Relaties
alle pijlers
Ik loop vast in mijn relatie
donderdag 13 mei 2010 om 08:31
Ik ben op het moment nogal van slag dus dit wordt waarschijnlijk een onsamenhangend verhaal. Ik zal mijn best doen het zo duidelijk mogelijk te schetsen omdat ik hoop op wat tips en adviezen.
Ik heb sinds een aantal maanden een nieuwe relatie . Een relatie waar ik ontzettend gelukkig mee ben. Alleen ben ik bezig alles eigenhandig stuk te maken terwijl ik dat absoluut niet wil.
Ik heb een gediagnostiseerde angststoornis en bindingsangst door verlatingsangst (oa doordat ik jaren geleden mijn beide ouders ben verloren.) En hoe ik ook mijn best doe, het lukt me heel vaak niet dit in mijn relatie onder de duim te houden. Ik ben zo ontzettend bang hem te verliezen dat ik daardoor alleen maar bezig ben hem van me af te trappen. Ik ben ontzettend onzeker, continue bang dat er een dag komt dat hij weggaat omdat er iemand voorbij komt die leuker en ongecompliceerder is. En hoe vaak hij ook tegen me zegt dat hij echt voor me wilt gaan en echt van me houdt, er hoeft maar iets te gebeuren of ik ga finaal de stress in en uit dat (vaak niet maar net even te vaak wel) ook naar hem. Hij is ontzettend geduldig en iedere keer prijs ik mezelf zielsgelukkig dat ik eindelijk iemand heb die me niet meteen aan de kant gooit. Iemand bij wie ik voor het eerst in mijn leven het gevoel heb dat het wel eens echt "voor altijd" zou kunnen duren.
Maar mijn angsten staan me vaak in de weg en ik heb gisteren zijn geduld weer enorm op de proef gesteld. Het komt er op neer dat hij eigenlijk gisteren naar mij zou komen maar uiteindelijk nog iets thuis moest doen en omdat we erg ver uitelkaar wonen zou hij dus vandaag pas komen. En dat alleen al is voor mij een enorme trigger. Terwijl ik rationeel weet dat ik geschift bezig ben heb ik mijn emoties dan niet onder controle en verwijt ik hem van alles. Dat hij toch wel weggaat of zelfs wel al een ander op het oog heeft. Dat hij alleen maar bij me blijft bij gebrek aan beter. Dat hij eigenlijk bij me weg wilt maar gewoon niet durft. Volkomen belachelijk en ik weet het en schaam me ook maar kan het niet stoppen. De angst slaat dan om mn hart.
Hij heeft vannacht (ja, het was een hele lange toestand) aangegeven dat ik echt moet ophouden met hem te wantrouwen. Dat dat hem kwetst en hij daar niet goed meer tegen kan. Dat hij me niet kwijt wilt en echt met mij oud wilt worden maar dat ik er dan wel in moet gaan geloven omdat hij anders echt voor zichzelf moet gaan kiezen omdat dit hem kapot maakt. Waarop ik natuurlijk weer volledig in paniek schiet.
Ik weet echt niet meer hoe ik hier vanaf moet komen en hier mee om moet gaan. Ik heb jaren geen relaties gehad , juist vanwege mijn angst. Bij hem vond ik zoveel en wilde ik er echt voor gaan maar ik maak alleen maar alles stuk. Ik ben sinds kort weer in therapie gegaan , vooral ook omdat ik zo graag wil dat deze relatie gaat werken en te leren van mijn fouten. Maar ik ben zo bang dat ik alles al heb stuk gemaakt en er geen weg terug meer is.Ik ben zo verdrietig. Vriendinnen zeggen : als je het voelt opkomen, de angst , ga iets anders doen i.p.v het uiten naar hem. En ik doe echt mijn best maar het zit zo ontzettend diep.
Iemand misschien tips of advies?
Ontzettend bedankt. Al is het alleen maar voor het lezen. Ik voel me op het moment heel erg eenzaam.
Ik heb sinds een aantal maanden een nieuwe relatie . Een relatie waar ik ontzettend gelukkig mee ben. Alleen ben ik bezig alles eigenhandig stuk te maken terwijl ik dat absoluut niet wil.
Ik heb een gediagnostiseerde angststoornis en bindingsangst door verlatingsangst (oa doordat ik jaren geleden mijn beide ouders ben verloren.) En hoe ik ook mijn best doe, het lukt me heel vaak niet dit in mijn relatie onder de duim te houden. Ik ben zo ontzettend bang hem te verliezen dat ik daardoor alleen maar bezig ben hem van me af te trappen. Ik ben ontzettend onzeker, continue bang dat er een dag komt dat hij weggaat omdat er iemand voorbij komt die leuker en ongecompliceerder is. En hoe vaak hij ook tegen me zegt dat hij echt voor me wilt gaan en echt van me houdt, er hoeft maar iets te gebeuren of ik ga finaal de stress in en uit dat (vaak niet maar net even te vaak wel) ook naar hem. Hij is ontzettend geduldig en iedere keer prijs ik mezelf zielsgelukkig dat ik eindelijk iemand heb die me niet meteen aan de kant gooit. Iemand bij wie ik voor het eerst in mijn leven het gevoel heb dat het wel eens echt "voor altijd" zou kunnen duren.
Maar mijn angsten staan me vaak in de weg en ik heb gisteren zijn geduld weer enorm op de proef gesteld. Het komt er op neer dat hij eigenlijk gisteren naar mij zou komen maar uiteindelijk nog iets thuis moest doen en omdat we erg ver uitelkaar wonen zou hij dus vandaag pas komen. En dat alleen al is voor mij een enorme trigger. Terwijl ik rationeel weet dat ik geschift bezig ben heb ik mijn emoties dan niet onder controle en verwijt ik hem van alles. Dat hij toch wel weggaat of zelfs wel al een ander op het oog heeft. Dat hij alleen maar bij me blijft bij gebrek aan beter. Dat hij eigenlijk bij me weg wilt maar gewoon niet durft. Volkomen belachelijk en ik weet het en schaam me ook maar kan het niet stoppen. De angst slaat dan om mn hart.
Hij heeft vannacht (ja, het was een hele lange toestand) aangegeven dat ik echt moet ophouden met hem te wantrouwen. Dat dat hem kwetst en hij daar niet goed meer tegen kan. Dat hij me niet kwijt wilt en echt met mij oud wilt worden maar dat ik er dan wel in moet gaan geloven omdat hij anders echt voor zichzelf moet gaan kiezen omdat dit hem kapot maakt. Waarop ik natuurlijk weer volledig in paniek schiet.
Ik weet echt niet meer hoe ik hier vanaf moet komen en hier mee om moet gaan. Ik heb jaren geen relaties gehad , juist vanwege mijn angst. Bij hem vond ik zoveel en wilde ik er echt voor gaan maar ik maak alleen maar alles stuk. Ik ben sinds kort weer in therapie gegaan , vooral ook omdat ik zo graag wil dat deze relatie gaat werken en te leren van mijn fouten. Maar ik ben zo bang dat ik alles al heb stuk gemaakt en er geen weg terug meer is.Ik ben zo verdrietig. Vriendinnen zeggen : als je het voelt opkomen, de angst , ga iets anders doen i.p.v het uiten naar hem. En ik doe echt mijn best maar het zit zo ontzettend diep.
Iemand misschien tips of advies?
Ontzettend bedankt. Al is het alleen maar voor het lezen. Ik voel me op het moment heel erg eenzaam.
donderdag 13 mei 2010 om 08:40
Het helpt om te bedenken dat het JOU angsten zijn. Laat ze dan ook bij jou, accepteer dat je ze hebt (na overlijden van je beide ouders is dat ook niet zo gek toch?) tel tot 10 en bedenk dat je niets met die gevoelens hoeft te doen. Ze zijn er maar dat is dan ook alles. Probeer daarna afleiding te zoeken. Leuke gedachten. Iets waar je vrolijker van wordt. Misschien iets wat jullie samen gaan doen of hebben gedaan?
Roep iets heel liefs in je op wat hij ooit voor je heeft gedaan. En bedenk dat dat bij hem hoort en niet die negatieve gevoelens die heel ergens anders vandaan komen.
Roep iets heel liefs in je op wat hij ooit voor je heeft gedaan. En bedenk dat dat bij hem hoort en niet die negatieve gevoelens die heel ergens anders vandaan komen.
donderdag 13 mei 2010 om 08:59
Wat fijn dat er hier al zo vroeg mensen zijn die willen reageren!
Even ter verduidelijking, ik ga dus weer naar therapie , heb volgende week mijn derde afspraak met een psychotherapeute. Ik heb in het verleden ook therapie gehad. Ook medicijnen geslikt. Ik voel me ook echt stukken beter dan "vroeger" maar merk nu ik met mijn hart ergens in zit , alles weer duizend keer harder bovenkomt.
Isolde, wat jij zegt zegt een vriendin van mij ook. Dat ik het bij mezelf moet laten omdat het iets van mij is. Terwijl ik juist op angstmomenten enorm de behoefte heb om hem te laten weten hoe ik me voel. In de hoop dat hoe harder ik trap en duw, hoe meer iemand roept dat hij echt echt niet weggaat. En dat zegt hij ook negen van de tien keer. Maar het houdt natuurlijk voor hem ook een keer op. En dat snap ik ook wel. Kortom, ik probeer het bij mezelf te houden maar dat lukt niet altijd.
Het maakt me allemaal onzettend onzeker. Ik weet natuurlijk ook wel dat een leuker en gezelliger iemand makkelijk te vinden is vergeleken met mijn gedrag. Zijn ex was een ontzettend lekker "wijf " , zij is bij hem weggaan. Ik kan me tijdens angstmomenten helemaal gek maken door te denken dat zij weer bijelkaar komen of dat zij veel leuker was dan ik , veel lekkerder in bed enzovoorts. Dus: ga maar naar haar of naar een ander, ga dan!
Het gaat niet altijd zo hoor, we hebben het ook leuk. Heel leuk. Maar ik heb de laatste weken erg zware momenten en dan loopt van mijn kant alles niet vanzelf. Het kost me dan veel energie om "normaal" te zijn en ik ben gewoon ontzettend moe.
Hij vroeg me net wat hij moet doen om er voor te zorgen dat ik niet meer bang ben en dat ik hem vertrouw en geloof dat hij echt voor me wilt gaan. Ik weet het niet. Ik ben zo bang dat hij alleen maar bij me blijft bij gebrek aan beter of dat hij niet weg durft of niet weer aan een andere relatie wil beginnen (ik ben 36, hij 38, we hebben dus beiden al een en ander meegemaakt) en daarom dus maar bij mij blijft. Hij zegt van niet. Ik geloof het niet. Dit kan toch niet zo?
Even ter verduidelijking, ik ga dus weer naar therapie , heb volgende week mijn derde afspraak met een psychotherapeute. Ik heb in het verleden ook therapie gehad. Ook medicijnen geslikt. Ik voel me ook echt stukken beter dan "vroeger" maar merk nu ik met mijn hart ergens in zit , alles weer duizend keer harder bovenkomt.
Isolde, wat jij zegt zegt een vriendin van mij ook. Dat ik het bij mezelf moet laten omdat het iets van mij is. Terwijl ik juist op angstmomenten enorm de behoefte heb om hem te laten weten hoe ik me voel. In de hoop dat hoe harder ik trap en duw, hoe meer iemand roept dat hij echt echt niet weggaat. En dat zegt hij ook negen van de tien keer. Maar het houdt natuurlijk voor hem ook een keer op. En dat snap ik ook wel. Kortom, ik probeer het bij mezelf te houden maar dat lukt niet altijd.
Het maakt me allemaal onzettend onzeker. Ik weet natuurlijk ook wel dat een leuker en gezelliger iemand makkelijk te vinden is vergeleken met mijn gedrag. Zijn ex was een ontzettend lekker "wijf " , zij is bij hem weggaan. Ik kan me tijdens angstmomenten helemaal gek maken door te denken dat zij weer bijelkaar komen of dat zij veel leuker was dan ik , veel lekkerder in bed enzovoorts. Dus: ga maar naar haar of naar een ander, ga dan!
Het gaat niet altijd zo hoor, we hebben het ook leuk. Heel leuk. Maar ik heb de laatste weken erg zware momenten en dan loopt van mijn kant alles niet vanzelf. Het kost me dan veel energie om "normaal" te zijn en ik ben gewoon ontzettend moe.
Hij vroeg me net wat hij moet doen om er voor te zorgen dat ik niet meer bang ben en dat ik hem vertrouw en geloof dat hij echt voor me wilt gaan. Ik weet het niet. Ik ben zo bang dat hij alleen maar bij me blijft bij gebrek aan beter of dat hij niet weg durft of niet weer aan een andere relatie wil beginnen (ik ben 36, hij 38, we hebben dus beiden al een en ander meegemaakt) en daarom dus maar bij mij blijft. Hij zegt van niet. Ik geloof het niet. Dit kan toch niet zo?
donderdag 13 mei 2010 om 09:09
Nee, je zegt het zelf al: Dit kan toch niet (langer) zo?
Probeer gewoon te denken: Jouw ouders verlieten jou onvrijwillig (gecondoleerd). Maar hij is VRIJWILLIG bij jóu!!!
Vraag desnoods aan je pschychotherapeut of je vaker mag komen, leg dit bij hem/haar neer, maar niét bij hem.
Want ik kán me een beetje voorstellen hoe hij zich voelt; Ik was getrouwd met een zeer jaloerse man (zonder enkele reden overigens). In die 7 jaar dat we samen waren, moest IK dus steeds "bewijzen" dat ik niet weg zou gaan. Dat is héél vermoeiend, slopend. Dat heb ik dus ook niet volgehouden...(mede hierdoor).
Dus als je niet wilt dát jouw angst (dat hij weggaat) uitkomt, zul je hier echt mee aan de slag moeten. Want dit houdt geen mens vol hoor, steeds bewijzen...
Probeer gewoon te denken: Jouw ouders verlieten jou onvrijwillig (gecondoleerd). Maar hij is VRIJWILLIG bij jóu!!!
Vraag desnoods aan je pschychotherapeut of je vaker mag komen, leg dit bij hem/haar neer, maar niét bij hem.
Want ik kán me een beetje voorstellen hoe hij zich voelt; Ik was getrouwd met een zeer jaloerse man (zonder enkele reden overigens). In die 7 jaar dat we samen waren, moest IK dus steeds "bewijzen" dat ik niet weg zou gaan. Dat is héél vermoeiend, slopend. Dat heb ik dus ook niet volgehouden...(mede hierdoor).
Dus als je niet wilt dát jouw angst (dat hij weggaat) uitkomt, zul je hier echt mee aan de slag moeten. Want dit houdt geen mens vol hoor, steeds bewijzen...
donderdag 13 mei 2010 om 09:25
Wat ontzettend naar dat je jezelf dan zo in de weg zit! Dat voelt voor hem niet goed en voor jou ook niet, juist omdat je een succes wil maken van je relatie.
Je ouders verliezen op jonge leeftijd brengt heel wat met zich mee. Je geeft aan dat je bent gediagnostiseerd bent en dat betekend in ieder geval dat je contact hebt gehad met de hiulpverlening. Is het niet verstandig om dit bovenstaande te bespreken met een psycholoog (of psychiater)?
En print dit papier uit en geef het aan je vriend, dan kan hij het in een context plaatsen...
Even een dikke voor je!
Je ouders verliezen op jonge leeftijd brengt heel wat met zich mee. Je geeft aan dat je bent gediagnostiseerd bent en dat betekend in ieder geval dat je contact hebt gehad met de hiulpverlening. Is het niet verstandig om dit bovenstaande te bespreken met een psycholoog (of psychiater)?
En print dit papier uit en geef het aan je vriend, dan kan hij het in een context plaatsen...
Even een dikke voor je!
Nee echt?
donderdag 13 mei 2010 om 10:40
Je kunt tijdens de moeilijke momenten ook proberen je gedachten om te buigen; hij is tenslotte bij jou en niet bij die ex. Denk aan alle lieve dingen die hij voor je doet. Dat hij zegt dat hij van je houdt....etc.
En in het begin moet je je daar echt toe dwingen, dat weet ik, maar op een gegeven moment gaat het steeds meer vanzelf.
Schrijf het desnoods op een papiertje voor de moeilijke momenten. Of ga een blokje om als er weer zo'n moeilijk moment is.
En in het begin moet je je daar echt toe dwingen, dat weet ik, maar op een gegeven moment gaat het steeds meer vanzelf.
Schrijf het desnoods op een papiertje voor de moeilijke momenten. Of ga een blokje om als er weer zo'n moeilijk moment is.
donderdag 13 mei 2010 om 11:42
Hoi TO,
Wat naar joh. Je schrijft dat je hoopt dat hoe harder je trekt en duwt hoe meer hij zal roepen dat hij echt niet weggaat. Hoe zit dat dan? Of is dat in het moment terwijl je zodra je het gedaan hebt ook wel weet dat het averechts werkt? Hoe hem aan je binden door duwen en trekken? Door je afstandelijk op te stellen, initiatieven bij hem te laten? Ik kan me voorstellen dat in zo'n moment zelf je je maar met moeite kan realiseren dat dat duwen en trekken averechts werkt, maar probeer dat wel te doen. Heb je een vriendin of iemand anders aan wie je dit soort dingen éérst kwijt kan? Dus eigenlijk ook een manier van tot tien tellen? Dagboek kan ook, maar een vriendin kan je reactie geven van 'joh, doe of zeg dat maar niet'.
Kan je je vriend vertellen over wat je bespreekt in therapie? Dat is misschien een manier om de situatie op een prettige en rustige manier te bespreken, dat je hem vertélt, ipv dingen naar z'n hoofd gooit zeg maar.
Ik snap dat er bij jou duidelijke aanleidingen zijn voor dit gedrag, maar misschien helpt het ook je te bedenken dat heel veel mensen dit in zekere mate hebben. Ik draag van oorsprong ook een stevig stuk onzekerheid mee, ik zou me ook helemaal gek kunnen maken als ik overal vrouwen zie die ik mooier vind dan mezelf, maar ik probeer dat op zo'n moment gelijk te stoppen.
Ik heb nu zelf met iemand te maken die niet weet of hij voldoende voelt, ook door issues van het verleden. En weet je wat het is, het maakt míj ook weer onzeker: stel dat hij het aan gaat durven, dan zou ik wat angst hebben dat hij wegrent. Weet je, dat is het ook: misschien maak jij je vriend op zijn beurt ook weer onzeker. Dat bedoel ik niet als verwijt, maar meer om aan te geven hoe ingewikkeld het allemaal in elkaar kan grijpen.
Wat naar joh. Je schrijft dat je hoopt dat hoe harder je trekt en duwt hoe meer hij zal roepen dat hij echt niet weggaat. Hoe zit dat dan? Of is dat in het moment terwijl je zodra je het gedaan hebt ook wel weet dat het averechts werkt? Hoe hem aan je binden door duwen en trekken? Door je afstandelijk op te stellen, initiatieven bij hem te laten? Ik kan me voorstellen dat in zo'n moment zelf je je maar met moeite kan realiseren dat dat duwen en trekken averechts werkt, maar probeer dat wel te doen. Heb je een vriendin of iemand anders aan wie je dit soort dingen éérst kwijt kan? Dus eigenlijk ook een manier van tot tien tellen? Dagboek kan ook, maar een vriendin kan je reactie geven van 'joh, doe of zeg dat maar niet'.
Kan je je vriend vertellen over wat je bespreekt in therapie? Dat is misschien een manier om de situatie op een prettige en rustige manier te bespreken, dat je hem vertélt, ipv dingen naar z'n hoofd gooit zeg maar.
Ik snap dat er bij jou duidelijke aanleidingen zijn voor dit gedrag, maar misschien helpt het ook je te bedenken dat heel veel mensen dit in zekere mate hebben. Ik draag van oorsprong ook een stevig stuk onzekerheid mee, ik zou me ook helemaal gek kunnen maken als ik overal vrouwen zie die ik mooier vind dan mezelf, maar ik probeer dat op zo'n moment gelijk te stoppen.
Ik heb nu zelf met iemand te maken die niet weet of hij voldoende voelt, ook door issues van het verleden. En weet je wat het is, het maakt míj ook weer onzeker: stel dat hij het aan gaat durven, dan zou ik wat angst hebben dat hij wegrent. Weet je, dat is het ook: misschien maak jij je vriend op zijn beurt ook weer onzeker. Dat bedoel ik niet als verwijt, maar meer om aan te geven hoe ingewikkeld het allemaal in elkaar kan grijpen.
donderdag 13 mei 2010 om 12:06
Hm, het is alsof ik mezelf van een aantal jaren terug lees... niks ellendigers dan het tegenovergestelde doen van wat je eigenlijk wilt bereiken. Ik kan alleen maar zeggen: goed dat je in therapie bent! Schrijf concrete situaties op waarin het fout gaat, en bespreek deze met je therapeut. Probeer zo concreet mogelijk te achterhalen waar het in dergelijke situaties fout gaat bij jou, en wat je kunt doen om een escalatie te voorkomen.
Ik heb destijds een boekentip van mijn therapeut gekregen: Houd me vast, van Sue Johnson. Daarin worden ook dit soort situaties van duwen en trekken beschreven en wat je eraan kunt doen om die in een positieve richting om te buigen.
Ik ben zelf ook zo iemand die in conflictsituaties vooral datgene roept wat ik eigenlijk niet wil: "laten we er maar een punt achter zetten", "het hoeft voor mij allemaal niet meer" etc. Compleet met hele toestanden die zich tot midden in de nacht uitstrekten. Ik ben er tijdens mijn therapie achtergekomen dat ik er teveel vanuit ging dat mijn vriend dat allemaal wel kon hebben. Onder het mom van "hij is - emotioneel gezien - de sterkste van ons twee, dus diep vanbinnen snapt hij vast wel dat ik hem niet echt kwijtwil." Zoiets. Maar het bleek (natuurlijk) dat hij het ook als bedreiging ervaart als ik dat soort dingen roep. Ook hij is bang om mij te verliezen, ookal ben ik zo'n moeilijk persoon. Want hij houdt wel van mij, anders hadden we geen relatie. En zo is het bij jou natuurlijk ook. Het feit dat jullie samen zijn en hij aangeeft dat je hem moet gaan vertrouwen, duidt er juist op dat hij jullie relatie ongelofelijk belangrijk vindt! Anders had hij allang de makkelijkste weg gekozen en er een punt achter gezet.
Zorg ervoor dat je hem inzicht geeft in jouw manier van denken, ver voordat er een conflictsituatie ontstaat. Dus op het moment dat er in jouw hoofd al een gevoel ontstaat waar je niet gelukkig van wordt, zou je dit al naar hem kunnen uiten. Dan ben je nog rustig en kun je het hem uitleggen welk denkpatroon er in jouw hoofd aan het ontstaan is. Hij kan dan in een veel vroeger stadium aan jou uitleggen hoe het zit, zodat het niet tot een ruzie of discussie leidt.
Klinkt allemaal makkelijker dan het in de praktijk is, dat weet ik ook wel. Maar misschien heb je er iets aan.
Ik heb destijds een boekentip van mijn therapeut gekregen: Houd me vast, van Sue Johnson. Daarin worden ook dit soort situaties van duwen en trekken beschreven en wat je eraan kunt doen om die in een positieve richting om te buigen.
Ik ben zelf ook zo iemand die in conflictsituaties vooral datgene roept wat ik eigenlijk niet wil: "laten we er maar een punt achter zetten", "het hoeft voor mij allemaal niet meer" etc. Compleet met hele toestanden die zich tot midden in de nacht uitstrekten. Ik ben er tijdens mijn therapie achtergekomen dat ik er teveel vanuit ging dat mijn vriend dat allemaal wel kon hebben. Onder het mom van "hij is - emotioneel gezien - de sterkste van ons twee, dus diep vanbinnen snapt hij vast wel dat ik hem niet echt kwijtwil." Zoiets. Maar het bleek (natuurlijk) dat hij het ook als bedreiging ervaart als ik dat soort dingen roep. Ook hij is bang om mij te verliezen, ookal ben ik zo'n moeilijk persoon. Want hij houdt wel van mij, anders hadden we geen relatie. En zo is het bij jou natuurlijk ook. Het feit dat jullie samen zijn en hij aangeeft dat je hem moet gaan vertrouwen, duidt er juist op dat hij jullie relatie ongelofelijk belangrijk vindt! Anders had hij allang de makkelijkste weg gekozen en er een punt achter gezet.
Zorg ervoor dat je hem inzicht geeft in jouw manier van denken, ver voordat er een conflictsituatie ontstaat. Dus op het moment dat er in jouw hoofd al een gevoel ontstaat waar je niet gelukkig van wordt, zou je dit al naar hem kunnen uiten. Dan ben je nog rustig en kun je het hem uitleggen welk denkpatroon er in jouw hoofd aan het ontstaan is. Hij kan dan in een veel vroeger stadium aan jou uitleggen hoe het zit, zodat het niet tot een ruzie of discussie leidt.
Klinkt allemaal makkelijker dan het in de praktijk is, dat weet ik ook wel. Maar misschien heb je er iets aan.
donderdag 13 mei 2010 om 12:47
Bedenk je dat de manier waarop je nu met je emoties om gaat een gewoonte is. Je kan er ook op een andere manier mee omgaan. Een emotie is iets wat opkomt om innerlijk geheeld te worden. Als je er helemaal in mee laat slepen of je er tegen gaat verzetten accepteer je het niet, groeit deze emotie en wordt hij niet geheeld. Je bent namelijk niet bewust en neutraal bezig met de emotie. Het is jouw verantwoordelijkheid en keuze, verzet of acceptatie.
Je zoekt de oplossing nu bij hem, hij moet je de bevestiging geven en de angst wegnemen en dat gaat hem nooit lukken.
Probeer eens op het moment dat je een emotie ervaart deze te beschouwen en er begrip voor te hebben. Als je zo'n trigger voelt (bv hij komt morgen pas) te bedenken "dit is mijn emotie en ik begrijp dat, het komt hier of daar door", oftewel verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen emotie. Er liefdevol mee om te gaan en het los te laten. Het is enorm bevrijdend en rustgevend.
Probeer verwachtingen, verlangens en oordelen los te laten. Te genieten van wat er nu is en niet het verleden of de toekomst een grote rol te laten spelen.
Je zoekt de oplossing nu bij hem, hij moet je de bevestiging geven en de angst wegnemen en dat gaat hem nooit lukken.
Probeer eens op het moment dat je een emotie ervaart deze te beschouwen en er begrip voor te hebben. Als je zo'n trigger voelt (bv hij komt morgen pas) te bedenken "dit is mijn emotie en ik begrijp dat, het komt hier of daar door", oftewel verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen emotie. Er liefdevol mee om te gaan en het los te laten. Het is enorm bevrijdend en rustgevend.
Probeer verwachtingen, verlangens en oordelen los te laten. Te genieten van wat er nu is en niet het verleden of de toekomst een grote rol te laten spelen.
donderdag 13 mei 2010 om 12:55
Als je zo bang bent, dan vole je de behoefte om het met hem te delen. Is het ook een idee om het op een andere manier te delen?
Door bv op zo'n moment een vriendin te mogen bellen, of door op te schrijven wat er in je omgaat op dat moment?
Meestal geeft het opschrijven van emoties een bepaalde rust en structuur, zodat het in je hoofd rustiger wordt. Zou dat misschien voor je kunnen helpen?
Ik roep maar iets hoor, ik heb dit niet en kan me niet voorstellen hoe je je op dat moment voelt. In elk geval veel succes en sterkte. Je onderkent je probleem en bent er mee bezig, dat is al een enorme stap in de goede richting!
Door bv op zo'n moment een vriendin te mogen bellen, of door op te schrijven wat er in je omgaat op dat moment?
Meestal geeft het opschrijven van emoties een bepaalde rust en structuur, zodat het in je hoofd rustiger wordt. Zou dat misschien voor je kunnen helpen?
Ik roep maar iets hoor, ik heb dit niet en kan me niet voorstellen hoe je je op dat moment voelt. In elk geval veel succes en sterkte. Je onderkent je probleem en bent er mee bezig, dat is al een enorme stap in de goede richting!
donderdag 13 mei 2010 om 13:01
Eens met nukje!
Het zijn jouw onzekerheden die je op hem projecteert. Mss goed om te beseffen dat je hem pijn doet met jouw gedrag. Hij heeft ook een grens tot hoever hij hier in mee kan gaan. Dat het niet fair is voor hem dat je dit doet.
Verder heel goed dat je in therapie bent. Alleen je moet het niet doen om hem niet te verliezen. Maar om te willen dealen met je onzekerheden. Je zal id rest van je leven nog meer situaties als deze tegen komen. En daarom ga je in therapie leren om je daar tegen te wapenen.
Heel veel succes!
Het zijn jouw onzekerheden die je op hem projecteert. Mss goed om te beseffen dat je hem pijn doet met jouw gedrag. Hij heeft ook een grens tot hoever hij hier in mee kan gaan. Dat het niet fair is voor hem dat je dit doet.
Verder heel goed dat je in therapie bent. Alleen je moet het niet doen om hem niet te verliezen. Maar om te willen dealen met je onzekerheden. Je zal id rest van je leven nog meer situaties als deze tegen komen. En daarom ga je in therapie leren om je daar tegen te wapenen.
Heel veel succes!
donderdag 13 mei 2010 om 13:13
Ik ben echt heel erg blij met jullie reacties. Ik ben op het moment erg in strijd met mezelf en behoorlijk onrustig. Fijn dat ik hier mijn ei kwijt kan.
En wat een goeie posts! Hier heb ik echt iets aan!
Ik ga zeker proberen me op andere dingen te concentreren als het weer mis dreigt te gaan. Natuurlijk heb ik dat al vaker geprobeerd en soms lukt het maar net even te vaak ook niet. Ik weet niet zo goed waar dat aan ligt, ik heb mezelf dan "gewoon" niet in de hand.
Courage zegt het goed als ze het heeft over een achtbaan. Zo voelt het echt. En het stopt inderdaad pas weer als alle hoollahoops weer zijn genomen en we allebei totaal uitgeput zijn van de hele toestand. Beter had je het niet kunnen zeggen! Ik moet er dus voor zorgen dat ik hem niet meer meesleep, nooit meer en niet af en toe wel. En inderdaad Courage, we hebben allebei een enorme kater van vannacht. Hij komt ook later dan afgesproken omdat hij even moet bijslapen. En ja, ik denk dan weer: zie je wel, hij gaat wel weg, hij wil niet meer...
Laura, ik weet in "normale" toestand heel goed dat je iemand met duwen en trekken alleen maar wegjaagt. Alleen wanneer mijn wanhoop en angst de overhand krijgen dan kan ik niet meer rationeel denken. Pas als de achtbaan weer voorbij is dan realiseer ik me wat ik heb aangericht en schaam ik me ontzettend en word ik nog veel banger omdat ik weer, voor de zoveelste keer, hem het hele theater heb aangedaan. Wat dan weer niet goed is voor mij zelfvertrouwen en zo begint het kringetje weer overnieuw. Mijn vriend weet van mijn therapie en wat ik daar bespreek. Daar kunnen we goed over praten. En ja, ik maak hem ook onzeker. Dat zegt hij ook. Hij vroeg gisteren nog dat hij gewoon wil weten waar hij aan toe is omdat ik om de haverklap roep dat ik toch niet leuk genoeg voor hem ben en hij maar iemand moet zoeken die hem wel gelukkig kan maken...
Nukje, het is inderdaad het tegenovergestelde roepen van wat ik wil bereiken! Keihard roepen: laten we er maar mee stoppen, terwijl je niets liever wilt dan die persoon niet verliezen. En ik ging er ook vanuit dat mijn vriend dit allemaal wel kon hebben. Ten onrechte want hij gaat er echt aan onderdoor op deze manier en zegt ook dat ik echt moet ophouden met wantrouwen en erin moet geloven omdat hij anders voor zichzelf moet kiezen. Iets wat hij echt niet wilt zegt ie maar als dit zo doorgaat dan kan hij het niet meer aan. En deze uitspraken maken mij dan weer panisch van angst (ik schreef het op en het slaat weer totaal om mijn hart!). Ik dacht ook wel dat hij zou begrijpen dat ik hem juist echt niet kwijt wil , hoe hard ik ook duw en roep, maar zo werkt het dus niet. Wat ik moeilijk vind is te geloven dat deze relatie voor hem ook ontzettend belangrijk is. Ik wil het heel graag geloven. Hij zegt het tig keer per dag. Hij zegt elke dag dat hij van me houdt, me niet kwijt wil en zo blij is met mij. En ik wil het geloven maar ik voel het niet. Hoe kan dat toch?
Ik vind de tip van concrete situaties opschrijven waardoor ik in die achtbaan stap en die voorleggen aan mijn therapeute een goeie. Het zijn eigenlijk bijna altijd situaties waarin hij niet bij me is. Wanneer we een paar dagen bijelkaar zijn geweest en we gaan weer even een paar dagen naar onze eigen plek dan komen er weer toestanden. En natuurlijk begrijp ik dat ik hem niet in een hokje kan stoppen . Gek genoeg zou ik dat niet eens willen , dat altijd bijelkaar zijn. Maar het zijn dus wel de momenten dat het misgaat. Ik denk dan dat hij vast een ex gaat contacten of een ander tegenkomt die leuker is. Of tot de ontdekking komt dat hij me toch niet meer wilt. En dan vliegen de k*t smsen en telefoontjes heen en weer. Niet te stoppen. En ik heb het ook wel eens na de seks. Dan kan ik zomaar na een fijne vrijpartij in de onzekerheid schieten omdat ik dan denk dat zijn ex veel lekkerder was in bed en ik maar tweede keus ben. Waarop, zodra we dan weer apart zijn, dan weer de hele toestand begint van voor af aan.
Ik ga het boek lezen!
Als ik dit nu opschrijf dan schaam ik me zo verschrikkelijk , niet normaal. En ik realiseer me zo goed wat ik gisteren en vannacht allemaal weer heb aangericht. Steeds als het goed lijkt te gaan dan gaat het toch weer mis en kunnen we weer opnieuw beginnen. Ik ben zo moe van het opnieuw beginnen. En ik wil hem echt zo graag laten merken dat ik er echt echt voor wil gaan. Maar hoe maak ik dat voor de zoveelste keer duidelijk? Hoe dan? Ik weet het niet meer.
Dank jullie wel!
En wat een goeie posts! Hier heb ik echt iets aan!
Ik ga zeker proberen me op andere dingen te concentreren als het weer mis dreigt te gaan. Natuurlijk heb ik dat al vaker geprobeerd en soms lukt het maar net even te vaak ook niet. Ik weet niet zo goed waar dat aan ligt, ik heb mezelf dan "gewoon" niet in de hand.
Courage zegt het goed als ze het heeft over een achtbaan. Zo voelt het echt. En het stopt inderdaad pas weer als alle hoollahoops weer zijn genomen en we allebei totaal uitgeput zijn van de hele toestand. Beter had je het niet kunnen zeggen! Ik moet er dus voor zorgen dat ik hem niet meer meesleep, nooit meer en niet af en toe wel. En inderdaad Courage, we hebben allebei een enorme kater van vannacht. Hij komt ook later dan afgesproken omdat hij even moet bijslapen. En ja, ik denk dan weer: zie je wel, hij gaat wel weg, hij wil niet meer...
Laura, ik weet in "normale" toestand heel goed dat je iemand met duwen en trekken alleen maar wegjaagt. Alleen wanneer mijn wanhoop en angst de overhand krijgen dan kan ik niet meer rationeel denken. Pas als de achtbaan weer voorbij is dan realiseer ik me wat ik heb aangericht en schaam ik me ontzettend en word ik nog veel banger omdat ik weer, voor de zoveelste keer, hem het hele theater heb aangedaan. Wat dan weer niet goed is voor mij zelfvertrouwen en zo begint het kringetje weer overnieuw. Mijn vriend weet van mijn therapie en wat ik daar bespreek. Daar kunnen we goed over praten. En ja, ik maak hem ook onzeker. Dat zegt hij ook. Hij vroeg gisteren nog dat hij gewoon wil weten waar hij aan toe is omdat ik om de haverklap roep dat ik toch niet leuk genoeg voor hem ben en hij maar iemand moet zoeken die hem wel gelukkig kan maken...
Nukje, het is inderdaad het tegenovergestelde roepen van wat ik wil bereiken! Keihard roepen: laten we er maar mee stoppen, terwijl je niets liever wilt dan die persoon niet verliezen. En ik ging er ook vanuit dat mijn vriend dit allemaal wel kon hebben. Ten onrechte want hij gaat er echt aan onderdoor op deze manier en zegt ook dat ik echt moet ophouden met wantrouwen en erin moet geloven omdat hij anders voor zichzelf moet kiezen. Iets wat hij echt niet wilt zegt ie maar als dit zo doorgaat dan kan hij het niet meer aan. En deze uitspraken maken mij dan weer panisch van angst (ik schreef het op en het slaat weer totaal om mijn hart!). Ik dacht ook wel dat hij zou begrijpen dat ik hem juist echt niet kwijt wil , hoe hard ik ook duw en roep, maar zo werkt het dus niet. Wat ik moeilijk vind is te geloven dat deze relatie voor hem ook ontzettend belangrijk is. Ik wil het heel graag geloven. Hij zegt het tig keer per dag. Hij zegt elke dag dat hij van me houdt, me niet kwijt wil en zo blij is met mij. En ik wil het geloven maar ik voel het niet. Hoe kan dat toch?
Ik vind de tip van concrete situaties opschrijven waardoor ik in die achtbaan stap en die voorleggen aan mijn therapeute een goeie. Het zijn eigenlijk bijna altijd situaties waarin hij niet bij me is. Wanneer we een paar dagen bijelkaar zijn geweest en we gaan weer even een paar dagen naar onze eigen plek dan komen er weer toestanden. En natuurlijk begrijp ik dat ik hem niet in een hokje kan stoppen . Gek genoeg zou ik dat niet eens willen , dat altijd bijelkaar zijn. Maar het zijn dus wel de momenten dat het misgaat. Ik denk dan dat hij vast een ex gaat contacten of een ander tegenkomt die leuker is. Of tot de ontdekking komt dat hij me toch niet meer wilt. En dan vliegen de k*t smsen en telefoontjes heen en weer. Niet te stoppen. En ik heb het ook wel eens na de seks. Dan kan ik zomaar na een fijne vrijpartij in de onzekerheid schieten omdat ik dan denk dat zijn ex veel lekkerder was in bed en ik maar tweede keus ben. Waarop, zodra we dan weer apart zijn, dan weer de hele toestand begint van voor af aan.
Ik ga het boek lezen!
Als ik dit nu opschrijf dan schaam ik me zo verschrikkelijk , niet normaal. En ik realiseer me zo goed wat ik gisteren en vannacht allemaal weer heb aangericht. Steeds als het goed lijkt te gaan dan gaat het toch weer mis en kunnen we weer opnieuw beginnen. Ik ben zo moe van het opnieuw beginnen. En ik wil hem echt zo graag laten merken dat ik er echt echt voor wil gaan. Maar hoe maak ik dat voor de zoveelste keer duidelijk? Hoe dan? Ik weet het niet meer.
Dank jullie wel!
donderdag 13 mei 2010 om 13:17
quote:Jumper schreef op 13 mei 2010 @ 12:47:
Bedenk je dat de manier waarop je nu met je emoties om gaat een gewoonte is. Je kan er ook op een andere manier mee omgaan. Een emotie is iets wat opkomt om innerlijk geheeld te worden. Als je er helemaal in mee laat slepen of je er tegen gaat verzetten accepteer je het niet, groeit deze emotie en wordt hij niet geheeld. Je bent namelijk niet bewust en neutraal bezig met de emotie. Het is jouw verantwoordelijkheid en keuze, verzet of acceptatie.
Je zoekt de oplossing nu bij hem, hij moet je de bevestiging geven en de angst wegnemen en dat gaat hem nooit lukken.
Probeer eens op het moment dat je een emotie ervaart deze te beschouwen en er begrip voor te hebben. Als je zo'n trigger voelt (bv hij komt morgen pas) te bedenken "dit is mijn emotie en ik begrijp dat, het komt hier of daar door", oftewel verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen emotie. Er liefdevol mee om te gaan en het los te laten. Het is enorm bevrijdend en rustgevend.
Probeer verwachtingen, verlangens en oordelen los te laten. Te genieten van wat er nu is en niet het verleden of de toekomst een grote rol te laten spelen.Dat ga ik proberen. Maar alles wat ik probeer lijk ik niet vol te houden. Dat klinkt nogal huillie, i know, maar ik raak op een gegeven moment echt de controle kwijt. En dan is er geen houden meer aan.
Bedenk je dat de manier waarop je nu met je emoties om gaat een gewoonte is. Je kan er ook op een andere manier mee omgaan. Een emotie is iets wat opkomt om innerlijk geheeld te worden. Als je er helemaal in mee laat slepen of je er tegen gaat verzetten accepteer je het niet, groeit deze emotie en wordt hij niet geheeld. Je bent namelijk niet bewust en neutraal bezig met de emotie. Het is jouw verantwoordelijkheid en keuze, verzet of acceptatie.
Je zoekt de oplossing nu bij hem, hij moet je de bevestiging geven en de angst wegnemen en dat gaat hem nooit lukken.
Probeer eens op het moment dat je een emotie ervaart deze te beschouwen en er begrip voor te hebben. Als je zo'n trigger voelt (bv hij komt morgen pas) te bedenken "dit is mijn emotie en ik begrijp dat, het komt hier of daar door", oftewel verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen emotie. Er liefdevol mee om te gaan en het los te laten. Het is enorm bevrijdend en rustgevend.
Probeer verwachtingen, verlangens en oordelen los te laten. Te genieten van wat er nu is en niet het verleden of de toekomst een grote rol te laten spelen.Dat ga ik proberen. Maar alles wat ik probeer lijk ik niet vol te houden. Dat klinkt nogal huillie, i know, maar ik raak op een gegeven moment echt de controle kwijt. En dan is er geen houden meer aan.
donderdag 13 mei 2010 om 13:18
quote:wuiles schreef op 13 mei 2010 @ 12:58:
Stel dat hij inderdaad de relatie verbreekt. Wat dan?Niemand heeft de garantie dat een relatie voor eeuwig is en emotionele afhankelijkheid is onaantrekkelijk en vreselijk vermoeiend wat de kans groter maakt. Des te meer reden voor Jetske om de keuze te maken om uit haar huidige patronen te stappen lijkt me.
Stel dat hij inderdaad de relatie verbreekt. Wat dan?Niemand heeft de garantie dat een relatie voor eeuwig is en emotionele afhankelijkheid is onaantrekkelijk en vreselijk vermoeiend wat de kans groter maakt. Des te meer reden voor Jetske om de keuze te maken om uit haar huidige patronen te stappen lijkt me.
donderdag 13 mei 2010 om 13:19
quote:pop1980 schreef op 13 mei 2010 @ 12:55:
Als je zo bang bent, dan vole je de behoefte om het met hem te delen. Is het ook een idee om het op een andere manier te delen?
Door bv op zo'n moment een vriendin te mogen bellen, of door op te schrijven wat er in je omgaat op dat moment?
Meestal geeft het opschrijven van emoties een bepaalde rust en structuur, zodat het in je hoofd rustiger wordt. Zou dat misschien voor je kunnen helpen?
Ik roep maar iets hoor, ik heb dit niet en kan me niet voorstellen hoe je je op dat moment voelt. In elk geval veel succes en sterkte. Je onderkent je probleem en bent er mee bezig, dat is al een enorme stap in de goede richting!Ik wil inderdaad alles met hem delen. En dan zijn volledige begrip. En geruststelling. Een illussie natuurlijk... Ik schrijf wel. Eigenlijk al een jaar of 20 (sinds mijn ouders niet meer leven). Maar het geeft me niet echt een beter gevoel.
Als je zo bang bent, dan vole je de behoefte om het met hem te delen. Is het ook een idee om het op een andere manier te delen?
Door bv op zo'n moment een vriendin te mogen bellen, of door op te schrijven wat er in je omgaat op dat moment?
Meestal geeft het opschrijven van emoties een bepaalde rust en structuur, zodat het in je hoofd rustiger wordt. Zou dat misschien voor je kunnen helpen?
Ik roep maar iets hoor, ik heb dit niet en kan me niet voorstellen hoe je je op dat moment voelt. In elk geval veel succes en sterkte. Je onderkent je probleem en bent er mee bezig, dat is al een enorme stap in de goede richting!Ik wil inderdaad alles met hem delen. En dan zijn volledige begrip. En geruststelling. Een illussie natuurlijk... Ik schrijf wel. Eigenlijk al een jaar of 20 (sinds mijn ouders niet meer leven). Maar het geeft me niet echt een beter gevoel.
donderdag 13 mei 2010 om 13:22
quote:wuiles schreef op 13 mei 2010 @ 12:58:
Stel dat hij inderdaad de relatie verbreekt. Wat dan?Tja, Wuiles, ik kan natuurlijk best zonder hem. Ik zou alleen heel heel erg verdrietig zijn en hem ontzettend missen, En juist van verdriet en mensen missen heb ik een beetje mijn buik vol. Dat wil ik niet meer. Liever niet. Ik weet uit ervaring dat ik daar niet zo goed mee kan omgaan en het me weer tijden kost om daar overheen te komen. Ik zal heus in mijn leven wel weer een keer verdriet krijgen, maar liever niet om hem.
Stel dat hij inderdaad de relatie verbreekt. Wat dan?Tja, Wuiles, ik kan natuurlijk best zonder hem. Ik zou alleen heel heel erg verdrietig zijn en hem ontzettend missen, En juist van verdriet en mensen missen heb ik een beetje mijn buik vol. Dat wil ik niet meer. Liever niet. Ik weet uit ervaring dat ik daar niet zo goed mee kan omgaan en het me weer tijden kost om daar overheen te komen. Ik zal heus in mijn leven wel weer een keer verdriet krijgen, maar liever niet om hem.
donderdag 13 mei 2010 om 13:25
quote:Daaromniet schreef op 13 mei 2010 @ 13:01:
Eens met nukje!
Het zijn jouw onzekerheden die je op hem projecteert. Mss goed om te beseffen dat je hem pijn doet met jouw gedrag. Hij heeft ook een grens tot hoever hij hier in mee kan gaan. Dat het niet fair is voor hem dat je dit doet.
Verder heel goed dat je in therapie bent. Alleen je moet het niet doen om hem niet te verliezen. Maar om te willen dealen met je onzekerheden. Je zal id rest van je leven nog meer situaties als deze tegen komen. En daarom ga je in therapie leren om je daar tegen te wapenen.
Heel veel succes!
Het besef dat ik hem pijn doe komt altijd na de achtbaan. Ik vind het verschrikkelijk dat ik hem hier mee kwets. Vreselijk. Het besef komt alleen altijd achteraf. En dat is natuurlijk te laat.
Ik ga trouwens zeker in therapie voor mezelf hoor. Het is niet zo dat ik alleen voor hem met mezelf bezig ga. De trigger is er door mijn relatie met hem weer in alle hevigheid maar zonder hem was ik ook met mezelf aan de slag gegaan. Ik loop wel vaker tegen situaties aan waarin ik onnodig onzeker ben (in mijn werk bijvoorbeeld). Het was dus zowiezo tijd om er iets mee te doen.
Eens met nukje!
Het zijn jouw onzekerheden die je op hem projecteert. Mss goed om te beseffen dat je hem pijn doet met jouw gedrag. Hij heeft ook een grens tot hoever hij hier in mee kan gaan. Dat het niet fair is voor hem dat je dit doet.
Verder heel goed dat je in therapie bent. Alleen je moet het niet doen om hem niet te verliezen. Maar om te willen dealen met je onzekerheden. Je zal id rest van je leven nog meer situaties als deze tegen komen. En daarom ga je in therapie leren om je daar tegen te wapenen.
Heel veel succes!
Het besef dat ik hem pijn doe komt altijd na de achtbaan. Ik vind het verschrikkelijk dat ik hem hier mee kwets. Vreselijk. Het besef komt alleen altijd achteraf. En dat is natuurlijk te laat.
Ik ga trouwens zeker in therapie voor mezelf hoor. Het is niet zo dat ik alleen voor hem met mezelf bezig ga. De trigger is er door mijn relatie met hem weer in alle hevigheid maar zonder hem was ik ook met mezelf aan de slag gegaan. Ik loop wel vaker tegen situaties aan waarin ik onnodig onzeker ben (in mijn werk bijvoorbeeld). Het was dus zowiezo tijd om er iets mee te doen.
donderdag 13 mei 2010 om 13:26
quote:Jumper schreef op 13 mei 2010 @ 13:18:
[...]
Niemand heeft de garantie dat een relatie voor eeuwig is en emotionele afhankelijkheid is onaantrekkelijk en vreselijk vermoeiend wat de kans groter maakt. Des te meer reden voor Jetske om de keuze te maken om uit haar huidige patronen te stappen lijkt me.Dat dus.
[...]
Niemand heeft de garantie dat een relatie voor eeuwig is en emotionele afhankelijkheid is onaantrekkelijk en vreselijk vermoeiend wat de kans groter maakt. Des te meer reden voor Jetske om de keuze te maken om uit haar huidige patronen te stappen lijkt me.Dat dus.
