Vage situatie

Omdat we beide duur woonden hadden een goede vriend en ik besloten om samen een appartement te delen. Op het moment dat we samen gingen wonen waren we gewoon vrienden en de intenties voor het samenwonen waren in eerste instantie puur vriendschappelijk. Omdat ik toen een polyamoureuze relatie had (en nog heb) ben ik vooraf zeer duidelijk geweest, dat ik geen relatie wilde. Hij was zelf ook het vrijere type, af en toe sekscontacten, maar niet echt een man die vaak lange relaties had. Hij zette zich behoorlijk af tegen het ideaal van trouwen en kindertjes in de tijd dat we bevriend waren en in het gesprek voordat we samen gingen wonen was onze gezamenlijke conclusie dat we best af en toe seks konden hebben maar dat een relatie niet de bedoeling was (van ons allebei niet dus). Ik had toen ook niet de indruk dat hij mij voor meer zag zitten o.i.d.



Hij werd toen wel verliefd op mij. En ik heb een aantal vage dingen gezegd over in de toekomst misschien meer die niet handig waren. Op dat moment vond ik hem helemaal geen relatie materiaal. Hij blowde superveel, hij was erg depri en nogal hangerig/emotioneel afhankelijk. Ook had ik die andere relatie en dat wist hij. Ik wist niet dat hij gevoelens voor mij had en hij liet dat in het begin ook niet merken. Later pas, vond hij ineens dat we toch wel soort van 'relatie' hadden. Ik vond toen dus nog heel duidelijk van niet. En daar hebben we het over gehad. Hij wilde eigenlijk een monogame relatie en baalde ervan dat ik andere vriend nog steeds zag (ik ben polyamoureus, ook dat weet hij al sinds hij me kent).



Inmiddels is hij gestopt met blowen, zich veel leuker gaan gedragen, en zit hij een stuk beter in zijn vel (heb ik hem zoveel mogelijk bij geholpen) en nu begin ik hem wel leuker te vinden en een tijdje terug hebben we dan ook het idee voor toch een relatie heroverwogen. Hij vond het toch wel oke, om een polyrelatie te hebben, zei dat hij moest wennen aan het idee, maar het wel leuk vind. Maar we zitten dus nog in vaagspace.... Eerlijkgezegd weet ik nog niet zo goed of er toekomst in zit. Vanaf het moment dat we dat min of meer hadden afgesproken en dus soortvan relatie hadden, is hij nml wel weer steeds negatiever gaan doen (depri, pessimistisch, boos op de wereld).



Zijn ouders komen hier ook vaak natuurlijk en die vragen steeds aan mij of we nu wat hebben of niet, hoe ze dat moeten zien etc. etc. maar zij denken dan natuurlijk aan een huisje boompje beestje relatie, monogaam en binnenkort een leuk huwelijkje en kindertjes. Nou, dat gaat dus sowieso niet gebeuren. Ik weet steeds niet wat ik moet zeggen tegen hen, heb maar min of meer gezegd maar ze beginnen me steeds meer te zien als een soort schoondochter (ze zijn blij met me omdat het beter met hem gaat sinds ik hier woon) en ik voel me dan een beetje... alsof ik de boel voor de gek zitten houden terwijl ik wel graag eerlijk wil zijn. Ze vragen ook steeds of ik vaker langskom en zijn vader had het zelfs over wanneer er kinderen komen. :S



Dat we poly zijn vind ik verder niet zozeer hun zaak, van mij mogen ze het eigenlijk best weten, maar hij heeft dat liever niet maar ik vind de algehele vaagheid van ons best wel moeilijk. Als hij mij vraagt wat we nu hebben dan weet ik het niet te zeggen, want hij is de ene keer wel leuk en dan zakt hij weer terug en dan denk ik, ja hoe moet ik nu weten of dit iets kan worden? Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Ik wil wel een relatie als hij door blijft gaan op de positieve toer, aan zichzelf werkt enzo. Maar als hij in een slachtofferrol gaat zitten en voor zich laat zorgen dan ben ik liever gewoon vrienden. (Je bent er ook voor iemand als het slecht gaat, natuurlijk, als gewone vriendin zal ik er ook hoe dan ook zijn, maar relatiemateriaal of niet hangt wel een beetje af van zijn houding, problemen geen bezwaar, maar hoe je ermee omgaat evt. wel...). De familie oefent nogal druk uit en ik weet het gewoon niet meer... Veel stress en voel me beetje in een rol geduwd soms...

Ja heb wel nagedacht over verhuizen. En ik begrijp jullie. Ik denk er ook over om gewoon maar monogaam te worden want het is allemaal niet bijzonder overzichtelijk zo. Ik kan het ook niet minder vaag verwoorden dan het is. Poly was ooit een zeer bewuste keuze. Liefde is min of meer een onuitputbare bron. Gaat niet op als je er meer van weggeeft en ik ben zelf helemaal niet jaloers en wilde ook nog vanalles gewoon uitproberen dan is het niet handig om je meteen in een vaste monogame relatie te storten. Maar inmiddels ben ik wel toe aan wat meer vastigheid en stabiliteit (eerder een monogame relatie gehad hoor, en nooit vreemdgegaan o.i.d. dus ik zie poly niet als 'geaardheid' ofzo).



Alleen weet ik gewoon niet of dat kan met hem. Als hij zo positief blijft doen, dan kan het tot veel meer uitgroeien en ben ik ook bereid om een monogame relatie met hem te beginnen. Maar ik weet niet of dat er wel in zit met hem, omdat ik heel bang ben, dat als we eenmaal een monogame serieuze relatie hebben hij weer in zijn comfort zone zit en helemaal terug valt in zijn depri gedrag en blowen. Ik heb hem even zonder gezien en als hij niet zoveel blowt en gezonder leeft is het echt wel een leuke man. Veel vrolijker, gezelliger, liever. Maar als hij dan weer depri wordt dan is hij negatief, zeurt over alles en alles is slecht (niet ik, maar de rest van de wereld wel). En dan vind ik hem helemaal niet leuk! (Iedereen heeft wel eens een slechte bui, maar dat houdt hij rustig een week of 2 weken vol dan).



Als het een kwestie van tijd is, dan wil ik er best gewoon voor hem zijn en hem er bovenop helpen, maar als het een kwestie van karakter is (en dat kan ik nu eigenlijk nog niet zeggen... ) dan denk ik dat ik liever op mezelf ga wonen. Maar hoelang moet je wachten daarop... ?

quote:PhoebeBuffay schreef op 18 mei 2010 @ 16:43:

Haha, vaag is idd wel het goede woord ja. Maar ieder z'n ding en ik zou zeggen; laat je vooral niet afleiden van wie je bent. Wat wil je vooral zelf? En mocht je wel een relatie met hem aangaan, dan vind ik dat je hem vice versa ook moet accepteren zoals hij is. Wat anderen denken over jullie zou ik volledig erbuiten laten. 't Is jouw leven en niet dat van hem, zijn ouders, of anderen in jullie omgeving. Als hij niet eerlijk wilt zijn over bepaalde dingen in jullie relatie tot elkaar, so be it, dat is puur aan hem. Mocht jou dat mateloos storen, zou je je idd kunnen afvragen wat je nou werkelijk zo leuk aan hem vindt betreft relatie hebben.



Nog een vraagje: ben je verliefd op hem? Lijkt me sowieso basis voor een relatie, polygaam of niet. En misschien loop je op een dag pats boem de 'echte' ware tegen het lijf en zul je merken dat je veel zekerder bent over wat je wilt met diegene. Maar das zo mijn idee een beetje..

Zou je best eens gelijk in kunnen hebben... Ik voel soms vlagen van verliefdheid, op de momenten waarop hij wat positiever is. Maar die zwakken ook heel hard af op de momenten dat hij erg negatief doet (vooral als dat heel erg lang duurt).. Ik zou ook liever hebben dat we eerlijk waren over het poly aspect. Maar ik respecteer zijn wens om zijn ouders daar buiten te willen houden wel (mijn ouders weten dat wel, maar die zijn ook best wel ruimdenkend en zijn ouders staan er wat veroordelender in en vinden het waarschijnlijk raar gedoe allemaal).



Ja en het is zeker mijn fout dat ik niet wat beter heb nagedacht over wat ik wilde. Ik ga naar een psych op het moment om meer in contact te komen met mezelf en wat ik wil... dus er wordt aan gewerkt. Eerdere lifestyle was voornamelijk doen wat anderen van me verwachten. Dat dat niet werkt ben ik inmiddels op hard maar waar wijze achter gekomen en daarom wil ik het ook graag veranderen. Maar de vraag wat wil jij vind ik nog steeds wel een hele moeilijke.

quote:nouschi schreef op 18 mei 2010 @ 16:51:

[...]





Yep. 3 mnd geleden.Zijn nogal wat ontwikkelingen hoor. Vandaar dat ik een nieuw topic heb geopend.