heeft uitgepakt, jong moeder (hoewel ik bij de meesten lees dat het in eerste instantie niet gepland was), maar hoe erg is het om je wens nog even in de ijskast te zetten en eerst je leven op te bouwen?
Vriend en ik willen HEEL graag verhuizen naar een ander huis, maar er moeten eerst twee huizen verkocht worden en dan houden we een restschuld die weggewerkt moet worden. Ik heb ook een heel dringend gevoel om nu eindelijk eens te gaan settelen in een huis waar we blijven, maar helaas, we moeten nog 2 á 3 jaar wachten.
Hartstikke fijn dat het voor zovelen goed heeft uitgepakt, jong moeder (hoewel ik bij de meesten lees dat het in eerste instantie niet gepland was), maar hoe erg is het om je wens nog even in de ijskast te zetten en eerst je leven op te bouwen?
vrijdag 16 april 2010 om 22:47
Niet. Helemaal niet. Maar je moet het wel goed een plekje geven en dat begint met accepteren dat het er voorlopig niet in zit. Het effect dat het op mij een beetje heeft is dat ik juist heel bang ben om zwanger te worden omdat ik het niet weg zou kunnen laten halen en alles dan heel ingewikkeld wordt. Kortom, ik wil heel graag een kind maar wil niet zwanger worden
vrijdag 16 april 2010 om 22:50
quote:layla1969 schreef op 16 april 2010 @ 20:41:
[...]
Alles leuk en wel, maar TO is pas 18, dus dat scheelt wel ff 5 jaar. Als ze over 3 jaar klaar is met haar studie is ze nog pas 21, dus dan is ze nog jong genoeg om aan kinderen te beginnen.
Meid, ik vind je vriend heel verstandig. Ik snap best dat je kinderen super vindt (dat zijn ze ook) maar een paar jaar wachten is echt niet onoverkomelijk. Geniet nog lekker van de tijd samen met je vriend, zonder gebroken nachten etc. Er is nog zoveel te doen, je kunt verre reizen maken met zijn 2en etc. Kinderen zijn heel geweldig, maar een paar jaar later ben je nog steeds een heel jonge moeder en kun je er misschien nog wel meer van genieten dan nu. Het is echt niet altijd zo rooskleurig als je je van te voren kan bedenken, het brengt echt veel verantwoordelijkheid met zich mee.
Allereerst: TO vraagt om ervaringen van andere jonge moeders. En die geef ik. Die is toevallig erg positief.
Ik was ook 21 toen mijn dochter geboren werd en ik vind je reactie verder vreselijk betuttelend. Misschien wil TO wel helemaal geen verre reizen maken. En waarom voelt iedereen toch zo de behoefte om tegen wat jongere vrouwen te zeggen dat het 'zo veel verantwoordelijkheid met zich meebrengt' en 'het allemaal niet zo rooskleurig is dan je denkt'. Vinden jullie het dan zo vreselijk om kinderen te hebben?
[...]
Alles leuk en wel, maar TO is pas 18, dus dat scheelt wel ff 5 jaar. Als ze over 3 jaar klaar is met haar studie is ze nog pas 21, dus dan is ze nog jong genoeg om aan kinderen te beginnen.
Meid, ik vind je vriend heel verstandig. Ik snap best dat je kinderen super vindt (dat zijn ze ook) maar een paar jaar wachten is echt niet onoverkomelijk. Geniet nog lekker van de tijd samen met je vriend, zonder gebroken nachten etc. Er is nog zoveel te doen, je kunt verre reizen maken met zijn 2en etc. Kinderen zijn heel geweldig, maar een paar jaar later ben je nog steeds een heel jonge moeder en kun je er misschien nog wel meer van genieten dan nu. Het is echt niet altijd zo rooskleurig als je je van te voren kan bedenken, het brengt echt veel verantwoordelijkheid met zich mee.
Allereerst: TO vraagt om ervaringen van andere jonge moeders. En die geef ik. Die is toevallig erg positief.
Ik was ook 21 toen mijn dochter geboren werd en ik vind je reactie verder vreselijk betuttelend. Misschien wil TO wel helemaal geen verre reizen maken. En waarom voelt iedereen toch zo de behoefte om tegen wat jongere vrouwen te zeggen dat het 'zo veel verantwoordelijkheid met zich meebrengt' en 'het allemaal niet zo rooskleurig is dan je denkt'. Vinden jullie het dan zo vreselijk om kinderen te hebben?
vrijdag 16 april 2010 om 22:58
quote:Kastanjez schreef op 16 april 2010 @ 22:30:
Hartstikke fijn dat het voor zovelen goed heeft uitgepakt, jong moeder (hoewel ik bij de meesten lees dat het in eerste instantie niet gepland was), maar hoe erg is het om je wens nog even in de ijskast te zetten en eerst je leven op te bouwen?
bij mij dus wel gepland. maar hoe erg het is om die wens in de ijskast te zetten weet ik niet, voor mij was de wens groot en toen de omstandigheden dus goed genoeg waren zijn we er voor gegaan. want waarom zou je wachten als je het graag wilt en het kan?
dingen als reizen, uitgaan of werk? is (welllicht in andere mate) best mogelijk als je oppas kunt regelen.
offtopic summer
Hartstikke fijn dat het voor zovelen goed heeft uitgepakt, jong moeder (hoewel ik bij de meesten lees dat het in eerste instantie niet gepland was), maar hoe erg is het om je wens nog even in de ijskast te zetten en eerst je leven op te bouwen?
bij mij dus wel gepland. maar hoe erg het is om die wens in de ijskast te zetten weet ik niet, voor mij was de wens groot en toen de omstandigheden dus goed genoeg waren zijn we er voor gegaan. want waarom zou je wachten als je het graag wilt en het kan?
dingen als reizen, uitgaan of werk? is (welllicht in andere mate) best mogelijk als je oppas kunt regelen.
offtopic summer
vrijdag 16 april 2010 om 23:03
Vlinder
Nou zo zie ik het ook! Ik heb dus zelden het gevoel dat mijn kind mij ook maar ergens in belemmerd. Waar een wil is, is een weg.
Ze gaat gewoon mee naar vrienden/etentjes/vakanties en als wij een keer samen weg willen staan de hulptroepen buiten in de rij. En zeker een keer per week ga ik ook iets in mijn eentje doen.
En carrière maken hoeft het ook echt niet in de weg te staan, het is allemaal maar net hoe je er zelf in staat.
Nou zo zie ik het ook! Ik heb dus zelden het gevoel dat mijn kind mij ook maar ergens in belemmerd. Waar een wil is, is een weg.
Ze gaat gewoon mee naar vrienden/etentjes/vakanties en als wij een keer samen weg willen staan de hulptroepen buiten in de rij. En zeker een keer per week ga ik ook iets in mijn eentje doen.
En carrière maken hoeft het ook echt niet in de weg te staan, het is allemaal maar net hoe je er zelf in staat.
vrijdag 16 april 2010 om 23:32
quote:Kastanjez schreef op 16 april 2010 @ 22:30:
Ik heb het laatst in een ander topic ook al geschreven: wat is er mis met een uitgesteld verlangen?
.....
Hartstikke fijn dat het voor zovelen goed heeft uitgepakt, jong moeder (hoewel ik bij de meesten lees dat het in eerste instantie niet gepland was), maar hoe erg is het om je wens nog even in de ijskast te zetten en eerst je leven op te bouwen?
Yep, je toekomstwensen hoeven toch niet allemaal NU verwezenlijkt te worden? Net zoals Kastanjez wil ik ook heel, heel erg graag een mooi koophuis, vrijstaand, met ruime tuin, minimaal 5 kamers, twee badkamers enz enz...... Ik droom er al over sinds mijn 6e, om een eigen huis te hebben, op te knappen, kamers in te richten enz enz....
Maar omdat mijn vriend weer gaat studeren, zit dat er niet in. Nou ja, dan wachten we daar een paar jaar mee ipv nu een goedkoper kleiner huis te kopen. Nu hebben we een leuk huurhuis en dat is echt heel erg prima.
Dat is toch geen probleem? Ik weet niet hoeveel je eraan denkt en of je er continue ongelukkig over voelt, maar als je er meer last van hebt dan je zou willen, zou ik je nogmaals aanraden om er met een psycholoog oid over gaan praten.
De omstandigheden zijn er nog niet naar qua financiele zekerheid en je vriend wil nog niet.... het is zeer waarschijnlijk dat dit over een paar jaar anders is, dus waarom laat je die kinderwens niet even bekoelen?
Ik heb het laatst in een ander topic ook al geschreven: wat is er mis met een uitgesteld verlangen?
.....
Hartstikke fijn dat het voor zovelen goed heeft uitgepakt, jong moeder (hoewel ik bij de meesten lees dat het in eerste instantie niet gepland was), maar hoe erg is het om je wens nog even in de ijskast te zetten en eerst je leven op te bouwen?
Yep, je toekomstwensen hoeven toch niet allemaal NU verwezenlijkt te worden? Net zoals Kastanjez wil ik ook heel, heel erg graag een mooi koophuis, vrijstaand, met ruime tuin, minimaal 5 kamers, twee badkamers enz enz...... Ik droom er al over sinds mijn 6e, om een eigen huis te hebben, op te knappen, kamers in te richten enz enz....
Maar omdat mijn vriend weer gaat studeren, zit dat er niet in. Nou ja, dan wachten we daar een paar jaar mee ipv nu een goedkoper kleiner huis te kopen. Nu hebben we een leuk huurhuis en dat is echt heel erg prima.
Dat is toch geen probleem? Ik weet niet hoeveel je eraan denkt en of je er continue ongelukkig over voelt, maar als je er meer last van hebt dan je zou willen, zou ik je nogmaals aanraden om er met een psycholoog oid over gaan praten.
De omstandigheden zijn er nog niet naar qua financiele zekerheid en je vriend wil nog niet.... het is zeer waarschijnlijk dat dit over een paar jaar anders is, dus waarom laat je die kinderwens niet even bekoelen?
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
zondag 18 april 2010 om 16:14
Anakin, ik denk dat je vriend er heel verstandig over denkt. Maak je opleiding af, zorg dat jullie beiden een baan vinden en ga er dan voor. Je wilt je kindje toch straks ook wat te bieden hebben? Van alleen de liefde kan het niet leven. Ik denk dat je er echt spijt van gaat krijgen als je je opleiding niet afmaakt en een bijstandsmoeder wordt. Dan heb je echt geen cent te makken. Je bent pas 19, je hebt nog alle tijd om moeder te worden. Over 3 jaar ben je nog steeds hartstikke jong, maar dan heb je wel mooi een diploma op zak en kom je dus beter aan de bak! Dat is echt beter voor zowel jou als je kindje
zondag 18 april 2010 om 23:05
Zo! Wat ontzettend veel reacties in één weekeinde! Ik wilde overal op gaan reageren maar dat is nu niet echt te doen. Ik heb in ieder geval alles gelezen en ik ga proberen uit mijn hoofd op alle onderwerpen antwoord te geven.
Ik wil eerst even iets duidelijk maken. Hoe erg ik het soms ook vind dat ik dit 'probleem' heb, ik wil zelf ook eerst mijn studie afmaken. Dat is niet alleen een voorwaarde vanuit mijn vriend maar ook een voorwaarde die ik mezelf stel. Een eigen huis en trouwen hoeft van mij niet persé, huurhuisje vind ik ook prima maar ik respecteer de (voor)waarden van mijn vriend.
Ik ben in ieder geval heel erg blij om te lezen dat er meer mensen zijn met deze gevoelens en ook van mijn leeftijd / toen ze mijn leeftijd hadden. Met andere mensen dan mijn vriend praat ik hier eigenlijk nooit over omdat ik bang ben dat ze stom reageren dus dat wist ik niet. Of het iets hormonaals is... dat vind ik een interessante vraag. ik zal dat eens navragen bij mijn moeder/huisarts...
Verder heb ik mijn stukje nog eens doorgelezen en komt inderdaad misschien een beetje obsessief over. Ik heb dit dan ook in periode's dat het erger is en periodes dat ik er veel minder mee bezig ben. Dat eerste is vaak het geval wanneer ik net heb opgepast o.i.d. wat mij er weer meer aan herinnert. Maar echt obsessief, een belemmering in mijn dagelijks leven, nee dat is het niet. Ik ben ook gewoon gelukkig en wil geen kind om een of andere leegte op te vullen ofzo. Meer als aanvulling.
Over mijn studie. Het is niet zo dat ik er niet mee ga stoppen uit angst voor studievertraging en toen ik starte aan de pabo leek het me ook echt ontzettend leuk. Nu vind ik de stages en het lesgeven nog steeds geweldig alleen kan ik absoluut niet aarden op de (talige, ik had een technisch profiel) opleiding. Ik zit momenteel in een uitgebreid begeleidingstraject en zowel stoppen als doorgaan zijn nog open opties. De opleiding is namelijk maar drie jaar en het (leuke) beroep veel langer.
De reden dat ik zo graag kinderen wil... Daar kan ik niet echt een antwoord op geven. Het gevoel dat ik krijg wanneer ik met kinderen bezig ben, als de baby van mijn buurmeisje in mijn armen ligt te slapen, als ik lesgeef en ja, ook wanneer ik vervelende kinderen moet corrigeren... Ik vind dat er bijna niets mooiers bestaat.
Nog even kort over mijn laatste vraag in de TS; dat was echt alleen voor de beedvorming. Ik kan me namelijk niet voorstellen hoe dat gaat. Ik ga ECHT GEEN rare dingen uithalen en daarvoor houd ik ook veel te veel van mijn vriend.
Verder vind ik het altijd nogal raar wanneer mensen tegen meisjes zeggen die jong moeder (willen) worden: 'Het is zwaar' 'Je kan niet doorslapen' enz.
1. Ik neem niet aan dat dit minder zwaar word als je dertig bent. Waarschijnlijk juist niet aangezien je rond je 20 jonger, sterker, veerkrachtiger e.d. bent.
2. Zou dat voor jou een reden zijn om geen kinderen te willen of spijt te hebben van je kind?
Verder heb waarschijnlijk wel een rooskleuriger beeld dan een echte moeder maar minder dan sommige blijkbaar denken. Er zijn genoeg ouders in mijn omgeving, ik loop stage op een basisschool, mijn eigen broertjes en zusjes zijn de liefste niet... Ik weet dat het ook anders kan gaan. Wat betreft die vrijheid. Uhm, ja. Het is leuk, jong student en vrij zijn. Maar ook wer niet zo leuk.
Maedl, hoe ben jij die tijd dan 'doorgekomen'? En alle andere die hebben gewacht?
Ik vind een huisdier nemen een hele goede tip. Ik ga waarschijnlijk verhuizen naar een studentenhuis waar huisdieren wel zijn toegestaan dus dan denk ik dat ik eens langs het asiel ga
Summerbreeze, bedankt voor je verhaal en dat je het voor me 'opneemt' haha.
Bedankt voor alle reacties!
Als ik iets gemist heb, let me know, happy to answer. Hoop ik alleen dat niemand me herkend met zoveel info over mezelf :S
Ik wil eerst even iets duidelijk maken. Hoe erg ik het soms ook vind dat ik dit 'probleem' heb, ik wil zelf ook eerst mijn studie afmaken. Dat is niet alleen een voorwaarde vanuit mijn vriend maar ook een voorwaarde die ik mezelf stel. Een eigen huis en trouwen hoeft van mij niet persé, huurhuisje vind ik ook prima maar ik respecteer de (voor)waarden van mijn vriend.
Ik ben in ieder geval heel erg blij om te lezen dat er meer mensen zijn met deze gevoelens en ook van mijn leeftijd / toen ze mijn leeftijd hadden. Met andere mensen dan mijn vriend praat ik hier eigenlijk nooit over omdat ik bang ben dat ze stom reageren dus dat wist ik niet. Of het iets hormonaals is... dat vind ik een interessante vraag. ik zal dat eens navragen bij mijn moeder/huisarts...
Verder heb ik mijn stukje nog eens doorgelezen en komt inderdaad misschien een beetje obsessief over. Ik heb dit dan ook in periode's dat het erger is en periodes dat ik er veel minder mee bezig ben. Dat eerste is vaak het geval wanneer ik net heb opgepast o.i.d. wat mij er weer meer aan herinnert. Maar echt obsessief, een belemmering in mijn dagelijks leven, nee dat is het niet. Ik ben ook gewoon gelukkig en wil geen kind om een of andere leegte op te vullen ofzo. Meer als aanvulling.
Over mijn studie. Het is niet zo dat ik er niet mee ga stoppen uit angst voor studievertraging en toen ik starte aan de pabo leek het me ook echt ontzettend leuk. Nu vind ik de stages en het lesgeven nog steeds geweldig alleen kan ik absoluut niet aarden op de (talige, ik had een technisch profiel) opleiding. Ik zit momenteel in een uitgebreid begeleidingstraject en zowel stoppen als doorgaan zijn nog open opties. De opleiding is namelijk maar drie jaar en het (leuke) beroep veel langer.
De reden dat ik zo graag kinderen wil... Daar kan ik niet echt een antwoord op geven. Het gevoel dat ik krijg wanneer ik met kinderen bezig ben, als de baby van mijn buurmeisje in mijn armen ligt te slapen, als ik lesgeef en ja, ook wanneer ik vervelende kinderen moet corrigeren... Ik vind dat er bijna niets mooiers bestaat.
Nog even kort over mijn laatste vraag in de TS; dat was echt alleen voor de beedvorming. Ik kan me namelijk niet voorstellen hoe dat gaat. Ik ga ECHT GEEN rare dingen uithalen en daarvoor houd ik ook veel te veel van mijn vriend.
Verder vind ik het altijd nogal raar wanneer mensen tegen meisjes zeggen die jong moeder (willen) worden: 'Het is zwaar' 'Je kan niet doorslapen' enz.
1. Ik neem niet aan dat dit minder zwaar word als je dertig bent. Waarschijnlijk juist niet aangezien je rond je 20 jonger, sterker, veerkrachtiger e.d. bent.
2. Zou dat voor jou een reden zijn om geen kinderen te willen of spijt te hebben van je kind?
Verder heb waarschijnlijk wel een rooskleuriger beeld dan een echte moeder maar minder dan sommige blijkbaar denken. Er zijn genoeg ouders in mijn omgeving, ik loop stage op een basisschool, mijn eigen broertjes en zusjes zijn de liefste niet... Ik weet dat het ook anders kan gaan. Wat betreft die vrijheid. Uhm, ja. Het is leuk, jong student en vrij zijn. Maar ook wer niet zo leuk.
Maedl, hoe ben jij die tijd dan 'doorgekomen'? En alle andere die hebben gewacht?
Ik vind een huisdier nemen een hele goede tip. Ik ga waarschijnlijk verhuizen naar een studentenhuis waar huisdieren wel zijn toegestaan dus dan denk ik dat ik eens langs het asiel ga
Summerbreeze, bedankt voor je verhaal en dat je het voor me 'opneemt' haha.
Bedankt voor alle reacties!
Als ik iets gemist heb, let me know, happy to answer. Hoop ik alleen dat niemand me herkend met zoveel info over mezelf :S
maandag 19 april 2010 om 11:11
Tja...misschien nog eens goed met je vriend over hebben?
Ik heb altijd op jonge leeftijd een kinderwens gehad.
Altijd oppassen en ben zelfs aupair geweest en wilde altijd gewoon vroeg moeder worden. Nu ben ik 27 heb een vaste relatie maar nu blijkt dat ik geen kinderen kan krijgen ivm de vervroegde overgang. Ze weten niet wanneer het is begonnen maar het liefst was ik dan eerder met kinderen begonnen maar goed je weet het niet....
Liefs
Ik heb altijd op jonge leeftijd een kinderwens gehad.
Altijd oppassen en ben zelfs aupair geweest en wilde altijd gewoon vroeg moeder worden. Nu ben ik 27 heb een vaste relatie maar nu blijkt dat ik geen kinderen kan krijgen ivm de vervroegde overgang. Ze weten niet wanneer het is begonnen maar het liefst was ik dan eerder met kinderen begonnen maar goed je weet het niet....
Liefs
maandag 19 april 2010 om 14:24
quote:Love_L schreef op 19 april 2010 @ 11:11:
Tja...misschien nog eens goed met je vriend over hebben?
Ik heb altijd op jonge leeftijd een kinderwens gehad.
Altijd oppassen en ben zelfs aupair geweest en wilde altijd gewoon vroeg moeder worden. Nu ben ik 27 heb een vaste relatie maar nu blijkt dat ik geen kinderen kan krijgen ivm de vervroegde overgang. Ze weten niet wanneer het is begonnen maar het liefst was ik dan eerder met kinderen begonnen maar goed je weet het niet....
Liefs
Jezus wat verschrikkelijk...
Hoe ga je hier nu mee om?
Dat lijkt me echt een van de ergste dingen die je kunnen overkomen. Veel sterkte gewenst hierbij!
Tja...misschien nog eens goed met je vriend over hebben?
Ik heb altijd op jonge leeftijd een kinderwens gehad.
Altijd oppassen en ben zelfs aupair geweest en wilde altijd gewoon vroeg moeder worden. Nu ben ik 27 heb een vaste relatie maar nu blijkt dat ik geen kinderen kan krijgen ivm de vervroegde overgang. Ze weten niet wanneer het is begonnen maar het liefst was ik dan eerder met kinderen begonnen maar goed je weet het niet....
Liefs
Jezus wat verschrikkelijk...
Hoe ga je hier nu mee om?
Dat lijkt me echt een van de ergste dingen die je kunnen overkomen. Veel sterkte gewenst hierbij!
