Relaties
alle pijlers
Ik loop vast in mijn relatie
donderdag 13 mei 2010 om 08:31
Ik ben op het moment nogal van slag dus dit wordt waarschijnlijk een onsamenhangend verhaal. Ik zal mijn best doen het zo duidelijk mogelijk te schetsen omdat ik hoop op wat tips en adviezen.
Ik heb sinds een aantal maanden een nieuwe relatie . Een relatie waar ik ontzettend gelukkig mee ben. Alleen ben ik bezig alles eigenhandig stuk te maken terwijl ik dat absoluut niet wil.
Ik heb een gediagnostiseerde angststoornis en bindingsangst door verlatingsangst (oa doordat ik jaren geleden mijn beide ouders ben verloren.) En hoe ik ook mijn best doe, het lukt me heel vaak niet dit in mijn relatie onder de duim te houden. Ik ben zo ontzettend bang hem te verliezen dat ik daardoor alleen maar bezig ben hem van me af te trappen. Ik ben ontzettend onzeker, continue bang dat er een dag komt dat hij weggaat omdat er iemand voorbij komt die leuker en ongecompliceerder is. En hoe vaak hij ook tegen me zegt dat hij echt voor me wilt gaan en echt van me houdt, er hoeft maar iets te gebeuren of ik ga finaal de stress in en uit dat (vaak niet maar net even te vaak wel) ook naar hem. Hij is ontzettend geduldig en iedere keer prijs ik mezelf zielsgelukkig dat ik eindelijk iemand heb die me niet meteen aan de kant gooit. Iemand bij wie ik voor het eerst in mijn leven het gevoel heb dat het wel eens echt "voor altijd" zou kunnen duren.
Maar mijn angsten staan me vaak in de weg en ik heb gisteren zijn geduld weer enorm op de proef gesteld. Het komt er op neer dat hij eigenlijk gisteren naar mij zou komen maar uiteindelijk nog iets thuis moest doen en omdat we erg ver uitelkaar wonen zou hij dus vandaag pas komen. En dat alleen al is voor mij een enorme trigger. Terwijl ik rationeel weet dat ik geschift bezig ben heb ik mijn emoties dan niet onder controle en verwijt ik hem van alles. Dat hij toch wel weggaat of zelfs wel al een ander op het oog heeft. Dat hij alleen maar bij me blijft bij gebrek aan beter. Dat hij eigenlijk bij me weg wilt maar gewoon niet durft. Volkomen belachelijk en ik weet het en schaam me ook maar kan het niet stoppen. De angst slaat dan om mn hart.
Hij heeft vannacht (ja, het was een hele lange toestand) aangegeven dat ik echt moet ophouden met hem te wantrouwen. Dat dat hem kwetst en hij daar niet goed meer tegen kan. Dat hij me niet kwijt wilt en echt met mij oud wilt worden maar dat ik er dan wel in moet gaan geloven omdat hij anders echt voor zichzelf moet gaan kiezen omdat dit hem kapot maakt. Waarop ik natuurlijk weer volledig in paniek schiet.
Ik weet echt niet meer hoe ik hier vanaf moet komen en hier mee om moet gaan. Ik heb jaren geen relaties gehad , juist vanwege mijn angst. Bij hem vond ik zoveel en wilde ik er echt voor gaan maar ik maak alleen maar alles stuk. Ik ben sinds kort weer in therapie gegaan , vooral ook omdat ik zo graag wil dat deze relatie gaat werken en te leren van mijn fouten. Maar ik ben zo bang dat ik alles al heb stuk gemaakt en er geen weg terug meer is.Ik ben zo verdrietig. Vriendinnen zeggen : als je het voelt opkomen, de angst , ga iets anders doen i.p.v het uiten naar hem. En ik doe echt mijn best maar het zit zo ontzettend diep.
Iemand misschien tips of advies?
Ontzettend bedankt. Al is het alleen maar voor het lezen. Ik voel me op het moment heel erg eenzaam.
Ik heb sinds een aantal maanden een nieuwe relatie . Een relatie waar ik ontzettend gelukkig mee ben. Alleen ben ik bezig alles eigenhandig stuk te maken terwijl ik dat absoluut niet wil.
Ik heb een gediagnostiseerde angststoornis en bindingsangst door verlatingsangst (oa doordat ik jaren geleden mijn beide ouders ben verloren.) En hoe ik ook mijn best doe, het lukt me heel vaak niet dit in mijn relatie onder de duim te houden. Ik ben zo ontzettend bang hem te verliezen dat ik daardoor alleen maar bezig ben hem van me af te trappen. Ik ben ontzettend onzeker, continue bang dat er een dag komt dat hij weggaat omdat er iemand voorbij komt die leuker en ongecompliceerder is. En hoe vaak hij ook tegen me zegt dat hij echt voor me wilt gaan en echt van me houdt, er hoeft maar iets te gebeuren of ik ga finaal de stress in en uit dat (vaak niet maar net even te vaak wel) ook naar hem. Hij is ontzettend geduldig en iedere keer prijs ik mezelf zielsgelukkig dat ik eindelijk iemand heb die me niet meteen aan de kant gooit. Iemand bij wie ik voor het eerst in mijn leven het gevoel heb dat het wel eens echt "voor altijd" zou kunnen duren.
Maar mijn angsten staan me vaak in de weg en ik heb gisteren zijn geduld weer enorm op de proef gesteld. Het komt er op neer dat hij eigenlijk gisteren naar mij zou komen maar uiteindelijk nog iets thuis moest doen en omdat we erg ver uitelkaar wonen zou hij dus vandaag pas komen. En dat alleen al is voor mij een enorme trigger. Terwijl ik rationeel weet dat ik geschift bezig ben heb ik mijn emoties dan niet onder controle en verwijt ik hem van alles. Dat hij toch wel weggaat of zelfs wel al een ander op het oog heeft. Dat hij alleen maar bij me blijft bij gebrek aan beter. Dat hij eigenlijk bij me weg wilt maar gewoon niet durft. Volkomen belachelijk en ik weet het en schaam me ook maar kan het niet stoppen. De angst slaat dan om mn hart.
Hij heeft vannacht (ja, het was een hele lange toestand) aangegeven dat ik echt moet ophouden met hem te wantrouwen. Dat dat hem kwetst en hij daar niet goed meer tegen kan. Dat hij me niet kwijt wilt en echt met mij oud wilt worden maar dat ik er dan wel in moet gaan geloven omdat hij anders echt voor zichzelf moet gaan kiezen omdat dit hem kapot maakt. Waarop ik natuurlijk weer volledig in paniek schiet.
Ik weet echt niet meer hoe ik hier vanaf moet komen en hier mee om moet gaan. Ik heb jaren geen relaties gehad , juist vanwege mijn angst. Bij hem vond ik zoveel en wilde ik er echt voor gaan maar ik maak alleen maar alles stuk. Ik ben sinds kort weer in therapie gegaan , vooral ook omdat ik zo graag wil dat deze relatie gaat werken en te leren van mijn fouten. Maar ik ben zo bang dat ik alles al heb stuk gemaakt en er geen weg terug meer is.Ik ben zo verdrietig. Vriendinnen zeggen : als je het voelt opkomen, de angst , ga iets anders doen i.p.v het uiten naar hem. En ik doe echt mijn best maar het zit zo ontzettend diep.
Iemand misschien tips of advies?
Ontzettend bedankt. Al is het alleen maar voor het lezen. Ik voel me op het moment heel erg eenzaam.
woensdag 19 mei 2010 om 04:11
quote:Jarig_Jetske schreef op 14 mei 2010 @ 08:36:
[...]
Ik ben niet meer zo heel jong hoor, 36. Hoe ben jij er uiteindelijk vanaf gekomen?
Oef... op de héél harde manier.
M'n relatie ging uit, niet alleen door mijn onzekerheid en jaloezie hoor, maar het speelde wel een rol.
En de relatie die ik daarna kreeg, daarin is zo'n beetje alles gebeurd waar ik altijd bang voor ben/was geweest. Leugens en bedrog, flirten met andere vrouwen, vreemdgaan...
En ja, hoe gek het ook klinkt, maar daarvan krijg je toch een beetje eelt op je ziel. Aan één kant hoor, aan de andere kant ben ik er 36x zo jaloers van geworden.
Maar dan om dingen die écht "gevaarlijk" zouden kunnen zijn/worden, niet meer om de dingen die velen normaal vinden maar waar ik vroeger huizenhoog van gestuiterd zou hebben.
Ben nog steeds onzekerder/jaloerser dan menig andere vrouw (zou het bijv niet kunnen uitstaan als een partner van mij in z'n up met vrouwelijke vrienden zou afspreken) maar vroegâh zou ik me er óók niet prettig bij hebben gevoeld wanneer hij mij mee zou vragen naar zo'n afspraak. Nu wel, omdat ik ook kennis heb gemaakt met de andere kant (een partner die achter m'n rug om met vrouwelijke vrienden afspreekt, en me er nog mee bedriegt ook).
Dus, het gekke is dat m'n laatste relatie me aan één kant onzekerder heeft gemaakt en aan de andere kant (veel) sterker.
[...]
Ik ben niet meer zo heel jong hoor, 36. Hoe ben jij er uiteindelijk vanaf gekomen?
Oef... op de héél harde manier.
M'n relatie ging uit, niet alleen door mijn onzekerheid en jaloezie hoor, maar het speelde wel een rol.
En de relatie die ik daarna kreeg, daarin is zo'n beetje alles gebeurd waar ik altijd bang voor ben/was geweest. Leugens en bedrog, flirten met andere vrouwen, vreemdgaan...
En ja, hoe gek het ook klinkt, maar daarvan krijg je toch een beetje eelt op je ziel. Aan één kant hoor, aan de andere kant ben ik er 36x zo jaloers van geworden.
Maar dan om dingen die écht "gevaarlijk" zouden kunnen zijn/worden, niet meer om de dingen die velen normaal vinden maar waar ik vroeger huizenhoog van gestuiterd zou hebben.
Ben nog steeds onzekerder/jaloerser dan menig andere vrouw (zou het bijv niet kunnen uitstaan als een partner van mij in z'n up met vrouwelijke vrienden zou afspreken) maar vroegâh zou ik me er óók niet prettig bij hebben gevoeld wanneer hij mij mee zou vragen naar zo'n afspraak. Nu wel, omdat ik ook kennis heb gemaakt met de andere kant (een partner die achter m'n rug om met vrouwelijke vrienden afspreekt, en me er nog mee bedriegt ook).
Dus, het gekke is dat m'n laatste relatie me aan één kant onzekerder heeft gemaakt en aan de andere kant (veel) sterker.
woensdag 19 mei 2010 om 14:14
woensdag 19 mei 2010 om 14:53
quote:Jarig_Jetske schreef op 17 mei 2010 @ 10:16:
En BAM , ik denk dan: O.k , met haar wilde je wel kinderen en met mij dus niet. Helemaal niet volgens hem, hij zou heel graag kinderen met mij willen maar is gewoon voorzichtiger geworden met dit soort plannen.
Wat ik in je beschrijving mis is: hoe kwam het van een opmerking tussen neus en lippen door tot een escalatie? De BAM móet je gevoeld hebben. Wat heb je toen gezegd? Heb je hem aangevallen (figuurlijk dan), heb je een rotopmerking gemaakt in de hoop dat hij zou raden dat je je k** voelde, heb je hem van iets beschuldigd? Het is essentieel dat jij dat soort momenten gaat leren herkennen, want als je het steeds opnieuw laat gebeuren en er pas achteraf bij stilstaat dat het fout is gegaan, maar niet WAAR, dan kun je die momenten ook niet proberen te voorkomen.
quote:Nou ja, na wat theater weer goed gaan slapen en de volgende ochtend begon het weer.Ook hier mis ik degene die begon. Je schrijft "... begon het weer." Er is hier geen 'het' in het verhaal, maar alleen maar 2 personen. Dus: WIE begon er, jij of hij? En als jij het was, waarom? En waarom op dat moment?quote:Hij is gebleven. Heeft me meegenomen uit lunchen om even uit de hele sfeer van toestanden te komen. En we hebben uiteindelijk een fijn weekend gehad. Hij gaf aan dat het bij hem dan weer even kost om weer dat hele fijne gevoel te hebben. Dat snap ik maar dat vind ik ook moeilijk. Hij doet dan wel heel lief maar is ook wat afstandelijker.
Ik vind dat je vriend dat heel goed heeft aangepakt. Gewoon, hop, de deur uit, change of scenery. Wat jij hier doet is echter opnieuw het negatieve zoeken. Néémt hij je mee uit eten, gáát het eindelijk weer richting een fijn weekend en wat zijn jouw woorden hier? Je vindt het moeilijk dat hij wel lief doet maar ook afstandelijk is . Waar is hier jouw inlevingsvermogen? Geef die man een beetje lucht! Hij moet wel proberen om zich in jóu te verplaatsen als jij je rot/droeving/jaloers/angstig/bang voelt, maar het lukt jou niet om je in hém te verplaatsen als hij even tijd nodig heeft?!
quote:Hij zei zaterdag ook dat hij zich afvroeg of er niet al te veel gebeurd was. Hij wil me niet kwijt maar vraagt zich dat wel af.
Wat heel begrijpelijk is als dit wekelijks voorkomt, toch? Als hij zich een toekomst met jou voorstelt (wat hij kennelijk doet,want hij zegt dat hij je niet kwijt wil), dan stelt hij zich dus onherroepelijk voor dat jullie in die toekomst ook heel vaak dit soort ruzies en escalaties zullen hebben. En daar zit hij, volkomen logisch, niet om te springen. En dus is het een hele normale opmerking.
quote:Hij komt morgen weer. Ik ben bang dat hij komt omdat ik bang ben (pfff, snappen jullie het nog) en niet omdat hij het zelf wilt. Hij zegt dat hij komt omdat hij graag bij me wilt zijn. Ik heb hem gezegd dat als hij tijd voor zichzelf nodig heeft en liever thuis wilt zijn hij dat moet doen. Dat ik dat echt wil als hij dat nodig heeft. Natuurlijk claim ik hem op een bepaalde manier maar dat wil ik niet.
Als je dit stukje tekst leest en er een schemaatje van zou willen maken, door bij elke zin waar je positief/realistisch bent een opwaartse lijn te tekenen en bij alle negatieve/onrealistische zaken een neerwaartse, dan gaat die lijn alleen maar op-neer-op-neer-neer-op-neer etc. Dit is een regelrechte uitputtingsslag voor jullie allebei!
quote:Ik realiseer me dat dit nu allemaal klinkt alsof we alleen maar toestanden hebben maar los van dit gehakketak hebben we het echt onzettend fijn. We zijn heel vaak bijelkaar en dat gaat onzettend goed . Los van mijn ge-achtbaan zouden we het echt alleen maar onzettend leuk hebben.
Ook dit is geen realistische beschrijving van de werkelijkheid. Hoor het jezelf zeggen: "Los van alle ellende hebben we een super goede relatie". Maar die ellende IS er en dús hebben jullie helemaal niet zo'n goede relatie. En je moet eraan gaan werken dat jullie die wel weer krijgen, anders blijft straks alleen de ellende over. En dan mag je jezelf op de schouder kloppen, want dat heb je dan helemaal zelf voor elkaar gekregen.
quote:(ik vind het onzettend genant om hier neer te zetten allemaal maar wil het erg graag kwijt)En nee, genant is het niet. Je roept om hulp en dat is een goede eerste stap. En meisje, ik heb je hierboven expres een beetje 'hard aangepakt' om je te laten zien dat je alles alleen maar af laat hangen van de situatie, van 'het' ("het begon weer..."), terwijl je constant allert moet blijven op wat jij met jouw geest steeds creëert.
Ik denk dat het zeker goed is om na te gaan wat voor soort therapie je op dit moment hebt. Praten jullie vooral over waaróm je bang bent, welke gedachten je hebt etc.? Of oefen je ook om concrete situaties beter aan te kunnen pakken? Dat laatste heb je namelijk nodig: concrete hulpmiddelen, tips en trucs om ervoor te zorgen dat jij dat achtbaankarretje de eerstvolgende keer gewoon voorbij laat rijden. En dat je tegen je vriend leert zeggen: "Lieverd, daar komt het karretje, help me er even bij dat ik níet instap." (metaforisch gesproken natuurlijk )
En die hulpmiddelen krijg je bijv. bij een cognitieve gedragstherapie. Die is gericht op het hier en nu, en op het herkennen van signalen, voordat de zaak escaleert. Vraag je therapeut of dat zijn methode is, en zoniet, zeg dat je daar behoefte aan hebt. Je hebt een compleet vertekend beeld van de werkelijkheid en als je er niet aan werkt om dit beeld bij te stellen, zul je steeds opnieuw weer in je eigen valkuilen trappen.
En BAM , ik denk dan: O.k , met haar wilde je wel kinderen en met mij dus niet. Helemaal niet volgens hem, hij zou heel graag kinderen met mij willen maar is gewoon voorzichtiger geworden met dit soort plannen.
Wat ik in je beschrijving mis is: hoe kwam het van een opmerking tussen neus en lippen door tot een escalatie? De BAM móet je gevoeld hebben. Wat heb je toen gezegd? Heb je hem aangevallen (figuurlijk dan), heb je een rotopmerking gemaakt in de hoop dat hij zou raden dat je je k** voelde, heb je hem van iets beschuldigd? Het is essentieel dat jij dat soort momenten gaat leren herkennen, want als je het steeds opnieuw laat gebeuren en er pas achteraf bij stilstaat dat het fout is gegaan, maar niet WAAR, dan kun je die momenten ook niet proberen te voorkomen.
quote:Nou ja, na wat theater weer goed gaan slapen en de volgende ochtend begon het weer.Ook hier mis ik degene die begon. Je schrijft "... begon het weer." Er is hier geen 'het' in het verhaal, maar alleen maar 2 personen. Dus: WIE begon er, jij of hij? En als jij het was, waarom? En waarom op dat moment?quote:Hij is gebleven. Heeft me meegenomen uit lunchen om even uit de hele sfeer van toestanden te komen. En we hebben uiteindelijk een fijn weekend gehad. Hij gaf aan dat het bij hem dan weer even kost om weer dat hele fijne gevoel te hebben. Dat snap ik maar dat vind ik ook moeilijk. Hij doet dan wel heel lief maar is ook wat afstandelijker.
Ik vind dat je vriend dat heel goed heeft aangepakt. Gewoon, hop, de deur uit, change of scenery. Wat jij hier doet is echter opnieuw het negatieve zoeken. Néémt hij je mee uit eten, gáát het eindelijk weer richting een fijn weekend en wat zijn jouw woorden hier? Je vindt het moeilijk dat hij wel lief doet maar ook afstandelijk is . Waar is hier jouw inlevingsvermogen? Geef die man een beetje lucht! Hij moet wel proberen om zich in jóu te verplaatsen als jij je rot/droeving/jaloers/angstig/bang voelt, maar het lukt jou niet om je in hém te verplaatsen als hij even tijd nodig heeft?!
quote:Hij zei zaterdag ook dat hij zich afvroeg of er niet al te veel gebeurd was. Hij wil me niet kwijt maar vraagt zich dat wel af.
Wat heel begrijpelijk is als dit wekelijks voorkomt, toch? Als hij zich een toekomst met jou voorstelt (wat hij kennelijk doet,want hij zegt dat hij je niet kwijt wil), dan stelt hij zich dus onherroepelijk voor dat jullie in die toekomst ook heel vaak dit soort ruzies en escalaties zullen hebben. En daar zit hij, volkomen logisch, niet om te springen. En dus is het een hele normale opmerking.
quote:Hij komt morgen weer. Ik ben bang dat hij komt omdat ik bang ben (pfff, snappen jullie het nog) en niet omdat hij het zelf wilt. Hij zegt dat hij komt omdat hij graag bij me wilt zijn. Ik heb hem gezegd dat als hij tijd voor zichzelf nodig heeft en liever thuis wilt zijn hij dat moet doen. Dat ik dat echt wil als hij dat nodig heeft. Natuurlijk claim ik hem op een bepaalde manier maar dat wil ik niet.
Als je dit stukje tekst leest en er een schemaatje van zou willen maken, door bij elke zin waar je positief/realistisch bent een opwaartse lijn te tekenen en bij alle negatieve/onrealistische zaken een neerwaartse, dan gaat die lijn alleen maar op-neer-op-neer-neer-op-neer etc. Dit is een regelrechte uitputtingsslag voor jullie allebei!
quote:Ik realiseer me dat dit nu allemaal klinkt alsof we alleen maar toestanden hebben maar los van dit gehakketak hebben we het echt onzettend fijn. We zijn heel vaak bijelkaar en dat gaat onzettend goed . Los van mijn ge-achtbaan zouden we het echt alleen maar onzettend leuk hebben.
Ook dit is geen realistische beschrijving van de werkelijkheid. Hoor het jezelf zeggen: "Los van alle ellende hebben we een super goede relatie". Maar die ellende IS er en dús hebben jullie helemaal niet zo'n goede relatie. En je moet eraan gaan werken dat jullie die wel weer krijgen, anders blijft straks alleen de ellende over. En dan mag je jezelf op de schouder kloppen, want dat heb je dan helemaal zelf voor elkaar gekregen.
quote:(ik vind het onzettend genant om hier neer te zetten allemaal maar wil het erg graag kwijt)En nee, genant is het niet. Je roept om hulp en dat is een goede eerste stap. En meisje, ik heb je hierboven expres een beetje 'hard aangepakt' om je te laten zien dat je alles alleen maar af laat hangen van de situatie, van 'het' ("het begon weer..."), terwijl je constant allert moet blijven op wat jij met jouw geest steeds creëert.
Ik denk dat het zeker goed is om na te gaan wat voor soort therapie je op dit moment hebt. Praten jullie vooral over waaróm je bang bent, welke gedachten je hebt etc.? Of oefen je ook om concrete situaties beter aan te kunnen pakken? Dat laatste heb je namelijk nodig: concrete hulpmiddelen, tips en trucs om ervoor te zorgen dat jij dat achtbaankarretje de eerstvolgende keer gewoon voorbij laat rijden. En dat je tegen je vriend leert zeggen: "Lieverd, daar komt het karretje, help me er even bij dat ik níet instap." (metaforisch gesproken natuurlijk )
En die hulpmiddelen krijg je bijv. bij een cognitieve gedragstherapie. Die is gericht op het hier en nu, en op het herkennen van signalen, voordat de zaak escaleert. Vraag je therapeut of dat zijn methode is, en zoniet, zeg dat je daar behoefte aan hebt. Je hebt een compleet vertekend beeld van de werkelijkheid en als je er niet aan werkt om dit beeld bij te stellen, zul je steeds opnieuw weer in je eigen valkuilen trappen.
zaterdag 29 mei 2010 om 18:31
Weet je Sachi, ieder mens maakt een aantal fases door in zijn leven. De reacties die ik hier geef komen voort uit situaties waar ik zelf in heb gezeten en die ik ook niet correct heb aangepakt. Het is een heel proces om je er allereerst bewust van de worden dat je in een fout waarnemingspatroon zit, en vervolgens kost het een hoop moeite om daar ook nog eens verandering in te brengen. Dat gaat niet van vandaag op morgen en ook niet van deze maand op volgende maand. Daar is een hoop tijd voor nodig en vaak zul je ook weer terugvallen in oude patronen. Het is belangrijk dat je scherp naar jezelf blijft kijken en op de momenten dat het 'fout' gaat een stapje terug kunt doen om de situatie rustig te overzien. Moeilijk, maar mogelijk. Het grappige is dat ik, nu ik wat verder ben in dit proces, dit soort patronen nu ook veel sterker bij anderen zie. En dat zorgt ervoor dat ik weer zekerder word van mezelf: iedereen worstelt dus met bepaalde overtuigingen die weer voor bepaalde reacties zorgen. Er bestaat dus niet zoiets als 'de waarheid', maar alleen maar 'jouw eigen werkelijkheid'. Als je binnen die werkelijkheid een heel negatief beeld van jezelf hebt, is het belangrijk dat iets of iemand je helpt om dat beeld bij te stellen. Anders zul je in iedere relatie steeds weer tegen dezelfde problemen aan blijven lopen en mensen die niet aan hun zelfbeeld werken, zullen dit aangrijpen om steeds weer hun eigen negatieve 'ik' daarvan de schuld te geven. Een vicieuze cirkel, en die moet doorbroken worden. Je leeft maar 1 keer, dan kun je maar beter zorgen dat je het zo leuk mogelijk maakt voor jezelf .