Kinderen
alle pijlers
Gedwongen abortus
woensdag 21 april 2010 om 12:16
Hallo allemaal,
Ik kwam via via hier terrecht en ik dacht misschien helpt het wel als ik dit plaats en hier reacties op krijg..
Ik ben een meisje van 19 jaar, ik kwam erachter toen ik zwanger was toen ik 5 weken was. Mijn eerste gedachte was dat ik het wilde houden, omdat mijn vriend heel graag wilde dat ik zwanger werd. Ik mocht geen pil gebruiken, hij kocht pillen voor me om sneller zwanger te worden, hij vroeg elke maand of ik al ongesteld was geworden en hij was zelf naar de dokter geweest om te kijken of met hem alles goed was!
Dus dan is het logisch dat mijn eerste reactie heel erg blij was natuurlijk. Mijn vriend (waar ik al 9 maanden een relatie mee heb) reageerde ook heel erg blij en mijn geluk kon niet op. Een echt gezinnetje dacht ik, want ik ben helemaal van het huisje boompje beestje. Na anderhalve dag kreeg ik een telefoontje van zijn zus dat mijn vriend heel erg overstuur was en het kind eigenlijk helemaal niet wilde maar dat niet tegen mij durfde te zeggen. Ik vond dit zo raar want hij pushte mij letterlijk om zwanger te worden en ik kon het allemaal niet bevatten..
Nu is hij zo duidelijk in zijn standpunt: of ik kies voor hem en ik laat de baby weghalen of ik kies voor het kind en dan is hij weg. Ik vind dit zo'n moeilijke keuze, omdat ik heel erg veel van mijn vriend hou en me geen leven voor kan stellen zonder hem. Maar ik was altijd fel tegen abortus. Ik ben toen ik 6 weken zwanger was naar een abortuskliniek gegaan om het weg te laten halen. Toen ik daar 5 minuten zat begon ik te huilen en kon ik het niet. Ik wilde nog een week uitstel, omdat ik er nog niet goed over na had gedacht. Mijn vriend reageerde heel erg boos en wilde me eigenlijk niet zien tot de volgende week, bij de abortuskliniek maar hij is later wel bijgedraait en wilde me toch wel zien.
Ik ben nu zo in tweestrijd en ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik heb altijd gezegd ik zou nooit van mijn leven abortus plegen, maar deze situatie maakt het echt moeilijker..
Ik ben nu bijna 8 weken zwanger, en ik wil voor volgende week woensdag een beslissing hebben gemaakt, omdat het alleen maar moeilijker wordt
Ik hoop reacties te krijgen..
Ik kwam via via hier terrecht en ik dacht misschien helpt het wel als ik dit plaats en hier reacties op krijg..
Ik ben een meisje van 19 jaar, ik kwam erachter toen ik zwanger was toen ik 5 weken was. Mijn eerste gedachte was dat ik het wilde houden, omdat mijn vriend heel graag wilde dat ik zwanger werd. Ik mocht geen pil gebruiken, hij kocht pillen voor me om sneller zwanger te worden, hij vroeg elke maand of ik al ongesteld was geworden en hij was zelf naar de dokter geweest om te kijken of met hem alles goed was!
Dus dan is het logisch dat mijn eerste reactie heel erg blij was natuurlijk. Mijn vriend (waar ik al 9 maanden een relatie mee heb) reageerde ook heel erg blij en mijn geluk kon niet op. Een echt gezinnetje dacht ik, want ik ben helemaal van het huisje boompje beestje. Na anderhalve dag kreeg ik een telefoontje van zijn zus dat mijn vriend heel erg overstuur was en het kind eigenlijk helemaal niet wilde maar dat niet tegen mij durfde te zeggen. Ik vond dit zo raar want hij pushte mij letterlijk om zwanger te worden en ik kon het allemaal niet bevatten..
Nu is hij zo duidelijk in zijn standpunt: of ik kies voor hem en ik laat de baby weghalen of ik kies voor het kind en dan is hij weg. Ik vind dit zo'n moeilijke keuze, omdat ik heel erg veel van mijn vriend hou en me geen leven voor kan stellen zonder hem. Maar ik was altijd fel tegen abortus. Ik ben toen ik 6 weken zwanger was naar een abortuskliniek gegaan om het weg te laten halen. Toen ik daar 5 minuten zat begon ik te huilen en kon ik het niet. Ik wilde nog een week uitstel, omdat ik er nog niet goed over na had gedacht. Mijn vriend reageerde heel erg boos en wilde me eigenlijk niet zien tot de volgende week, bij de abortuskliniek maar hij is later wel bijgedraait en wilde me toch wel zien.
Ik ben nu zo in tweestrijd en ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik heb altijd gezegd ik zou nooit van mijn leven abortus plegen, maar deze situatie maakt het echt moeilijker..
Ik ben nu bijna 8 weken zwanger, en ik wil voor volgende week woensdag een beslissing hebben gemaakt, omdat het alleen maar moeilijker wordt
Ik hoop reacties te krijgen..
woensdag 21 april 2010 om 12:40
quote:DeKenau schreef op 21 april 2010 @ 12:39:
[...]
Ik denk dat ze bedoelt dat TO ook geen realisitisch beeld heeft van het ouderschap, maar zich vasthoud aan het droombeeld van 't gezellige 'huisje boompje beestje'.Ja, dat zou inderdaad goed kunnen. Misschien eerst maar even de Gelukkige Huisvrouw zien? *flauwe grap*
[...]
Ik denk dat ze bedoelt dat TO ook geen realisitisch beeld heeft van het ouderschap, maar zich vasthoud aan het droombeeld van 't gezellige 'huisje boompje beestje'.Ja, dat zou inderdaad goed kunnen. Misschien eerst maar even de Gelukkige Huisvrouw zien? *flauwe grap*
woensdag 21 april 2010 om 12:42
quote:traincha2 schreef op 21 april 2010 @ 12:36:
[...]
Bedoel je dat die vriend zich juist door TO heeft laten leiden?
Nee natuurlijk niet. Ik vind TO naief overkomen. Blijkbaar kent ze haar vriend (en zijn cultuur) bar slecht (wat niet zo raar is na 9 maanden) en kan ze de gevolgen van e.e.a. totaal niet overzien. Ik hoor alleen maar gevoelsargumenten. Heeft ze een diploma? Kan ze zich financieel redden? Een eigen woonruimte of de mogelijkheid om bij haar ouders te blijven wonen?
Als je zo in het leven staat dan snap ik niet waarom mensen hier zeggen: laat het kind maar komen.
Een kind in een situatie als deze lijkt mij niet ok.
Het kind is idd zoals altijd weer de dupe van mensen die overduidelijk niet nadenken over hun eigen gedrag.
[...]
Bedoel je dat die vriend zich juist door TO heeft laten leiden?
Nee natuurlijk niet. Ik vind TO naief overkomen. Blijkbaar kent ze haar vriend (en zijn cultuur) bar slecht (wat niet zo raar is na 9 maanden) en kan ze de gevolgen van e.e.a. totaal niet overzien. Ik hoor alleen maar gevoelsargumenten. Heeft ze een diploma? Kan ze zich financieel redden? Een eigen woonruimte of de mogelijkheid om bij haar ouders te blijven wonen?
Als je zo in het leven staat dan snap ik niet waarom mensen hier zeggen: laat het kind maar komen.
Een kind in een situatie als deze lijkt mij niet ok.
Het kind is idd zoals altijd weer de dupe van mensen die overduidelijk niet nadenken over hun eigen gedrag.
woensdag 21 april 2010 om 12:43
Ik snap dat er mensen zijn die niet begrijpen dat ik op mijn 19e al huisje boompje beestje wil. Ik wilde altijd vroeg een gezinnetje. Ik ben niet van het uitgaan en zoiets dergerlijks. Ik wil er wel bij zeggen dat ik gewoon 20 ben als dat kindje geboren zou worden (niet dat niet jong is..) Maar goed, ik ben zelf erg zelfstandig, woon op mezelf en ik denk dat leeftijd niet zo veel uitmaakt maar hoe volwassen je bent.. Ik zou mijn opleiding gewoon af kunnen maken als ik het kindje zou houden, en ik zou alle steun krijgen die ik nodig heb van mijn moeder, zussen, de rest van mijn familie en vrienden. Daar maak ik me geen zorgen om. Maar toch, nadat zoveel mensen zeggen dump hem (ook mijn familie zegt dat) vind ik het moeilijk om te beslissen, ik ben echt heel erg gehecht aan hem geraakt in die korte, maar ook lange 9 maanden. 'Hij zal toch niet veranderen' zegt iedereen & dat is misschien ook wel zo..
Pff, wat ben ik radeloos zeg
Pff, wat ben ik radeloos zeg
woensdag 21 april 2010 om 12:44
woensdag 21 april 2010 om 12:47
@Raisaa.. Zou hij een goede vader voor je kind zijn denk je? Een betrokken liefhebbende vader? En zou hij voor jou een stabiele factor zijn? In goede en slechte tijden?
Je moet je afvragen waarom je zo van hem bent gaan houden. Of dat idd is vanwege zijn goede eigenschappen of je zelfgevormde beeld over hem. Want volgens mij hou je van een bepaald beeld/verwachting. Die niet realistisch is op dit moment.
Je moet je afvragen waarom je zo van hem bent gaan houden. Of dat idd is vanwege zijn goede eigenschappen of je zelfgevormde beeld over hem. Want volgens mij hou je van een bepaald beeld/verwachting. Die niet realistisch is op dit moment.
woensdag 21 april 2010 om 12:47
quote:Raisaa schreef op 21 april 2010 @ 12:43:
Maar toch, nadat zoveel mensen zeggen dump hem (ook mijn familie zegt dat) vind ik het moeilijk om te beslissen, ik ben echt heel erg gehecht aan hem geraakt in die korte, maar ook lange 9 maanden. 'Hij zal toch niet veranderen' zegt iedereen & dat is misschien ook wel zo..
Pff, wat ben ik radeloos zeg
Wat zegt jouw familie over deze man? Is het hun al vaker opgevallen dat hij dominant is?
Dat je op jezelf woont zegt niet zoveel over hoe volwassen je bent. Toen ik 19/20 was, liet ik me ook, doordat ik onzeker was, makkelijker beïnvloeden door andere mensen.
Maar toch, nadat zoveel mensen zeggen dump hem (ook mijn familie zegt dat) vind ik het moeilijk om te beslissen, ik ben echt heel erg gehecht aan hem geraakt in die korte, maar ook lange 9 maanden. 'Hij zal toch niet veranderen' zegt iedereen & dat is misschien ook wel zo..
Pff, wat ben ik radeloos zeg
Wat zegt jouw familie over deze man? Is het hun al vaker opgevallen dat hij dominant is?
Dat je op jezelf woont zegt niet zoveel over hoe volwassen je bent. Toen ik 19/20 was, liet ik me ook, doordat ik onzeker was, makkelijker beïnvloeden door andere mensen.
Stressed is just desserts spelled backwards
woensdag 21 april 2010 om 12:47
Hoezo moeilijk om te beslissen? Het is een kind of die vent. Lijkt me juist een heel eenvoudige beslissing. Een gezin is geen optie.
Ook als je voor geen-kind en vent kiest, dan is de kans heel groot dat ie het uitmaakt, of jij. Want bij iedere volgende gebeurtenis heb je weer te maken met dat debiele gedoe.
Ook als je voor geen-kind en vent kiest, dan is de kans heel groot dat ie het uitmaakt, of jij. Want bij iedere volgende gebeurtenis heb je weer te maken met dat debiele gedoe.
woensdag 21 april 2010 om 12:48
Als je nu tegen je zin in een abortus laat ondergaan zul je je altijd blijven afvragen hoe het zou zijn als je het kind wél had gehouden.
Als je breekt met je huidige partner zul je het even heel zwaar hebben, hem missen, en het wellicht eng vinden om weer alleen te zijn...maar als je in de toekomst een nieuwe vriend hebt ( die het hopelijk wél goed met je voorheeft) zul je naar hem écht niet meer terugverlangen.
Als je breekt met je huidige partner zul je het even heel zwaar hebben, hem missen, en het wellicht eng vinden om weer alleen te zijn...maar als je in de toekomst een nieuwe vriend hebt ( die het hopelijk wél goed met je voorheeft) zul je naar hem écht niet meer terugverlangen.
woensdag 21 april 2010 om 12:48
quote:Raisaa schreef op 21 april 2010 @ 12:43:
Ik snap dat er mensen zijn die niet begrijpen dat ik op mijn 19e al huisje boompje beestje wil. Ik wilde altijd vroeg een gezinnetje. Ik ben niet van het uitgaan en zoiets dergerlijks. Ik wil er wel bij zeggen dat ik gewoon 20 ben als dat kindje geboren zou worden (niet dat niet jong is..) Maar goed, ik ben zelf erg zelfstandig, woon op mezelf en ik denk dat leeftijd niet zo veel uitmaakt maar hoe volwassen je bent..
Klinkt goed, ik zou zeggen hou het kindje.
Ik zou mijn opleiding gewoon af kunnen maken als ik het kindje zou houden, en ik zou alle steun krijgen die ik nodig heb van mijn moeder, zussen, de rest van mijn familie en vrienden. Daar maak ik me geen zorgen om. Maar toch, nadat zoveel mensen zeggen dump hem (ook mijn familie zegt dat) vind ik het moeilijk om te beslissen, ik ben echt heel erg gehecht aan hem geraakt in die korte, maar ook lange 9 maanden. 'Hij zal toch niet veranderen' zegt iedereen & dat is misschien ook wel zo..
Hij zet je voor een onmogelijke keuze. Hij heeft je in die situatie gebracht, daar ben je zelf bij geweest. nu dus het moment voor jezelf te kiezen.
Pff, wat ben ik radeloos zeg :(Kan ik me voorstellen, het is ook niet niks. Neem gewoon alle tijd die je nodig hebt. Als dat een maand is, is dat een maand. Als hij dat niet kan accepteren is je keuze een heel stuk makkelijker, dan weet je genoeg lijkt me.
Het gaat hier wel om de rest van je leven, dat is nogal wat om even ineen weekje te beslissen.
Ik snap dat er mensen zijn die niet begrijpen dat ik op mijn 19e al huisje boompje beestje wil. Ik wilde altijd vroeg een gezinnetje. Ik ben niet van het uitgaan en zoiets dergerlijks. Ik wil er wel bij zeggen dat ik gewoon 20 ben als dat kindje geboren zou worden (niet dat niet jong is..) Maar goed, ik ben zelf erg zelfstandig, woon op mezelf en ik denk dat leeftijd niet zo veel uitmaakt maar hoe volwassen je bent..
Klinkt goed, ik zou zeggen hou het kindje.
Ik zou mijn opleiding gewoon af kunnen maken als ik het kindje zou houden, en ik zou alle steun krijgen die ik nodig heb van mijn moeder, zussen, de rest van mijn familie en vrienden. Daar maak ik me geen zorgen om. Maar toch, nadat zoveel mensen zeggen dump hem (ook mijn familie zegt dat) vind ik het moeilijk om te beslissen, ik ben echt heel erg gehecht aan hem geraakt in die korte, maar ook lange 9 maanden. 'Hij zal toch niet veranderen' zegt iedereen & dat is misschien ook wel zo..
Hij zet je voor een onmogelijke keuze. Hij heeft je in die situatie gebracht, daar ben je zelf bij geweest. nu dus het moment voor jezelf te kiezen.
Pff, wat ben ik radeloos zeg :(Kan ik me voorstellen, het is ook niet niks. Neem gewoon alle tijd die je nodig hebt. Als dat een maand is, is dat een maand. Als hij dat niet kan accepteren is je keuze een heel stuk makkelijker, dan weet je genoeg lijkt me.
Het gaat hier wel om de rest van je leven, dat is nogal wat om even ineen weekje te beslissen.
woensdag 21 april 2010 om 12:49
woensdag 21 april 2010 om 12:50
Ik denk dat je relatie nu sowieso wel over is. Dit zal altijd tussen jullie in blijven staan en als je nu doet wat hij zegt zal hij weten dat hij jou echt de baas is, want je bent zelfs bereid je kindje, die jij wil houden, weg te laten halen omdat hij dat zegt. Dus het wordt nog ongelijkwaardiger dan het al was. Is dat wat je wil?
Je moet denk ik goed kijken wat JOUW mogelijkheden zijn om het kindje te houden, kan je dat aan, zijn jullie veilig voor je vriend en zijn familie....
Je moet denk ik goed kijken wat JOUW mogelijkheden zijn om het kindje te houden, kan je dat aan, zijn jullie veilig voor je vriend en zijn familie....
Stressed is just desserts spelled backwards
woensdag 21 april 2010 om 12:50
quote:Enigme schreef op 21 april 2010 @ 12:47:
Je moet je afvragen waarom je zo van hem bent gaan houden. Of dat idd is vanwege zijn goede eigenschappen of je zelfgevormde beeld over hem. Want volgens mij hou je van een bepaald beeld/verwachting. Die niet realistisch is op dit moment.Ik denk dat ze nog te jong is en teveel aan hem hangt om dit te kunnen inzien.
Je moet je afvragen waarom je zo van hem bent gaan houden. Of dat idd is vanwege zijn goede eigenschappen of je zelfgevormde beeld over hem. Want volgens mij hou je van een bepaald beeld/verwachting. Die niet realistisch is op dit moment.Ik denk dat ze nog te jong is en teveel aan hem hangt om dit te kunnen inzien.
woensdag 21 april 2010 om 12:51
quote:Raisaa schreef op 21 april 2010 @ 12:43:
Ik wil er wel bij zeggen dat ik gewoon 20 ben als dat kindje geboren zou worden (...) ik ben zelf erg zelfstandig, woon op mezelf (...) Ik zou mijn opleiding gewoon af kunnen maken als ik het kindje zou houden, en ik zou alle steun krijgen die ik nodig heb van mijn moeder, zussen, de rest van mijn familie en vrienden. Daar maak ik me geen zorgen om.
Ik denk dat je twee dingen moet scheiden:
Aan bovenstaande te lezen ben je helemaal niet radeloos over het houden van het kind. Dat zie je namelijk gewoon zitten.
Het enige waar je radeloos over bent is dat de relatie met je vriend voorbij is. Maar dat zou vroeg of laat toch wel gebeuren. Dus dat is een kwestie van verwerken.
Ik wil er wel bij zeggen dat ik gewoon 20 ben als dat kindje geboren zou worden (...) ik ben zelf erg zelfstandig, woon op mezelf (...) Ik zou mijn opleiding gewoon af kunnen maken als ik het kindje zou houden, en ik zou alle steun krijgen die ik nodig heb van mijn moeder, zussen, de rest van mijn familie en vrienden. Daar maak ik me geen zorgen om.
Ik denk dat je twee dingen moet scheiden:
Aan bovenstaande te lezen ben je helemaal niet radeloos over het houden van het kind. Dat zie je namelijk gewoon zitten.
Het enige waar je radeloos over bent is dat de relatie met je vriend voorbij is. Maar dat zou vroeg of laat toch wel gebeuren. Dus dat is een kwestie van verwerken.
woensdag 21 april 2010 om 12:51
quote:Raisaa schreef op 21 april 2010 @ 12:43:
Ik snap dat er mensen zijn die niet begrijpen dat ik op mijn 19e al huisje boompje beestje wil. Ik wilde altijd vroeg een gezinnetje. Ik ben niet van het uitgaan en zoiets dergerlijks. Ik wil er wel bij zeggen dat ik gewoon 20 ben als dat kindje geboren zou worden (niet dat niet jong is..) Maar goed, ik ben zelf erg zelfstandig, woon op mezelf en ik denk dat leeftijd niet zo veel uitmaakt maar hoe volwassen je bent.. Ik zou mijn opleiding gewoon af kunnen maken als ik het kindje zou houden, en ik zou alle steun krijgen die ik nodig heb van mijn moeder, zussen, de rest van mijn familie en vrienden. Daar maak ik me geen zorgen om. Maar toch, nadat zoveel mensen zeggen dump hem (ook mijn familie zegt dat) vind ik het moeilijk om te beslissen, ik ben echt heel erg gehecht aan hem geraakt in die korte, maar ook lange 9 maanden. 'Hij zal toch niet veranderen' zegt iedereen & dat is misschien ook wel zo..
Pff, wat ben ik radeloos zeg Super dat je alle steun en hulpt krijg van je familie..
Maar denk dat je jezelf vooral de vraag moet stellen of je het de rest van je leven ziet zitten met deze man. Niet qua relatie (want denk ook dat je beter af bent zonder hem) maar als vader van je kind...Je zal voor altijd aan hem vast zitten.
En nog een vraag: Wil je zo'n vader voor jouw kind? Wil je een vader die bij voorbaat zijn kind al niet hoeft?
Je zult het waarschijnlijk heel goed kunnen in je eentje een kind opvoeden...Maar wil je dat echt?
Ik snap dat er mensen zijn die niet begrijpen dat ik op mijn 19e al huisje boompje beestje wil. Ik wilde altijd vroeg een gezinnetje. Ik ben niet van het uitgaan en zoiets dergerlijks. Ik wil er wel bij zeggen dat ik gewoon 20 ben als dat kindje geboren zou worden (niet dat niet jong is..) Maar goed, ik ben zelf erg zelfstandig, woon op mezelf en ik denk dat leeftijd niet zo veel uitmaakt maar hoe volwassen je bent.. Ik zou mijn opleiding gewoon af kunnen maken als ik het kindje zou houden, en ik zou alle steun krijgen die ik nodig heb van mijn moeder, zussen, de rest van mijn familie en vrienden. Daar maak ik me geen zorgen om. Maar toch, nadat zoveel mensen zeggen dump hem (ook mijn familie zegt dat) vind ik het moeilijk om te beslissen, ik ben echt heel erg gehecht aan hem geraakt in die korte, maar ook lange 9 maanden. 'Hij zal toch niet veranderen' zegt iedereen & dat is misschien ook wel zo..
Pff, wat ben ik radeloos zeg
Super dat je alle steun en hulpt krijg van je familie..Maar denk dat je jezelf vooral de vraag moet stellen of je het de rest van je leven ziet zitten met deze man. Niet qua relatie (want denk ook dat je beter af bent zonder hem) maar als vader van je kind...Je zal voor altijd aan hem vast zitten.
En nog een vraag: Wil je zo'n vader voor jouw kind? Wil je een vader die bij voorbaat zijn kind al niet hoeft?
Je zult het waarschijnlijk heel goed kunnen in je eentje een kind opvoeden...Maar wil je dat echt?
Perfectionisme is niet perfect...
woensdag 21 april 2010 om 12:52
quote:Java schreef op 21 april 2010 @ 12:51:
[...]
Ik denk dat je twee dingen moet scheiden:
Aan bovenstaande te lezen ben je helemaal niet radeloos over het houden van het kind. Dat zie je namelijk gewoon zitten.
Het enige waar je radeloos over bent is dat de relatie met je vriend voorbij is. Maar dat zou vroeg of laat toch wel gebeuren. Dus dat is een kwestie van verwerken.Mee eens
[...]
Ik denk dat je twee dingen moet scheiden:
Aan bovenstaande te lezen ben je helemaal niet radeloos over het houden van het kind. Dat zie je namelijk gewoon zitten.
Het enige waar je radeloos over bent is dat de relatie met je vriend voorbij is. Maar dat zou vroeg of laat toch wel gebeuren. Dus dat is een kwestie van verwerken.Mee eens
Perfectionisme is niet perfect...
woensdag 21 april 2010 om 12:53
Lieve Raisaa
Jeetje meid wat moet jij een moeilijke keuze maken, niemand kan voor jou beslissen wat jij wilt en wat jouw gevoel je ingeeft.
De enige die het kan ben jijzelf.
mensen kunnen zeggen dat je Turkse vriend niet goed voor je is, dat het zelfs beter is om niet door te gaan met jullie relatie.
Jij voelt het anders want je houd van hem.
Uiteindelijk ben jij de enige persoon die kan beslissen wat jij met je relatie en met je kindje wil!
De sleutel tot geluk heb je in je eigen handen!
Jeetje meid wat moet jij een moeilijke keuze maken, niemand kan voor jou beslissen wat jij wilt en wat jouw gevoel je ingeeft.
De enige die het kan ben jijzelf.
mensen kunnen zeggen dat je Turkse vriend niet goed voor je is, dat het zelfs beter is om niet door te gaan met jullie relatie.
Jij voelt het anders want je houd van hem.
Uiteindelijk ben jij de enige persoon die kan beslissen wat jij met je relatie en met je kindje wil!
De sleutel tot geluk heb je in je eigen handen!
woensdag 21 april 2010 om 12:54
Wat ik nu ga zeggen is geen advies, maar misschien helpt het je bij je overwegingen.
Persoonlijk zou ik het kind niet laten komen. Niet eens zozeer omdat 19 jaar te jong zou zijn voor een kind, wel vanwege de vader. Ik zou niet de rest van mijn leven aan een labiele Turk met dito familiebanden vast willen zitten. Want als je voor het kind kiest, kies je ook voor de vader. Misschien niet voor een liefdesrelatie met hem, maar wel voor een relatie als vader van jouw kind. Hij zal altijd een rol blijven spelen in het leven van je kind, zijn familie zal altijd een rol blijven spelen in het leven van je kind.
De drama's die dat met zich mee zal brengen, daar zou ik niet op zitten te wachten op mijn 19e. 5 weken na de conceptie begonnen de problemen, en over het algemeen worden dit soort zaken er niet beter op, eerder slechter. Religie, cultuurverschillen, het labiele karakter van je vriend, ze zullen de rest van je leven domineren. Daar zou ik voor passen.
Maar goed, nogmaals: dit is geen advies, dit zou mijn eigen overweging zijn. Ik wens je heel veel sterkte met het nemen van je beslissing.
Persoonlijk zou ik het kind niet laten komen. Niet eens zozeer omdat 19 jaar te jong zou zijn voor een kind, wel vanwege de vader. Ik zou niet de rest van mijn leven aan een labiele Turk met dito familiebanden vast willen zitten. Want als je voor het kind kiest, kies je ook voor de vader. Misschien niet voor een liefdesrelatie met hem, maar wel voor een relatie als vader van jouw kind. Hij zal altijd een rol blijven spelen in het leven van je kind, zijn familie zal altijd een rol blijven spelen in het leven van je kind.
De drama's die dat met zich mee zal brengen, daar zou ik niet op zitten te wachten op mijn 19e. 5 weken na de conceptie begonnen de problemen, en over het algemeen worden dit soort zaken er niet beter op, eerder slechter. Religie, cultuurverschillen, het labiele karakter van je vriend, ze zullen de rest van je leven domineren. Daar zou ik voor passen.
Maar goed, nogmaals: dit is geen advies, dit zou mijn eigen overweging zijn. Ik wens je heel veel sterkte met het nemen van je beslissing.
woensdag 21 april 2010 om 12:55
Jeetje meid!
Ik ben het eens met Christa81.
Neem je tijd om te beslissen met je relatie.
Zeker n.a.v. je laatste post denk ik dat je het best aankan, een kindje. Je hebt je eigen huisje, bent van plan je studie af te maken. Leeftijd maakt inderdaad niet zoveel uit, iemand van 30 kan minder volwassen overkomen als iemand van 19.
Ik ben het eens met Christa81.
Neem je tijd om te beslissen met je relatie.
Zeker n.a.v. je laatste post denk ik dat je het best aankan, een kindje. Je hebt je eigen huisje, bent van plan je studie af te maken. Leeftijd maakt inderdaad niet zoveel uit, iemand van 30 kan minder volwassen overkomen als iemand van 19.
woensdag 21 april 2010 om 12:55
quote:Love_star schreef op 21 april 2010 @ 12:53:
Uiteindelijk ben jij de enige persoon die kan beslissen wat jij met je relatie en met je kindje wil!
De sleutel tot geluk heb je in je eigen handen!Blablabla, wat een goed advies. Als ze het allemaal zo helder zag dan zou ze geen raad vragen aan andere mensen.
Uiteindelijk ben jij de enige persoon die kan beslissen wat jij met je relatie en met je kindje wil!
De sleutel tot geluk heb je in je eigen handen!Blablabla, wat een goed advies. Als ze het allemaal zo helder zag dan zou ze geen raad vragen aan andere mensen.
Stressed is just desserts spelled backwards
