Gevangen in mijn spraak...

Shitterdeshit; net een heel verhaal getikt.weg! Kom een andere keer wel weer terug...



Nou ja goed; hou het er maar op dat ik jullie dus nog wel volg.

@Kitty: irritant is dat he? Al je noeste arbeid voor niks...



Ben te moe om op iedereen te reageren, maar wilde wel even hallo zeggen, dus HALLO!! Kom snel weer een langer stukkie tikken!

HALLO Twister en anderen



Pfff, ik weet niet meer wat ik allemaal geschreven heb gisteren, maar het kwam er een beetje op neer dat ik Iremgul een hart onder de riem probeerde te steken met het feit dat onze opmerkingen (mijn opmerkingen in ieder geval) over DF niet bedoeld zijn om het af te kraken maar eerlijk om onze ervaringen te vertellen. Het is een mooie methoden maar het blijvende resultaat van een sturcturele gedragsverandering is helaas maar laag. Dat is aangetoond en bovendien heel menselijk. Bovendien vind ik de werkwijze van 'het ligt niet aan de methode maar aan jou' laf en lullig ten opzichte van mensen die toch al een laag zelfbeeld hebben.

Wil niet zeggen dat er geen mensen zijn die het redden en ik hoop van harte dat Iremgul daar bij hoort!

Bovendien maak ik me zorgen om haar met alles wat er gaande is; trouwen, werk, eetstoornis en noem maar op.



Later meer; eerst dit posten.

Goeiemorgen ladies, zit lekker aan de koffie en dus tijd om even bij te kletsen.



Maandag een collega langsgeweest voor de lunch, dat was erg gezellig. Dinsdag een paar kleine snoeiklussen gegaan in de tuin, waarna ik volledig uitgeput was, argggh, die grenzen!

Gisteren een wasmachinereparateur over de vloer, want machine stuk. Gelukkig is deze te repareren en komt hij volgende week de onderdelen erop zetten.

Vanmiddag komt een vriendin eten, en gaan we de velden (ik woon midden in de bollenvelden en da's erg mooi nu) in om foto's te nemen.

Morgenochtend naar de bedrijfsarts (ben best een beetje nerveus...) en dan morgenmiddag weer naar therapie.

Mijn week is redelijk druk dus tot nu toe, en merk alweer dat het een beetje veel is en ik even gas terug moet nemen.

Aankomend weekend dus maar weer lekker bijkomen



@Astair, voel je je iets beter inmiddels?

De laatste jaren gebeurt het gelukkig niet vaak dat ik iets niet bestel, terwijl ik het wel graag hebben wil. Maar mijn valkuilen blijven dus koffie verkeerd en zoiets als bijvoorbeeld carpaccio. Dat laatste vind ik een mondenbreker, terwijl ik dus wel cappuccino zonder problemen kan uitspreken. Onbegrijpelijk, toch?



@Kitty, oh balen is dat! Is mij ook al een paar keer overkomen en erg frustrerend. Ben het overigens helemaal met je eens wat Irem betreft, ik maak me ook echt zorgen om haar.

Alles goed met jou?



@Twister, *zwaaizwaai* hou je haaks meid! En neem je rust. Hoop je snel weer te zien hier.

Iremgul, je klinkt een stuk steviger dan de vorige keren!



Ik zal je de volgende keer precies uitleggen hoe het mij is vergaan na DF, nu te moe. Maar blij om te horen dat het beter gaat.

Je kunt alles aan als je hoop hebt of ergens kracht uit put en ik heb het gevoel dat dat zo is. Of dat DF is, maakt niet uit. Overigens ga je nooit op je bek na zoiets. Het is moedig dat je de stap neemt om eraan te werken en ik heb het geloof ik al eerder gezegd, maar je neemt zeker wat mee naar huis! Al is het misschien niet de zekerheid dat je het eeuwig vol blijft houden. Je leert er altijd van, al is het uit het contact met anderen.

Hoi allemaal,



Ik ben er nog wel hoor.. maar erg druk geweest de laatste tijd.. Te druk, ik probeer nu gas terug te nemen. Voor de verandering wilde ik weer 's te veel (volgeplande weekenden, weinig slaap, veel werken, leuke dingen met de kinderen, huis op orde.. tot ik mezelf trillend bij de afwas 'zag staan').

Moet nu eigenlijk studeren voor een cursus van m'n werk, maar heb gekozen uit te rusten. Leer ik zondag of maandagavond wel (examen is dinsdagavond).



@Temp: je schrijft heel duidelijk over DF. Ik heb het destijds een jaar fanatiek geprobeerd, maar ik denk dat ik er psychisch niet aan toe was. Was 18, zat op heel veel vlakken met mezelf in de knoop en was niet voorbereid op het trage spreektempo in de maanden na de methode en de negatieve reacties die dat opleverde.



@Mette Mare: ik heb dat ook dat als iemand stottert ik voorzichtig ben wat ik terugzeg. Zo stond ik laatst bij een frisdrank automaat. Een collega die ik niet kende sprak me hevig stotterend aan. Ik heb toen ook het 'makkelijke' antwoord gegeven. Ik wilde ook niet dat hij dacht dat ik hem na zat te doen.



@Soulcats: hoe was het bij de bedrijfsarts vandaag?



Tot zover even.. ik ga proberen het weer wat meer bij te houden hier en mee te schrijven.



Groet,

Bibaboe

@Bibaboe, wat leuk dat je weer mee komt schrijven. Heel verstandig dat je nu even rust neemt om weer tot jezelf te komen. Trillend achter de afwas klinkt niet goed meid, maar goed dat je de signalen herkent en gas terug neemt.

Hoop dat het je morgen en/of maandagavond nog lukt om te leren, en alvast heel veel succes met je examen dinsdagavond!



Het bezoek aan de bedrijfsarts viel gelukkig ontzettend mee, het was een aardige man. Met m'n praten ging het ook goed, ik kon alles heel rustig vertellen en heb niet veel gestotterd.

Ik heb alleen maar even kort verteld hoe het nu gaat en wat uitleg gegeven over de therapie die ik volg. Hij leek er wel achter te staan en wil me over 2 weken terug zien. Er is dus totaal geen druk op me gelegd of zo, wat ik wel erg fijn vind. Ook meteen even wat collega's gesproken en ouderwets gelachen, dat voelde wel goed.



@Irem, ik was (net als Kitty) van plan te schrijven dat ik het fijn vond te lezen dat je naar mijn idee weer een beetje opgekrabbeld was. Maar heb net ook je bericht van vanmiddag gelezen en dat klinkt natuurlijk alweer een stuk minder goed

Wat vervelend voor je dat je weer een terugval hebt gehad. Kan me voorstellen dat het als een schok is gekomen, dat je zo snel afscheid moest nemen van je baan. Wel fijn dat je collega's je een goed afscheid hebben gegeven.



M.b.t. je eetprobleem, ik hoop dat je bij een soort van (zelf)hulpgroep zit, zodat er iemand is met wie je contact op kan nemen en die je kan helpen als je zo'n terugval hebt? Ik weet heel weinig van eetstoornissen, en wil je zo graag een hart onder de riem steken en je helpen, maar weet niet hoe...



Goed van je, dat je de volgende keer naar een bijeenkomst van DF wil gaan. We hebben allemaal wel eens mindere dagen moet je maar denken. Wanneer is de volgende bijeenkomst gepland?

Hou je haaks meid! Wat zijn nu je plannen m.b.t. een baan?



Nog bedankt voor jouw lieve woorden trouwens, ik ben inderdaad wel iemand die altijd lichtpuntjes blijft zien (gelukkig maar). Fijn om te horen dat je me een pittige tante vindt omdat ik blijf vechten en zoeken naar oplossingen. Zo had ik het zelf nog niet bekeken Goed om te horen, zulk soort dingen!



@Allemaal, met mij gaat het weer even wat minder, helaas. Inderdaad teveel hooi op m'n vork gehad de afgelopen week. Vrijdagmiddag was ik bij de therapeut, maar de ontspanningsoefening lukte helemaal niet.



Door (blijkbaar) alle stress van die week voelde ik me erg hyper en onrustig, m'n hart klopte heel snel waardoor mijn ademhaling ook heel snel ging en erg hoog zat.

We hebben de oefening dan ook afgekapt, omdat ze m'n hart echt tekeer kon zien gaan en ontspannen niet lukte.



Ze heeft toen uitleg gegeven over hoe ontregeld je lichaam kan worden van stress. Je lijf is zeg maar in een constante alarmstand, waardoor je dus roofbouw op je lijf gaat plegen omdat er continue teveel adrenaline door je lichaam stroomt, je hart constant te hard klopt en dit natuurlijk niet best is voor je gezondheid. Ben ik best van geschrokken. Ik voel me al een flink aantal jaren zo namelijk....



Maar nu snap ik eindelijk waarom ik me vooral 's avonds in bed zo naar voel (hart klopt te snel, hartkloppingen, ademhaling te gejaagd etc...).

Overdag concentreer je je op andere dingen en hebt deze signalen niet zo in de gaten. Maar 's avonds in bed wordt je niet afgeleid door andere dingen, waardoor je extra goed voelt dat je lijf onrustig en gejaagd is door alle adrealine die er doorheen stroomt.



Nu pas zie ik eigenlijk echt pas hoe belangrijk het is dat ik weer tot rust kom, en dat mijn hart weer op een normale snelheid gaat kloppen. Ik besef dat ik stress zwaar heb onderschat eigenlijk.... en dat het ook niet een, twee, drie is opgelost.

Een goede les dus! Ik sta weer even met beide benen op de grond, of moet ik zeggen in de harde realiteit



Vandaag heb ik dan ook echt rust genomen, wel even wat in de tuin gedaan vanochtend maar ook een paar uren liggen slapen vanmiddag. Ik voel dat ik het even nodig heb nu.





Ik wens jullie een zonnige zondag toe!

Liefs, Soul



PS ik ga me niet meer verontschuldigen voor mijn lange verhalen hoor. Ik zeg gewoon dat ik er niets aan kan doen

Iremgul:

Ja, niet spontaan kunnen spreken was idd erg lastig. Ik moest er echt aan wennen dat dat niet meer kon! Ja, ook bij woorden waarbij ik niet stotter pas ik de methode toe. Bij alles wat je spreekt gebruik je de methode(zingen mag wel;)). Je moet het zien als een totaalaanpak.. Je leert jezelf aan niet meer te (hoeven) stotteren in wat voor situatie dan ook. Het ten alle tijde consequent toepassen van de methode is daarin heel belangrijk!

In het begin ben je voor een zin wel 10sec bezig denk ik.. als je je heel onzeker voelt over een woord of letter duurt het waarschijnlijk langer. Je moet namelijk eerst de zin uit je hoofd leren die je wilt zeggen.. en daarna in je concentratie komen.. dit vergt tijd. Wrsch denk je nu: "My god 10 sec!!:O" haha. Jah echt 10 sec. Maar dit is echt nodig! Je went er ook verbazend snel aan. Het is iets waar je doorheen moet. Je leert er ook mee omgaan.. ik ben bv best goed geworden in gebarentaal haha(om even snel iets te kunnen zeggen bv). DIt kost allemaal veel energie ook.. na een dag veel praten was ik dan ook echt gesloopt en ging ik een avond alleen maar films kijken ofzo. Dit moet je ook vooral doen. Als je de moeite doen zat bent om te praten.. ga dan niet bezuinigen op consequent de methode toepassen..maar neem even tijd voor jezelf.. ga lekker uitrusten! Daarna kan je er weer fris tegenaan.

(Tip: plan je zelf na de 10-daagse cursus niet helemaal vol.. gun jezelf de tijd en rust om het goed te doen!)



Ik heb zeker wel eens een terugval gehad, soms gewoon doordat ik me niet lekker in mijn vel voelde(dan voel je opeens een stuk meer onzekerheid) of soms gewoon omdat ik niet consequent was met het toepassen van de methode.. dan krijg je de rekening meteen gepresenteerd.

Met al deze dingen begeleiden ze(del ferro) je ook heel goed. Je kunt ze altijd bellen/mailen. En ze regelen nazorgdagen zoveel als je nodig hebt(zit allemaal bij de prijs in). Op deze dagen kom je terug op het instituut(vaak zie je dna je groep weer.. erg leuk!) en wordt alles weer opgefrist en geven ze tips als je ergens tegenaan loopt. Je staat niet alleen!



Nu vind ik het niet moeilijk om altijd de methode toe te moeten passen.. het gaat ook gewoon supersnel!(bijna "normaal" spreektempo)

In het begin was dat wel moeilijk.. wennen vooral! Het leuke is daarna wordt het alleen maar beter. Als je een fase verder bent gaat het al 2x zo snel.. 2x zo snel en toch volledig zonder te stotteren! Dat geeft een heerlijk gevoel!



Kortom: makkelijk? Nee! zeker niet. Haalbaar? absoluut! Als jij van je stotteren af wilt komen en daar alles voor wilt doen.. dan kom je er vanaf!

HASTA LA VICTORIA! SIEMPRE! (Che Guevarra:P)

Dag lieve stotterkoppen!



Ik kom me ook even melden. Afgelopen week heb ik kennis gemaakt met de 2 therapeuten van "mijn" groep. Ik vond ze wel aardig, maar was toch behoorlijk zenuwachtig. Over een aantal weken mag ik instromen. Ik vind dit echt doodeng. Ik hou niet van groepen en al helemaal niet van praten over mijn problemen. Maar goed, iedereen zegt dat dit het beste voor me is, dus daar ga ik dan maar vanuit. Ik sta er ook wel achter hoor, anders zou ik het niet doen. Maar dit valt zo buiten het oude vertrouwde dat ik er bijna paniekaanvallen van krijg. Adem in, adem uit...



@Soul: ik kreeg al het idee dat je wel erg veel hooi op je vork nam. Luister toch alsjeblieft naar je lichaam en zorg voor jezelf! Het lijkt me erg schrikken als je beseft hoe je jarenlang roofbouw op je lichaam hebt gepleegd. Ik hoop dat je snel iets meer rust vindt en dat je de ontspanningsoefeningen wél kunt toepassen. Ik heb er alle vertrouwen in, meis!



@Bibaboe: ik hoop dat je vandaag wel de energie hebt (gehad) om te studeren. Heel veel succes i.i.g. dinsdag!



@Iremgul: meisje meisje meisje toch! Wat speelt er toch veel in jouw leven momenteel. Wat vervelend dat het zo gelopen is met je werk. Heb je er inmiddels iets mee vrede mee?

Hoe gaat het met de bruiloft? Heb je al een jurk?

Ik vraag me ook af of je hulp hebt voor je eetprobleem. Het kan zo overheersend zijn. Echt vreselijk. Ik hoop dat je je ten tijde van de volgende DF-meeting wat beter voelt. Ik begrijp hoe je je voelt. Ik voelde me ook heel rot toen ik niet naar de opendag van de hogeschool was gegaan, maar kon het gewoon even niet opbrengen.



@Kitty: hoe is het nu met jou?

Tja Twister...... spijker op z'n kop, helaas.

Ben afgelopen weekend keihard tegen m'n grenzen aangelopen doordat ik dacht die 'paar dingetjes' wel aan te kunnen. Niet dus.

Ik ben compleet ingestort. Heb veel geslapen afgelopen weekend en ook vandaag nog en deze week doe ik het heel rustig aan en ga ik voor de verandering eens goed voor mezelf zorgen.



Ja, ik ben echt geschrokken. Vooral inderdaad van het feit dat ik echt al jarenlang roofbouw pleeg op mijn lichaam en niet stil heb gestaan bij alle signalen die ik kreeg. Gewoon 'lekker' kop in 't zand steken en niet over nadenken. Oerstom natuurlijk.

Hoe meer in me inlees in stress en de gevolgen ervan hoe minder vrolijk ik er van word eerlijk gezegd. Al die stresshormonen (cortisol e.d.) doen geen goede dingen met je lijf en geest.

Daar maak ik me wel zorgen over, vooral over of het met m'n geheugen wel goed komt. Ik zit nu al een uur te zwoegen op deze paar zinnen, m'n hoofd is zó'n warboel en het lukt me gewoon niet om logisch na te denken



Wat ik me vandaag realiseerde, is dat ik nu bijna 3,5 week thuis ben maar er nog geen moment is geweest dat ik me ontspannen heb gevoeld. Ben blij dat mijn therapeute weer terug is, donderdag zie ik haar weer en hoop dat ze me op m'n hart kan drukken dat het echt goed komt allemaal, want nu zit ik echt even stuk.

In ieder geval knuffel ik mijn katten heel veel, dat schijnt de hartslag te verlagen



Goed jou weer te lezen hier. Kan me voorstellen dat je zenuwachtig was voor de ontmoeting met je therapeuten. Het lijkt me toch een soort van met de billen bloot. Maar je hebt het toch maar gedaan!

Krijg je een soort van cognitieve gedragstherapie?



Ik ben zelf ook totaal geen groepsmens en over gevoelens praten uh? wat is dat? , dus begrijp zó goed dat je het doodeng vindt.

Probeer te blijven ademen meid, de eerste keren zullen misschien zenuwslopend zijn, maar je zult zien dat het dan minder eng wordt en je er hopelijk veel beter door gaat voelen.

Stroom je in in een bestaande groep? Ik hoop in ieder geval dat het mensen zijn bij wie je je veilig voelt en dat het een fijne groep is waarin je echt je ei kwijt kunt. Spannend hoor!

Even kort een bericht van mij.



Ik vind dat Temp heel erg eerlijk en duidelijk schrijft over de Del Ferro methode. Dat het niet makkelijk is, heel veel energie kost en je een flinke periode zeker wel 10 sec nodig hebt per zin. Verder hoor ik in zijn verhaal heel erg de woorden doorklinken van Patrick, Monique en Ingrid... de docenten van mij destijds. Niks mis mee, maar het herinnert me wel aan het gevoel dat ik had 'gehersenspoeld' te worden. Zeker de opmerking die Temp ook schrijft 'Als jij van je stotteren af wilt komen en daar alles voor wilt doen.. dan kom je er vanaf!' heeft me veel verdriet gedaan en me destijds echt een minderwaardigheidsgevoel gegeven. In mijn ogen heb ik er alles aan gedaan (10-daagse cursus, een jaar lang op en neervoor een wekelijkse sessie en heeeeel veeeeeel oefenen) en toch is het me niet gelukt.



@ Temp: bedankt voor je eerlijke verhaal! Ik ben erg blij dat de methode voor jouw zo'n geweldig effect heeft gehad. Succes met de laatste loodjes!



Groet,

Bibaboe



ps. het examen ga ik vanavond niet doen. Ik heb me afgemeld. Ik heb geluisterd naar m'n lichaam en dat voelt goed.

Bibaboe

Dank voor je positieve reactie! En je hebt gelijk.. ik ben gehersenspoelt;) Normaal hou ik helemaal niet van de manier dat mensen me dingen voorkouwen die ik moet doen.. Het liefst hoor ik de info aan en ga dan op mijn eigen manier aan de slag. Maarrrr met DF heb ik me daar aan overgegeven.. Zij hebben tig jaren ervaring en te maken gehad met allerlei verschillende stotteraars.. dus geloof! zei ik tegen mezelf. Als zei zeggen dat is de weg, dan geloof ik dat en doe precies wat zei zeggen.. En gelukkig heeft dat gewerkt voor me.



Jammer dat het voor jou niet gewerkt heeft.. je kan niet zeggen dat je niet hard gewerkt hebt als ik dat zo lees! Respect daarvoor! Ik ben wel benieuwd.. waar liep je dan vast? In welke fase? Of op welk onderdeel/aspect?

Hoi Iremgul,



Ik zou je nog een verslag geven van mijn ervaringen met DF (in mijn gewiste stuk had ik het naar mijn idee heel goed verwoord, nu weet ik niet meer wat ik daar ook weer zei, grrrr).



Even goed nadenken hoe ik het 't best kan omschrijven, hoor. Met de methode op zich - concentreren, ademhaling reguleren en dan op een stoot adem spreken - is helemaal niks mis. Het is inderdaad bijna succes gegarandeerd. Dat het moeite kost en lang duurt voordat je het je eigen hebt gemaakt, is ook niks mis mee, daar zijn de meeste stotteraars wanhopig genoeg voor.

Maar wat mij het meest tegenstaat is dat je ingeprent wordt dat stotteren falen is. Dan faal je met de methode. En daarmee komt de 'schuld' automatisch bij jou terecht, want jij past de methode niet goed toe. Zo zijn zij vrij van blaam.

Dat vind ik niet eerlijk, want ze spelen daarmee in op een diepgewortelde angst. Het stotteren wordt een nóg groter taboe dan het al voor de mensen is. En daarmee komen ze klem te zitten; de enige weg eruit is slaafs zijn aan DF. Wanneer dit allemaal lukt is er geen vuiltje aan de lucht, maar wanneer het niet lukt, zit de stotteraar zo mogelijk met nóg een groter complex. Plus een groot gat in zijn portomonee, want nog niet de helft wordt vergoed. De hotelkosten al helemaal niet.

Sommigen mensen 'pakken' het gewoon niet, of lukt het niet die middenrif zo hard in te drukken dat je de stoot adem omhoog duwt. Of zijn gewoon mens en laten het er een keertje bij zitten.



Kortom; ik vind dat er te hoge verwachtingen worden gewekt en dat het er inderdaad bijna een 'geloofsluchtje' aan zit (goede vergelijking Temp ). De methode is heilig en je bent 'afvallig' als je het niet volgt.

Waar ze gemakshalve aan voorbijgaan is dat spreken is een ingewikkeld sociaal proces is, waarbij interactie met de omgeving onontbeerlijk is. Het is ingebakken dat je kapot schaamt als je afwijkt van de norm. Ook als die norm stotteren is. Dat is bijna een natuurwet. Dus als je nog niet compleet boven alle schaamte staat, sta je je een partij kapot te schamen bij de bakker/school/postkantoor e.d. als je zo achterlijk staat te doen. Het is dus zaak om zo ongelooflijk trots te zijn op je prestatie (het vloeiend spreken) dat je zelfwaardering iedere keer groeit bij zo'n actie. Dat zal voor een ernstige stotteraar een walhalla zijn. Maar daarna neemt de euforie af en trekt de schaamte uit alle macht aan je.



Ik geef toe; ik vond het 't een opluchting om van die eeuwige angst af te zijn; die neemt af omdat je een handvat hebt waarmee je vloeiend kúnt praten als je het wilt. Ook werkt het heilzaam om in een concentratie te komen en je adem tot rust te brengen voordat je gaat praten. Eigenlijk is dit een aloud yoga-truukje, maar goed. Om het daadwerkelijk te voelen en dan half high van de zuurstof je boodschap te kunnen droppen zonder problemem is heerlijk.

Maar ik ging als semi-stotteraar in mijn eigen omgeving écht niet meer zo maf staan doen tegenover Jan en Alleman. En geloof me, ik heb mijn ribben ook fijn staan knijpen en heb een hoop eigen centjes achtergelaten in Amsterdam.

Wat ik wél heb overgehouden is dat ik - wanneer ik gespannen ben - de ademhaling tot rust kan brengen en rustig kan beginnen met spreken. En da's al een hoop gewonnen.

Daarbij is het een ervaring die me ook weer heeft verrijkt, net als alle andere ervaringen. Maar het ei van Columbus is het wat mij betreft echt niet.



Eerst ff dit posten, dan verder.

Nog even dit: Temp, ik ben blij voor je dat het jou goed vergaat na DF. Fijn! En je vertelt inderdaad eerlijk hoe veeleisend de methode is. Maar voor jou bleek DF dus heel geschikt.



Viel me wel op dat je zegt; als je niet onzeker bent (en het zit lichamelijk goed) dan kun je niet stotteren. Nu ben ik even heel cynisch hoor: inderdaad, met een fles wijn op gaat het mij ook allemaal veel makkelijk af. Maar dat niet onzeker zijn gaat mensen die hun leven lang tot op het bot onzeker zijn over hun voorkomen, niet zo heel makkelijk af. Daar zit dus een heel grote gedachtesprong die DF maakt. Tuurlijk, in de beschermde omgeving van je groepje bij DF ben je stukken minder onzeker, maar op je werk of bij een verjaardag bij de familie van je nieuwe vriend/vriendin voelt dat ineens heel anders.



Bibaboe, ik vind het echt heel jammer dat DF zo'n effect op jou heeft gehad. Ik was eerder opstandig, mede door het regime van DF en het autoritaire gedoe eromheen. Ik was dus niet het juiste type. Maar misschien ook niet wanhopig genoeg.

Dát vind ik dus eigenlijk het gevaarlijke er aan. Dat als je alle hoop erop hebt gericht, dat je wereld ongeveer instort als het je niet lukt om de methode vol te houden.



Soul en Twister; ik ga heel hard duimen dat jullie je binnenkort weer een stuk beter voelen. Soul, doe alsjeblieft rustig aan hè. Je moet echt even als een bejaarde leven en eraan wennen dat de meest activiteiten jouw deur voorbij moeten gaan. Hoe jammer ook, maar jij bent je belangrijkste prioriteit. Ga spaarzaam om met je energie, je hebt maar zo weinig op dit moment! Het wordt echt beter! Knuffel voor jullie allebei

Mijn hartsvriendinnetje stotterde zoals je nog nooit gehoord hebt, bijna geen enkel woord kwam er normaal uit. Logopedie en spraakles: allemaal waardeloos. Door een alternatieveling werd ze naar een sportschool gestuurd voor krachttraining en Japanse vechtsport.

Door de training was ze beter in staat om haar middenrif in bedwang te houden, terwijl de lichamelijke oefening van de vechtsport haar meer zelfvertrouwen gaf en de bijbehorende meditatie-sessies meer rust. (Ik ging met haar mee omdat het sporten voor mijn astma ook goed was.) In de loop van een half jaar was het stotteren bijna verdwenen.

Nu stottert ze alleen nog na inname van een overvloedige hoeveelheid alcoholische versnaperingen (en heeft ze een sixpack en maatje 34/36) en lult ze verder iedereen de oren van de kop. (als je dit leest: kusje voor jou Dré)

@Bibaboe, ik denk dat het een heel verstandige beslissing is geweest om je examen uit te stellen. Dat het goed voelt, zegt eigenlijk al genoeg. Kun je een beetje tot rust komen nu?



@Kitty, jee wat heb je dat helder uitgelegd voor Iremgul. Petje af.

Niet dat het wat uitmaakt maar ik sta volledig achter je verhaal, want het is een en al herkenbaarheid wat mij betreft.



Bedankt voor je lieve en wijze woorden. Ben er nu inderdaad eindelijk achter dat ik als een bejaarde zal moeten leven de komende tijd .

Ik heb het daar moeilijk mee, maar besef wel dat ik niet anders kan.

Heb me echt heel naar gevoeld de afgelopen weken en heel erg veel geslapen. Therapeute zegt dat dat goed is, omdat mijn lichaam er van tot rust komt en kan herstellen.

Maar dit gaat maanden duren, dat is me wel duidelijk inmiddels....



Hoe gaat het met jou?



@NdH86, wat goed dat je vriendin op die manier van het stotteren is afgekomen. In haar geval zal het stotteren grotendeels in de ademhaling en zelfvertrouwen hebben gezeten, denk ik. Voor iedere stotteraar is dat waarschijnlijk weer anders.



@Twister, hoe is het met jou? Ik heb even teruggelezen in dit topic, en zag dat je al antwoord had gegeven op welke soort therapie je gaat volgen, sorry

Het is absoluut geen ongeïnteresseerdheid hoor, helaas werkt mijn geheugen dus niet optimaal nu. Maar vergeet die domme vraag maar, dus



@Astair, alles goed met jou? Heb je het al wat minder druk?



Hebben jullie een gezellige Koninginnedag gehad vandaag?

Fijn weekend allemaal!

Kitty,



Ook jij schrijft heel eerlijk over DF! Je zegt eerlijk dat je op een gegeven moment tegen Jan en alleman niet meer de methode toepaste.. Dan heeft de methode gewoon geen lange termijn effect.. Maargoed maakt ook niet uit, het was jou keuze.. en volgens mij(je zegt dat je een semi-stotteraar bent) kan je best leven met je spreken nu.. Ook prima dus!



Over je verhaal over onzekerheid(met een fles wijn op spreek ik veel beter enz.). Dit was niet de onzekerheid die ik bedoelde.. Ik bedoelde de onzekerheid voor letters en woorden, de onzekerheid die je hebt als je denkt: als ik nu dit ga zeggen ga ik stotteren.

Wat jij beschijft(ik noem het maar even "algemene onzekerheid") heeft ook absoluut invloed(ook met de DFM) op je spreken -> Als je je algemeen onzeker voelt voel je je ook onzekerder over het spreken. Als je de methode toepast zorgt dit er dan ook voor dat je moeilijker in je concentratie komt en het waarschijnlijk wat langer duurt voor je kunt spreken.

Wat je zegt over dat praten in comfortabele situaties moeilijker is dan bij onbekende mensen bijvoorbeeld is ook absoluut waar. Del Ferro zegt/leert je ook om die situaties/uitdagingen aan te gaan.. zodat je ook in die situaties zonder spreekonzekerheid spreekt.. Je kan je dan nog wel algemeen onzeker voelen(heeft ook een vloeiend sprekent mens) als je maar geen spreekonzekerheid meer voelt.



Het klopt dat ze zeggen dat als je stottert het je eigen schuld is. Van de andere kant zeggen ze ook dat als je bijvoorbeeld een paar dagen niet gestottert hebt je dat ZELF gedaan hebt.. Jij hebt voor dat resultaat gezorgd.. de methode was enkel het hulpstuk.

De DFM is een methode om van het stotteren af te komen.. maar je moet het ZELF doen! Als je der vanaf komt heb je daar zelf voor gezorgd.



Je moet je idd ook trots voelen na een moment van vloeiend spreken.. Als ik me onzeker voelde als ik een uitdaging ging doen sprak ik mezelf bv ook moed in door te zeggen: je bent een held! je bent een held! Ook al spreek je met een methode die er raar uitziet.. je doet het toch maar even! Want jij wilt van het stotteren af komen! Respect voor mezelf!

Na een uitdaging vloeiend te hebben afgesloten maakte ik thuis ook graag ook even een vreugdedansje om mijn overwinning te vieren:P (klinkt misschien beetje apart allemaal.. maar het hielp! dus waarom niet?)



Ik ben er trouwens achter gekomen dat het ook een heel verschil uitmaakt hoe je een situatie ingaat.. als je half vertwijfeld en schuivelend de methode begint toe te passen kijken mensen wel is van wtf!

Als je recht staat en zelfvertrouwen uitstraalt denken mensen "ik weet niet wat je doet maar het zal wel zo horen."

(Zelfvertrouwen uitstralen met de methode is wel een ding wat je moet leren/aan moet wennen)

Trouwens wel leuk om te vertellen: de dingen die onbekende mensen aan mij vroegen voordat ik uit had gelegd dat ik met een methode spreek:

-"gaat het wel goed met je?" "Ik dacht dat je aan het hyperventieleren was"

-"Ben je soms blind?" (door het naar 1 punt staren)

-"jaaaah veel keus heh!"

-"weet je het nog niet?"

Zulke dingen is gewoon humor vind ik(hebben jullie nog aanvullingen van frappante reacties?)

Als je het daarna uitlegt alleen maar begrip en respect.



Tot slot: De DFM is een methode die je niet even kunt proberen.. je moet het echt doen! Als je het probeert heb je grote kans dat je halverwege de motivatie niet meer kunt opbrengen en je (doordat je geconfronteert bent met de negatieve kanten van stotteren dat je gebruikt als motivatie) als je weer zonder methode gaat spreken erger gaat stotteren.

Del Ferro zegt zelf ook: "als je nu opeens zonder methode zou gaan spreken ga je misschien wel erger stotteren dan voorheen."

Alles of niets!



Ndh86: Fantastisch! Echt cool dat ze op die manier eraf is gekomen! Nooit gehoord van zon aanpak, maar klinkt best aannemelijk dat het effect heeft! Bonkers!



Ciao

Hoi Iremgul!



Ik reageer even kort op je laatste vraag(andere doe ik andere keer want ik ben moe;))

4 weken vrij nemen is echt een aanrader! De cursus op zichzelf is al vermoeiend en de weken daarna is een beetje extra rust ook zeker niet verkeerd! Laat jezelf eerst rustig wennen aan de nieuwe manier van spreken in een situatie zonder al teveel stress.. Je komt uitdagingen genoeg tegen! Ik denk dat de uitkeringsinstanties daar ook alle begrip voor hebben aangezien je je kansen op de arbeidsmarkt aanzienlijk vergroot als je jezelf verbaal sterker maakt!

Zo niet, zie de sollicitaties als een uitdaging en verneuk ze gewoon lekker zodat je toch niet aangenomen wordt:P



Tijdens de cursus kan/mag je sowieso nog niet bellen.. Dit leer je halverwege - eind cursus aangezien het de eerste dagen nog te complex is dat goed te doen met de methode.



Ik zal je omgeving en de instanties zeker informeren met wat je gaat doen.. kan je samen kijken hoe je het allemaal het beste aan kunt pakken. Ik denk dat je kansen voor beroepen waarbij je heel veel moet spreken, in de eerste fase van de methode, niet veel groter worden.. Daar kan je dan ook allemaal een oplossing voor vinden enz.



Ik heb zelf de cursus aan het eind van afgelopen zomervakantie gedaan, en toen mijn nieuwe studiejaar begon heb ik een paar vakjes uitgekozen die ik zou gaan doen. Dus dat ik wel gewoon mijn normale leventje(+ de daarbijbehorende uitdagingen) kon doen maar alles gewoon in rust. Als ik moe was kon ik dan gewoon even een dagje rust nemen.

Daarnaast heb ik een klussenbedrijf(niet gerigistreerd ssssssst!) wat ik toen 1x per week deed ofzo. Dus ik hoefde dan niet veel te praten maar kon wel goed in moeilijke situaties(uitdagingen) oefenen zoals: telefoneren met klanten, nieuwe klanten ontmoeten enz.



Kortom gun jezelf de tijd en rust om het goed te doen!



ps (kort reageren is niet gelukt:P)

Dag allemaal!



Weer te lang niet bijgelezen om op iedereen persoonlijk te reageren. Maar ben nu in elk geval weer bij en zal proberen vaker hier te komen.



Hebben jullie een fijne paar dagen gehad met Koninginnedag etc?

Normaal vind ik er niet zo heel veel aan, met heb me prima vermaakt tijdens Koninginnenacht (had een groot feest) en op Koninginnedag zelf rustig een beetje over de vrijmarkt gestruind en vroeg weer naar huis.

Heerlijk rustig aan gedaan! Voel me al weer en stuk meer opgeladen en denk dan meteen ook minder over mijn spreken na. En dat gaat dan ook automatisch beter (of zou het een kip-ei-verhaal zijn?)...



Iremgul, is het alsnog niet verstandig om naar een bijeenkomst van DF te gaan om te zien wat ze daar een beetje doen? Om de sfeer te proeven? Om al je vragen te stellen? Als je er dan een goed gevoel bij hebt, kun je je vast wel meteen inschrijven...



Over je vragen in je laatste posting...ja moeilijk...

Zoals Temp ook aangeeft, lijkt het me fijn om in rust te beginnen met de cursus en in alle rust te kunnen oefenen.

Dus als dat kan qua uitzendbureau's/werk, dan zou ik dat in jouw geval doen.



Als je tussendoor je ook nog druk moet maken over sollicitatiegesprekken en telefoontjes van bureau's...je hoofd zit dan vast vol met andere dingen.

Als je het heel erg druk hebt, lijkt mij de kans ook groter dan het oefenen wat minder gaat.



En wie weet, voel je je na DF herboren en zie je hele nieuwe kansen (op bijv. de arbeidsmarkt).

Ik weet wel dat ik na HD een stuk meer het gevoel had dat de hele wereld voor me open lag!



Ik werd heel verdrietig van je verhaal over je eetstoornis. Begrijp ik het goed dat deze eigenlijk veel te maken heeft met je stotteren?

Ik kan me je gedachtes heel goed voorstellen. Deze heb ik zelf ook gehad. Gelukkig nu niet meer.

Daarom denk ik dat het een hele goede stap is, om een cursus te doen. Vooral ook om andere stotteraars te leren kennen! Je kan zoveel hebben aan je verhaal vertellen en de herkenbaarheid die je voelt als anderen hun verhaal vertellen!

Daarnaast hoop ik natuurlijk dat DF voor jou dé methode is!



Wist je trouwens dat er een Nederlandse stottervereniging is? Die heet Demosthenes. Misschien vind je het leuk om je aan te melden voor hun nieuwsbrief of mee te doen al hun uitstapjes (volgens mij door heel het land).



Ik ga er weer vandoor...tot gauw ouwe stotterkoppen!

Hoi Iremgul, nu de rest van je vragen;



De eerste fase blijft het wel zon 10 sec duren(uiteraard krijg je er handigheid in waardoor het soms sneller kan). Soms gaat het gewoon even niet, en dan heb je meer tijd nodig, 30sec soms wel eens. Wat ik dan vaak deed was even uit men concentratie komen en weer even goed de zin uit mijn hoofd leren(langzaam uit je hoofd leren helpt). En dan weer opnieuw, dan gaat het vaak wel. Dit is zeker haalbaar! Maar uiteraard ook wel zwaar.. want het moet áltijd en óveral. Als je het even helemaal zat bent, neem dan gewoon even vrij voor die dag(of een moment) en ga er daarna weer vol tegenaan. Ik heb ook wel eens gehad(in het begin) dat ik na een lange dag werken heel moe was en toch wel gefrustreerd en gestressed enzo.. dat ik pen en papier pakte en op die manier mijn onvrede ging communiceren.. Ben je die energie ook kwijt.

In het begin moest ik ook wennen aan weinig praten(normaal praatte ik veel), aan het eind van een dag had ik dan het gevoel nog zoveel te willen/moeten zeggen. Maar daar wen je gauw genoeg aan, om iets te communiceren heb je vaak aan een zin genoeg, terwijl velen dat met 10zinnen doen (als je het gaat analyseren wordt er zoveel bullshit verteld, dan gaat het niet om de tekst, maar gewoon om het praten om het praten -> wat leuk is hoor! maar niet noodzakelijk). Je went er gewoon aan.



Eigenlijk heb ik geen last gehad van ongeduldige mensen, als je uitlegt dat je met een methode spreekt om van je stotteren af te komen, veranderen mensen in een en al begrip en respect.

Zijn ze dan nog onrespectvol en zitten ze je op te jagen, dan zijn het gewoon belachelijke mensen waar je dan vooral heel veel schijt aan moet hebben! Ze zijn je dan echt niet waard! (maar nogmaals, dit heb ik nooit meegemaakt).

Uiteraard merk je wel eens dat mensen zich ongemakkelijk voelen omdat er een stilte valt en je gewoon iets doet wat niet aan hun 'patroon' voldoet. Maarja et is niet anders dus dit accepteren ze.. jij doet je best wel!



Héél af en toe, in mijn direkte omgeving(vrienden familie enz.) Als ik dan op een dag veel met iemand gepraat had, en zij zelf druk bezig waren met iets. Dan merkte ik wel eens een beetje irritatie haha. Maarja.. zij zijn ook mens, zij moeten ook telkens geduld opbrengen en uit hun eigen ritme(van waar ze mee bezig zijn) komen om op jou zin te wachten.. Dusja menselijk dat ze dan even vergeten hoe belangrijk dit voor je is en even lichte irritatie uitstralen. Uiteraard zouden ze nooit willen dat ik dan maar niet de methode zou toepassen! Bovendien als je een moment niet consequent bent val je terug en moeten ze alleen nog maar een langere periode geduld hebben.



Ik zal zeker je omgeving inlichten met wat je gaat doen!(kan ook na de cursus) Ik heb zelf al mijn vrienden en familie (en kennissen die ik op termijn dacht te kunnen spreken) een mail gestuurd met wat de methode inhoudt en wat ze kunnen verwachten enz. Daarnaast heb ik mijn volledige opleiding + docenten gemaild met hetzelfde. Als ik ging werken bij mensen, ook even vantevoren uitleggen.

Sowieso bij alle nieuwe mensen waar ik tegen ging praten(de bakker, de buurman, vrienden van vrienden, de pompbediende noem maar op). Was mijn eerste zin "ik spreek met een spreektechniek om van mijn stotteren af te komen." Daarna gewoon mijn verhaal of vraag. Tegenwoordig heb je ook kaartjes bij DF waar hetzelfde opstaat, die kan je dan aan mensen laten zien voordat je gaat spreken.

Het eerst uitleggen zou ik zeker doen! Het geeft jezelf rust om grondig de methode te kunnen toepassen, en de schaamte valt weg(mensen weten wat je aan het doen bent). Je pakt je probleem aan dus alleen nog maar respect voor jezelf!



Er zijn momenten waar je niet de methode kunt toepassen: autorijden en sport bijvoorbeeld. Dan praat je gewoon even niet.

Er zijn nooit momenten dat je zonder methode moet spreken! Als je jezelf moet verdedigen zegt een middelvinger ook heel veel! Als je ruzie aan het maken bent met iemand.. moet je eens opletten wat voor een effect het heeft als jij rustig in en uit loopt te ademen:D De ander naait zich helemaal op.. jij wint!:D

Als je onverwacht aangeschoten wordt door een onbekende(iemand vraagt de weg bv). Leg uit je wat je doet, of nog simpeler -> laat je kaartje zien en geef daarna antwoord op de vraag.

Ik kan me natuurlijk wel bedenken, als je aangereden wordt door een vrachtwagen en in stukken op straat ligt, en een dokter vraagt aan je "kun je me horen?" Dan kan ik begrijpen dat je de methode niet toepast... Maarja puur hypothetisch:P



Wat ik zei over vervelend.. is in principe niet vervelend.. meer moeilijk. De grote verandering is moeilijk.

Het is met name wennen en accepteren dat bepaalde dingen een periode anders zullen zijn.

Het is nu eenmaal zo dat je een periode niet snel kunt spreken en je veel geduld moet hebben en dat ook van je omgeving moet vragen. Daarnaast sprak ik erg graag en hield van ouwehoeren. Spontaan en uitbundig doen was iets wat ik graag deed. Onbewust verwachten mensen dit dan ook van je(of ik verwachtte dit van mijzelf! kan ook heel goed dat dat mijn eigen gedachte was!).. toen ik dus voor eerst niet meer zo kon doen als anders vond ik dat erg wennen.. vrienden blijven nog steeds je goede vrienden.. alleen je mist gewoon een deel interactie die je normaal wel zou hebben.. dat was wennen.

Ook aan de buitenwereld laat ik mijzelf liever zien als een stoere kerel, verzorgt uiterlijk, spontane glimlach, enz. Met de methode is dat anders.. al methode toepassend kan je niet echt spontane gesprekken voelen.. en stoer in de zin van macho kan ook niet. Stoer ben je echter wel! ..want je pakt je probleem bij de horens aan en hebt daarbij schijt aan wat andere mensen denken. Maar je begrijpt misschien een beetje wat ik bedoel.. het is anders.. en dat is wennen.



Op school ook wennen natuurlijk.. iedereen is in haast daar, dus dan moet je toch jezelf de rust/tijd gunnen om grondig de methode toe te passen. Gewoon doen.. de mensen wachten wel.

In projecten was het wel eens lastig.. men zegt altijd dat ik eigenwijs ben.. dat zou ik niet willen zeggen.. maar ik houd van discussieren iig:P Dit was wel eens moeilijk want als jij 1 argument hebt gezegt kunnen zij 5 andere argumenten op je afvuren.. en na een volgend argument weer hetzelfde natuurlijk. Dus ik moest iets meer inschikken dan ik voorheen gewend was(ook wel eens goed denk ik;))



Toen ik iedereen had kennis laten maken met de methode(iedereen reageert super! Iedereen wil helpen en je steunen) en ik in al de voorgenoemde dingen een weg had gevonden.. toen was het ook niet vervelend meer. Het was een gewenning geworden.. je ouwehoert en communiceert op een andere manier.. je bent misschien niet meer stoer met macho gedrag.. maar omdat je je probleem bij de horens aanpakt.. De verandering is doorgekomen dan..



En nu heb ik het alleen nog maar over de moeilijke dingen gehad;) Er zijn daarnaast ook zóooooveel goede dingen(denk daar vooral aan als je een moeilijk moment hebt). Je krijgt een enorme rust over je.. De oefeningen die je doet laten je sowieso rustig en ontspannen de dag beginnen en eindigen(ik sliep véél beter!). Je hoeft je geen zorgen meer te maken over situaties of woorden die je moet gaan zeggen.. met de methode kan je alles gewoon vloeiend uitspreken! Het duurt wat langer maar je weet dat je met de benodigde tijd alles kan zeggen wat je wil! Telefoneren ben ik zelfs leuk gaan vinden sindsdien! ook met vreemden! Wat er ook op je te wachten staat.. je hoeft je geen zorgen meer te maken over wat voor spreeksituatie dan ook! Een rust dat dat geeft!

Na elke moeilijk woord of na elke moeilijke situatie.. doe je iets wat je eerder je niet voor kon stellen.. een lekker gevoel dat deed geeft! Daar moet je echt van genieten! Je bent bezig de wereld zó veel groter te maken voor jezelf!



Edit: Nou vergeet ik het belangrijkste! Je komt volledig van je stotteren af;)!



Dus kortom.. de moeilijke periode was het accepteren en wennen aan de grote verandering... Het spreken dat zegmaar 10sec duurt, is een fase.. deze moet je een flink aantal weken volhouden(deze grens wordt gesteld door DF). Als je deze periode helemaal niet gestotterd hebt(heb je dus volledig zelf in de hand aangezien je niet meer hoeft te stotteren).. dan ga je naar een volgende fase.. en deze is zeker al 2x zo snel! Deze fase duurt(als alles goed gaat, bij mij duurde deze fase wel lang) heel erg kort.. voor je het weet zit je dan in de eindfase waar ik nu ook inzit... -> come on Delicious!!!