compulsive skin picking/ titillomanie

Even dit topic omhoog schoppen.



Ook ik 'doe' dit en ik wil er van af. Ik heb al een 'waakhond' Mijn vriendje let er op dat ik het niet doe maar toch. Stiekem doe ik het toch.

Nu loop ik voor iets anders momenteel bij de psych. Is het verstandig om dit te melden of kunnen ze er eigenlijk niets mee? En zijn er mensen die hiervoor een behandeling gehad hebben?



dank



Maja



O ja dat skin picking heet toch dermatillomanie?

[quote]Maja82 schreef op 27 januari 2010 @ 16:33:

Even dit topic omhoog schoppen.



Ook ik 'doe' dit en ik wil er van af. Ik heb al een 'waakhond' Mijn vriendje let er op dat ik het niet doe maar toch. Stiekem doe ik het toch.

Nu loop ik voor iets anders momenteel bij de psych. Is het verstandig om dit te melden of kunnen ze er eigenlijk niets mee? En zijn er mensen die hiervoor een behandeling gehad hebben?



dank



Maja





Beste Maja,

Ik heb ook hetzelfde probleem en loop momenteel ook bij de Ggz voor iets anders, maar ik heb het pulken wel vermeld omdat zij daar wel behandelingen voor hebben,ik weet nog niet precies hoe het allemaal in zijn werk gaat, want ze moeten bij mij nog kijken of ik daarvoor in aanmerking kom. Nu zijn we voornamelijk aan het kijken wanneer ik pulk en waarom.

Maar het is het proberen waard, want ik wil er ook heel graag vanaf komen, ik word echt depri als ik in de spiegel kijk.

Ik herken het ook soort van -denk ik-. Alleen gaat het bij mij niet om korstjes of haren.



Ik knijp mijn gezicht al bont en blauw sinds mijn puberteit. Ik heb perioden gehda dat ik ELKE dag minimaal een uur voor de spiegel stond om allemaal niet bestaande pukkeltjes en zwarte puntjes weg te knijpen. Of velletjes eraf te trekken of wat dan ook. Alle onregelmatigheden moesten weg. Waardoor ik op die manier weer wondjes en puistjes creeerde. Erg obsessief en dwangmatige bezigheid. Ik heb het gelukkig na jaren wel min of meer weten af te leren (alleen af en toe verval ik er nog in). Helaas heeft dit ook voor littekentjes gezorgd die nooit meer weggaan : (

Bij mij is het beter gegaan toen ik steeds wat beter in mijn vel kwam te zitten. Dus of er iets aan te doen is? Ja, je algemeen welbevinden ophogen? Minder stress? Dat soort dingen.

HERKENBAAR! Ik schrik er wel een beetje van. Zelf beet ik vroeger nagels, nu tot mijn grote trots heb ik hele mooie lange. Maar sinds een jaar krab ik mezelf in mijn gezicht. Bij een ander walg ik echt van puistjes, mijn vriend heeft er wel eens een en daar ren ik juist weer van weg....heel raar! Maar bij mezelf gaat ieder wondje open en blijft soms wel weken open door het krabben. Ik denk ook dat het een trekje is dat bij me hoort, maar ik schaam me er wel voor en doe er alles aan om het te verbergen, behalve ermee stoppen dan he.. het krabben gaat bijna automatisch. Mij lijkt de term OCD een beetje te overdreven, maar ik denk echt dat het een vorm van stress is. ik bijt ook op de binnenkant van mijn wang, wat ik zelf niet zo erg vind, maar dat krabben wil ik niet meer. Het voelt echt goed even mijn verhaal te doen. Heb iets gelezen over gedragstherapie en denk dat ik maar eens ga knutselen aan een nieuwe (iets minder zelfverminkende) tic Iemand nog tips?



xxx

quote:Maja82 schreef op 27 januari 2010 @ 16:33:

Even dit topic omhoog schoppen.



Ook ik 'doe' dit en ik wil er van af. Ik heb al een 'waakhond' Mijn vriendje let er op dat ik het niet doe maar toch. Stiekem doe ik het toch.

Nu loop ik voor iets anders momenteel bij de psych. Is het verstandig om dit te melden of kunnen ze er eigenlijk niets mee? En zijn er mensen die hiervoor een behandeling gehad hebben?



dank



Maja



O ja dat skin picking heet toch dermatillomanie?Ik denk dat ik mijn vriend ook eens instructies ga geven...misschien helpt het een klein beetje?

Hoi allemaal!



Ook ik doe dit pulken aan mijn gezicht, mijn zusje is hier tien jaar geleden mee begonnen en sinds enkele jaren doe ik het ook. Mijn vriend probeert te helpen maar dit werkt absoluut niet, het levert alleen meer stress en schaamte op, wat weer een 'trigger' kan zijn om korstjes weg te krabben waardoor alles (huid, leven) weer 'kreukloos' lijkt. Lijkt, want als je in de spiegel kijkt, zie je een hoofd vol met vlekken. Als ik in de spiegel kijk zie ik m'n gezicht ook bijna niet meer, zo gefocust ben ik op die plekjes. Afhankelijk van het aantal plekjes dat ik onder een laag camouflerende make-up heb zitten, voel ik me tevreden over mijn uiterlijk en zelfverzekerd, of niet.

Mijn vriend wees me er gisteren op dat in een veelgebruikte vragenlijst bij psychologisch onderzoek wordt gevraagd naar 'pulken aan de huid'. Dit is blijkbaar een teken van 'psychisch onwelbevinden'. Ja, tijd om er iets aan te doen.

Op internet lees ik dat cognitieve gedragstherapie goed kan werken. 'Habit Reversal Training' heet het. Ga met deze term naar je psycholoog! Eis cognitieve gedragstherapie! Ik wil ook wel eens met een zonnig gevoel ZONDER camouflerende make-up de deur uit!



xxx

Hier nog zo'n peuteraar. M'n man wordt er helemaal gek van... Als ik dan iets roods/roze aan heb krijg ik altijd de opmerking dat dat zo goed matcht met mijn rode kin/neus

Ik peuter aan allerlei oneffenheden (korstjes, bultjes, velletjes) en doe ook echt m'n best om dingen uit te knijpen die alleen ik zie...

Inderdaad voor de tv of bij het lezen van een boek aan m'n voeten plukken (heb ik van m'n pa) waardoor m'n voeten er niet uit zien. Ik doe nu maar meestal sokken aan, of laat m'n schoenen aan, dan kan ik er niet bij.

Ook vaak zonder er bij na te denken plukken aan oneffenheden in m'n gezicht. En sinds ik gestopt ben met de pil zijn er oneffenheden te over om aan te plukken... Loop ik weer met een hoofd als een krentenbol rond.

Zit nu al een hele tijd aan een korstje in m'n oor te plukken, het moet er gewoon af!

Die huid moet gewoon glad zijn. Maar door dat plukken wordt hij natuurlijk nooit glad en houd ik mijn eigen probleem in stand.

Had ook geen idee dat er een officiële naam voor was...



Ben net gestopt bij de psycholoog (voor andere problematiek), kan het dus niet meer ter sprake brengen...

Ik geloof dat alleen korstjes kapot krabben niet per se psych(iatr)ische achtergrond heeft. Wonden die genezen kunnen jeuken, en dan heb je de neiging om te krabben. Maar dat hoeft niet altijd. Als ik een wondje heb, geneest dat zonder enig jeuk- of pijnsignaal. Ik heb geen neiging om te krabben. Door onstuimigheid kan een half loslatend korstje, losgerukt worden, en dan is het wondje kleiner dan het was. Of het is toch helemaal genezen.

Hoi, ik doe het ook en ik dacht echt dat ik de enige was. Ik doe het al 12 jaar sinds mijn 8, het is begonnen toen ik droge plekken had in mijn haar (door agressieve shampoo) die ik krabde en ik ben blijven krabben. ik heb het enkel onder mijn haar zodat eigenlijk niemand het ziet. het is ontzettend dwangmatig. soms zijn er echt heel veel korstjes, vooral als ik me verveel. als ze dicht gaan vind ik wel een plekje om nieuwe te maken. het is ook een heel ritueel geworden, het zoeken met je vingers naar korstjes, er even over wrijven, openkrabben en even wachten tot de tinteling over is en dan opeten.. het is heel raar als ik het opschrijf. ik heb ook nog nooit proberen te stoppen, alsof ik niet wil stoppen... ik ga het niet doen in het openbaar en enkel als ik alleen ben. maar o wat een frustratie als ik voel dat een korstje aan het dichtgaan is en er mensen in de buurt zijn.. dan wil ik echt krabben.

ik vraag me soms af of dit niet heel ongezond is, want die wondjes worden constant besmet, en als het bloedt..

ik heb het nooit gezien als een probleem en zag het meer als een deel van mezelf.. maar nu het een naam heeft gaat het wel anders lijken.

OMG

Als ik dit allemaal lees wordt ik gek. Ik herken me hier echt HELEMAAL in terug. Dat aan je gezicht krabben, haren trekken doe ik niet. Pff nee, dat zou er nog eens bij moeten komen. Ik heb net steeds lope janke, ik kan er niet meer tegen.

Ik ben het echt zo beu, ik zoek hulp!

Ik zal mijn verhaal wel even doen. Hopelijk lucht dat op. Ik ben nu 18 jaar en het begon al in groep 8, toen ik puistjes kreeg. Dat vond ik al erg maar dat waren nog geen wonden. Al meer dan 5 jaar heb ik het nu en het wordt alleen maar erger. Ik moet me echt dwingen om te stoppen, maar dat lukt gewoon niet. Op de middelbare viel het nog wel mee, ik deed er wel poeder op of me ogen extra opmaken zodat alle aandacht daarheen ging en niet naar m'n pukkels. Op school zit ik er dan niet aan, maar zodra ik thuis kom ga ik er gelijk aan krabben en pulken. Tot bloedens aan toe. En dan had ik weer vreselijke spijt en moest ik huilen of strafte ik mezelf (meestal door pijn). Ik wou dan altijd dat ik de tijd terug kon draaien. Het werd maar erger en erger, eerst alleen voorhoofd en aan de zijkanten van mijn gezicht, maar nu is het ergste op mijn kin. Het lijkt wel of ik de waterpokken heb, of krentebaard ofzo. Ik schaam me vreselijk. Ik ben gelukkig nooit gepest ofzo, en ik heb best veel vrienden. Ik ben ook altijd enthousiast maar dat komt omdat ik mezelf normaal nie zie. Toch hou ik er altijd rekening mee. Ik sta een uur eerder op om alles op mun gezicht dicht te plamuren met foundation, ik kijk waar ik sta want in het licht lijkt het erger, ik kijk zo vaak mogelijk per dag in de spiegel en m'n tas zit ook vol met camouflagespullen. Ik vind het echt erg. Ik wil er zo graag vanaf. Vooral als ik m'n zusje en vriendinnen met van die supergladde huidjes zie denk ik; dat wil ik ook. Ik ben niet lelijk ofzo, maar ik heb wel gemerkt dat lelijke mensen met een mooie huid mooier zijn dan mooie mensen met een lelijke huid. Ik durf mensen nooit recht in hun gezicht aan te kijken. Ik denk wel dat ze dat door hebben, maar ze zeggen er nooit wat van. Ik ben dan super onzeker, Als ik blijf logeren bij iemand of excursie met school dan slaap ik met make-up op. Ik wil echt niet dat iemand me zonder ziet, zelfs thuis niet. Pas zag m'n moeder het toevallig toen ik alles eraf haalde, en ze schrok zich dood. Ze zei dat ik naar een psycholoog ofzo moet gaan of in therapie. Maar helpt dat wel? Of me vader vraagt: 'Wil geen mooie huid? Waarom krauw je alles kapot?' en dan zeg ik 'ja ik weet niet, ik kan er niks aan doen het gaat automatisch. Ik wil dolgraag een mooie huid!' Maar dat geloofd hij niet. Dan zegt hij 'Nou als je dat toch wil, dan blijf je er toch vanaf??'

Nou, makkelijk gezegt dan gedaan. Ik weet niet waarom ik krab. Het ontstresst ofzo, ik voel me dan even fijn maar gelijk erna heb ik enorme spijt maar dan is het al te laat.

Eigenlijk heb ik geen eens puisten meer. Door al dat wrijven over m'n gezicht komen al die bacterien en daardoor krijg ik weer puisten. Ik weet dondersgoed hoe het komt. Ik snap mezelf niet. En toch gaan die handen steeds weer automatisch naar mijn gezicht. Ik heb bijna alle soorten middeltjes al geprobeerd. En nu zit mijn hoofd onder de littekens. Als ik ongesteld ben is het een drama. SOms had ik zelfs steenpuiste, door al die bacterien. Van die schijven die ontzettend pijn doen. Ik ben zo onzeker. Ik ben bang dat ik nooit een vriend zal krijgen hierdoor. Straks is het zomer en gaan we zwemmen. Ik heb er nu al geen zin meer in.



Weet iemand alsjebliefd alsjebliefd hoe ik hier vanaf kom? Ik wil dit echt niet voor de rest van mijn leven!

Ik krab al jaren aan mijn hoofdhuid, ik deed het al op de basisschool (ben nu 28), heb ook periodes gekend dat ik helemaal krab-vrij was, maar de laatste maanden is het echt uit de hand aan het lopen. Ik heb een grote kale plek op m'n hoofdhuid vol wondjes en ik zit er echt elke moment van de dag dat ik niet allebei m'n handen nodig heb aan. Ook in het bijzijn van andere mensen, op m'n werk bijvoorbeeld.



Gedurende de dag wrijf ik vooral, en als er dan weer een (soort van..) korstje ontstaan is na de laatste keer krabben, krab ik het weer open. Openkrabben doe ik meestal 's avonds in bed en als er 's ochtends dan nog/weer iets te krabben valt doe ik het nog een keer. Onregelmatigheden moeten gewoon weg, het moet glad, als daar pijn voor nodig is: so be it.



Het begint m'n dagelijks leven nu enigszins te beinvloeden. Het begint er al mee dat ik m'n haar alleen nog maar vast kan doen, omdat de plek nu dermate groot is dat er geen haar meer overheen valt als m'n haar los is. 'S avonds doe ik er uren over om in slaap te komen want ik moet voelen voelen voelen en dan krabben. Ik ga minder op bezoek bij mijn ouders omdat zij niet willen dat ik aan m'n hoofd zit en ik tig keer per dag gecorrigeerd word. En naar de kapper doe ik maar even helemaal niet meer.



Tot overmaat van ramp ben ik nu ook begonnen aan m'n rechterneusgat . Dat ziet niemand gelukkig, maar het is echt een slagveld van binnen. De huid scheurt steeds open en er komen zo snel nieuwe korstjes op dat ik bezig kan blijven. Op m'n werk ga ik een aantal keer per dag naar de wc om alles weg te krabben (ik heb het idee dat dit een heel onfris verhaal aan het worden is maar allah). En oh ja, omdat krabben niet altijd sociaal geaccepteerd is heb ik mezelf aangeleerd om als ik onder de mensen ben en er echt geen andere mogelijkheid is, op de binnenkant van m'n wang te bijten. Nog een slagveldje dus.



Nu zijn dit niet mijn enige dwangmatigheden, en ik weet ook wel een beetje waarom ik ze op dit moment zo hard nodig heb. Maar echt, ik word er he-le-maal gek van. Altijd pijn, altijd schaamte.. En ik vind het zo erg dat m'n haar niet meer los kan! Eindelijk is het een beetje langer nadat ik vorig jaar een heel kort kapsel had laten knippen, kan ik er nog niet van genieten. En ik weet ook niet wat ik eraan moet doen. Ik ben in therapie, maar daar komt het eigenlijk nooit ter sprake. M'n therapeut weet het wel, maar het heeft nu even geen prioriteit.



Nou ja, misschien moet ik mezelf gelukkig prijzen dat ik in ieder geval mijn gezicht met rust laat, want daar zou ik pas echt mee zitten. Ik wens alle titillomanen onder ons veel sterkte, het is niet tof!

Up



Heeft iemand hier therapie voor gehad wat echt hielp?



Zou AD kunnen helpen met het onder controle krijgen?

schop!

Als het een gevolg is van depressie, dan moet de depressie behandeld worden.



Weet niet of dat is wat je bedoelt?



Ik zou niet weten of AD helpt puur tegen de handelingen.

Maja, het verhaal boven jouw reactie is van mij en de kale plek op m'n achterhoofd is ondertussen reusachtig geworden (en niet meer te bedekken! ) maar ik moet zeggen dat ik sinds ik andere antidepressiva ben gaan slikken 2,5 week geleden (ik slikte efexor, ben nu lexapro gaan slikken) veel minder krab! Ik ben rustiger geworden in m'n hoofd en heb minder last van dwanghandelingen en -gedachten (heb obsessief-compulsieve trekken). Ik krab nog wel maar niet constánt meer. Dus het kan helpen!

Ik kran ook aan mijn hoofdhuid, ik vind het bijna te gek als ik een korstje voel, dan moét het eraf!! (en ik ben zó enorm beschaamd, maar meestal moet ik er dan erna ook nog 1x op bijten ofzo), hoe erg....



Ik krab ook vel van mijn voetzolen...... Soms kan ik bijna niet meer lopen van de pijn. Echt stom eigenlijk!!



Ook ik ben altijd beschaamd bij de kapper: ik krab al 23 jaar korstjes af van mijn hoofd en dat moeten toch echte littekentjes zijn nu??



Ik ben echt héééél verbaasd te lezen dat zovelen dit hebben....

Wow, ik wist niet dat er zoveel mensen last van hadden, ik heb altijd het idee gehad dat ik de enige ben of één van de weinige.



Rond mijn 14e had ik enkele kleine puistjes, en omdat je steeds op tv/bladen ziet dat iedereen ze uitknijpt probeerde ik dat ook een keer. En nooit meer mee gestopt, eigenlijk is het nu niet meer puistjes uitknijpen, die heb ik niet eens zoveel gehad, maar gewoon iedere oneffenheid (of gewoon een porie die net iets groter is) helemaal kapot maken met mijn nagels en naalden.

En nu ben ik bijna 21 en zit mijn hele lichaam en gezicht onder de littekens en rode vlekjes, zelfs foundation dekt niet goed meer.



Zijn er al mensen die therapie hebben gevolgd of een goed middel voor littekens weten?

Ook ik heb er al ongeveer 20 jaar "last van", nooit echt ingezien dat het verkeerd is wat ik doe, maar na jaren krijg je toch te maken met littekens. Het begon bij het openhalen van de velletjes op mijn vingers toen ik een jaar of 7 was, had daardoor ook vaak ontstoken vingers omdat ik er teveel vel vanaf had gehaald, soms wel rondom m'n hele duim/vingers en dan moesten m'n vingers in nat verband van de dokter en weken in soda om van de ontsteking af te komen. Ik heb dit altijd als tik gehouden. Al sla ik er gelukkig niet zoveel meer in door dat het ontstoken raakt, daar heb ik mijn les wel van geleerd. Maar toch moet ik elke keer die velletjes eraf halen, of ik knip het er af met een nagel-knippertje, ook tot bloedens aan toe. Loop ook vaak met pleisters om m'n vingers.



Ik krab al jaren ieder wondje open die ik tegen kom op m'n lichaam. Al heb ik een muggenbult, daar zie je een jaar later nog een wondje van zitten door het krabben. Dan zeg ik maar tegen mezelf: "ohh ik heel gewoon ontzettend langzaam". Al weet ik wel dat dat niet waar is, omdat ik het toch zelf open krap iedere keer.



Dan krab ik ook nog eens mijn hoofd, veel wondjes waarvan ik de korstjes er gewoon af moet krabben. Ik ben me er wel bewuster van geworden dat ik het doe, maar zelfs als ik tegen mezelf zeg om het niet te doen, dan doe ik het automatisch zonder dat ik echt in de gaten heb dat ik weer zit te krabben. (mijn vriend let daar soms wel op en dan zegt hij "daar ga je weer") Mensen om mij heen hebben er vaak wel iets over te zeggen, ex vriendje en huidige vriend vinden het beide maar vreemd en vies.



Ook de velletjes van m'n lippen trek ik er elke dag vanaf.

En dan heb ik ook al zo'n 3 jaar een hele grote plek op mijn been, was ooit begonnen met 1 muggenbult, maar het zijn nu al zo'n 10 wondjes. Ik kan er maar niet vanaf blijven. Mijn vriend zei laatst "het lijkt wel een heel sterrenstelsel", als grap dan, maar toch doet zo'n opmerking wat met je. Dan schaam je je toch echt een beetje.



Ik zit op het moment in deeltijd dagbehandeling, ik zal het ook maar eens aankaarten, misschien dat ik er ooit nog vanaf kan komen.



Edit: "Na het lezen van je eigen verhaal kom je er dan achter dat het toch wel een hele grote opsomming is van dwang handelingen" ... zucht

Goh, nog veel mensen die dit ook hebben.

Nou, hier is er dus nog 1.



Ik krab mn hoofdhuid al jaren kapot, was een enorme nagelbijter van kinds af aan, al is dat nu een stuk minder. Korstjes MOET aan gepulkt worden, ook als het van een koortslip is (lekker onhandig, zo blijf je het besmetten) Velletjes naast mijn nagels bijt ik eraf, en ik bijt aan de binnenkant van mijn wangen.



Best raar om dat zo allemaal op te schrijven. Ik las hier ergens boven dat de GGZ misschien wat voor me kan doen. Zal het als ik mijn psychiater weer zie ook eens melden.



Weet ook niet waarom ik het eigenlijk doe. Nagelbijten deed ik als klein kind al, korstjes pulken als ik een keer gevallen was ofzo ook. De rest is zo langzamerhand erin geslopen denk ik.

Valt me op dat veel mensen ook al bij ggz/hulpverlening zitten of zaten, zou er misschien een verband tussen zitten dat dit vooral voorkomt bij mensen die ook andere psychische problemen hebben?

Dat idee kreeg ik ook. Vandaar dat ik het eens met mn psych wil bespreken. T lijkt mij dat het een en ander best verband kan hebben.

Ik ben ook zo'n pulker. Mijn gezicht en hals zitten nu weer onder de korstjes. Ik heb geen echte acnéhuid maar als er maar iets opkomt dat op een pukkeltje lijkt dan knijp ik en dan gaat het kapot, korstje, krabben... Ik doe dit al jaren (ben nu al in de 40), vanaf mijn tienertijd.

De laatste tijd plak ik alles maar weer zo veel mogelijk af, dat is het enige dat werkt. Maar dan moet ik het wel heel consequent blijven doen, want éven die pleisters eraf en ik pulk weer raak...

Ik doe het altijd als ik mijn handen niet allebei hoef te gebruiken. Bij lezen, autorijden of ergens moeten toehoren is het het ergst.

Ik baal hier verschrikkelijk van en zou ook graag mooi en glad willen zijn. Waarom ik het niet kan laten is me niet helemaal duidelijk. Ik heb ADHD en rusteloosheid uit zich bij mij blijkbaar in dat pulken, evenals overmatig denken. Verder ben ik in mijn gedragsuitingen niet hyperactief.

Ook met andere dingen ervaar ik iets soortgelijks van 'me voornemen dit of of dat wel of juist niet meer te doen, maar dat snel weer vergeten en me er ook gewoon niet toe kunnen zetten', zoals met snoepen, bewegen, geld uitgeven enzovoort, enzovoort.

Ik neem medicatie om de ADHD-symptomen te onderdrukken en volg neurofeedback sinds een half jaar, maar het pulken is momenteel erger dan ooit. Behalve symptoombestrijding door dus afplakken met pleisters en nagels heel kort houden zou ik niet weten wat kan helpen. Iemand ervaring met de cognitieve therapie die genoemd werd?



Helaas zie ik de pulkdrang ook terug bij mijn kinderen, ze zijn 7 en 5 maar hebben het al...



Nu ik dit zo opschrijf begrijp ik niet waarom het zo moeilijk is er mee te stoppen. Vaak lijkt het zo makkelijk, inderdaad 'dan laat je het toch gewoon met rust'. Maar vijf minuten later realiseer ik me opeens dat ik het alweer aan het doen ben...

KUT is dat. Echt waardeloos.

xYella.

De verhalen zijn hier herkenbaar. Ik heb dit 'gehad'. Ik schrijf gehad tussen aanhalingstekens, omdat het altijd blijft sluimeren. Ik schrijf zelden op het forum, maar nu wilde ik toch reageren, omdat mijn post misschien wat meiden kan helpen. Sommige posters hebben volgens mij namelijk last van BDD, Body Dysmorphic Disorder. Vrij onbekende aandoening in Nederland, maar een ziekte die wel aanwezig is en heel zwaar is. Ik heb het zelf gehad en ben ervoor in therapie geweest in combinatie met medicijnen. En dit heeft mij enorm geholpen.



BDD houdt in dat je een ontzettend lelijk beeld van jezelf hebt wat niet strookt met de werkelijkheid. Je doet er alles aan om dit te verbloemen en schaamt je er enorm voor. Bij veel patienten is het punt dat ze afschuwelijk vinden hun huid. Zo ook bij mij. Ik kneep elk puistje uit, stond heel veel voor de spiegel en pulkte onder de douche weer alles kapot. Hele rituelen had ik. Het duurde heel lang voordat ik de deur uit kon en ja er waren vele dagen dat ik zelfs de deur niet uit durfde omdat ik weer had gepulkt. Ik moest afspraken afzeggen, meldde me erg vaak ziek op het werk, totdat ik volledig instortte, want deze situatie was natuurlijk niet meer houdbaar.



Toen ben ik gaan zoeken op internet en kwam op de site. www.bdd-info.nl Ik schrok enorm, want hier werd precies beschreven wat ik had. Tegelijkertijd was ik zo blij dat wat ik al jaren had en al jaren groot leed veroorzaakte, een naam had. En nog mooier, dat er een behandeling voor was! Beetje bij beetje ging er mensen die heel dicht bij mij stonden hier over vertellen. Dat is echt heel moeilijk , omdat je juist geen aandacht wilt vestigen op je huid. Ondanks dat dit erg zwaar is (en het gaat ook in kleine stapjes) is dit het begin geweest van mijn weg terug. Steeds meer je verdriet delen is goed! Je raakt uit je isolement en mensen kunnen je ook iets meer helpen. Ik heb mij aangemeld voor een speciaal therapieprogramma bij het AMC, puur gericht op BDD. En dit heeft dus enorm geholpen. Het duurde zo'n 5 maanden en je zat in een groep met mensen die preceis hetzelfde hadden. Dat helpt ook enorm!



Ik zie hier verhalen van mensen die OCD hebben, een echte compulsieve stoornis. Iets wat ze moeten doen. Maar veel verhalen hebben een achtergrond die te maken heeft met het beeld van 'schoonheid'. Je zelf niet goed genoeg vinden en dit willen 'fixen' door pukkeltjes en oneffenheden weg te krabbben. Je huid moet perse egaal zijn, pas dan ben je goed genoeg. Wanneer dit het geval is, heb je volgens mij BDD in combinatie met skinpicking. Ben natuurlijk geen arts, maar wel ervaringsdeskundige



Ik wens iedereen de weg naar herstel toe! Het is een eenzaam lijden, dus daarom een dikke knuffel via deze digitale weg.

..