Relaties
alle pijlers
LDVD van me afschrijven
zaterdag 29 mei 2010 om 21:54
Hallo,
Ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen. Wat ik er van verwacht ik heb geen idee, misschien dat het me helpt weer een stukje verder te komen in mijn verwerkingsproces. Het is wel een lang verhaal hoor
.
Ik ben 35 en mijn partner en ik hebben onlangs besloten uit elkaar te gaan na een relatie van ruim 15 jaar. We hebben elkaar ontmoet tijdens zijn eerste en mijn tweede studiejaar op de universiteit. Ik had eerder al een relatie gehad van 3 jaar (ja, ik was er vroeg bij) maar hij niet. Het was liefde op het eerste gezicht en kort daarop kregen we verkering.
Het eerst jaar was niet makkelijk door zijn pijnpunten (adoptie, gescheiden adoptiefouders) en mijn eigen pijnpunten (erg onzeker), maar omdat we zo gek op elkaar waren en zoveel van elkaar hielden, zijn we die periode doorgekomen. Na een paar jaar hebben we besloten om te gaan samenwonen. Wederom een moeilijke start maar we waren heel erg gelukkig.
Het enige wat bergafwaarts ging was ons seksleven. Een van de dingen waar we verschrikkelijke ruzie over konden hebben, omdat hij niet (meer) wilde en ik wel. Natuurlijk gaf ik mezelf de schuld (was niet leuk, mooi, lekker genoeg) en ik heb er veel aan gedaan. Helaas mocht het niet baten. Soms hadden we nog wel seks (mijn partner werd dan erg emotioneel) tijdens een vakantie, maar al met al werd het steeds minder en we konden er ook niet goed over praten. De situatie zat mij heel erg dwars, maar ik weigerde mijn relatie hiervoor op te geven.
We kochten samen een huis en een paar jaar later (rond mijn 30ste), kwam de vraag willen we kinderen naar boven. Ik wil(de) ze graag, alleen hij was er nog niet klaar voor zei hij (seks ontbak nog steeds). Een droom van ons was altijd nog op wereldreis te gaan. In 2006 zijn we aan onze 7 maanden durende trip begonnen. Het was geweldig! We hebben o.a. het geboorteland van hem bezocht en we kwamen steeds dichter tot elkaar. We hadden de laatste maanden van onze trip zelfs weer heel regelmatig seks.
Zo ook de eerste maanden na onze terugkomst. Tot de stress weer intrad, het zoeken van een baan en het krijgen van een baan waar hij verschrikkelijk hard moest werken. Voor mij was het wat anders, ik kon terugkomen bij mijn oude werkgever. Nadat we een maand of 9 terugwaren vertelde hij mij dat hij tijd wilde om na te denken over onze relatie. Ik had hetzelfde. We zaten vast in patronen die we beiden niet wilden en los van elkaar wilden we erachter komen of we bij elkaar wilden blijven.
Hij is ergens anders gaan wonen en we hebben 3 maanden geen contact gehad. In die 3 maanden heb ik het reuze naar mijn zin gehad. De vrijheid was fijn (feesten, andere mannen…), maar ik realiseerde me ook dat hij mijn grote liefde is. Ik kwam erachter dat ik bij hem was om wie die was en niet –waar ik bang voor was- om wat hij met mij of voor mij deed. Na die 3 maanden bleek hij hetzelfde te voelen en is hij nadat we het een maand rustig hebben gedaan (;D), weer naar ons huis verhuisd. We waren weer heel erg gelukkig, alleen de seks bleef uit.
Na een behoorlijk heftig jaar (ik werd ziek), hebben we besloten om ons huis te verkopen en zodra dit was gebeurd, onze banen op te zeggen om wederom op wereldreis te gaan. De intentie was om te proberen tijdens de 2e helft van de reis zwanger te worden. Seks hebben is dan wel handig (het hoeft niet maar toch). Ik vond het genoeg en ben naar een seksuoloog gegaan als laatste redmiddel. Later is hij aangesloten. Dit heeft wel heel erg geholpen omdat ons seksleven iig weer bespreekbaar werd. Ik voelde die tijd wel een afstand tussen ons, maar ik weet dat aan de stress van het organiseren van de reis en het afronden van onze hectische banen (zo was het ook in de aanloop naar onze eerste reis).
De tweede helft van januari zijn we vertrokken. Na een maand of zo hadden we en behoorlijke discussie. Ik gaf aan dat ik voelde dat hij zich niet emotioneel wilde binden aan mij en ik vroeg heb of hij überhaupt wel voor mij gekozen had. Aanleiding voor mijn vraag was een hoofdstuk in een het boek Intimacy & Desire van dr. David Schnarch (overigens een aanrader, wel in het engels!) over kiezen voor elkaar en de noodzaak voor de andere partner om te weten dat er voor hem of haar gekozen wordt. Nadat hij het hoofdstuk had gelezen zei hij dat hij nu begreep wat ik bedoelde en vertelde me dat hij nooit op die manier voor mij gekozen had en hij ook niet wist of hij dat wel kon. Ik heb aangegeven dat die keuze een voorwaarde voor mij was om door te gaan. Ik stelde voor dat we een weekje los van elkaar zouden reizen om voor onszelf te bepalen wat het zou worden.
Een week later ontmoetten we elkaar weer en binnen een paar uur was het duidelijk. Hij kon op dit moment in zijn leven niet voor mij kon kiezen. De reden was dat hij nooit heeft leren kiezen en de basis in zichzelf mist. Dit betekende dus het einde van onze relatie. De volgende morgen heb ik direct een ticket geboekt naar huis en hij is achtergebleven (dit was 2,5 maand gelden). Mijn wereld stortte in; mijn maatje kwijt, onze wereldreis voorbij, mijn hele toekomstbeeld weg. Mijn hart was gebroken en ik was ziek op elke mogelijke manier.
Omdat wij ons huis hadden verkocht heb ik eerst een aantal weken bij mijn ouders gewoond. Dat was heel prettig omdat ik me daar ondanks alles veilig voelde en gewoon mocht zijn. Gelukkig vond ik heel snel een appartement. Na wat moeilijke momenten (o.a. de splitsing van de inboedel), ben ik half april verhuisd.
En toen brak de hel los; in minder dan 1 week kreeg ik te verwerken dat ik in een huis woonde waar ik me (nog) niet thuis voelde, geen afleiding want ik heb nog geen werk, voor het eerst in mijn leven echt alleen, de oma van mijn ex overleed (mijn surrogaat oma) en mijn ex zou terugkomen naar NL om bij de begrafenis aanwezig te zijn en ik zou hem daar voor het eerst weer zien. Het was te veel en de kracht die ik in het begin nog kon opbrengen was helemaal weg. 3 weken heb ik me echt verschrikkelijk gevoeld. Ik raakte de bodem keihard, dat had ik niet verwacht. Mijn hersenen maakten overuren en mijn gedachten gingen in cirkeltjes.
Na de begrafenis waar ik hem heel kort had gesproken, hebben we besloten dat het goed zou zijn om af te spreken. Ik hoopte natuurlijk dat mijn ex tot inkeer zou komen (alsof het zo simpel ligt), maar het was al snel duidelijk dat dit niet zou gebeuren. Ondanks dat de gesprekken in eerste instantie voornamelijk emotionele uitbarstingen waren mijnerzijds, hebben ze geholpen. Het werd mij iig duidelijk dat dit voor hem ook echt niet makkelijk is. Hij zei mij dat hij dit moet doen voor zichzelf om verder te komen.
Het ging iets beter met mij toen ik het inzicht kreeg, dat wanneer hij toch zou zeggen ja ik kies voor jou, ik nu niet voor hem zou kiezen. Ik ben na het beëindigen van de relatie tegen zoveel dingen aangelopen en ik voel dat ik hier mee aan de slag moet om te groeien als mens. Ik zal dus ook eerst mijn eigen pad moet bewandelen. Een van mijn punten is dat ik mijn eigen veiligheid moet creëren en deze niet moet zoeken bij een partner. Ook moet ik uitvinden wat er achter mijn ongelukkige gevoel zit, waar het vandaan komt. Dit en nog andere dingen moet ik eerst een plekje geven voordat ik überhaupt aan een nieuwe relatie kan beginnen (anders loop ik alleen maar weg voor mijn diepste angsten) of de relatie met mijn ex nog een kans kan geven (los van zijn issues natuurlijk).
Ik kwam er ook achter (ik heb het bij hem nagevraagd) dat het ontbreken van seks in onze relatie komt doordat mijn ex niet met intimiteit kan omgaan. Het komt te dichtbij, hij is dan te kwetsbaar (verklaart zijn emotionele gedrag als we wel seks hadden en ook het feit dat hij wel onenightstands met andere vrouwen heeft gehad tijdens onze 3 maanden durende denk-periode).
Ik heb zijn komst naar NL uiteindelijk een cadeautje gevonden, omdat het mij en hem heeft geholpen. Ik moet ook zeggen dat ik heel veel respect voor de keuzes die hij heeft gemaakt ook al zijn de consequenties voor ons niet fijn. Wanneer hij toegewijd is om de alles te ervaren wat op zijn pad komt en hier niet van probeert weg te lopen, dan kiest hij de moeilijke weg. 2,5 week gelden is hij weer vertrokken naar het buitenland. Het plan is dat hij tot het eind van dit jaar weg blijft.
Ik weet dat dit het beste is voor nu voor hem voor mij voor ons, maar soms komt die ondragelijke pijn weer naar boven, is het gemis zo sterk dat ik denk dat dit nooit overgaat. Ik moet geduld hebben dat weet ik. En naast het ldvd, komt ook de onzekerheid mbt de toekomst; zouden mijn ex en ik weer bij elkaar komen, kom ik wel weer iemand (anders) tegen, hoe nu met mijn kinderwens (35 he), dadelijk vind ik geen leuke baan etc etc. En zo blijven mijn hersenen op volle toeren draaien….. Gaat het ooit over?
Ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen. Wat ik er van verwacht ik heb geen idee, misschien dat het me helpt weer een stukje verder te komen in mijn verwerkingsproces. Het is wel een lang verhaal hoor
.Ik ben 35 en mijn partner en ik hebben onlangs besloten uit elkaar te gaan na een relatie van ruim 15 jaar. We hebben elkaar ontmoet tijdens zijn eerste en mijn tweede studiejaar op de universiteit. Ik had eerder al een relatie gehad van 3 jaar (ja, ik was er vroeg bij
) maar hij niet. Het was liefde op het eerste gezicht en kort daarop kregen we verkering. Het eerst jaar was niet makkelijk door zijn pijnpunten (adoptie, gescheiden adoptiefouders) en mijn eigen pijnpunten (erg onzeker), maar omdat we zo gek op elkaar waren en zoveel van elkaar hielden, zijn we die periode doorgekomen. Na een paar jaar hebben we besloten om te gaan samenwonen. Wederom een moeilijke start maar we waren heel erg gelukkig.
Het enige wat bergafwaarts ging was ons seksleven. Een van de dingen waar we verschrikkelijke ruzie over konden hebben, omdat hij niet (meer) wilde en ik wel. Natuurlijk gaf ik mezelf de schuld (was niet leuk, mooi, lekker genoeg) en ik heb er veel aan gedaan. Helaas mocht het niet baten. Soms hadden we nog wel seks (mijn partner werd dan erg emotioneel) tijdens een vakantie, maar al met al werd het steeds minder en we konden er ook niet goed over praten. De situatie zat mij heel erg dwars, maar ik weigerde mijn relatie hiervoor op te geven.
We kochten samen een huis en een paar jaar later (rond mijn 30ste), kwam de vraag willen we kinderen naar boven. Ik wil(de) ze graag, alleen hij was er nog niet klaar voor zei hij (seks ontbak nog steeds). Een droom van ons was altijd nog op wereldreis te gaan. In 2006 zijn we aan onze 7 maanden durende trip begonnen. Het was geweldig! We hebben o.a. het geboorteland van hem bezocht en we kwamen steeds dichter tot elkaar. We hadden de laatste maanden van onze trip zelfs weer heel regelmatig seks.
Zo ook de eerste maanden na onze terugkomst. Tot de stress weer intrad, het zoeken van een baan en het krijgen van een baan waar hij verschrikkelijk hard moest werken. Voor mij was het wat anders, ik kon terugkomen bij mijn oude werkgever. Nadat we een maand of 9 terugwaren vertelde hij mij dat hij tijd wilde om na te denken over onze relatie. Ik had hetzelfde. We zaten vast in patronen die we beiden niet wilden en los van elkaar wilden we erachter komen of we bij elkaar wilden blijven.
Hij is ergens anders gaan wonen en we hebben 3 maanden geen contact gehad. In die 3 maanden heb ik het reuze naar mijn zin gehad. De vrijheid was fijn (feesten, andere mannen…), maar ik realiseerde me ook dat hij mijn grote liefde is. Ik kwam erachter dat ik bij hem was om wie die was en niet –waar ik bang voor was- om wat hij met mij of voor mij deed. Na die 3 maanden bleek hij hetzelfde te voelen en is hij nadat we het een maand rustig hebben gedaan (;D), weer naar ons huis verhuisd. We waren weer heel erg gelukkig, alleen de seks bleef uit.
Na een behoorlijk heftig jaar (ik werd ziek), hebben we besloten om ons huis te verkopen en zodra dit was gebeurd, onze banen op te zeggen om wederom op wereldreis te gaan. De intentie was om te proberen tijdens de 2e helft van de reis zwanger te worden. Seks hebben is dan wel handig (het hoeft niet maar toch). Ik vond het genoeg en ben naar een seksuoloog gegaan als laatste redmiddel. Later is hij aangesloten. Dit heeft wel heel erg geholpen omdat ons seksleven iig weer bespreekbaar werd. Ik voelde die tijd wel een afstand tussen ons, maar ik weet dat aan de stress van het organiseren van de reis en het afronden van onze hectische banen (zo was het ook in de aanloop naar onze eerste reis).
De tweede helft van januari zijn we vertrokken. Na een maand of zo hadden we en behoorlijke discussie. Ik gaf aan dat ik voelde dat hij zich niet emotioneel wilde binden aan mij en ik vroeg heb of hij überhaupt wel voor mij gekozen had. Aanleiding voor mijn vraag was een hoofdstuk in een het boek Intimacy & Desire van dr. David Schnarch (overigens een aanrader, wel in het engels!) over kiezen voor elkaar en de noodzaak voor de andere partner om te weten dat er voor hem of haar gekozen wordt. Nadat hij het hoofdstuk had gelezen zei hij dat hij nu begreep wat ik bedoelde en vertelde me dat hij nooit op die manier voor mij gekozen had en hij ook niet wist of hij dat wel kon. Ik heb aangegeven dat die keuze een voorwaarde voor mij was om door te gaan. Ik stelde voor dat we een weekje los van elkaar zouden reizen om voor onszelf te bepalen wat het zou worden.
Een week later ontmoetten we elkaar weer en binnen een paar uur was het duidelijk. Hij kon op dit moment in zijn leven niet voor mij kon kiezen. De reden was dat hij nooit heeft leren kiezen en de basis in zichzelf mist. Dit betekende dus het einde van onze relatie. De volgende morgen heb ik direct een ticket geboekt naar huis en hij is achtergebleven (dit was 2,5 maand gelden). Mijn wereld stortte in; mijn maatje kwijt, onze wereldreis voorbij, mijn hele toekomstbeeld weg. Mijn hart was gebroken en ik was ziek op elke mogelijke manier.
Omdat wij ons huis hadden verkocht heb ik eerst een aantal weken bij mijn ouders gewoond. Dat was heel prettig omdat ik me daar ondanks alles veilig voelde en gewoon mocht zijn. Gelukkig vond ik heel snel een appartement. Na wat moeilijke momenten (o.a. de splitsing van de inboedel), ben ik half april verhuisd.
En toen brak de hel los; in minder dan 1 week kreeg ik te verwerken dat ik in een huis woonde waar ik me (nog) niet thuis voelde, geen afleiding want ik heb nog geen werk, voor het eerst in mijn leven echt alleen, de oma van mijn ex overleed (mijn surrogaat oma) en mijn ex zou terugkomen naar NL om bij de begrafenis aanwezig te zijn en ik zou hem daar voor het eerst weer zien. Het was te veel en de kracht die ik in het begin nog kon opbrengen was helemaal weg. 3 weken heb ik me echt verschrikkelijk gevoeld. Ik raakte de bodem keihard, dat had ik niet verwacht. Mijn hersenen maakten overuren en mijn gedachten gingen in cirkeltjes.
Na de begrafenis waar ik hem heel kort had gesproken, hebben we besloten dat het goed zou zijn om af te spreken. Ik hoopte natuurlijk dat mijn ex tot inkeer zou komen (alsof het zo simpel ligt), maar het was al snel duidelijk dat dit niet zou gebeuren. Ondanks dat de gesprekken in eerste instantie voornamelijk emotionele uitbarstingen waren mijnerzijds, hebben ze geholpen. Het werd mij iig duidelijk dat dit voor hem ook echt niet makkelijk is. Hij zei mij dat hij dit moet doen voor zichzelf om verder te komen.
Het ging iets beter met mij toen ik het inzicht kreeg, dat wanneer hij toch zou zeggen ja ik kies voor jou, ik nu niet voor hem zou kiezen. Ik ben na het beëindigen van de relatie tegen zoveel dingen aangelopen en ik voel dat ik hier mee aan de slag moet om te groeien als mens. Ik zal dus ook eerst mijn eigen pad moet bewandelen. Een van mijn punten is dat ik mijn eigen veiligheid moet creëren en deze niet moet zoeken bij een partner. Ook moet ik uitvinden wat er achter mijn ongelukkige gevoel zit, waar het vandaan komt. Dit en nog andere dingen moet ik eerst een plekje geven voordat ik überhaupt aan een nieuwe relatie kan beginnen (anders loop ik alleen maar weg voor mijn diepste angsten) of de relatie met mijn ex nog een kans kan geven (los van zijn issues natuurlijk).
Ik kwam er ook achter (ik heb het bij hem nagevraagd) dat het ontbreken van seks in onze relatie komt doordat mijn ex niet met intimiteit kan omgaan. Het komt te dichtbij, hij is dan te kwetsbaar (verklaart zijn emotionele gedrag als we wel seks hadden en ook het feit dat hij wel onenightstands met andere vrouwen heeft gehad tijdens onze 3 maanden durende denk-periode).
Ik heb zijn komst naar NL uiteindelijk een cadeautje gevonden, omdat het mij en hem heeft geholpen. Ik moet ook zeggen dat ik heel veel respect voor de keuzes die hij heeft gemaakt ook al zijn de consequenties voor ons niet fijn. Wanneer hij toegewijd is om de alles te ervaren wat op zijn pad komt en hier niet van probeert weg te lopen, dan kiest hij de moeilijke weg. 2,5 week gelden is hij weer vertrokken naar het buitenland. Het plan is dat hij tot het eind van dit jaar weg blijft.
Ik weet dat dit het beste is voor nu voor hem voor mij voor ons, maar soms komt die ondragelijke pijn weer naar boven, is het gemis zo sterk dat ik denk dat dit nooit overgaat. Ik moet geduld hebben dat weet ik. En naast het ldvd, komt ook de onzekerheid mbt de toekomst; zouden mijn ex en ik weer bij elkaar komen, kom ik wel weer iemand (anders) tegen, hoe nu met mijn kinderwens (35 he), dadelijk vind ik geen leuke baan etc etc. En zo blijven mijn hersenen op volle toeren draaien….. Gaat het ooit over?
anoniem_58636 wijzigde dit bericht op 29-05-2010 22:20
Reden: leesbaarder gemaakt :))
Reden: leesbaarder gemaakt :))
% gewijzigd
zaterdag 29 mei 2010 om 22:57
Pffft, ja het gaat over, maar het is geen instant cure. Het verwerken van het verlies, het opbouwen van je eigen leventje in een nieuwe omgeving, straks een nieuwe baan, mogelijk nieuwe vrienden, het gaat allemaal gebeuren. Geef het tijd, doorleef je emoties. Je komt er wel.
Die andere leuke partner komt ook wel, als je je eigen leven weer op de rails hebt. Alleen die kinderwens, daar heb ik nog even geen antwoord op. Ik denk dat je eerst voor jezelf helder moet hebben hoe je die kinderwens voor je ziet. Is jouw ideaal een gezinnetje, met een papa en een mama en kindjes? Of zou je ook, in de huidige omstandigehden, dus alleen, zwanger willen worden en in je eentje een kind opvoeden? Stel jezelf straks, als je deze relatie wat verwerkt hebt, eerst de vragen hoe je dat zou willen. Pas daarna kun je verder in je keuze. Veel sterkte, er komt veel op je af en soms lijkt het twee stapjes vooruit, 1 achteruit, maar het gaat over, het verdriet en het gemis.
Die andere leuke partner komt ook wel, als je je eigen leven weer op de rails hebt. Alleen die kinderwens, daar heb ik nog even geen antwoord op. Ik denk dat je eerst voor jezelf helder moet hebben hoe je die kinderwens voor je ziet. Is jouw ideaal een gezinnetje, met een papa en een mama en kindjes? Of zou je ook, in de huidige omstandigehden, dus alleen, zwanger willen worden en in je eentje een kind opvoeden? Stel jezelf straks, als je deze relatie wat verwerkt hebt, eerst de vragen hoe je dat zou willen. Pas daarna kun je verder in je keuze. Veel sterkte, er komt veel op je af en soms lijkt het twee stapjes vooruit, 1 achteruit, maar het gaat over, het verdriet en het gemis.
zondag 30 mei 2010 om 10:00
quote:fromatoz schreef op 29 mei 2010 @ 21:54:
De reden was dat hij nooit heeft leren kiezen en de basis in zichzelf mist.
Ik kwam er ook achter (ik heb het bij hem nagevraagd) dat het ontbreken van seks in onze relatie komt doordat mijn ex niet met intimiteit kan omgaan.
Ik kan je alleen het advies geven om voor je zelf te kiezen. Ik herken je verhaal voor een groot deel; jouw vriend zal niet veranderen, dit zit heel diep.
Probeer je eigen weg te vinden zodat je over het verdriet en de pijn heenkomt.
Heel veel sterkte gewenst!
De reden was dat hij nooit heeft leren kiezen en de basis in zichzelf mist.
Ik kwam er ook achter (ik heb het bij hem nagevraagd) dat het ontbreken van seks in onze relatie komt doordat mijn ex niet met intimiteit kan omgaan.
Ik kan je alleen het advies geven om voor je zelf te kiezen. Ik herken je verhaal voor een groot deel; jouw vriend zal niet veranderen, dit zit heel diep.
Probeer je eigen weg te vinden zodat je over het verdriet en de pijn heenkomt.
Heel veel sterkte gewenst!
maandag 31 mei 2010 om 12:45
hallo allemaal,
Bedankt voor jullie reactie. Jullie hebben me wel aan het denken gezet. Ik merk dat het houden van het contact het laatste verdorde grasprietje is wat ik anstvallig probeer vast te houden. Dit is het enige wat me nu nog met hem verbindt, maar ook zorgt voor onrust. De vraag is dus wat wil ik, wat is het beste voor mij? Ik denk idd geen contact. Maar hoe vertel ik hem dit? Gewoon bot een mail sturen met ik wil geen contact meer of niks van me laten horen? Daar respecteer ik hem te veel voor en daarvoor houden we ook teveel van elkaar. Lastig hoor!
Bedankt voor jullie reactie. Jullie hebben me wel aan het denken gezet. Ik merk dat het houden van het contact het laatste verdorde grasprietje is wat ik anstvallig probeer vast te houden. Dit is het enige wat me nu nog met hem verbindt, maar ook zorgt voor onrust. De vraag is dus wat wil ik, wat is het beste voor mij? Ik denk idd geen contact. Maar hoe vertel ik hem dit? Gewoon bot een mail sturen met ik wil geen contact meer of niks van me laten horen? Daar respecteer ik hem te veel voor en daarvoor houden we ook teveel van elkaar. Lastig hoor!
