Kinderen
alle pijlers
Time-out; echt een goede methode?
woensdag 21 april 2010 om 14:41
Ik vroeg me af of de time-out methode die nu zo populair is wel echt zo goed is als wordt beweerd.
De methode is heel populair geworden door psychologen en programma's zoals 'Supernanny' enzo.
Maar er wordt ook kritiek op geuit, het blijkt niet altijd even goed als wordt beweerd.
Vooral omdat je kinderen dan afzonderd, en buiten het gezin worden geplaatst.
Ik vond er een artikel over en ik zag er wel wat in.
Wat vinden jullie en wat gebruiken jullie?
Ik zal het artikel eens zoeken.
De methode is heel populair geworden door psychologen en programma's zoals 'Supernanny' enzo.
Maar er wordt ook kritiek op geuit, het blijkt niet altijd even goed als wordt beweerd.
Vooral omdat je kinderen dan afzonderd, en buiten het gezin worden geplaatst.
Ik vond er een artikel over en ik zag er wel wat in.
Wat vinden jullie en wat gebruiken jullie?
Ik zal het artikel eens zoeken.
woensdag 21 april 2010 om 14:42
Het artikel
Het gebruik van "time-out" lijkt minder kwetsend dan een tik geven, slaan of schreeuwen, omdat er geen lichamelijk of verbaal geweld gebruikt wordt. Daarom wordt het gezien als een zekere mate van vooruitgang in ons continue streven naar een betere wereld voor onze kinderen. Volgens veel opvoeders en psychologen is "time-out" echter niet zo onschuldig als het lijkt en is het bovendien een emotioneel schadelijke methode om kinderen op te voeden. Sterker nog, de "National Association for the Education of Young Children" heeft "time-out" toegevoegd op de lijst van schadelijke opvoedingsmethoden, samen met lichamelijke straf, bekritiseren, beschuldigen en vernederen.2
Goed beschouwd is ‘time-out’ een autoritaire benadering en kan als zodanig alleen werken bij kinderen die geleerd wordt de macht en autoriteit van de volwassenen te accepteren. Kinderen die zich volgens deze regels hebben leren te gedragen, weten dat de gevolgen van ongehoorzaamheid erger zijn dan het opvolgen van bevelen. Kinderen die niet in een autoritaire omgeving zijn opgegroeid, zullen waarschijnlijk weigeren om op een stoel of in een andere kamer te blijven zitten.
Hoe leert een kind de gevolgen van ongehoorzaamheid? Voorstanders van "time-out" adviseren ouders om alle privileges te ontzeggen zoals TV, speelgoed, muziek, enzovoorts, totdat het kind alle regels nakomt. Er is altijd de dreiging van verlies of meer straf. In sommige families kan er zelfs een onuitgesproken dreiging van geweld zijn. Hoewel de methode onschuldig genoeg lijkt, is er toch een geschiedenis van een straffende autoritaire benadering nodig om kinderen te leren volgzaam genoeg te worden om te gehoorzamen.
Voorstanders zijn van mening dat "time-out" geen vorm van straf is. Ze gebruiken termen als "consequent zijn", "bezinningstijd" of "rustpauze" om de benadering wat vriendelijker te laten klinken. De term "time-out" heeft zelf ook een prettige associatie met een sportteam dat een welverdiende rust neemt. Helaas kan deze niet-dreigende manier van praten ouders misleiden en het idee geven dat het een onschadelijke benadering is.
Vanuit het gezichtspunt van een kind wordt ‘time-out’ zeker ervaren als een straf. Wie wil er nou worden afgezonderd van de groep en totaal genegeerd worden? Het is zeer waarschijnlijk dat kinderen deze manier van afgezonderd worden zien als in de steek worden gelaten en verlies van liefde. En hoewel ouders vaak voorzichtig zijn door hun liefde te benadrukken en onderscheid maken tussen kind en wangedrag ("Ik hou van je, maar nu moet je voor 5 minuten naar je kamer omdat wat je deed, echt niet mag") komen hun daden sterker over dan hun woorden.
Kinderen jonger dan zeven jaar hebben simpelweg nog niet het vermogen om woorden op dezelfde wijze te verwerken als volwassenen dat doen3. Concrete ervaring en waarneming van de werkelijkheid hebben een sterkere invloed dan taal. Geïsoleerd en genegeerd worden wordt geïnterpreteerd als "Niemand wil nu bij me zijn. Daarom moet ik wel slecht en niet geliefd zijn", en geen enkel liefdevol woordje, hoe goed bedoeld ook, kan dit gevoel van afgewezen worden te niet doen.
Niets is meer beangstigend voor een kind dat onthouding van liefde. En met die angst verschijnt ook onzekerheid, angst, verwarring, woede, wrok en een lage eigenwaarde. "Time-out" kan ook verlegenheid en vernedering veroorzaken, vooral in aanwezigheid van andere kinderen. In de belevingswereld van een kind is "time-out" niets anders dan straf.
Pijnlijke gevoelens is één aspect; de informatie die "time-out" geeft over menselijke relaties is een tweede. Welke boodschap geven we onze kinderen als we laten zien dat liefde en aandacht handelswaar zijn die uitgedeeld of onthouden kunnen worden om macht over de ander te willen hebben? Is dit een conflictoplossende vaardigheid die nuttig voor ze kan zijn? Hoe zal het hun vermogen tot contact met vrienden beïnvloeden, en later met een partner of collega’s? Zou het niet beter zijn om kinderen nuttige vaardigheden te leren om conflicten op te lossen, in plaats van de boodschap uitzenden dat conflicten alleen op te lossen zijn door de communicatie te verbreken?
Hoewel de problemen met ‘time-out’ voor het grootste deel onzichtbaar zijn, is één aspect overduidelijk: op een zekere dag werkt het niet meer. Voorstanders van deze benadering geven toe dat het alleen werkt tot ongeveer negen jaar. Kunt u zich voorstellen dat u uw tiener, die wellicht groter is dan u, vertelt in een stoel te zitten, terwijl u hem negeert? Tieners die enig gevoel van eigenwaarde hebben, zullen lachen om zo’n bevel. De puber-versie van ‘time-out’ is tieners grondregels leren door hen te verbieden in het weekend of ’s avonds uit te gaan. Maar deze methode leidt alleen tot wrok, weerstand en bedrog.
Hoe dan ook, van elke methode die gebaseerd is op macht en autoritair optreden moet uiteindelijk worden afgestapt, eenvoudigweg omdat ouders hun macht verliezen4. Ouders van tieners komen volledig nieuwe problemen tegen wanneer hun goedwerkende controlemethoden uiteindelijk ineffectief blijken te zijn. Aan de andere kant kunnen ouders die van het begin af aan niet-autoritaire methoden gebruiken zowel de machtsstrijd voorkomen, als de opvoedingsproblemen die zo vaak bij de puberteit horen.
Verborgen gevolgen
Het gebruik van "time-out" leidt tot talloze problemen. Ten eerste, als we kinderen die huilen en razen in "time-out" opleggen, krijgen ze de boodschap mee dat we ze niet bij ons heen willen hebben als ze van streek zijn. Er van overtuigd dat we toch niet luisteren, zullen ze vrij snel niet meer naar ons toekomen met hun problemen.
Verder zullen deze kinderen leren hun gevoelens te onderdrukken, vooral wanneer we aandringen op "time-out" in stil zijn. Zijn we vergeten dat huilen en razen gezonde spanningsbevrijdende mechanismen zijn, die ons helpen ons van verdriet en frustratie te bevrijden?5, 6, 7 Hebben we de onderzoeksresultaten genegeerd dat stresshormonen worden afgescheiden via tranen, waarbij mogelijk het effect van stress wordt verminderd en de chemische balans in ons lichaam zich herstelt?.8 Als we kinderen leren tranen te onderdrukken, zullen we zelfs hun vatbaarheid vergroten voor verschillende vormen van emotioneel en lichamelijk uit balans zijn. De Zwitserse psychotherapeut Dr. Alice Miller beweert dat één van de meest verwoestende dingen die we onze kinderen kunnen aandoen is hun vrijheid te ontzeggen om hun boosheid en verdriet te uiten.9
Een bijkomend probleem is dat gebruik van ‘time-out’ zich niet richt op de onderliggende oorzaak van "verkeerd gedrag". Kinderen reageren op een bepaalde wijze om goede redenen, ook al zijn ze zich daar niet altijd van bewust. Het meeste ongewenste gedrag kan worden uitgelegd door één van de drie factoren: het kind probeert een echte behoefte te vervullen, het kind heeft niet genoeg informatie of is te jong om het te begrijpen, of het kind is van streek (gefrustreerd, verdrietig, bang, in de war, jaloers of onzeker). Als we proberen hun gedrag te veranderen zonder ons te richten op deze gevoelens en behoeften, helpen we de kinderen niet veel verder. Waarom? Omdat het onderliggende probleem er nog steeds zal zijn. Aan kinderen leren aan onze wensen te voldoen, zal dieperliggende problemen niet oplossen.
Bijvoorbeeld, broertjes en zusjes die herhaaldelijk uit elkaar worden gehaald en naar hun kamer worden gestuurd als ze ruzie maken, zullen leren niet meer te vechten waar hun ouders bij zijn. Hun onopgeloste gevoelens van jaloezie en haat, daarentegen, worden indirect, via omwegen geuit, of ze kunnen hun wrok met zich meenemen tot in hun volwassen leven. Symptoombestrijding van een probleem lost het probleem niet op.
Er is ouders wijsgemaakt dat kinderen een "time-out" zullen gebruiken om hun daden te overdenken en in enige mate hun zelfbeheersing terug te krijgen. In werkelijkheid, als kinderen onaanvaardbaar, agressief of vervelend gedrag laten zien, zijn ze vaak zo vol sterk opgekropte gevoelens dat ze niet in staat zijn helder te denken over hun manier van doen. Veel zinvoller dan isoleren is een aandachtig luisteraar die het uiten van eerlijke gevoelens kan aanmoedigen. De gezonde ontlading door praten, huilen of boos zijn kan zelfs herhaling van ongewenst gedrag voorkomen.
Vasthouden van kinderen,die slaan of bijten, is veel effectiever dan ze afzonderen. Stevig maar liefdevol vasthouden creëert veiligheid en warmte, terwijl andere kinderen beschermd zijn tegen pijn gedaan worden. Het nodigt ook uit tot het uiten van echte gevoelens (door huilen en boos zijn) terwijl het kind gerust wordt gesteld over de onverwoestbare ouder-kindband.10 Het lijkt tegenstrijdig maar is waar: kinderen hebben het meest aandacht en liefde nodig, als ze het het minst lijken te verdienen. Een gewelddadig kind zeggen rustig te zitten is zelden constructief en zal alleen maar verder bijdragen aan opgekropte woede en gevoelens van vervreemding.
Het is niet nodig kinderen af te zonderen en te onthouden van onze liefde, om ze te leren hoe ze zich moeten "gedragen". Sterker nog, het is zeker mogelijk een kind te leren een meewerkend en fatsoenlijk lid van de samenleving te zijn, zonder straf, beloning of welke kunstmatige gevolgen dan ook te gebruiken. In plaats daarvan moeten we elke situatie als een unieke uitdaging zien, en proberen flexibel en creatief te zijn, terwijl we onze kinderen de liefde en het respect geven dat ze verdienen.
Het gebruik van "time-out" lijkt minder kwetsend dan een tik geven, slaan of schreeuwen, omdat er geen lichamelijk of verbaal geweld gebruikt wordt. Daarom wordt het gezien als een zekere mate van vooruitgang in ons continue streven naar een betere wereld voor onze kinderen. Volgens veel opvoeders en psychologen is "time-out" echter niet zo onschuldig als het lijkt en is het bovendien een emotioneel schadelijke methode om kinderen op te voeden. Sterker nog, de "National Association for the Education of Young Children" heeft "time-out" toegevoegd op de lijst van schadelijke opvoedingsmethoden, samen met lichamelijke straf, bekritiseren, beschuldigen en vernederen.2
Goed beschouwd is ‘time-out’ een autoritaire benadering en kan als zodanig alleen werken bij kinderen die geleerd wordt de macht en autoriteit van de volwassenen te accepteren. Kinderen die zich volgens deze regels hebben leren te gedragen, weten dat de gevolgen van ongehoorzaamheid erger zijn dan het opvolgen van bevelen. Kinderen die niet in een autoritaire omgeving zijn opgegroeid, zullen waarschijnlijk weigeren om op een stoel of in een andere kamer te blijven zitten.
Hoe leert een kind de gevolgen van ongehoorzaamheid? Voorstanders van "time-out" adviseren ouders om alle privileges te ontzeggen zoals TV, speelgoed, muziek, enzovoorts, totdat het kind alle regels nakomt. Er is altijd de dreiging van verlies of meer straf. In sommige families kan er zelfs een onuitgesproken dreiging van geweld zijn. Hoewel de methode onschuldig genoeg lijkt, is er toch een geschiedenis van een straffende autoritaire benadering nodig om kinderen te leren volgzaam genoeg te worden om te gehoorzamen.
Voorstanders zijn van mening dat "time-out" geen vorm van straf is. Ze gebruiken termen als "consequent zijn", "bezinningstijd" of "rustpauze" om de benadering wat vriendelijker te laten klinken. De term "time-out" heeft zelf ook een prettige associatie met een sportteam dat een welverdiende rust neemt. Helaas kan deze niet-dreigende manier van praten ouders misleiden en het idee geven dat het een onschadelijke benadering is.
Vanuit het gezichtspunt van een kind wordt ‘time-out’ zeker ervaren als een straf. Wie wil er nou worden afgezonderd van de groep en totaal genegeerd worden? Het is zeer waarschijnlijk dat kinderen deze manier van afgezonderd worden zien als in de steek worden gelaten en verlies van liefde. En hoewel ouders vaak voorzichtig zijn door hun liefde te benadrukken en onderscheid maken tussen kind en wangedrag ("Ik hou van je, maar nu moet je voor 5 minuten naar je kamer omdat wat je deed, echt niet mag") komen hun daden sterker over dan hun woorden.
Kinderen jonger dan zeven jaar hebben simpelweg nog niet het vermogen om woorden op dezelfde wijze te verwerken als volwassenen dat doen3. Concrete ervaring en waarneming van de werkelijkheid hebben een sterkere invloed dan taal. Geïsoleerd en genegeerd worden wordt geïnterpreteerd als "Niemand wil nu bij me zijn. Daarom moet ik wel slecht en niet geliefd zijn", en geen enkel liefdevol woordje, hoe goed bedoeld ook, kan dit gevoel van afgewezen worden te niet doen.
Niets is meer beangstigend voor een kind dat onthouding van liefde. En met die angst verschijnt ook onzekerheid, angst, verwarring, woede, wrok en een lage eigenwaarde. "Time-out" kan ook verlegenheid en vernedering veroorzaken, vooral in aanwezigheid van andere kinderen. In de belevingswereld van een kind is "time-out" niets anders dan straf.
Pijnlijke gevoelens is één aspect; de informatie die "time-out" geeft over menselijke relaties is een tweede. Welke boodschap geven we onze kinderen als we laten zien dat liefde en aandacht handelswaar zijn die uitgedeeld of onthouden kunnen worden om macht over de ander te willen hebben? Is dit een conflictoplossende vaardigheid die nuttig voor ze kan zijn? Hoe zal het hun vermogen tot contact met vrienden beïnvloeden, en later met een partner of collega’s? Zou het niet beter zijn om kinderen nuttige vaardigheden te leren om conflicten op te lossen, in plaats van de boodschap uitzenden dat conflicten alleen op te lossen zijn door de communicatie te verbreken?
Hoewel de problemen met ‘time-out’ voor het grootste deel onzichtbaar zijn, is één aspect overduidelijk: op een zekere dag werkt het niet meer. Voorstanders van deze benadering geven toe dat het alleen werkt tot ongeveer negen jaar. Kunt u zich voorstellen dat u uw tiener, die wellicht groter is dan u, vertelt in een stoel te zitten, terwijl u hem negeert? Tieners die enig gevoel van eigenwaarde hebben, zullen lachen om zo’n bevel. De puber-versie van ‘time-out’ is tieners grondregels leren door hen te verbieden in het weekend of ’s avonds uit te gaan. Maar deze methode leidt alleen tot wrok, weerstand en bedrog.
Hoe dan ook, van elke methode die gebaseerd is op macht en autoritair optreden moet uiteindelijk worden afgestapt, eenvoudigweg omdat ouders hun macht verliezen4. Ouders van tieners komen volledig nieuwe problemen tegen wanneer hun goedwerkende controlemethoden uiteindelijk ineffectief blijken te zijn. Aan de andere kant kunnen ouders die van het begin af aan niet-autoritaire methoden gebruiken zowel de machtsstrijd voorkomen, als de opvoedingsproblemen die zo vaak bij de puberteit horen.
Verborgen gevolgen
Het gebruik van "time-out" leidt tot talloze problemen. Ten eerste, als we kinderen die huilen en razen in "time-out" opleggen, krijgen ze de boodschap mee dat we ze niet bij ons heen willen hebben als ze van streek zijn. Er van overtuigd dat we toch niet luisteren, zullen ze vrij snel niet meer naar ons toekomen met hun problemen.
Verder zullen deze kinderen leren hun gevoelens te onderdrukken, vooral wanneer we aandringen op "time-out" in stil zijn. Zijn we vergeten dat huilen en razen gezonde spanningsbevrijdende mechanismen zijn, die ons helpen ons van verdriet en frustratie te bevrijden?5, 6, 7 Hebben we de onderzoeksresultaten genegeerd dat stresshormonen worden afgescheiden via tranen, waarbij mogelijk het effect van stress wordt verminderd en de chemische balans in ons lichaam zich herstelt?.8 Als we kinderen leren tranen te onderdrukken, zullen we zelfs hun vatbaarheid vergroten voor verschillende vormen van emotioneel en lichamelijk uit balans zijn. De Zwitserse psychotherapeut Dr. Alice Miller beweert dat één van de meest verwoestende dingen die we onze kinderen kunnen aandoen is hun vrijheid te ontzeggen om hun boosheid en verdriet te uiten.9
Een bijkomend probleem is dat gebruik van ‘time-out’ zich niet richt op de onderliggende oorzaak van "verkeerd gedrag". Kinderen reageren op een bepaalde wijze om goede redenen, ook al zijn ze zich daar niet altijd van bewust. Het meeste ongewenste gedrag kan worden uitgelegd door één van de drie factoren: het kind probeert een echte behoefte te vervullen, het kind heeft niet genoeg informatie of is te jong om het te begrijpen, of het kind is van streek (gefrustreerd, verdrietig, bang, in de war, jaloers of onzeker). Als we proberen hun gedrag te veranderen zonder ons te richten op deze gevoelens en behoeften, helpen we de kinderen niet veel verder. Waarom? Omdat het onderliggende probleem er nog steeds zal zijn. Aan kinderen leren aan onze wensen te voldoen, zal dieperliggende problemen niet oplossen.
Bijvoorbeeld, broertjes en zusjes die herhaaldelijk uit elkaar worden gehaald en naar hun kamer worden gestuurd als ze ruzie maken, zullen leren niet meer te vechten waar hun ouders bij zijn. Hun onopgeloste gevoelens van jaloezie en haat, daarentegen, worden indirect, via omwegen geuit, of ze kunnen hun wrok met zich meenemen tot in hun volwassen leven. Symptoombestrijding van een probleem lost het probleem niet op.
Er is ouders wijsgemaakt dat kinderen een "time-out" zullen gebruiken om hun daden te overdenken en in enige mate hun zelfbeheersing terug te krijgen. In werkelijkheid, als kinderen onaanvaardbaar, agressief of vervelend gedrag laten zien, zijn ze vaak zo vol sterk opgekropte gevoelens dat ze niet in staat zijn helder te denken over hun manier van doen. Veel zinvoller dan isoleren is een aandachtig luisteraar die het uiten van eerlijke gevoelens kan aanmoedigen. De gezonde ontlading door praten, huilen of boos zijn kan zelfs herhaling van ongewenst gedrag voorkomen.
Vasthouden van kinderen,die slaan of bijten, is veel effectiever dan ze afzonderen. Stevig maar liefdevol vasthouden creëert veiligheid en warmte, terwijl andere kinderen beschermd zijn tegen pijn gedaan worden. Het nodigt ook uit tot het uiten van echte gevoelens (door huilen en boos zijn) terwijl het kind gerust wordt gesteld over de onverwoestbare ouder-kindband.10 Het lijkt tegenstrijdig maar is waar: kinderen hebben het meest aandacht en liefde nodig, als ze het het minst lijken te verdienen. Een gewelddadig kind zeggen rustig te zitten is zelden constructief en zal alleen maar verder bijdragen aan opgekropte woede en gevoelens van vervreemding.
Het is niet nodig kinderen af te zonderen en te onthouden van onze liefde, om ze te leren hoe ze zich moeten "gedragen". Sterker nog, het is zeker mogelijk een kind te leren een meewerkend en fatsoenlijk lid van de samenleving te zijn, zonder straf, beloning of welke kunstmatige gevolgen dan ook te gebruiken. In plaats daarvan moeten we elke situatie als een unieke uitdaging zien, en proberen flexibel en creatief te zijn, terwijl we onze kinderen de liefde en het respect geven dat ze verdienen.
woensdag 21 april 2010 om 14:47
Overal zullen wel voors en tegens op te vinden zijn, maar time-out werkt bij mij perfect. Het is heel duidelijk, weinig strijd en gebruik het alleen als het nodig is.
Ik vind het overdreven om te zeggen dat een time-out die tere kinderzieltjes kwetst. Het is voor kinderen ook niet verkeerd om af en toe even een tegenslag te moeten verwerken, leren ze ook weer van in hun verdere leven.
Ik vind het overdreven om te zeggen dat een time-out die tere kinderzieltjes kwetst. Het is voor kinderen ook niet verkeerd om af en toe even een tegenslag te moeten verwerken, leren ze ook weer van in hun verdere leven.
woensdag 21 april 2010 om 14:51
quote:mrscaricos schreef op 21 april 2010 @ 14:42:
Het is niet nodig kinderen af te zonderen en te onthouden van onze liefde, om ze te leren hoe ze zich moeten "gedragen". Sterker nog, het is zeker mogelijk een kind te leren een meewerkend en fatsoenlijk lid van de samenleving te zijn, zonder straf, beloning of welke kunstmatige gevolgen dan ook te gebruiken. In plaats daarvan moeten we elke situatie als een unieke uitdaging zien, en proberen flexibel en creatief te zijn, terwijl we onze kinderen de liefde en het respect geven dat ze verdienen.
Ik heb niet het hele artikel gelezen hoor (véél te lang) maar dit stukje vind ik eigenlijk al genoeg. Sorrie, maar het lukt mij niet elk moment dat mijn peuter krijst omdat hij niet aangekleed wil worden om dat als een 'unieke uitdaging' te zijn, laat staan dat ik steeds 'flexibel en creatief' kan zijn.
Ik ben zeker niet voor overmatig straffen, en ik doe het zelf zo weinig mogelijk. Afleiden is zeker in de dreumes/peuter leeftijd ook een heel goede methode. Maar af en toe moeten er gewoon grenzen gesteld worden, bijvoorbeeld bij krijsen en worstelen tijdens het verschonen.
Na afloop knuffelen we wel altijd, en dan is het ook echt weer goed.
Het is niet nodig kinderen af te zonderen en te onthouden van onze liefde, om ze te leren hoe ze zich moeten "gedragen". Sterker nog, het is zeker mogelijk een kind te leren een meewerkend en fatsoenlijk lid van de samenleving te zijn, zonder straf, beloning of welke kunstmatige gevolgen dan ook te gebruiken. In plaats daarvan moeten we elke situatie als een unieke uitdaging zien, en proberen flexibel en creatief te zijn, terwijl we onze kinderen de liefde en het respect geven dat ze verdienen.
Ik heb niet het hele artikel gelezen hoor (véél te lang) maar dit stukje vind ik eigenlijk al genoeg. Sorrie, maar het lukt mij niet elk moment dat mijn peuter krijst omdat hij niet aangekleed wil worden om dat als een 'unieke uitdaging' te zijn, laat staan dat ik steeds 'flexibel en creatief' kan zijn.
Ik ben zeker niet voor overmatig straffen, en ik doe het zelf zo weinig mogelijk. Afleiden is zeker in de dreumes/peuter leeftijd ook een heel goede methode. Maar af en toe moeten er gewoon grenzen gesteld worden, bijvoorbeeld bij krijsen en worstelen tijdens het verschonen.
Na afloop knuffelen we wel altijd, en dan is het ook echt weer goed.
Het is zoals het is
woensdag 21 april 2010 om 14:53
quote:emmenn schreef op 21 april 2010 @ 14:44:
Wat vind jij zelf? Wat vind je van het artikel?
Wat vind je goed/fout?
Ik kan mij deels in het artikel vinden en deels niet.
Ik neem mijn kind altijd apart, ik ga met hem of haar de gang op en sluit de deur, ik doe dat niet waar andere bijzijn want dat kan vernederend zijn, jij wordt ook niet graag terechtgewezen in het openbaar.
Daar zak ik door mijn knieen, neem hem of haar vast en vraag wat er is, ik vertel rustig wat ik verwacht en dat het niet goed is wat hij of zij doet en ook waarom, niet alleen omdat ik het zeg.
Ook geef ik het kind de kans de gevoelens te uiten en we praten gewoon.
Als het kind het inziet is het goed.
En 9 van de 10 keer helpt dat, het is weer goed, we geven elkaar een knuffel het is vergeven en we spelen verder.
Ik gebruik zelf dus geen time-out, als in dat ik ze isoleer.
Wat vind jij zelf? Wat vind je van het artikel?
Wat vind je goed/fout?
Ik kan mij deels in het artikel vinden en deels niet.
Ik neem mijn kind altijd apart, ik ga met hem of haar de gang op en sluit de deur, ik doe dat niet waar andere bijzijn want dat kan vernederend zijn, jij wordt ook niet graag terechtgewezen in het openbaar.
Daar zak ik door mijn knieen, neem hem of haar vast en vraag wat er is, ik vertel rustig wat ik verwacht en dat het niet goed is wat hij of zij doet en ook waarom, niet alleen omdat ik het zeg.
Ook geef ik het kind de kans de gevoelens te uiten en we praten gewoon.
Als het kind het inziet is het goed.
En 9 van de 10 keer helpt dat, het is weer goed, we geven elkaar een knuffel het is vergeven en we spelen verder.
Ik gebruik zelf dus geen time-out, als in dat ik ze isoleer.
woensdag 21 april 2010 om 14:55
woensdag 21 april 2010 om 14:56
quote:Youk79 schreef op 21 april 2010 @ 14:51:
[...]
Ik heb niet het hele artikel gelezen hoor (véél te lang) maar dit stukje vind ik eigenlijk al genoeg. Sorrie, maar het lukt mij niet elk moment dat mijn peuter krijst omdat hij niet aangekleed wil worden om dat als een 'unieke uitdaging' te zijn, laat staan dat ik steeds 'flexibel en creatief' kan zijn.
Ik ben zeker niet voor overmatig straffen, en ik doe het zelf zo weinig mogelijk. Afleiden is zeker in de dreumes/peuter leeftijd ook een heel goede methode. Maar af en toe moeten er gewoon grenzen gesteld worden, bijvoorbeeld bij krijsen en worstelen tijdens het verschonen.
Na afloop knuffelen we wel altijd, en dan is het ook echt weer goed.
Zeker maar wat vind je van "mijn methode"? zo haal je je kind ook uit de situatie, maar ben je bij hem en los je de situatie meteen op.
Niet eerst 4 minuten wachten op een stoel zonder dat het kind een mogelijkheid heeft om het goed te maken en "vergeving te vragen/ontvangen"
[...]
Ik heb niet het hele artikel gelezen hoor (véél te lang) maar dit stukje vind ik eigenlijk al genoeg. Sorrie, maar het lukt mij niet elk moment dat mijn peuter krijst omdat hij niet aangekleed wil worden om dat als een 'unieke uitdaging' te zijn, laat staan dat ik steeds 'flexibel en creatief' kan zijn.
Ik ben zeker niet voor overmatig straffen, en ik doe het zelf zo weinig mogelijk. Afleiden is zeker in de dreumes/peuter leeftijd ook een heel goede methode. Maar af en toe moeten er gewoon grenzen gesteld worden, bijvoorbeeld bij krijsen en worstelen tijdens het verschonen.
Na afloop knuffelen we wel altijd, en dan is het ook echt weer goed.
Zeker maar wat vind je van "mijn methode"? zo haal je je kind ook uit de situatie, maar ben je bij hem en los je de situatie meteen op.
Niet eerst 4 minuten wachten op een stoel zonder dat het kind een mogelijkheid heeft om het goed te maken en "vergeving te vragen/ontvangen"
woensdag 21 april 2010 om 14:56
woensdag 21 april 2010 om 14:57
quote:Spijker schreef op 21 april 2010 @ 14:56:
En waar komt jouw artikel vandaan en wie is de auteur?http://www.awareparenting.com/timeoutdutch.htm
En waar komt jouw artikel vandaan en wie is de auteur?http://www.awareparenting.com/timeoutdutch.htm
woensdag 21 april 2010 om 14:58
Het is niet nodig kinderen af te zonderen en te onthouden van onze liefde, om ze te leren hoe ze zich moeten "gedragen". Sterker nog, het is zeker mogelijk een kind te leren een meewerkend en fatsoenlijk lid van de samenleving te zijn, zonder straf, beloning of welke kunstmatige gevolgen dan ook te gebruiken. In plaats daarvan moeten we elke situatie als een unieke uitdaging zien, en proberen flexibel en creatief te zijn, terwijl we onze kinderen de liefde en het respect geven dat ze verdienen.
--------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------
Tja, een heel afkraak verhaal en dan even simpel toevoegen dat je het ook anders kan doen. Hoe dan? Dat zeggen ze er niet bij. Als een kind doordraait of maar door blijft klieren, is het goed om deze even uit de situatie te halen en soms zelfs even 'af te laten koelen'. Dat is iets anders dan in de hoek zetten en negeren. Het artikel is me te vergezocht met 'er wordt niet van me gehouden als ik van streek ben'. Kom zeg, wat een soft gedoe allemaal.
--------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------
Tja, een heel afkraak verhaal en dan even simpel toevoegen dat je het ook anders kan doen. Hoe dan? Dat zeggen ze er niet bij. Als een kind doordraait of maar door blijft klieren, is het goed om deze even uit de situatie te halen en soms zelfs even 'af te laten koelen'. Dat is iets anders dan in de hoek zetten en negeren. Het artikel is me te vergezocht met 'er wordt niet van me gehouden als ik van streek ben'. Kom zeg, wat een soft gedoe allemaal.
woensdag 21 april 2010 om 14:58
Hier heb ik laatst met een paar andere forummers een interessante discussie over gevoerd, in het topic 'de 6-maanden mythe'.
Ik ben benieuwd waar je dit artikel gevonden hebt en wie de auteur is. Het komt op veel punten overeen met het principe van onvoorwaardelijk ouderschap (Unconditional Parenting - Alfie Kohn). Alleen het vasthouden van je kind, daar kan ik me niet zo in vinden omdat ik vind dat een kind ook de vrijheid moet hebben om niet vastgehouden te willen worden.
Ik ben benieuwd waar je dit artikel gevonden hebt en wie de auteur is. Het komt op veel punten overeen met het principe van onvoorwaardelijk ouderschap (Unconditional Parenting - Alfie Kohn). Alleen het vasthouden van je kind, daar kan ik me niet zo in vinden omdat ik vind dat een kind ook de vrijheid moet hebben om niet vastgehouden te willen worden.
woensdag 21 april 2010 om 14:58
quote:Maja82 schreef op 21 april 2010 @ 14:55:
Vroeger werd je toch ook naar je kamer gestuurd als je je misdroeg? Nooit wat aan over gehouden geloof ik.
klopt ook alweer.
Al had ik persoonlijk liever dat mijn vader me zo "aanpakte" dan dat ik mijn kamer opmoest geloof ik.
Al weet ik dat niet meer zo.
Vroeger werd je toch ook naar je kamer gestuurd als je je misdroeg? Nooit wat aan over gehouden geloof ik.
klopt ook alweer.
Al had ik persoonlijk liever dat mijn vader me zo "aanpakte" dan dat ik mijn kamer opmoest geloof ik.
Al weet ik dat niet meer zo.
woensdag 21 april 2010 om 14:58
quote:mrscaricos schreef op 21 april 2010 @ 14:56:
[...]
Zeker maar wat vind je van "mijn methode"? zo haal je je kind ook uit de situatie, maar ben je bij hem en los je de situatie meteen op.
Niet eerst 4 minuten wachten op een stoel zonder dat het kind een mogelijkheid heeft om het goed te maken en "vergeving te vragen/ontvangen"
Nouja, mijn kind kan nog niet praten, bij is 2. Dus ik leg altijd wel uit wat er niet mag en ik zeg dat ik snap dat hij boos is, maar wat er van aan komt weet ik niet.
Bij oudere kinderen zou ik ook eerst praten denk ik, maar soms lijkt even ergens neerzetten en negeren mij juist een hele goede methode.
[...]
Zeker maar wat vind je van "mijn methode"? zo haal je je kind ook uit de situatie, maar ben je bij hem en los je de situatie meteen op.
Niet eerst 4 minuten wachten op een stoel zonder dat het kind een mogelijkheid heeft om het goed te maken en "vergeving te vragen/ontvangen"
Nouja, mijn kind kan nog niet praten, bij is 2. Dus ik leg altijd wel uit wat er niet mag en ik zeg dat ik snap dat hij boos is, maar wat er van aan komt weet ik niet.
Bij oudere kinderen zou ik ook eerst praten denk ik, maar soms lijkt even ergens neerzetten en negeren mij juist een hele goede methode.
Het is zoals het is
woensdag 21 april 2010 om 14:59
quote:mrscaricos schreef op 21 april 2010 @ 14:42:
Sterker nog, de "National Association for the Education of Young Children" heeft "time-out" toegevoegd op de lijst van schadelijke opvoedingsmethoden, samen met lichamelijke straf, bekritiseren, beschuldigen en vernederen.2
Sterker nog, de "National Association for the Education of Young Children" heeft "time-out" toegevoegd op de lijst van schadelijke opvoedingsmethoden, samen met lichamelijke straf, bekritiseren, beschuldigen en vernederen.2
I only get one shot at life - so I shoot to kill
woensdag 21 april 2010 om 14:59
quote:wen schreef op 21 april 2010 @ 14:58:
Hier heb ik laatst met een paar andere forummers een interessante discussie over gevoerd, in het topic 'de 6-maanden mythe'.
Ik ben benieuwd waar je dit artikel gevonden hebt en wie de auteur is. Het komt op veel punten overeen met het principe van onvoorwaardelijk ouderschap (Unconditional Parenting - Alfie Kohn). Alleen het vasthouden van je kind, daar kan ik me niet zo in vinden omdat ik vind dat een kind ook de vrijheid moet hebben om niet vastgehouden te willen worden.Ik heb de link hierboven geplaatst.
Hier heb ik laatst met een paar andere forummers een interessante discussie over gevoerd, in het topic 'de 6-maanden mythe'.
Ik ben benieuwd waar je dit artikel gevonden hebt en wie de auteur is. Het komt op veel punten overeen met het principe van onvoorwaardelijk ouderschap (Unconditional Parenting - Alfie Kohn). Alleen het vasthouden van je kind, daar kan ik me niet zo in vinden omdat ik vind dat een kind ook de vrijheid moet hebben om niet vastgehouden te willen worden.Ik heb de link hierboven geplaatst.
woensdag 21 april 2010 om 15:01
woensdag 21 april 2010 om 15:02
@Youk79, mee eens! ik heb een zoon van inmiddels 6 jaar en dat werkt nog steeds, afleiden is het beste en vooral onderhandelen. Nu weet ik dat onderhandelen niet pedagogisch niet verantwoordt is, het werkt bij mijn kind wel. En nee, ik denk niet dat ik hem verwen. Ik ben namelijk van mening dat elk kind een aparte gebruiksaanwijzing heeft. Dus geen enkele ouder doet het het best.
woensdag 21 april 2010 om 15:02
