Relaties
alle pijlers
Wel niet wel niet?
woensdag 5 mei 2010 om 17:59
Hoi,
Momenteel zit ik in een dipje. Ik weet niet precies wat mijn probleem is, maar ik kom er in mijn hoofd niet echt uit. Ik heb nog nooit echt een lange relatie gehad, vaak maar vriendjes van een paar maanden. Ik ben nu 32 jaar.
in november 2008 kwam ik K. tegen, een leuke jongen, eigenlijk net zoals ik ben, dezelfde interesses, zelfde karakter, zelfde achtergrond. Ik ben 7 maanden met hem samen geweest. Met hem afspreken was altijd leuk, ik kon erg met hem lachen. En ook goed met hem praten. Maar ik had niet echt dat trotse, verlangende gevoel. Ik voelde me ook steeds verdrietiger worden met de tijd, in plaats van zekerder. In mijn hoofd is het de perfecte persoon, maar ik voelde niet 'dat'. Maar wat 'dat' dan was, wist ik ook weer niet....Heel veel positieve energie en blijdschap kreeg ik er niet van. Ik voelde het niet, maar moest het van mezelf wel voelen, want hoe kon ik dit nou toch niet leuk vinden?! Een beetje een verscheurd gevoel.
Na 7 maanden heb ik er met veel pijn en moeite een punt achter gezet, ik voelde vriendschap en niet meer dan dat. Op een gegeven moment merkte ik ook dat hij steeds bevestiging zocht bij mij. Ik was tenslotte al ca 3 keer bij hem geweest met het verhaal dat ik twijfelde. Hij was dus wel op de hoogte. Ik heb het er daarna moeilijker mee gehad dan ik dacht en hoopte. Soms was het net alsof ik gedumpt was, ik moest echt weer omhoog krabbelen. Maar voor mij was het ook wel een teleurstelling, ik wil het ook graag!!
We hebben eerst geprobeerd contact te houden, maar na ca 1,5 maand heb ik al het contact verbroken. We zijn elkaar toen nog een keer tegen gekomen, maar toen had ik niet zoiets van: ik wil hem terug.
Na 7 maanden belde hij mij weer op om af te spreken. Dit vond ik leuk, ik wilde graag weten hoe het met hem was enz. Sindsdien hebben we 4 keer afgesproken, met iets meer lichamelijk contact dan 'gewoon vrienden'.
Nu hoor ik plots niks meer van hem en dat maakt me heel onrustig. Wat is er aan de hand? Wil ik hem nou wel of niet? Ik word gek van mezelf en twijfel ook aan mezelf of ik wel normaal om kan gaan met dit soort dingen!
Dan denk ik, ik wil hem nu bellen. Maar als we dan bij elkaar zijn denk ik weer: nee, ik .....nee, je bent het niet!
Ik vraag me alleen af of iemand dat stomme getwijfel kent. En ik noem het zelf al twijfel, bij twijfel misschien niet doen. Zal ik ooit weer een vent vinden die me leuk, grappig en geduld met me heeft of is hij het?
Ach, het is al fijn het allemaal zo even kwijt te kunnen.
Momenteel zit ik in een dipje. Ik weet niet precies wat mijn probleem is, maar ik kom er in mijn hoofd niet echt uit. Ik heb nog nooit echt een lange relatie gehad, vaak maar vriendjes van een paar maanden. Ik ben nu 32 jaar.
in november 2008 kwam ik K. tegen, een leuke jongen, eigenlijk net zoals ik ben, dezelfde interesses, zelfde karakter, zelfde achtergrond. Ik ben 7 maanden met hem samen geweest. Met hem afspreken was altijd leuk, ik kon erg met hem lachen. En ook goed met hem praten. Maar ik had niet echt dat trotse, verlangende gevoel. Ik voelde me ook steeds verdrietiger worden met de tijd, in plaats van zekerder. In mijn hoofd is het de perfecte persoon, maar ik voelde niet 'dat'. Maar wat 'dat' dan was, wist ik ook weer niet....Heel veel positieve energie en blijdschap kreeg ik er niet van. Ik voelde het niet, maar moest het van mezelf wel voelen, want hoe kon ik dit nou toch niet leuk vinden?! Een beetje een verscheurd gevoel.
Na 7 maanden heb ik er met veel pijn en moeite een punt achter gezet, ik voelde vriendschap en niet meer dan dat. Op een gegeven moment merkte ik ook dat hij steeds bevestiging zocht bij mij. Ik was tenslotte al ca 3 keer bij hem geweest met het verhaal dat ik twijfelde. Hij was dus wel op de hoogte. Ik heb het er daarna moeilijker mee gehad dan ik dacht en hoopte. Soms was het net alsof ik gedumpt was, ik moest echt weer omhoog krabbelen. Maar voor mij was het ook wel een teleurstelling, ik wil het ook graag!!
We hebben eerst geprobeerd contact te houden, maar na ca 1,5 maand heb ik al het contact verbroken. We zijn elkaar toen nog een keer tegen gekomen, maar toen had ik niet zoiets van: ik wil hem terug.
Na 7 maanden belde hij mij weer op om af te spreken. Dit vond ik leuk, ik wilde graag weten hoe het met hem was enz. Sindsdien hebben we 4 keer afgesproken, met iets meer lichamelijk contact dan 'gewoon vrienden'.
Nu hoor ik plots niks meer van hem en dat maakt me heel onrustig. Wat is er aan de hand? Wil ik hem nou wel of niet? Ik word gek van mezelf en twijfel ook aan mezelf of ik wel normaal om kan gaan met dit soort dingen!
Dan denk ik, ik wil hem nu bellen. Maar als we dan bij elkaar zijn denk ik weer: nee, ik .....nee, je bent het niet!
Ik vraag me alleen af of iemand dat stomme getwijfel kent. En ik noem het zelf al twijfel, bij twijfel misschien niet doen. Zal ik ooit weer een vent vinden die me leuk, grappig en geduld met me heeft of is hij het?
Ach, het is al fijn het allemaal zo even kwijt te kunnen.
woensdag 5 mei 2010 om 19:10
Hey!
Ik herken mezelf wel in je verhaal. Grappig dat je zegt dat je dat trots zijn en verlangen niet hebt. Dat heb ik dus ook bij iemand!
Kan het er heel goed mee vinden en ontzettend interessante gesprekken mee hebben en uren mee aan de telefoon hangen. Ik heb in tegenstelling tot jou situatie geen relatie gehad met desbetreffende jongen al leek het er wel een beetje op;). Wel meerdere keren mee gekust en altijd net iets verder gaan dan gewone vrienden zoals jij zegt dat je de laatste ontmoeting had (in gesprekken, smscontact, afspraakjes).
Hij is verliefd op mij en ik dacht dat ik dat ook op hem was maar ik mis dat 'trots zijn' en verlangen vooral. Eigenlijk zou ik willen dat ik dat voelde maar lichamelijk is er niet echt die aantrekkingskracht. Merk ook dat ik hem de ene keer aantrek en dan weer afstoot omdat ik twijfel over wat ik voel voor hem.
Zoals jij zegt kan het wel dat je je 'gedumpt' voelt of dat je diegene mist. Ik merk ook dat ik me afhankelijk opstel en per se wil dat hij terugsmst etc. Ik wijt dat aan mijn onzekerheid.. Ben jij mss ook wat onzeker?
In elk geval ik heb nog steeds niet echt de knoop doorgehakt. Hij is sowieso een beste vriend van me geworden maar toch hebben we een soort van speciale relatie wat net iets meer is dan vriendschap. Ook al heb ik hem gezegd dat ik gewoon vrienden wil zijn, het gaat toch nog een beetje op en af. (vroeg me namelijk ook een beetje af of het bindingsangst ofzo is..)
Nou dit verhaal gaat dus vooral over mij maar ik heb dus ook nog niet echt een oplossing gevonden! Ik blijf meelezen!
Ik herken mezelf wel in je verhaal. Grappig dat je zegt dat je dat trots zijn en verlangen niet hebt. Dat heb ik dus ook bij iemand!
Kan het er heel goed mee vinden en ontzettend interessante gesprekken mee hebben en uren mee aan de telefoon hangen. Ik heb in tegenstelling tot jou situatie geen relatie gehad met desbetreffende jongen al leek het er wel een beetje op;). Wel meerdere keren mee gekust en altijd net iets verder gaan dan gewone vrienden zoals jij zegt dat je de laatste ontmoeting had (in gesprekken, smscontact, afspraakjes).
Hij is verliefd op mij en ik dacht dat ik dat ook op hem was maar ik mis dat 'trots zijn' en verlangen vooral. Eigenlijk zou ik willen dat ik dat voelde maar lichamelijk is er niet echt die aantrekkingskracht. Merk ook dat ik hem de ene keer aantrek en dan weer afstoot omdat ik twijfel over wat ik voel voor hem.
Zoals jij zegt kan het wel dat je je 'gedumpt' voelt of dat je diegene mist. Ik merk ook dat ik me afhankelijk opstel en per se wil dat hij terugsmst etc. Ik wijt dat aan mijn onzekerheid.. Ben jij mss ook wat onzeker?
In elk geval ik heb nog steeds niet echt de knoop doorgehakt. Hij is sowieso een beste vriend van me geworden maar toch hebben we een soort van speciale relatie wat net iets meer is dan vriendschap. Ook al heb ik hem gezegd dat ik gewoon vrienden wil zijn, het gaat toch nog een beetje op en af. (vroeg me namelijk ook een beetje af of het bindingsangst ofzo is..)
Nou dit verhaal gaat dus vooral over mij maar ik heb dus ook nog niet echt een oplossing gevonden! Ik blijf meelezen!
donderdag 6 mei 2010 om 17:30
Hoi!
Wel bedankt voor je reactie, hoor. Ik herken me weer in jou! Haha. Het is inderdaad ook alsof ik hem aantrek en weer afstoot. Dat heeft hij ook wel eens tegen me gezegd: Als ik niks van me laat horen, zoek je me wel op. En als ik achter je aanzit is het alsof je me niet wilt.
Ik ben inderdaad ook onzeker. Het is natuurlijk al veel beter dan in mijn twintiger jaren, maar dat onzekere voorzichtige blijft. Ik vind dat ik het echt wel geprobeerd heb en me open heb opgesteld, meer dan ik vantevoren ooit van mezelf had verwacht.
In sommige situaties is mijn eerste gevoel toch NEE. Maar het is zo verwarrend omdat ik me nu zo rot voel. Dan zou ik toch gewoon verder kunnen?
Waarom is het zo ingewikkeld!! Erg bedankt voor je reactie, er zijn dus meer twijfelkonten. Ben je ook weegschaal
Wel bedankt voor je reactie, hoor. Ik herken me weer in jou! Haha. Het is inderdaad ook alsof ik hem aantrek en weer afstoot. Dat heeft hij ook wel eens tegen me gezegd: Als ik niks van me laat horen, zoek je me wel op. En als ik achter je aanzit is het alsof je me niet wilt.
Ik ben inderdaad ook onzeker. Het is natuurlijk al veel beter dan in mijn twintiger jaren, maar dat onzekere voorzichtige blijft. Ik vind dat ik het echt wel geprobeerd heb en me open heb opgesteld, meer dan ik vantevoren ooit van mezelf had verwacht.
In sommige situaties is mijn eerste gevoel toch NEE. Maar het is zo verwarrend omdat ik me nu zo rot voel. Dan zou ik toch gewoon verder kunnen?
Waarom is het zo ingewikkeld!! Erg bedankt voor je reactie, er zijn dus meer twijfelkonten. Ben je ook weegschaal
donderdag 6 mei 2010 om 21:13
Hahaha, dank jullie! Ik denk dat het gevoel dat hij me nu niets stuurt ook een beetje een afwijzing is.
Wel allemaal dezelfde reacties! Ik denk dat ik het diep van binnen ook wel weet.
En ik denk/hoop ook dat het geen bindingsangst is, hij is het gewoon niet...
Ik vind dit trouwens erg leuk, even heerlijk je probleem wegtypen en eigenlijk (gelukkig) de reacties krijgen die ik hoopte.
Wel allemaal dezelfde reacties! Ik denk dat ik het diep van binnen ook wel weet.
En ik denk/hoop ook dat het geen bindingsangst is, hij is het gewoon niet...
Ik vind dit trouwens erg leuk, even heerlijk je probleem wegtypen en eigenlijk (gelukkig) de reacties krijgen die ik hoopte.
vrijdag 7 mei 2010 om 15:24
ik herken me wel een beetje in jullie verhaal, heb een beetje hetzelfde aan de hand en ik mis ook ergens een vonk.
maar wat ik me afvraag kan die er wel nog komen of weet je zoiets op het begin al meteen?
in mijn geval ken ik hem pas een paar weken en weet niet goed hoe ik er nu over moet denken. het nog een kans geven en wat langer aanzien? want als ik bij hem ben is het heel leuk, maar als ik niet bij hem ben dan doet het me niet zoveel.
en ben trouwens ook een weegschaal, haha
maar wat ik me afvraag kan die er wel nog komen of weet je zoiets op het begin al meteen?
in mijn geval ken ik hem pas een paar weken en weet niet goed hoe ik er nu over moet denken. het nog een kans geven en wat langer aanzien? want als ik bij hem ben is het heel leuk, maar als ik niet bij hem ben dan doet het me niet zoveel.
en ben trouwens ook een weegschaal, haha
vrijdag 7 mei 2010 om 15:40
Beste Jeepeetje,
Door je getwijfel heeft hij, volgens mij, voor jou de knoop doorgehakt. Hij voelt dat je niet zeker bent van de relatie. Dat is voor hem natuurlijk ook niet leuk. Uiteindelijk moet iemand dan de knoop doorhakken. Dat heeft hij nu gedaan. Je schreef:
Nu hoor ik plots niks meer van hem en dat maakt me heel onrustig. Wat is er aan de hand? Wil ik hem nou wel of niet? Ik word gek van mezelf en twijfel ook aan mezelf of ik wel normaal om kan gaan met dit soort dingen!
Dan denk ik, ik wil hem nu bellen. Maar als we dan bij elkaar zijn denk ik weer: nee, ik .....nee, je bent het niet!
Voor hem hoeft het nu dus nu ook niet meer. Voor beide beter toch? Als er niets inzit moet je elkaar toch los laten. Geen gedraai en getwijfel meer.
Groet van Dave.
Door je getwijfel heeft hij, volgens mij, voor jou de knoop doorgehakt. Hij voelt dat je niet zeker bent van de relatie. Dat is voor hem natuurlijk ook niet leuk. Uiteindelijk moet iemand dan de knoop doorhakken. Dat heeft hij nu gedaan. Je schreef:
Nu hoor ik plots niks meer van hem en dat maakt me heel onrustig. Wat is er aan de hand? Wil ik hem nou wel of niet? Ik word gek van mezelf en twijfel ook aan mezelf of ik wel normaal om kan gaan met dit soort dingen!
Dan denk ik, ik wil hem nu bellen. Maar als we dan bij elkaar zijn denk ik weer: nee, ik .....nee, je bent het niet!
Voor hem hoeft het nu dus nu ook niet meer. Voor beide beter toch? Als er niets inzit moet je elkaar toch los laten. Geen gedraai en getwijfel meer.
Groet van Dave.
vrijdag 7 mei 2010 om 18:40
@girlie22: Hahaha, die weegschalen Ik herken in jouw verhaal het stukje van: als ik bij hem ben, vind ik het heel leuk, maar als ik niet bij hem ben, doet het me niet zoveel.
Ik denk dat je na een paar maanden (1,2 maanden) echt wel weet wat je vindt. Bij sommigen duurt het even, maar langer dan dat denk ik niet.
@ Dave: Bedankt voor je mannelijke blik op het verhaal. Het is ook zo, ik begrijp het zo goed dat hij er klaar mee is op een gegeven moment. En misschien heb ik dat ook gewoon nodig, dat hij de knoop voor me doorhakt. Ik wil hem geen 'nee'geven, maar uiteindelijk is het wel een nee.
Ik denk dat je na een paar maanden (1,2 maanden) echt wel weet wat je vindt. Bij sommigen duurt het even, maar langer dan dat denk ik niet.
@ Dave: Bedankt voor je mannelijke blik op het verhaal. Het is ook zo, ik begrijp het zo goed dat hij er klaar mee is op een gegeven moment. En misschien heb ik dat ook gewoon nodig, dat hij de knoop voor me doorhakt. Ik wil hem geen 'nee'geven, maar uiteindelijk is het wel een nee.
vrijdag 7 mei 2010 om 18:57
Hier ook een weegschaal die heel lang heeft getwijfeld over het wel of niet doorgaan met de beginnende relatie.
Na paar maanden de knoop doorgehakt en hem gezegd dat ik te veel twijfel om door te gaan.
Een week later waren we weer samen en ik ben nu zo blij dat hij me niet heeft laten gaan
Ik ben gewoon een twijfelkont, altijd en overal. Wordt ook niet verliefd (iets met verleden/zelfbescherming). Mijn lief liet zich niet zo makkelijk aan de kant gooien want wist dat we het te leuk hadden samen om er een punt achter te zetten.
Ik ben zo blij met hem
Na paar maanden de knoop doorgehakt en hem gezegd dat ik te veel twijfel om door te gaan.
Een week later waren we weer samen en ik ben nu zo blij dat hij me niet heeft laten gaan
Ik ben gewoon een twijfelkont, altijd en overal. Wordt ook niet verliefd (iets met verleden/zelfbescherming). Mijn lief liet zich niet zo makkelijk aan de kant gooien want wist dat we het te leuk hadden samen om er een punt achter te zetten.
Ik ben zo blij met hem
vrijdag 7 mei 2010 om 22:04
@jeepeetje: dat klopt in jouw geval zou je dat nu wel duidelijk moeten weten. maar twijfelen kan ook een vorm van zelfbescherming zijn, misschien bindingsangst ofzo? ben je bang dat je anders een 'goede' laat lopen en zo een niet snel weer zult vinden?
maar als ik dan weer naar mezelf ga kijken, ik ben niet snel verliefd, hoe goed moet ik me dan voelen eer ik iets aan wil gaan?
maar als ik dan weer naar mezelf ga kijken, ik ben niet snel verliefd, hoe goed moet ik me dan voelen eer ik iets aan wil gaan?
zaterdag 8 mei 2010 om 18:08
Ik denk dat als jij het de moeite waard vindt en je aan jezelf merkt dat het leuk!!!! is, echt leuk, dat je het dan wel weet, helemaal als je niet zo snel ondersteboven bent van iemand. Op een gegeven moment ben je het wel zat, ga je je toch lichtelijk irriteren. maar joh, ik heb er ook weinig verstand van
Ik ben wel een gevoelsmens, en ga ook wle af op m'n gevoel. dat heb ik toen ook gedaan, maar ik ben tegen mezelf gaan praten, (ja, dan kan....) en ben mezelf misschien over gaan halen. Zo van: dit is een goeie, je hebt veel lol, je kunt goed met hem praten, enz. Ik denk dat ik mezelf wil overtuigen ofzo.
Ik denk niet dat dat de bedoeling is.
Ik heb ook echt wel gedacht dat ik niet in 'orde' was, dat ik dit zelf allemaal verpestte, maar die negatieve energie en gedachten zijn niet goed. Maar eens even goed mijn hoofd leeg en knopen doorhakken.
Ik ben wel een gevoelsmens, en ga ook wle af op m'n gevoel. dat heb ik toen ook gedaan, maar ik ben tegen mezelf gaan praten, (ja, dan kan....) en ben mezelf misschien over gaan halen. Zo van: dit is een goeie, je hebt veel lol, je kunt goed met hem praten, enz. Ik denk dat ik mezelf wil overtuigen ofzo.
Ik denk niet dat dat de bedoeling is.
Ik heb ook echt wel gedacht dat ik niet in 'orde' was, dat ik dit zelf allemaal verpestte, maar die negatieve energie en gedachten zijn niet goed. Maar eens even goed mijn hoofd leeg en knopen doorhakken.
