Relaties
alle pijlers
Moet ik blijven vechten?
zondag 16 mei 2010 om 08:40
Ladies, ik ben even volledig de weg kwijt!
Om alles een beetje duidelijk te maken.. Ik vrouw 25, moeder van 2 jonge kids en 8 jaar een relatie.
Vannacht is hier de bom gebarsten, manlief is niet thuisgekomen!
Meneer heeft een hobby, voetbal, allemaal op zich leuk normaal gesproken. Alleen de laatste weken als hij daar vandaan komt hebben we discussies en dat loopt vaak uit op ruzie, waarom? Omdat hij zich een stuk in de kraag zuipt, zijn afspraken met mij en zijn kinderen niet nakomt en ook nog eens in de auto durft te stappen als hij gedronken heeft! Als ik ergens een hekel aan heb is dat het wel, zo onverantwoordelijk.... Stel dat er hier iets thuis gebeurd of hij veroorzaakt een ongeluk of iets dergelijke, ik kan daar dus niet mee omgaan!
Gister was de laatste competiewedstrijd, pokertje leggen en biertje drinken achteraf. Hij zou om 22 uur thuis zijn, ik wachten, maar er kwam niemand. Ik heb hem gebeld, hij gaf aan nog aan het pokeren te zijn, maar als dat afgelopen was zou hij komen. Ik kon al goed horen dat hij alweer te veel gedronken had en zei hem dit ook, waarop hij zei ik laat me wel thuisbrengen. Nou, prima, goeie oplossing. Ik ondertussen naar bed gegaan (heb mijn rust hard genoeg nodig, we hebben vorige week gehoord dat ik borstkanker heb).
Kennelijk ben ik slaap gevallen, want om 2 uur werd ik wakker toen de kleine in z'n bedje aan het huilen was, maar er lag dus niemand naast me!
Toen heb ik helemaal over de rooie naar hem gebeld, bleek hij bij een vriend helemaal voor pampus op de bank te liggen, ik helemaal uit m'n slof geschoten door de telefoon en gezegd dat hij naar huis moest komen! Hij beloofde te komen, nou je ziet hem al aan komen.. Om half 4 was er nog niemand!
Ik hem weer gebeld, gesproken en toen werd hij dus kwaad op mij! Dat ik niet zo moeilijk moest doen, hem z'n pleziertje moest gunnen, blablabla.... Nu is dit niet de eerste keer dat zoiets als dit gebeurd, dus ik was er gewoon klaar mee en dat heb ik hem ook gezegd.. Waarop hij schreeuwend de telefoon erop gooide en daarna gelijk zijn telefoon heeft uit gezet!
Heb in paniek vannacht mijn moeder gebeld, die is gelijk hierheen gekomen om mij rustig te krijgen en met me te praten.
Maar er rest mij nog maar 1 vraag en dat is... Waarom?
Ik snap dit allemaal niet, elke keer weer kwetst hij me en beloofd beterschap, dan gaat het weer een paar weken goed en beginnen we weer van voor af aan.. En nu? Ik weet niet meer of ik kan vechten, ben zelf ziek, komt een zware tijd aan voor mij/ons/de kids..
Hij is nog steeds niet thuis, ben benieuwd of en wanneer die huis komt, zijn telefoon staat nog steeds uit... En ik weet echt niet wat ik moet straks! Help?
Om alles een beetje duidelijk te maken.. Ik vrouw 25, moeder van 2 jonge kids en 8 jaar een relatie.
Vannacht is hier de bom gebarsten, manlief is niet thuisgekomen!
Meneer heeft een hobby, voetbal, allemaal op zich leuk normaal gesproken. Alleen de laatste weken als hij daar vandaan komt hebben we discussies en dat loopt vaak uit op ruzie, waarom? Omdat hij zich een stuk in de kraag zuipt, zijn afspraken met mij en zijn kinderen niet nakomt en ook nog eens in de auto durft te stappen als hij gedronken heeft! Als ik ergens een hekel aan heb is dat het wel, zo onverantwoordelijk.... Stel dat er hier iets thuis gebeurd of hij veroorzaakt een ongeluk of iets dergelijke, ik kan daar dus niet mee omgaan!
Gister was de laatste competiewedstrijd, pokertje leggen en biertje drinken achteraf. Hij zou om 22 uur thuis zijn, ik wachten, maar er kwam niemand. Ik heb hem gebeld, hij gaf aan nog aan het pokeren te zijn, maar als dat afgelopen was zou hij komen. Ik kon al goed horen dat hij alweer te veel gedronken had en zei hem dit ook, waarop hij zei ik laat me wel thuisbrengen. Nou, prima, goeie oplossing. Ik ondertussen naar bed gegaan (heb mijn rust hard genoeg nodig, we hebben vorige week gehoord dat ik borstkanker heb).
Kennelijk ben ik slaap gevallen, want om 2 uur werd ik wakker toen de kleine in z'n bedje aan het huilen was, maar er lag dus niemand naast me!
Toen heb ik helemaal over de rooie naar hem gebeld, bleek hij bij een vriend helemaal voor pampus op de bank te liggen, ik helemaal uit m'n slof geschoten door de telefoon en gezegd dat hij naar huis moest komen! Hij beloofde te komen, nou je ziet hem al aan komen.. Om half 4 was er nog niemand!
Ik hem weer gebeld, gesproken en toen werd hij dus kwaad op mij! Dat ik niet zo moeilijk moest doen, hem z'n pleziertje moest gunnen, blablabla.... Nu is dit niet de eerste keer dat zoiets als dit gebeurd, dus ik was er gewoon klaar mee en dat heb ik hem ook gezegd.. Waarop hij schreeuwend de telefoon erop gooide en daarna gelijk zijn telefoon heeft uit gezet!
Heb in paniek vannacht mijn moeder gebeld, die is gelijk hierheen gekomen om mij rustig te krijgen en met me te praten.
Maar er rest mij nog maar 1 vraag en dat is... Waarom?
Ik snap dit allemaal niet, elke keer weer kwetst hij me en beloofd beterschap, dan gaat het weer een paar weken goed en beginnen we weer van voor af aan.. En nu? Ik weet niet meer of ik kan vechten, ben zelf ziek, komt een zware tijd aan voor mij/ons/de kids..
Hij is nog steeds niet thuis, ben benieuwd of en wanneer die huis komt, zijn telefoon staat nog steeds uit... En ik weet echt niet wat ik moet straks! Help?
zondag 16 mei 2010 om 08:49
Eerst heel veel sterkte met je diagnose borstkanker. Een heel vervelend en onzeker vooruitzicht wat veel spanning met zich meebrengt.
Ik lees heel veel over problemen rondom het voetbal en zijn drinken dan, maar hoe is de relatie verder? Hebben jullie buiten dat om ook veel strijd?
Ruzie maken midden in de nacht, of als iemand gedronken heeft is altijd onverstandig. Je kunt dan niet normaal praten en het wordt al snel verwijten maken over en weer. Probeer vandaag een rustmoment voor jullie samen te hebben, misschien de kinderen even voor de tv ofzo? En ga dan samen een goed gesprek aan. In plaats van meteen verwijten te maken over wat hij doet en waar hij was kun je vragen waarom. Ik kan me voorstellen dat jouw diagnose borstkanker op je man ook enorme impact heeft. En mannen gaan met dit soort dingen heel anders om dan vrouwen.
Daarnaast kan ik me voorstellen dat je man ook behoefte heeft aan tijd voor zichzelf. Dat jullie afspreken dat hij daarna niet met alcohol op in de auto stapt, is dan ook een afspraak waar hij zich aan moet houden. Maar maak niet de afspraak dat hij om 22 uur thuis moet zijn, als jij rond die tijd toch al naar bed gaat. Het maakt dan ook niet uit of hij een keertje tot diep in de nacht doorgaat.
Gun elkaar vrijheid en maak reeele afspraken waar je je allebei goed bij voelt. Praat over hoe jullie je voelen (zonder verwijten) en wat je graag zou willen van de ander. Geef aan dat jij bang bent voor de zware tijd die komt en dat je hem wilt kunnen vertrouwen en op hem wilt bouwen.
Heel veel sterkte!
Ik lees heel veel over problemen rondom het voetbal en zijn drinken dan, maar hoe is de relatie verder? Hebben jullie buiten dat om ook veel strijd?
Ruzie maken midden in de nacht, of als iemand gedronken heeft is altijd onverstandig. Je kunt dan niet normaal praten en het wordt al snel verwijten maken over en weer. Probeer vandaag een rustmoment voor jullie samen te hebben, misschien de kinderen even voor de tv ofzo? En ga dan samen een goed gesprek aan. In plaats van meteen verwijten te maken over wat hij doet en waar hij was kun je vragen waarom. Ik kan me voorstellen dat jouw diagnose borstkanker op je man ook enorme impact heeft. En mannen gaan met dit soort dingen heel anders om dan vrouwen.
Daarnaast kan ik me voorstellen dat je man ook behoefte heeft aan tijd voor zichzelf. Dat jullie afspreken dat hij daarna niet met alcohol op in de auto stapt, is dan ook een afspraak waar hij zich aan moet houden. Maar maak niet de afspraak dat hij om 22 uur thuis moet zijn, als jij rond die tijd toch al naar bed gaat. Het maakt dan ook niet uit of hij een keertje tot diep in de nacht doorgaat.
Gun elkaar vrijheid en maak reeele afspraken waar je je allebei goed bij voelt. Praat over hoe jullie je voelen (zonder verwijten) en wat je graag zou willen van de ander. Geef aan dat jij bang bent voor de zware tijd die komt en dat je hem wilt kunnen vertrouwen en op hem wilt bouwen.
Heel veel sterkte!
zondag 16 mei 2010 om 08:53
Joh wat een heftige en nare situatie zit je in. Dat je net te horen hebt gekregen dat je borstkanker hebt is ook niet niets zeg.
Zou het kunnen dat het iets met elkaar te maken heeft? Dat hij dat ook zwaar en moeilijk vindt en er van vlucht? (niet dat dat het goed praat, maar het is wel een verklaring misschien) Dat hij gewoon niet thuiskomt kan natuurlijk niet, dat is duidelijk. Snap ook niet dat geen van de vrienden waar hij mee was hem naar huis stuurt.
Is je moeder nu nog daar?
Zo vervelend dat hij nu nog niet thuis is. Misschien kan je zelf met de kinderen weg, iets leuks gaan doen. Als hij nu thuis komt heeft hij vast een giga kater, als hij de hele nacht heeft zitten zuipen. Dat is zijn eigen schuld natuurlijk, maar het is niet de ideale omstandigheid voor een heftig gesprek.
Heel veel sterkte.
Zou het kunnen dat het iets met elkaar te maken heeft? Dat hij dat ook zwaar en moeilijk vindt en er van vlucht? (niet dat dat het goed praat, maar het is wel een verklaring misschien) Dat hij gewoon niet thuiskomt kan natuurlijk niet, dat is duidelijk. Snap ook niet dat geen van de vrienden waar hij mee was hem naar huis stuurt.
Is je moeder nu nog daar?
Zo vervelend dat hij nu nog niet thuis is. Misschien kan je zelf met de kinderen weg, iets leuks gaan doen. Als hij nu thuis komt heeft hij vast een giga kater, als hij de hele nacht heeft zitten zuipen. Dat is zijn eigen schuld natuurlijk, maar het is niet de ideale omstandigheid voor een heftig gesprek.
Heel veel sterkte.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 16 mei 2010 om 08:54
Getsiederrie, wat een vervelende situatie!
Ik denk sowieso dat dit soort ruzies vaak nergens op uit draait. Midden in de nacht lopen emoties hoger op en drank heeft vaak ook geen positieve invloed op ruzies.
Ik denk dat je er goed aan doet om nu heel duidelijk je grenzen te stellen. Jij hebt nu steun nodig in plaats van een kerel die alleen voor zijn eigen plezier gaat. Als hij jou die steun niet kan of wil geven dan is het misschien beter dat hij zijn heil elders zoekt, Op deze manier vormt hij alleen maar een probleem extra en dat kun je er nu helemaal niet bij hebben.
Best kans dat hij schrikt als jij nu heel duidelijk je grenzen stelt en dat dit hem helpt om eens aan jou te denken. Maar als dat niet zo is, dan denk ik echt dat je - in elk geval nu - beter af bent zonder hem,
Sterkte!
Ik denk sowieso dat dit soort ruzies vaak nergens op uit draait. Midden in de nacht lopen emoties hoger op en drank heeft vaak ook geen positieve invloed op ruzies.
Ik denk dat je er goed aan doet om nu heel duidelijk je grenzen te stellen. Jij hebt nu steun nodig in plaats van een kerel die alleen voor zijn eigen plezier gaat. Als hij jou die steun niet kan of wil geven dan is het misschien beter dat hij zijn heil elders zoekt, Op deze manier vormt hij alleen maar een probleem extra en dat kun je er nu helemaal niet bij hebben.
Best kans dat hij schrikt als jij nu heel duidelijk je grenzen stelt en dat dit hem helpt om eens aan jou te denken. Maar als dat niet zo is, dan denk ik echt dat je - in elk geval nu - beter af bent zonder hem,
Sterkte!
zondag 16 mei 2010 om 09:02
Dit drinken, lang wegblijven, afspraken niet nakomen is echt iets van de laatste weken. Relatie is verder prima, zoals in elke relatie is er weleens iets, maar dat wordt uitgepraat.
Het kan zijn dat de diagnose borstkanker bij mij iets met zijn gedrag te maken heeft, maar waarom dan zo onverantwoordelijk er mee omgaan? Waarom zoveel drinken, autorijden en nu de hele nacht wegblijven?
Ik heb nooit moeilijk gedaan over z'n hobby, ga soms zelf mee.
Ik laat hem vrij in bepaalde dingen, maar afspraak is afspraak!
Mijn moeder is net weg, heeft de kids meegenomen, zodat zij hier zo min mogelijk van meekrijgen.
Misschien dat ik wel extra heftig gereageerd heb, omdat ik zelf niet lekker in mijn vel zit. Maar op dit moment heb ik iemand nodig die me steunt, die naast me staat, met me praat en niet iemand die alleen maar aan zichzelf denkt!
En ik denk inderdaad dat ik hem dat ook maar moet vertellen.
Het kan zijn dat de diagnose borstkanker bij mij iets met zijn gedrag te maken heeft, maar waarom dan zo onverantwoordelijk er mee omgaan? Waarom zoveel drinken, autorijden en nu de hele nacht wegblijven?
Ik heb nooit moeilijk gedaan over z'n hobby, ga soms zelf mee.
Ik laat hem vrij in bepaalde dingen, maar afspraak is afspraak!
Mijn moeder is net weg, heeft de kids meegenomen, zodat zij hier zo min mogelijk van meekrijgen.
Misschien dat ik wel extra heftig gereageerd heb, omdat ik zelf niet lekker in mijn vel zit. Maar op dit moment heb ik iemand nodig die me steunt, die naast me staat, met me praat en niet iemand die alleen maar aan zichzelf denkt!
En ik denk inderdaad dat ik hem dat ook maar moet vertellen.
zondag 16 mei 2010 om 09:07
Als het van de laatse weken is heb je grote kans dat het jouw diagnose te maken heeft. Je wilt dat hij je steunt en naast je staat en dat is logisch. Maar hij is ook geschrokken, bang, in de war en weet niet wat er komen gaat.
Als hij straks thuiskomt geef hem dan even de tijd om rustig te douchen en wat bij te komen. En ga een goed gesprek aan. Rustig, niet huilen en boos worden en roepen dat hij thuis had moeten komen. Praat met hem, laat hem ook zijn angsten verwoorden en zijn gevoel uitspreken. Neem de tijd en vul niet van alles in voor hem. Als de relatie verder goed is, komen jullie hier echt wel uit. Mannen zitten nou eenmaal heel anders in elkaar en bij dit soort berichten zijn ze meer van het verdringen en verdrinken Accepteer dat hij er ander instaat en probeer samen een manier te vinden om deze periode door te komen.
Als hij straks thuiskomt geef hem dan even de tijd om rustig te douchen en wat bij te komen. En ga een goed gesprek aan. Rustig, niet huilen en boos worden en roepen dat hij thuis had moeten komen. Praat met hem, laat hem ook zijn angsten verwoorden en zijn gevoel uitspreken. Neem de tijd en vul niet van alles in voor hem. Als de relatie verder goed is, komen jullie hier echt wel uit. Mannen zitten nou eenmaal heel anders in elkaar en bij dit soort berichten zijn ze meer van het verdringen en verdrinken Accepteer dat hij er ander instaat en probeer samen een manier te vinden om deze periode door te komen.
zondag 16 mei 2010 om 09:08
Het doet wat met een mens, zo een diagnose. Iedereen gaat daar weer anders mee om. Voor jou en je partner allebei is dit heftig.
Het praat zijn gedrag echter niet goed. Een goed gesprek aangaan lijkt me van belang. Een gesprek, dus geen verwijten en vertellen wat ie allemaal niet goed doet. Je mag wel grenzen stellen.
Het is allemaal losgeslagen, maar nog wel terug te draaien denk ik. Geef aan dat hij niet zozeer fout is, maar dat je hem nodig hebt. In deze moeilijke tijd, maar ook gewoon als vrouw.
Mannen kunnen zich enorm machteloos voelen in dit soort situaties. Stop de veroordelingen, stel je grenzen en praat met elkaar.
Heel veel sterkte!
Het praat zijn gedrag echter niet goed. Een goed gesprek aangaan lijkt me van belang. Een gesprek, dus geen verwijten en vertellen wat ie allemaal niet goed doet. Je mag wel grenzen stellen.
Het is allemaal losgeslagen, maar nog wel terug te draaien denk ik. Geef aan dat hij niet zozeer fout is, maar dat je hem nodig hebt. In deze moeilijke tijd, maar ook gewoon als vrouw.
Mannen kunnen zich enorm machteloos voelen in dit soort situaties. Stop de veroordelingen, stel je grenzen en praat met elkaar.
Heel veel sterkte!
zondag 16 mei 2010 om 09:09
Mannen pakken subtiele hints meestal niet zo makkelijk op, is mijn ervaring. Wees duidelijk en probeer rustig te blijven, daar bereik je vaak het meeste mee. Dus als hij thuis komt straks niet beginnen met zijn huid vol te schelden maar heel rustig aangeven dat hij ver over jouw grenzen heen is gegaan, dat je enorm teleurgesteld bent dat hij in deze situatie dronkenschap en 's nachts wegblijven verkiest boven het steunen van zijn vrouw en haar nachtrust. En dat hij nu moet kiezen of hij er echt voor zijn vrouw wil zijn of niet.
zondag 16 mei 2010 om 09:09
Het zou idd slim zijn als je als hij thuis komt verteld wat je dwars zit, wat je nodig hebt, niet snapt waarom hij zo doet, dat je vermoed dat hij dat doet vanwege je ziekte...Een open gesprek zonder verwijten....Vertel eerlijk wat je wil e.d. en dat je hem heus zijn voetbal gunt, maar niet snapt dat hij dronken in de auto stapt. Stel voor dat hij dan met de fiets gaat? Of ergens blijft slapen (een vriend ofzo)
Sterkte met alles, ook met je ziekte :-S
Sterkte met alles, ook met je ziekte :-S
zondag 16 mei 2010 om 09:09
quote:RebelseMuts schreef op 16 mei 2010 @ 09:02:
en niet iemand die alleen maar aan zichzelf denkt!
En ik denk inderdaad dat ik hem dat ook maar moet vertellen.Het is verstandiger niet met deze houding het gesprek aan te gaan, dan is het meteen weer ruzie. HIj denkt waarschijnlijk ook niet alleen aan zichzelf. Je geeft zelf aan, dat hij buiten dit om een leuke partner is.
en niet iemand die alleen maar aan zichzelf denkt!
En ik denk inderdaad dat ik hem dat ook maar moet vertellen.Het is verstandiger niet met deze houding het gesprek aan te gaan, dan is het meteen weer ruzie. HIj denkt waarschijnlijk ook niet alleen aan zichzelf. Je geeft zelf aan, dat hij buiten dit om een leuke partner is.
zondag 16 mei 2010 om 09:19
Misschien is het even zijn manier om met deze diagnose om te gaan?Mijn vader liep smorgens om 11uur bezopen door het huis toen mijn moeder terminaal was...
En als je het boek van Kluun leest,die ging vreemd...
Dus misschien is het een manier om met zijn gevoelens om te gaan,even zich lamzuipen en niet aan alle ellende denken...
Ik zeg maar wat he...maar ik herken wel veel in je verhaal,had ook een man die de drank en stappen boven zijn gezin stelde en dat kostte mij mijn huwelijk....hij vond dat ik met mijn "gezeur" dwong iemand te zijn die hij niet was........en de situatie werd steeds explosiever tot hij met dingen ging gooien,toen heb ik hem buiten gezet...
Heel veel sterkte met je situatie...
en een dikke knuffel
En als je het boek van Kluun leest,die ging vreemd...
Dus misschien is het een manier om met zijn gevoelens om te gaan,even zich lamzuipen en niet aan alle ellende denken...
Ik zeg maar wat he...maar ik herken wel veel in je verhaal,had ook een man die de drank en stappen boven zijn gezin stelde en dat kostte mij mijn huwelijk....hij vond dat ik met mijn "gezeur" dwong iemand te zijn die hij niet was........en de situatie werd steeds explosiever tot hij met dingen ging gooien,toen heb ik hem buiten gezet...
Heel veel sterkte met je situatie...
en een dikke knuffel
zondag 16 mei 2010 om 09:32
Als het iets is van de laatste weken, dan is het misschien wel puur de situatie, de angst van wat er allemaal gaat gebeuren. Natuurlijk is dit niet leuk voor jou, en hoort hij zich aan de afspraken te houden, maar geef hem de ruimte. En geef hem vandaag aan dat als hij ergens mee zit, hij ook met jou kan praten. En dat je in het vervolg niet op zulke situaties zit te wachten.
Succes met alles!
Succes met alles!
zondag 16 mei 2010 om 09:41
Als jij 25 bent, neem ik aan dat hij ook ongeveer die leeftijd is. Jullie hebben 2 kinderen, dus ik neem aan dat jullie toch wel een redelijk stabiele relatie hebben, anders begin je immers niet aan kinderen?
Zo'n diagnose is heel heftig en ik wens je dan ook alle sterkte toe! Gelukkig kunnen ze al heel veel en genezing is in veel gevallen mogelijk. Maar dan heb je tijdens al die behandelingen wel heel veel steun nodig, zeker van je partner. En er zijn ook kinderen in het spel. Die hebben ouders nodig, waar ze dan op kunnen rekenen. Jij zal de komende tijd genoeg hebben aan jezelf (ik maak het mee bij een collega: longkanker, 3 kinderen en heftige chemo's en bestralingen).
Sommige mannen kunnen nog steeds niet met hun gevoel omgaan...dan drinken ze zich een stuk in de kraag en denken dat dan alles is opgelost.
Ik vind dat een heel onverantwoordelijk gedrag....ook al gun je hem zijn hobby. Waarom moet er altijd drank bij??? En heel dom, dat hij dan gaat rijden!
Ik denk dat je hem dat best mag zeggen, in een gesprek. Als jij straks in het ziekenhuis ligt of behandelingen krijgt, dat je dan op hem rekent, dat hij er is voor de kinderen. Dan kan hij niet met een dronken kop achter het stuur gaan zitten. Bovendien: Als je partner ziek is, kun je best even een hobby op een laag pitje zetten toch?
Een relatie heb je in goede en slechte tijden, nu is het even een "slechte" tijd en dan moet hij zich daar ook even bij aanpassen.
Zo'n diagnose is heel heftig en ik wens je dan ook alle sterkte toe! Gelukkig kunnen ze al heel veel en genezing is in veel gevallen mogelijk. Maar dan heb je tijdens al die behandelingen wel heel veel steun nodig, zeker van je partner. En er zijn ook kinderen in het spel. Die hebben ouders nodig, waar ze dan op kunnen rekenen. Jij zal de komende tijd genoeg hebben aan jezelf (ik maak het mee bij een collega: longkanker, 3 kinderen en heftige chemo's en bestralingen).
Sommige mannen kunnen nog steeds niet met hun gevoel omgaan...dan drinken ze zich een stuk in de kraag en denken dat dan alles is opgelost.
Ik vind dat een heel onverantwoordelijk gedrag....ook al gun je hem zijn hobby. Waarom moet er altijd drank bij??? En heel dom, dat hij dan gaat rijden!
Ik denk dat je hem dat best mag zeggen, in een gesprek. Als jij straks in het ziekenhuis ligt of behandelingen krijgt, dat je dan op hem rekent, dat hij er is voor de kinderen. Dan kan hij niet met een dronken kop achter het stuur gaan zitten. Bovendien: Als je partner ziek is, kun je best even een hobby op een laag pitje zetten toch?
Een relatie heb je in goede en slechte tijden, nu is het even een "slechte" tijd en dan moet hij zich daar ook even bij aanpassen.
zondag 16 mei 2010 om 09:48
Hij is 6 jaar ouder als dat ik ben. Buiten dit gedoe om de laatste tijd, hebben we ook een stabiele relatie.
We hebben juist een nieuw huis gekocht, bouw is in september klaar.
Maar hier heb ik het gewoon heel moeilijk mee, voel me eenzaam, krijg het gevoel dat ik er alleen voorsta met de kinderen door dit soort dingen de laatste tijd.
Hij is geen prater, nooit geweest ook, moet altijd alles uit hem trekken, maar op dit moment heb ik hem zo hard nodig!
Hij is inmiddels al 24 uur weg, maak me zorgen, verdriet en boosheid wisselen elkaar af. Zijn telefoon staat nog steeds uit, vraag me echt af of en wanneer hij thuis komt!
We hebben juist een nieuw huis gekocht, bouw is in september klaar.
Maar hier heb ik het gewoon heel moeilijk mee, voel me eenzaam, krijg het gevoel dat ik er alleen voorsta met de kinderen door dit soort dingen de laatste tijd.
Hij is geen prater, nooit geweest ook, moet altijd alles uit hem trekken, maar op dit moment heb ik hem zo hard nodig!
Hij is inmiddels al 24 uur weg, maak me zorgen, verdriet en boosheid wisselen elkaar af. Zijn telefoon staat nog steeds uit, vraag me echt af of en wanneer hij thuis komt!
zondag 16 mei 2010 om 09:51
Ik zou stante pede een sleutelmaker bellen en een nieuw slot op de voordeur laten zetten. En ik zou zijn moeder bellen dat ze de logeerbed opmaakt. Je moet nu aan jezelf denken en aan je kinderen want dit gaat van kwaad tot erger.
Ik heb laatst (ongewild) een heel gesprek mee kunnen luisteren toen er een afspraak werd gepland voor "een balletje trappen en daarna pokeren". Dat is serieuze business voor sommige mannen (ik had geen idee). En niet alle mannen hebben een relatie en degene die het wel hebben, moeten het nog weleens ontgelden (worden opgejut).
Veel sterkte.
Ik heb laatst (ongewild) een heel gesprek mee kunnen luisteren toen er een afspraak werd gepland voor "een balletje trappen en daarna pokeren". Dat is serieuze business voor sommige mannen (ik had geen idee). En niet alle mannen hebben een relatie en degene die het wel hebben, moeten het nog weleens ontgelden (worden opgejut).
Veel sterkte.
zondag 16 mei 2010 om 10:02
Ja dat is ook wel zo maar, ik heb van TO nog niet gehoord dat ze op zo'n manier, dus rustig heeft gepraat, dat haar man vertelde wat hem dwars zat, dat hij het wss ook moeilijk heeft...Want het is begonnen zoals ik het lees tenminste vanaf de diagnose van TO....En het is geen prater..Ik zou hem iig nog 1 kans geven...en niet nu de bomgebarste is door vooral emotie en drank de deur dicht gooien voor de man van TO...
zondag 16 mei 2010 om 10:04
quote:MMR schreef op 16 mei 2010 @ 09:57:
Paloma, ik vind het een beetje kort door de bocht als je kijkt naar de situatie waarin TO en haar man zitten....Je moet eerst praten en dan kunnen er in het ergste geval andere stappen worden ondernomen....
Ik denk dat TO heel graag zou willen praten. Maar dat gaat een beetje moeilijk met een man waarbij A. zij al 8 jaar een relatie heeft en de ervaring dat zij alles uit hem moet trekken en B. wanneer hij al inmiddels 24 uur weg is en hem niet te pakken kan krijgen. Ik zeg niet dat ze een scheiding moet aanvragen. Ik zeg alleen dat ze een ander slot op de deur moet zetten. Gewoon even als ontnuchterende reactie voor zijn zatte kop.
En TO, om antwoord te geven op je vraag. Nee, je moet niet blijven vechten. Je moet hem voor eens en voor altijd laten zien dat er met jou niet meer te sollen valt. Als hij als 31 jarige man en vader wilt gedragen als een 16 jarige puber, dan moet hij dit vooral doen maar dan niet waar jij en je kinderen bij zijn.
Paloma, ik vind het een beetje kort door de bocht als je kijkt naar de situatie waarin TO en haar man zitten....Je moet eerst praten en dan kunnen er in het ergste geval andere stappen worden ondernomen....
Ik denk dat TO heel graag zou willen praten. Maar dat gaat een beetje moeilijk met een man waarbij A. zij al 8 jaar een relatie heeft en de ervaring dat zij alles uit hem moet trekken en B. wanneer hij al inmiddels 24 uur weg is en hem niet te pakken kan krijgen. Ik zeg niet dat ze een scheiding moet aanvragen. Ik zeg alleen dat ze een ander slot op de deur moet zetten. Gewoon even als ontnuchterende reactie voor zijn zatte kop.
En TO, om antwoord te geven op je vraag. Nee, je moet niet blijven vechten. Je moet hem voor eens en voor altijd laten zien dat er met jou niet meer te sollen valt. Als hij als 31 jarige man en vader wilt gedragen als een 16 jarige puber, dan moet hij dit vooral doen maar dan niet waar jij en je kinderen bij zijn.
zondag 16 mei 2010 om 10:05
Het is een aantal weken terug al begonnen, voordat de diagnose gesteld werd. Daar is al over gesproken, heb toen ook heel duidelijk aangegeven dat ik het niet erg vond dat hij bleef hangen, zolang hij maar niet met alcohol in de auto stapt en zich aan de afspraken hield met me.. Dat is even goed gegaan en nu beginnen we weer van vooraf aan, alleen in ergere mate, zo erg dat ie gewoon niet naar huis komt en mij en de kinderen dus gewoon laat zitten!
En dan vraag ik me af, heeft het te maken met het feit dat ik ziek ben? Of vind hij zijn vrijheid, voetbal en vrienden belangrijker als dat hij ons vindt?
Dat is ook de reden dat ik schommel tussen boosheid en verdriet, want ik snap dit allemaal niet!
En dan vraag ik me af, heeft het te maken met het feit dat ik ziek ben? Of vind hij zijn vrijheid, voetbal en vrienden belangrijker als dat hij ons vindt?
Dat is ook de reden dat ik schommel tussen boosheid en verdriet, want ik snap dit allemaal niet!
zondag 16 mei 2010 om 10:08
zondag 16 mei 2010 om 10:10
Naast dat veel reacties hier gewoon goed zijn en kloppen:
Is het realistisch om hem te vragen om 22 uur thuis te zijn, als ze de laatste wedstrijd spelen? Dat hij niet thuiskomt, uiteindelijk, dat is niet leuk/fijn/enz. maar op zulke avonden maak ik gewoon geen afspraken.
Wat hier gezegd is: geef aan wat jij nodig hebt in jouw situatie en vraag hem of hij dat voor je kan beteken. Vraag hem ook hoe hij zich voelt. Zeg hem daarbij dat hij natuurlijk best nog op stap kan gaan, maar dat jij hem nu meer nodig hebt, ook voor de verzorging van jullie kinderen, dan voorheen, omdat jij het gewoon een tijdje lichamelijk niet aan zult kunnen. Kan hij hiermee omgaan, ja of nee. Dat is de vraag.
Is het realistisch om hem te vragen om 22 uur thuis te zijn, als ze de laatste wedstrijd spelen? Dat hij niet thuiskomt, uiteindelijk, dat is niet leuk/fijn/enz. maar op zulke avonden maak ik gewoon geen afspraken.
Wat hier gezegd is: geef aan wat jij nodig hebt in jouw situatie en vraag hem of hij dat voor je kan beteken. Vraag hem ook hoe hij zich voelt. Zeg hem daarbij dat hij natuurlijk best nog op stap kan gaan, maar dat jij hem nu meer nodig hebt, ook voor de verzorging van jullie kinderen, dan voorheen, omdat jij het gewoon een tijdje lichamelijk niet aan zult kunnen. Kan hij hiermee omgaan, ja of nee. Dat is de vraag.
Later is nu
