Kinderen
alle pijlers
onzeker als moeder
vrijdag 30 april 2010 om 11:31
Ik weet niet of iemand zich in mij herkent en eventueel tips heeft. Vanaf het begin van de geboorte van mijn dochter ben ik onzeker. Altijd al geweest maar nu is het meer gericht naar haar, ben toch de hele dag alleen met haar dus tja.
Op momenten kan ik me heel benauwd voelen en opgesloten met haar, altijd bang of ik het wel goed doe..
Kent iemand deze gevoelens en hoe ga je ermee om? Een depressie heb ik niet...schijnt..
Op momenten kan ik me heel benauwd voelen en opgesloten met haar, altijd bang of ik het wel goed doe..
Kent iemand deze gevoelens en hoe ga je ermee om? Een depressie heb ik niet...schijnt..
vrijdag 30 april 2010 om 11:36
Ik ben soms ook weleens onzeker, helemaal wanneer ik bij het cb ben geweest.
Zit ook thuis met dochter.
Gelukkig werkt vriend in een ploegendienst waardoor hij soms overdag thuis is, dan kan ik even weg.
Ben je vrijwillig thuis bij je dochter?
Zou het een idee zijn om haar een dag in de week naar een creche te brengen zodat jij wat voor jezelf kunt doen?
Zit ook thuis met dochter.
Gelukkig werkt vriend in een ploegendienst waardoor hij soms overdag thuis is, dan kan ik even weg.
Ben je vrijwillig thuis bij je dochter?
Zou het een idee zijn om haar een dag in de week naar een creche te brengen zodat jij wat voor jezelf kunt doen?
vrijdag 30 april 2010 om 11:44
Ik ken het wel, helaas.
Hoe is dochter als ze samen met je is, tevreden, of huilerig/dwingend? Lukt het je om actief met haar te spelen/knuffelen/contact maken?
Remedie: probeer zoveel mogelijk om te gaan met collega moeders. Zodat je kunt horen of zien hoe zij het doen en dan kijken of je er iets van op kunt pikken. Of zodat je in elk geval leuke tijd samen hebt en de kinders ook met elkaar (op termijn).
Ben je alleen of heb je een partner? Heb jij/hebben jullie een soort 'plan' van hoe je je kind wilt opvoeden?
Bij mij is de ergste onzekerheid eraf gesleten door 'af te kijken' bij anderen, maar er blijft nog genoeg hangen. Dat hoeft niet altijd zo te zijn, denk dat de meeste moeders er eigenlijk wel overheen groeien.
Sterkte.
Hoe is dochter als ze samen met je is, tevreden, of huilerig/dwingend? Lukt het je om actief met haar te spelen/knuffelen/contact maken?
Remedie: probeer zoveel mogelijk om te gaan met collega moeders. Zodat je kunt horen of zien hoe zij het doen en dan kijken of je er iets van op kunt pikken. Of zodat je in elk geval leuke tijd samen hebt en de kinders ook met elkaar (op termijn).
Ben je alleen of heb je een partner? Heb jij/hebben jullie een soort 'plan' van hoe je je kind wilt opvoeden?
Bij mij is de ergste onzekerheid eraf gesleten door 'af te kijken' bij anderen, maar er blijft nog genoeg hangen. Dat hoeft niet altijd zo te zijn, denk dat de meeste moeders er eigenlijk wel overheen groeien.
Sterkte.
vrijdag 30 april 2010 om 11:55
zaterdag 8 mei 2010 om 15:41
dat is zeker zo, maar ik vind dat de onzekerheid er wel een hoop lol vanaf haalt. Zeker omdat je je altijd afvraagt, is dit wel goed ( genoeg?) Speel ik genoeg met je, of teveel ....etc. Jammer hoor! Maar in ieder geval doe ik het met veel liefde en ze gaat ook een dag naar de creche, even luchthappen voor mama!
zaterdag 8 mei 2010 om 22:25
Heel herkenbaar! Het leek wel of ik die eerste weken / maanden de meest logische dingen nog niet zelf kon bedenken > heeft ze het warm, koud, drinkt ze niet te weinig, hoe stop ik haar dekentje goed onder, hoe vaak moet ze in bad, ga maar door...
Ik vond het zo moeilijk allemaal! Was steeds bang dat ik het fout deed. Ook voelde ik me regelmatig benauwd en opgesloten en wist ik niet goed hoe ik de dag door moest komen.
Het waren echt geen leuke maanden vond ik! Gelukkig is het vanzelf over gegaan en nu gaat het hartstikke goed. Hoe groter ze wordt, hoe leuker ik het vind. Ik blijf er bij dat ik die echte baby-maanden gewoon moeilijk vind.
Ben nu 16 weken zwanger van de 2e en zie eerlijk gezegd toch weer een beetje op tegen die eerste 6 maanden. Alhoewel ik nu wel minder onzeker ben.
Ik vond het zo moeilijk allemaal! Was steeds bang dat ik het fout deed. Ook voelde ik me regelmatig benauwd en opgesloten en wist ik niet goed hoe ik de dag door moest komen.
Het waren echt geen leuke maanden vond ik! Gelukkig is het vanzelf over gegaan en nu gaat het hartstikke goed. Hoe groter ze wordt, hoe leuker ik het vind. Ik blijf er bij dat ik die echte baby-maanden gewoon moeilijk vind.
Ben nu 16 weken zwanger van de 2e en zie eerlijk gezegd toch weer een beetje op tegen die eerste 6 maanden. Alhoewel ik nu wel minder onzeker ben.
zondag 9 mei 2010 om 07:09
Je ben echt niet de enige, iedereen heeft daar last van. Maak je niet te druk, doe je best en geniet van de kleine dingen. Zodra de kleine wat ouder is en hij of zij je spontaal een kus komt brengen omdat je lief bent weet je dat je het zo verkeerd nog niet doet. En onthoud... de eerste vier jaar onthouden ze niet zo veel. Je kan die kleine schoonheidsfoutjes voor die tijd nog best recht breien... succes!
zondag 9 mei 2010 om 07:42
Had ik ook heel sterk in de begintijd, de eerste maanden vond ik echt even doorbijten, maar dan krijg je vanzelf een modus dat je eraan went, het benauwende gevoel gaat ook steeds meer weg.
Probeer niet te snel te denken: doe ik het wel goed en accepteer dat je je super onzeker kan voelen, er tegen vechten kost alleen maar energie die je beter kunt gebruiken, voor je kleintje bijvoorbeeld. Het bewijst in ieder geval dat je een betrokken moeder bent!
Probeer niet te snel te denken: doe ik het wel goed en accepteer dat je je super onzeker kan voelen, er tegen vechten kost alleen maar energie die je beter kunt gebruiken, voor je kleintje bijvoorbeeld. Het bewijst in ieder geval dat je een betrokken moeder bent!
zondag 9 mei 2010 om 09:22
Heel erg herkenbaar. Ik ben de afgelopen 3 maanden denk ik al zeker 6 keer bij de huisarts geweest met de gebruikelijke babykwaaltjes. Ze hadden ook door dat dit mijn eerste kindje is en doen er helemaal niet moeilijk over. Ik heb het maar geaccepteerd dat dit blijkbaar bij mijn moederhormonen hoort
Wat ik zelf trouwens heel prettig vind is dat ik een vast knuffelmoment heb ingebouwd. Na een van de middagverschoningen mag hij lekker even in zijn blote kont in de box (goed tegen luieruitslag) en dan ga ik hem uitgebreid knuffelen en kusjes geven. Ik maakte soms zo druk om de dagelijkse routine dat ik vergat om van mijn baby te genieten, daarom was een vast knuffelmoment voor mij echt een uitkomst. Niet dat ik dat tussendoor niet deed en doe, maar om het echt bewust te doen zorgt ervoor dat ik lekkerder in mijn vel zit. En de baby vindt het ook heerlijk!
Wat ik zelf trouwens heel prettig vind is dat ik een vast knuffelmoment heb ingebouwd. Na een van de middagverschoningen mag hij lekker even in zijn blote kont in de box (goed tegen luieruitslag) en dan ga ik hem uitgebreid knuffelen en kusjes geven. Ik maakte soms zo druk om de dagelijkse routine dat ik vergat om van mijn baby te genieten, daarom was een vast knuffelmoment voor mij echt een uitkomst. Niet dat ik dat tussendoor niet deed en doe, maar om het echt bewust te doen zorgt ervoor dat ik lekkerder in mijn vel zit. En de baby vindt het ook heerlijk!
dinsdag 18 mei 2010 om 21:08
Ik zie hier al een paar keer als tip om haar een dagje naar een creche te brengen zodat je zelf wat meer rust krijgt maar je kan hier ook wat ondersteuning krijgen. Ik ben zelf babyleidster op een KDV en merk dat veel moeders het prettig vinden om zo nu en dan wat te kunnen vragen aan iemand die al heel wat baby'tjes gezien heeft, en die hun kindje ook wat langer meekrijgt dan dat korte moment op het CB... het is heel laagdrempelig. En later voor je kindje ook erg leuk
donderdag 20 mei 2010 om 14:07
