Relaties
alle pijlers
moeilijk zusje
zaterdag 8 mei 2010 om 10:27
Hallo allemaal,
Ik lees al een tijdje mee op het forum, maar open nu voor het eerst een topic.
Ik heb al sinds onze pubertijd een vrij complexe relatie met mijn zusje (anderhalf jaar jonger). Soms konden we het goed met elkaar vinden en dan volgende er weer een periode dat we elkaar de hersens wel in konden slaan. Ik ben er zelf altijd vanuit gegaan dat dit gewoon een fase was en dat we uiteindelijk als we op ons zelf zouden wonen het gewoon goed zou zijn.
Mijn zusje heeft echter nogal wat trekjes waarvan ik (en ook de rest van het gezin) het moeilijk vind om daarmee om te gaan. Ze is bijvoorbeeld niet echt een prater, maar als ze ergens mee zit dan moet wel iedereen dit merken en bepaalt zij de sfeer.
Verder is ze erg egoistisch en denkt ze dat de hele wereld om haar draait. Als zij iets van mij of mijn ouders moet hebben dan zijn we goed genoeg, maar andersom laat ze ons gewoon stikken of gaat het met heel veel tegenzin. Dit is erg kwetsend, maar het lijkt wel alsof dat haar allemaal niks interesseert.
Wat ik persoonlijk het moeilijkst vind, is dat ze twee gezichten heeft. Iedereen vindt haar altijd zo'n leuk en sociaal meisje, maar als we met het gezin samen zijn is ze zo anders. Ik kan hier daarom met niemand echt goed over praten.
Nou ja, dit is zo ongeveer de situatie. We hebben soms ook wel eens leuke momenten, maar dit negatieve overheerst gewoon. Weet zelf ook niet zo goed hoe ik er mee om moet gaan, dus vandaar deze post. Hopelijk hebben jullie wat adviezen ofzo.
Ik lees al een tijdje mee op het forum, maar open nu voor het eerst een topic.
Ik heb al sinds onze pubertijd een vrij complexe relatie met mijn zusje (anderhalf jaar jonger). Soms konden we het goed met elkaar vinden en dan volgende er weer een periode dat we elkaar de hersens wel in konden slaan. Ik ben er zelf altijd vanuit gegaan dat dit gewoon een fase was en dat we uiteindelijk als we op ons zelf zouden wonen het gewoon goed zou zijn.
Mijn zusje heeft echter nogal wat trekjes waarvan ik (en ook de rest van het gezin) het moeilijk vind om daarmee om te gaan. Ze is bijvoorbeeld niet echt een prater, maar als ze ergens mee zit dan moet wel iedereen dit merken en bepaalt zij de sfeer.
Verder is ze erg egoistisch en denkt ze dat de hele wereld om haar draait. Als zij iets van mij of mijn ouders moet hebben dan zijn we goed genoeg, maar andersom laat ze ons gewoon stikken of gaat het met heel veel tegenzin. Dit is erg kwetsend, maar het lijkt wel alsof dat haar allemaal niks interesseert.
Wat ik persoonlijk het moeilijkst vind, is dat ze twee gezichten heeft. Iedereen vindt haar altijd zo'n leuk en sociaal meisje, maar als we met het gezin samen zijn is ze zo anders. Ik kan hier daarom met niemand echt goed over praten.
Nou ja, dit is zo ongeveer de situatie. We hebben soms ook wel eens leuke momenten, maar dit negatieve overheerst gewoon. Weet zelf ook niet zo goed hoe ik er mee om moet gaan, dus vandaar deze post. Hopelijk hebben jullie wat adviezen ofzo.
zaterdag 8 mei 2010 om 11:02
Hier een behoorlijk verstoorde relatie met zus. We zijn zo verschillend dat het gewoon niet werkt. Door ouders en familie ook altijd heel anders behandeld, wederzijdse jaloezie en een totaal andere kijk op de Wereld.
TO ik denk dat jouw zusje precies het zelfde over jou denkt. Ga het gesprek eens aan. Waarom je ergeren aan een ander mens alleen omdat ze anders is.
Zoals meds zegt iedere familie heeft een zwart sgaap nodig. Ik weet via via hoe mijn familie over mij denkt. En dat is zo ver van de waarheid dat het weer lachwekkend is.
TO ik denk dat jouw zusje precies het zelfde over jou denkt. Ga het gesprek eens aan. Waarom je ergeren aan een ander mens alleen omdat ze anders is.
Zoals meds zegt iedere familie heeft een zwart sgaap nodig. Ik weet via via hoe mijn familie over mij denkt. En dat is zo ver van de waarheid dat het weer lachwekkend is.
Heb ik dat?!
zaterdag 8 mei 2010 om 11:03
zaterdag 8 mei 2010 om 11:06
quote:Sgaapie schreef op 08 mei 2010 @ 11:02:
TO ik denk dat jouw zusje precies het zelfde over jou denkt. Ga het gesprek eens aan. Waarom je ergeren aan een ander mens alleen omdat ze anders is.
Dit heb ik echt al een aantal keer geprobeerd, maar zodra het serieus wordt klap ze gewoon dicht. Dat zegt ze niks meer. Daarom vind ik het ook zo moeilijk.
Ik weet ook wel dat ik zelf verre van heilig ben, maar probeer de laatste tijd echt handreikingen te doen en niet in rancune te vervallen... Zo van als jij dit niet, dan ik dat niet. Nee, ik probeer haar te behandelen zoals ik ook graag door haar behandeld wil worden. Maar geef ook toe dat dit soms wel lastig is.
TO ik denk dat jouw zusje precies het zelfde over jou denkt. Ga het gesprek eens aan. Waarom je ergeren aan een ander mens alleen omdat ze anders is.
Dit heb ik echt al een aantal keer geprobeerd, maar zodra het serieus wordt klap ze gewoon dicht. Dat zegt ze niks meer. Daarom vind ik het ook zo moeilijk.
Ik weet ook wel dat ik zelf verre van heilig ben, maar probeer de laatste tijd echt handreikingen te doen en niet in rancune te vervallen... Zo van als jij dit niet, dan ik dat niet. Nee, ik probeer haar te behandelen zoals ik ook graag door haar behandeld wil worden. Maar geef ook toe dat dit soms wel lastig is.
zaterdag 8 mei 2010 om 11:08
quote:Olive01 schreef op 08 mei 2010 @ 11:03:
[...]
Of er juist energie in steken en een handreiking doen. Elkaar (achter de rug om) verwijten maken, lost niets op namelijk.nogmaaals....als de ander daar niet op reageerd, of reageerd alsof je niet spoort en je overdrijft en het gesprek volledig afkapt en er niets over wilt weten.
[...]
Of er juist energie in steken en een handreiking doen. Elkaar (achter de rug om) verwijten maken, lost niets op namelijk.nogmaaals....als de ander daar niet op reageerd, of reageerd alsof je niet spoort en je overdrijft en het gesprek volledig afkapt en er niets over wilt weten.
zaterdag 8 mei 2010 om 11:10
zaterdag 8 mei 2010 om 11:18
Lil_star, mijn referentiekader is uiteraard de relatie die ik heb met mijn eigen zusje. Dus vanuit daar schrijf ik grotendeels.
Een gesprek aan gaan waarbij je de ander vraagt te veranderen en (verkapte) verwijten maakt levert inderdaad de reactie op die jij schetst. Dan krijg je de 'ja maar jij...' gesprekken.
Met mijn zusje is het heel geleidelijk gegaan en met kleine dingen. Samen de stad in, een keer samen stappen, gezamelijke kado's verzinnen voor onze ouders. En toen dat allemaal goed ging, samen op vakantie. En ja, we praten tijdens die activiteiten op een ongedwongen manier over hoe wij onze jeugd en elkaar hebben beleefd. En dat is soms best pijnlijk. Maar we hebben beide de verwijten achterwege gelaten zonder de eerlijkheid naar elkaar te verliezen.
En natuurlijk zijn wel wel eens boos op elkaar of begrijpen we elkaar weer helemaal niet. Maar doordat we door kleine dingen wel een band op hebben gebouwd, is dat sneller en makkelijker uitgepraat.
Een gesprek aan gaan waarbij je de ander vraagt te veranderen en (verkapte) verwijten maakt levert inderdaad de reactie op die jij schetst. Dan krijg je de 'ja maar jij...' gesprekken.
Met mijn zusje is het heel geleidelijk gegaan en met kleine dingen. Samen de stad in, een keer samen stappen, gezamelijke kado's verzinnen voor onze ouders. En toen dat allemaal goed ging, samen op vakantie. En ja, we praten tijdens die activiteiten op een ongedwongen manier over hoe wij onze jeugd en elkaar hebben beleefd. En dat is soms best pijnlijk. Maar we hebben beide de verwijten achterwege gelaten zonder de eerlijkheid naar elkaar te verliezen.
En natuurlijk zijn wel wel eens boos op elkaar of begrijpen we elkaar weer helemaal niet. Maar doordat we door kleine dingen wel een band op hebben gebouwd, is dat sneller en makkelijker uitgepraat.
zaterdag 8 mei 2010 om 11:29
Allemaal heel mooi psychologisch hier, maar sommige mensen hebben gewoon een rotpersoonlijkheid. Van die mensen die nooit vrienden of zelfs maar kennissen van je zouden zijn, maar helaas is het familie. Ik heb een zo iemand in mijn familie, ik zeg keurig hallo en hoe gaat het op familieverjaardagen, en verder negeer ik zijn bestaan.
Rottig wel als het je zus is met wie het totaal niet klikt, maar sommige relaties zijn volgens mij niet te verbeteren.
Rottig wel als het je zus is met wie het totaal niet klikt, maar sommige relaties zijn volgens mij niet te verbeteren.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 8 mei 2010 om 11:31
Maar want nou als je zusje elke keer dicht slaat als je enigszins probeert serieus met haar te praten? Als ik een poging doe om met mijn zusje te praten dan pak ik dat altijd heel omzichtig aan en loop ik op mijn tenen, omdat ik weet dat ze het kleinste ding al verkeerd op kan vatten. Maar zodra het richting serieus gaat, houdt ze haar mond stijf dicht.
zaterdag 8 mei 2010 om 11:38
quote:nienes schreef op 08 mei 2010 @ 10:36:
Ik ben 22 en zij dus 20. Kan hier ook wel met mijn ouders over praten, maar vind het moeilijk om te zien dat ook zij elke keer weer gekwetst worden door haar... En het doet ze ook pijn als ze weten dat mijn zusje en ik weer es bonje hebben gehad.
Je kunt hier met je ouders over praten???
Nou ik vind dat dat dus helemaal niet kan. Jouw zusje is hun dochter en zij kunnen absoluut niet objectief naar de situatie kijken. Bovendien horen zij, als ouders zijnde, pontificaal achter hun kinderen te staan en horen ze er niet 1 af te vallen in het bijzijn van de ander. Dat veroorzaakt strijd en kampen binnen een familie. Jouw problemen met je zus moet je los zien van je ouders. Wat voor een problemen zij met haar hebben, daar heb jij niks mee te maken. Eerder kun je ook niet op een volwassen manier met elkaar omgaan en het riekt naar buitensluiten en roddelen. Lijkt me vreselijk voor je zusje dat jullie (jij en je ouders) zich gezamenlijk keren tegen haar. Het lijkt me ook niet onmogelijk dat dit een deel van de problemen van je zusje veroorzaakt. Bekijk het eens van haar kant.
En als je eventuele problemen met haar wilt bespreken met iemand doe dat dan buiten de familie.
En: 20 en 22 is nog jong hoor. Het zou me niks verbazen als jullie over 10 jaar heel anders met elkaar omgaan. Er moet eerst wat meer tijd en afstand groeien tussen jullie jeugd en volwassen leeftijd, zelfstandiger en volwassener worden. Daarna kunnen jullie weer anders naar elkaar kijken. Succes.
Ik ben 22 en zij dus 20. Kan hier ook wel met mijn ouders over praten, maar vind het moeilijk om te zien dat ook zij elke keer weer gekwetst worden door haar... En het doet ze ook pijn als ze weten dat mijn zusje en ik weer es bonje hebben gehad.
Je kunt hier met je ouders over praten???
Nou ik vind dat dat dus helemaal niet kan. Jouw zusje is hun dochter en zij kunnen absoluut niet objectief naar de situatie kijken. Bovendien horen zij, als ouders zijnde, pontificaal achter hun kinderen te staan en horen ze er niet 1 af te vallen in het bijzijn van de ander. Dat veroorzaakt strijd en kampen binnen een familie. Jouw problemen met je zus moet je los zien van je ouders. Wat voor een problemen zij met haar hebben, daar heb jij niks mee te maken. Eerder kun je ook niet op een volwassen manier met elkaar omgaan en het riekt naar buitensluiten en roddelen. Lijkt me vreselijk voor je zusje dat jullie (jij en je ouders) zich gezamenlijk keren tegen haar. Het lijkt me ook niet onmogelijk dat dit een deel van de problemen van je zusje veroorzaakt. Bekijk het eens van haar kant.
En als je eventuele problemen met haar wilt bespreken met iemand doe dat dan buiten de familie.
En: 20 en 22 is nog jong hoor. Het zou me niks verbazen als jullie over 10 jaar heel anders met elkaar omgaan. Er moet eerst wat meer tijd en afstand groeien tussen jullie jeugd en volwassen leeftijd, zelfstandiger en volwassener worden. Daarna kunnen jullie weer anders naar elkaar kijken. Succes.
zaterdag 8 mei 2010 om 11:39
zaterdag 8 mei 2010 om 11:56
Heb je ooit met je zusje gehad over haar gedrag en hoe je er zelf naar kijkt. Je zusje kan dan misschien wel boos worden, maar als je niet aangeef hoe jij je voelt dan blijft ze doorgaan. Als ze alleen aan haar zelf denkt zal ik haar niks meer geven. Het moet niet van een kant moeten komen! Misschien als jij de schrijdbijl in de grond graaf en naar de positieve kanten te kijken naar je eigen lichaam. Het is misschien niet makkelijk, maar als je geen vrede in je leven heb dan word je zelf ook niet gelukkig.
zaterdag 8 mei 2010 om 12:01
zaterdag 8 mei 2010 om 12:39
Ik denk dat het verstandig is om elkaar een beetje met rust te laten. Even niet zoveel op elkaar letten. Probeer de positieve punten van je zus te benadrukken en de negatieve gedachten aan de kant te zetten. Doe eens spontaan iets liefs voor d'r zonder daar iets voor terug te verwachten. Het kan echt wel goed komen hoor, maar begin bij jezelf. Jij zet je positieve beentje voor en laat je niet van de wijs brengen.
zaterdag 8 mei 2010 om 12:43
quote:meds schreef op 08 mei 2010 @ 10:44:
dat jouw humeur beinvloedt wordt door jouw zus is jouw probleem, jij doet dat, dat doet je zus niet, dus dat kan je haar niet aanrekenen
Jemig zeg, wat een grote onzin! Je hebt zeker te veel self-help boeken gelezen. Als iemand jou een klap geeft of een schop doet dat toch ook pijn. En niet omdat je nou zo graag pijn wil voelen......zo kan het ook zijn met gemene opmerkingen, die doen dan geestelijke pijn.
Dat kan je haar niet aanrekenen....doe mij een lol zeg!
dat jouw humeur beinvloedt wordt door jouw zus is jouw probleem, jij doet dat, dat doet je zus niet, dus dat kan je haar niet aanrekenen
Jemig zeg, wat een grote onzin! Je hebt zeker te veel self-help boeken gelezen. Als iemand jou een klap geeft of een schop doet dat toch ook pijn. En niet omdat je nou zo graag pijn wil voelen......zo kan het ook zijn met gemene opmerkingen, die doen dan geestelijke pijn.
Dat kan je haar niet aanrekenen....doe mij een lol zeg!
zaterdag 8 mei 2010 om 12:49
Nou nog even voor een meer inhoudelijke reactie.
Ik heb een broer en een zus, allebei jonger. Met mijn broer altijd stevig in de clinch gelegen, echt, ik kon soms zijn bloed wel drinken!
Maar nu we ouder zijn kunnen we best goed met mekaar opschieten, in de tijd dat het niet zo was, negeerde ik hem gewoon de meeste tijd.
Idd. er is meestal competitie in een gezin, bij ons was mijn moeder helemaal verguld dat ze een zoon kreeg. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik er niet meer zo bij hoorde. Alleen als er huishoudelijke karweitjes gedaan moesten worden dan wist ze me wel te vinden. Mijn broer vond dat dan weer een aanleiding om mij daar mee te pesten. Hahaha, jij moet lekker alles doen, want jij bent een meisje!
Ik ben nu zo volwassen dat ik kan inzien dat mijn moeder er grotendeels de schuld van was, je moet echt niet 1 kind gaan voortrekken boven een ander, ook al hou je soms meer van die ander.
Als jullie beiden uit huis zijn zal het misschien ook beter gaan met jou en je zusje.
Ik heb een broer en een zus, allebei jonger. Met mijn broer altijd stevig in de clinch gelegen, echt, ik kon soms zijn bloed wel drinken!
Maar nu we ouder zijn kunnen we best goed met mekaar opschieten, in de tijd dat het niet zo was, negeerde ik hem gewoon de meeste tijd.
Idd. er is meestal competitie in een gezin, bij ons was mijn moeder helemaal verguld dat ze een zoon kreeg. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik er niet meer zo bij hoorde. Alleen als er huishoudelijke karweitjes gedaan moesten worden dan wist ze me wel te vinden. Mijn broer vond dat dan weer een aanleiding om mij daar mee te pesten. Hahaha, jij moet lekker alles doen, want jij bent een meisje!
Ik ben nu zo volwassen dat ik kan inzien dat mijn moeder er grotendeels de schuld van was, je moet echt niet 1 kind gaan voortrekken boven een ander, ook al hou je soms meer van die ander.
Als jullie beiden uit huis zijn zal het misschien ook beter gaan met jou en je zusje.
zaterdag 8 mei 2010 om 12:55
Ik vind dat je wel erg negatief verteld over je zusje. Ze kan weinig goed doen geloof ik. Daar gaan mijn haren eerlijk gezegd van overeind staan.
Ik denk eerder dat jullie met het hele gezin in een negatief patroon zitten en dus iedereen daar zijn eigen bijdrage aan levert. Zo'n negatieve sfeer kun je niet afschuiven op 1 persoon en erg liefdevol is het ook niet om dat te doen.
Wel lekker makkelijk. Want dan hoeven jij en je ouders niet naar zichzelf te kijken.
Ik denk eerder dat jullie met het hele gezin in een negatief patroon zitten en dus iedereen daar zijn eigen bijdrage aan levert. Zo'n negatieve sfeer kun je niet afschuiven op 1 persoon en erg liefdevol is het ook niet om dat te doen.
Wel lekker makkelijk. Want dan hoeven jij en je ouders niet naar zichzelf te kijken.
zaterdag 8 mei 2010 om 13:00
Spijker heeft ook wel een punt, somige mensen valt gewoon geen land mee te bezeilen. Hoe je een land bezeilt is zowiezo wel een goede vraag.. Anyway, ik kan ook alleen maar spreken vanuit mijn zus en mij.
Ik ben een rationeler type dan zij.
Zij reageert op heel veel dningen in mijn ogen enorm emotioneel, waardoor ze snel paniekvoetbal speelt, en in mijn ogen onlogische beslissingen neemt.
Duidelijk karakter verschilletje dus...
En daarbij komt ook het verschil in beleving die we beiden hebben als we terug kijken op onze jeugd.
Nu zijn we volwassen en wat minder bezig met elkaar in de weg zitten we hebben allebei een eigen leven.
Zij is zij en ik ben ik.
Ik ben niet verantwoordelijk voor haar ( sociale ) leven en heb mijn eigen koers te varen, net als zij.
Ik doe mijn best haar niet te veroordelen op de dingen die zij kiest in haar leven, maar moet wel regelmatig even heeeeel diep zuchten.
En zij waarschijnlijk ook bij mij.
Dus houden we het wat oppervlakkiger.
Daarbij vindik dat haar band met mijn ouders iets tussenhen is.
Ik heb daar ooit een grens getrokken, mijn ouders zijn zelf verantwoordelijk samen met haar voor hoe zij het samen willen doen.
Lang leven een stukje individualisme in het gezinsleven waarbij iedereen een stukje extra geaccepteert kan worden.
En er wat ademruimte komt in die groepscohesie en rolverdeling binnen een familie.
Ik ben een rationeler type dan zij.
Zij reageert op heel veel dningen in mijn ogen enorm emotioneel, waardoor ze snel paniekvoetbal speelt, en in mijn ogen onlogische beslissingen neemt.
Duidelijk karakter verschilletje dus...
En daarbij komt ook het verschil in beleving die we beiden hebben als we terug kijken op onze jeugd.
Nu zijn we volwassen en wat minder bezig met elkaar in de weg zitten we hebben allebei een eigen leven.
Zij is zij en ik ben ik.
Ik ben niet verantwoordelijk voor haar ( sociale ) leven en heb mijn eigen koers te varen, net als zij.
Ik doe mijn best haar niet te veroordelen op de dingen die zij kiest in haar leven, maar moet wel regelmatig even heeeeel diep zuchten.
En zij waarschijnlijk ook bij mij.
Dus houden we het wat oppervlakkiger.
Daarbij vindik dat haar band met mijn ouders iets tussenhen is.
Ik heb daar ooit een grens getrokken, mijn ouders zijn zelf verantwoordelijk samen met haar voor hoe zij het samen willen doen.
Lang leven een stukje individualisme in het gezinsleven waarbij iedereen een stukje extra geaccepteert kan worden.
En er wat ademruimte komt in die groepscohesie en rolverdeling binnen een familie.
..popcorn?
zaterdag 8 mei 2010 om 13:04
Ik ben nu zo volwassen dat ik kan inzien dat mijn moeder er grotendeels de schuld van was, je moet echt niet 1 kind gaan voortrekken boven een ander, ook al hou je soms meer van die ander.
dat gebeurd best vaak denk ik, en dan is het zaadje voor een jaloers plantje ook snel gelegd. ( wat een uitdrukkijgne heb ik toch vandaag!?) Maar mijn punt is dat je elkaar als broers en zussen dit soort dingen niet heel erg kwalijk kan ( blijven ) nemen.
Maar daarbij plaats ik wel de kanttekening dat je allebei volwassen wilt zijn en actief de relaite onderling wil verbeteren.
Je hebt ook nog mensen die dat dan niet willen en ervoor kiezen de rotte appel uit te blijven hangen.
Klinkt hard, maar zo is het soms wel gewoon.
dat gebeurd best vaak denk ik, en dan is het zaadje voor een jaloers plantje ook snel gelegd. ( wat een uitdrukkijgne heb ik toch vandaag!?) Maar mijn punt is dat je elkaar als broers en zussen dit soort dingen niet heel erg kwalijk kan ( blijven ) nemen.
Maar daarbij plaats ik wel de kanttekening dat je allebei volwassen wilt zijn en actief de relaite onderling wil verbeteren.
Je hebt ook nog mensen die dat dan niet willen en ervoor kiezen de rotte appel uit te blijven hangen.
Klinkt hard, maar zo is het soms wel gewoon.
..popcorn?
zaterdag 8 mei 2010 om 13:07
Ik vind het persoonlijk nogal makkelijk gezegd... dat als je zusje bepaald gedrag vertoond, het probleem bij jezelf ligt en jij de persoon bent die moet veranderen.
Als ik kijk naar mijn eigen situatie, heb ik mezelf al zo vaak aangepast aan de (rot)situatie en aan háár gedrag dat ik mezelf dan niet eens meer kán zijn. Je gaat reageren, denken en doen op de manier die naar haar wens is om zo maar spanningen te mijden. Is dat dan de oplossing? Vraag het me af... het levert voor mijzelf alleen maar meer stress op.
Als ik kijk naar mijn eigen situatie, heb ik mezelf al zo vaak aangepast aan de (rot)situatie en aan háár gedrag dat ik mezelf dan niet eens meer kán zijn. Je gaat reageren, denken en doen op de manier die naar haar wens is om zo maar spanningen te mijden. Is dat dan de oplossing? Vraag het me af... het levert voor mijzelf alleen maar meer stress op.
