Kinderen
alle pijlers
Mijn dochter gaat intern.
donderdag 3 juni 2010 om 08:16
Boro,Da's toevallig,ik zat net aan jou te denken.Ik weet dat jij en je man een kind daar hebben zitten en heb wel eens ooit een topic van je gelezen dat daarover ging.
Ik hoop van harte dat,zodra ik op die instelling ben,ik het gevoel heb van dit is goed.. ik hoop het echt.Denk ook dat dat gaat helpen bij het aanvaarden dat M. daar naar toe gaat.
Ik vergeet ook altijd de helft van mijn vragen die ik vantevoren in mijn hoofd heb,dus na de dtip van schouderklopje ga ik maar eens wat vragen op papier zetten.
En wat lief om de belafspraken te delen met de opa en oma..
Ik hoop van harte dat,zodra ik op die instelling ben,ik het gevoel heb van dit is goed.. ik hoop het echt.Denk ook dat dat gaat helpen bij het aanvaarden dat M. daar naar toe gaat.
Ik vergeet ook altijd de helft van mijn vragen die ik vantevoren in mijn hoofd heb,dus na de dtip van schouderklopje ga ik maar eens wat vragen op papier zetten.
En wat lief om de belafspraken te delen met de opa en oma..
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
donderdag 3 juni 2010 om 08:19
Hier ook een ervaring van de andere kant.
Ook ik ben op mijn veertiende uit huis geplaatst.
Dit is op vrijwillige basis gebeurd mijn moeder is altijd voogd geweest.Ik weet dat mijn moeder het hier ontzettend moeilijk mee heeft gehad.En dat het heel veel tranen heeft gekost.Maar het is het allerbeste voor mij geweest.(Op dat moment zag ik dat natuurlijk totaal niet zo)En nu ik zelf moeder ben kan ik me pas echt voorstellen hoe ontzettend moeilijk zo'n beslissing is en die neem je niet zomaar.Maar uit alles blijkt dat je het doet uit moederliefde.En ik hoop dat je dochter dat later ook in zal zien.
Ik wens je ontzettend veel succes
Ook ik ben op mijn veertiende uit huis geplaatst.
Dit is op vrijwillige basis gebeurd mijn moeder is altijd voogd geweest.Ik weet dat mijn moeder het hier ontzettend moeilijk mee heeft gehad.En dat het heel veel tranen heeft gekost.Maar het is het allerbeste voor mij geweest.(Op dat moment zag ik dat natuurlijk totaal niet zo)En nu ik zelf moeder ben kan ik me pas echt voorstellen hoe ontzettend moeilijk zo'n beslissing is en die neem je niet zomaar.Maar uit alles blijkt dat je het doet uit moederliefde.En ik hoop dat je dochter dat later ook in zal zien.
Ik wens je ontzettend veel succes
donderdag 3 juni 2010 om 08:19
donderdag 3 juni 2010 om 08:19
Met A gaat het naar omstandigheden best goed.
Als we bekijken wat hij totaal onverwacht nog geleerd heeft het afgelopen jaar, dan weten we dat deze keus de juiste is geweest.
We hadden nooit meer durven hopen dat hij zich op bepaalde vlakken zou gaan ontwikkelen, en zie daar hele kleine muizenstapjes ( Maar oh zo groot voor ons ) voorwaarts.
Hij voelt zich goed in de groep en weet snel zijn plekje te vinden.
Hij is erg gebaat bij de (extreme) structuur en regelmaat die er heerst in een instelling. Veel meer dan de structuur die wij in huis hadden. ( Ook niet geheel onbelangrijk, wij kunnen thuis met de rest van het gezin weer "normaal" leven, want iedereen "leed" onder hem, zijn driftbuien bijv. maar ook onder zijn extreme behoefte aan structuur )
Het wegbrengen na een weekend is wel regelmatig heel zwaar, omdat hij dan erg verdrietig is dat wij weer weggaan ( Daar heb je zo'n ding wat hij geleerd heeft, zijn emoties tonen, sinds een half jaartje, hiervoor deed het hem vrij weinig als wij weer weggingen ), maar ook daar hebben we mee om leren gaan.
Als we bekijken wat hij totaal onverwacht nog geleerd heeft het afgelopen jaar, dan weten we dat deze keus de juiste is geweest.
We hadden nooit meer durven hopen dat hij zich op bepaalde vlakken zou gaan ontwikkelen, en zie daar hele kleine muizenstapjes ( Maar oh zo groot voor ons ) voorwaarts.
Hij voelt zich goed in de groep en weet snel zijn plekje te vinden.
Hij is erg gebaat bij de (extreme) structuur en regelmaat die er heerst in een instelling. Veel meer dan de structuur die wij in huis hadden. ( Ook niet geheel onbelangrijk, wij kunnen thuis met de rest van het gezin weer "normaal" leven, want iedereen "leed" onder hem, zijn driftbuien bijv. maar ook onder zijn extreme behoefte aan structuur )
Het wegbrengen na een weekend is wel regelmatig heel zwaar, omdat hij dan erg verdrietig is dat wij weer weggaan ( Daar heb je zo'n ding wat hij geleerd heeft, zijn emoties tonen, sinds een half jaartje, hiervoor deed het hem vrij weinig als wij weer weggingen ), maar ook daar hebben we mee om leren gaan.
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
donderdag 3 juni 2010 om 08:26
quote:lichtbron schreef op 03 juni 2010 @ 08:19:
Solomio,mag ik vragen waarom je zoon in een kinderkliniek zit?
Ik ga M. ontzettend hard missen,ondanks alle strijd en problematiek rondom haar,hebben we toch een zeer sterke band.
Mijn zoon heeft een vrij ernstige vorm van autisme en vraagt veel begeleiding. Die begeleiding heb ik altijd gewoon gegeven, uiteraard. Toen hij vorig jaar ook nog es 7 maanden niet naar school ging en ik hem echt 24/7 om mij heen had, werd het mij teveel. Samen met de hulpverleners hebben we toen gezocht naar een plek waar hij en naar school kon en hopelijk wat zelfstandigheid zou kunnen leren. En dat werd deze kliniek. Het schoolgebeuren gaat nu heel goed, maar zijn zelfstandigheid blijft een groot probleem.
Na de zomervakantie komt hij in principe weer thuis wonen, omdat hij dan naar de middelbare school moet en die mogelijkheid is er niet bij de kliniek. Maar we hebben nog steeds geen plek op een geschikte middelbare school, dus ik zie het nog niet zo heel positief in.
O, sjit, ik moet even mijn jongste naar school brengen, ben over een uurtje weer terug.
Solomio,mag ik vragen waarom je zoon in een kinderkliniek zit?
Ik ga M. ontzettend hard missen,ondanks alle strijd en problematiek rondom haar,hebben we toch een zeer sterke band.
Mijn zoon heeft een vrij ernstige vorm van autisme en vraagt veel begeleiding. Die begeleiding heb ik altijd gewoon gegeven, uiteraard. Toen hij vorig jaar ook nog es 7 maanden niet naar school ging en ik hem echt 24/7 om mij heen had, werd het mij teveel. Samen met de hulpverleners hebben we toen gezocht naar een plek waar hij en naar school kon en hopelijk wat zelfstandigheid zou kunnen leren. En dat werd deze kliniek. Het schoolgebeuren gaat nu heel goed, maar zijn zelfstandigheid blijft een groot probleem.
Na de zomervakantie komt hij in principe weer thuis wonen, omdat hij dan naar de middelbare school moet en die mogelijkheid is er niet bij de kliniek. Maar we hebben nog steeds geen plek op een geschikte middelbare school, dus ik zie het nog niet zo heel positief in.
O, sjit, ik moet even mijn jongste naar school brengen, ben over een uurtje weer terug.
Self-reflection: You were an idiot then, and you are still an idiot now.
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 3 juni 2010 om 08:29
Ja,tegen die weekenden zie ik wel op.dat ze dan weer terug moet..
Goh,goed zeg,dat hij veel vooruit is gegaan.zeker als je dat niet verwacht had.
Ik denk dat je het dan eerder kunt accepteren,of zie ik dat verkeerd,Boro?
En ik denk dat structuur,die daar heerst,voor mijn dochter haar ook gaat helpen om haar leventje op de rails te krijgen.
Goh,goed zeg,dat hij veel vooruit is gegaan.zeker als je dat niet verwacht had.
Ik denk dat je het dan eerder kunt accepteren,of zie ik dat verkeerd,Boro?
En ik denk dat structuur,die daar heerst,voor mijn dochter haar ook gaat helpen om haar leventje op de rails te krijgen.
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
donderdag 3 juni 2010 om 08:36
Ja, die kleine stapjes voorwaarts helpen ons heel veel bij de acceptatie.Omdat we het niet meer verwacht hadden, emotioneel was hij een peutertje, en nu is hij ook emotioneel wat ouder.
( Dreumes wellicht, geen emotie's benoemen, maar gelijk driftig, extreme stemmingswisselingen, verlatingsangst, maar over zodra wij uit het zicht waren. Geen besef van goed en kwaad. Op het laatste na heeft hij zich op de rest wat onwikkeld. )
en nu is hij ook emotioneel wat ouder.
Als we het heel moeilijk hebben, dan probeer ik terug te kijken naar wat we hadden en wat we nu hebben.
Of hoever hij was en hoever hij nu is gekomen. Elk stapje is zo'n grote winst. En die stapjes kunnen wij ondanks onze eindeloze liefde, inzet en geduld niet aan hem leren.
Zover ben ik inmiddels wel dat ik dat zie.
(Nu nog helemaal van het schuldgevoel afkomen Maar ook daar wordt aan gewerkt )
( Dreumes wellicht, geen emotie's benoemen, maar gelijk driftig, extreme stemmingswisselingen, verlatingsangst, maar over zodra wij uit het zicht waren. Geen besef van goed en kwaad. Op het laatste na heeft hij zich op de rest wat onwikkeld. )
en nu is hij ook emotioneel wat ouder.
Als we het heel moeilijk hebben, dan probeer ik terug te kijken naar wat we hadden en wat we nu hebben.
Of hoever hij was en hoever hij nu is gekomen. Elk stapje is zo'n grote winst. En die stapjes kunnen wij ondanks onze eindeloze liefde, inzet en geduld niet aan hem leren.
Zover ben ik inmiddels wel dat ik dat zie.
(Nu nog helemaal van het schuldgevoel afkomen Maar ook daar wordt aan gewerkt )
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
donderdag 3 juni 2010 om 09:01
Lichtbron, wat ben je een dappere moeder. Om te kunnen kiezen voor de beste plek voor je kind. Om haar alles te kunnen geven wat in je macht ligt!
Ik heb als juf redelijk veel te maken met uithuisgeplaatste kinderen en ik kan iedere keer weer volschieten als ik me realiseer dat ouders echt niet zomaar voor een uithuisplaatsing kiezen, maar dat doen uit liefde voor hun kind, hoe moeilijk ook.
Sterkte ermee, ik hoop dat het jullie goed gaat doen!
Ik heb als juf redelijk veel te maken met uithuisgeplaatste kinderen en ik kan iedere keer weer volschieten als ik me realiseer dat ouders echt niet zomaar voor een uithuisplaatsing kiezen, maar dat doen uit liefde voor hun kind, hoe moeilijk ook.
Sterkte ermee, ik hoop dat het jullie goed gaat doen!
donderdag 3 juni 2010 om 10:21
Lichtbron, ik weet niet of je nog meer kinderen hebt, maar hier dan een reactie van iemand die 'leed' onder een broer die hetzelfde gedrag had als jouw dochter.
Ik was zooo opgelucht toen mijn broer uit huis ging. Hij was veertien, had op z'n twaalfde besloten dat het middelbare schoolleven niks voor hem was, en ging dus niet. Van alles geprobeerd, maatschappelijk werk, gezinsbegeleiding, therapie, en steeds beloofde hij beterschap, en steeds gebeurde het niet. Het hele gezin draaide om hem.
Op z'n veertiende dus uit huis geplaatst, en dat was voor ons, maar ook voor hem het beste wat ons kon overkomen. Hij 'droogde' opeens op, kreeg verantwoordelijkheidsgevoel richting zijn toekomst (heeft helaas wel leren blowen en roken daar, maar soit, ten opzichte van de voordelen waren deze nadelen minimaal), en... hij was weer leuk! De eerste maand mocht hij niet thuiskomen (wat hij aan z'n laars lapte, hij is de eerste avond er vandoor gegaan, is zo'n 50 km lopend naar huis gekomen). Afschuwelijk was dat even, en heel egoistisch dacht ik toen 'daar gaan we weer'. Maar m'n ouders hebben hem een ontbijtje gegeven (hij zat voor de deur 's ochtends, was aardig uitgeput), en hebben hem in de auto gestopt en er weer naartoe gebracht. Ze hadden die nacht zo wie zo niet geslapen omdat ze natuurlijk door de instelling gebeld waren dat hij er vandoor was.
Maar daarna... hij heeft er een jaar gezeten, is daarna naar een 'speciale school' gegaan (weet niet meer precies wat het was, maar kwam neer op een soort ambachtsschool met veel aandacht voor sociale vaardigheden, daar ontbrak het bij hem nogal aan, hij wordt 'verdacht' van Asperger, maar wilde zich niet laten onderzoeken). Van daar uit kreeg hij verschillende stages om te onderzoeken wat hij leuk vond qua werk.
Eind goed al goed, hij kwam bij de IT-afdeling van een rijksbedrijf terecht, in eerste instantie als manusje van alles, maar door een goede begeleider werd opgemerkt dat hij dingen met computers toch wel erg snel oppikte, en hij werkt nu al weer jaren bij datzelfde bedrijf en inmiddels via interne opleidingen zit hij op MBO+ niveau!
Mijn ouders (vooral mijn moeder) hebben het vreselijk moeilijk gehad met de uit huis plaatsing, hij was op z'n veertiende nog zo'n jochie, maar ook zij vonden na een maand al dat het de beste beslissing was die er gemaakt kon worden op dat moment. Er was gedreigd met ontzetting uit de ouderlijke macht (omdat m'n broer ook steeds meer rottigheid ging uithalen, diefstal met name), of zelf de keuze maken van uit huis en onder toezicht. De sfeer in huis werd al heel snel weer gezellig, pas toen kwamen we er achter dat we allemaal op onze tenen liepen door de zorgen om hem.
Ik was zooo opgelucht toen mijn broer uit huis ging. Hij was veertien, had op z'n twaalfde besloten dat het middelbare schoolleven niks voor hem was, en ging dus niet. Van alles geprobeerd, maatschappelijk werk, gezinsbegeleiding, therapie, en steeds beloofde hij beterschap, en steeds gebeurde het niet. Het hele gezin draaide om hem.
Op z'n veertiende dus uit huis geplaatst, en dat was voor ons, maar ook voor hem het beste wat ons kon overkomen. Hij 'droogde' opeens op, kreeg verantwoordelijkheidsgevoel richting zijn toekomst (heeft helaas wel leren blowen en roken daar, maar soit, ten opzichte van de voordelen waren deze nadelen minimaal), en... hij was weer leuk! De eerste maand mocht hij niet thuiskomen (wat hij aan z'n laars lapte, hij is de eerste avond er vandoor gegaan, is zo'n 50 km lopend naar huis gekomen). Afschuwelijk was dat even, en heel egoistisch dacht ik toen 'daar gaan we weer'. Maar m'n ouders hebben hem een ontbijtje gegeven (hij zat voor de deur 's ochtends, was aardig uitgeput), en hebben hem in de auto gestopt en er weer naartoe gebracht. Ze hadden die nacht zo wie zo niet geslapen omdat ze natuurlijk door de instelling gebeld waren dat hij er vandoor was.
Maar daarna... hij heeft er een jaar gezeten, is daarna naar een 'speciale school' gegaan (weet niet meer precies wat het was, maar kwam neer op een soort ambachtsschool met veel aandacht voor sociale vaardigheden, daar ontbrak het bij hem nogal aan, hij wordt 'verdacht' van Asperger, maar wilde zich niet laten onderzoeken). Van daar uit kreeg hij verschillende stages om te onderzoeken wat hij leuk vond qua werk.
Eind goed al goed, hij kwam bij de IT-afdeling van een rijksbedrijf terecht, in eerste instantie als manusje van alles, maar door een goede begeleider werd opgemerkt dat hij dingen met computers toch wel erg snel oppikte, en hij werkt nu al weer jaren bij datzelfde bedrijf en inmiddels via interne opleidingen zit hij op MBO+ niveau!
Mijn ouders (vooral mijn moeder) hebben het vreselijk moeilijk gehad met de uit huis plaatsing, hij was op z'n veertiende nog zo'n jochie, maar ook zij vonden na een maand al dat het de beste beslissing was die er gemaakt kon worden op dat moment. Er was gedreigd met ontzetting uit de ouderlijke macht (omdat m'n broer ook steeds meer rottigheid ging uithalen, diefstal met name), of zelf de keuze maken van uit huis en onder toezicht. De sfeer in huis werd al heel snel weer gezellig, pas toen kwamen we er achter dat we allemaal op onze tenen liepen door de zorgen om hem.
Om een kort verhaal lang te maken...
donderdag 3 juni 2010 om 12:31
O,ik Zit met kippenvel en tranen in mijn ogen dit te lezen.
Wil eigenlijk meteen op iedereen reageren,maar ik moet over tien minuten weer gaan werken..
En wat zijn jullie lief.. maar dat wist ik eigenlijk al.. terug voor iedereen.
Wil eigenlijk meteen op iedereen reageren,maar ik moet over tien minuten weer gaan werken..
En wat zijn jullie lief.. maar dat wist ik eigenlijk al.. terug voor iedereen.
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
donderdag 3 juni 2010 om 22:11
Boro,eerst wil ik even zeggen dat ik jou zo'n lieve stiefmoeder vind..
Die inzet van jou.Fijn om een positief verhaal van een stiefmoeder te lezen.
Je hoort het zo vaak anders hé?!
Dat schuldgevoel is verschrikkelijk,ik weet er alles van.en dan kan iedereen zeggen dat dat niet nodig is,maar dat is het juist,je voelt je schuldig omdat jij je kind niet kunt helpen. En een vreemde wel. Zo voelt het voor mij,tenminste..Dus daar zit voor mij ook nog wel iets om aan te werken.
Fussie,voor mijn gevoel -en ook elke hulpverlener rondom ons- kunnen we niet anders,al doet het zóóó ongelooflijk veel pijn.
Ik hoop echt dat ze daar het kwartje laat vallen dat ze op deze manier er niet gaat komen en dat ze zich toch over zal moeten geven aan de hulp die haar daar geboden gaat worden.
En een uit huisplaatsing is echt wel het laatste wat je wil,maar we hebben al zoveel wegen bewandeld en die hebben nergens toegeleid,op het moment sûpreme (naar school gaan,dus)
gooit ze de kont tegen de krib..
Die inzet van jou.Fijn om een positief verhaal van een stiefmoeder te lezen.
Je hoort het zo vaak anders hé?!
Dat schuldgevoel is verschrikkelijk,ik weet er alles van.en dan kan iedereen zeggen dat dat niet nodig is,maar dat is het juist,je voelt je schuldig omdat jij je kind niet kunt helpen. En een vreemde wel. Zo voelt het voor mij,tenminste..Dus daar zit voor mij ook nog wel iets om aan te werken.
Fussie,voor mijn gevoel -en ook elke hulpverlener rondom ons- kunnen we niet anders,al doet het zóóó ongelooflijk veel pijn.
Ik hoop echt dat ze daar het kwartje laat vallen dat ze op deze manier er niet gaat komen en dat ze zich toch over zal moeten geven aan de hulp die haar daar geboden gaat worden.
En een uit huisplaatsing is echt wel het laatste wat je wil,maar we hebben al zoveel wegen bewandeld en die hebben nergens toegeleid,op het moment sûpreme (naar school gaan,dus)
gooit ze de kont tegen de krib..
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
donderdag 3 juni 2010 om 22:15
Weatherwax,Ik denk dat het voor mijn zoon D. ook heel veel rust gaat geven als M. in de instelling zit.zit.Hij voelt de spanning ook. En wordt dan kwaad op zijn zus.
Ik krijg wel hoop door deze -meeste- positieve verhalen.
Ik kan me ook goed voorstellen dat je dacht van "daar gaan we weer".. volgens mij is dat ook een normale reactie.Het gezin wordt zo geregeerd door dat ene kind,iedereen loopt op eieren. En dat zal bij jullie niet anders zijn geweest.
Ik krijg wel hoop door deze -meeste- positieve verhalen.
Ik kan me ook goed voorstellen dat je dacht van "daar gaan we weer".. volgens mij is dat ook een normale reactie.Het gezin wordt zo geregeerd door dat ene kind,iedereen loopt op eieren. En dat zal bij jullie niet anders zijn geweest.
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
donderdag 3 juni 2010 om 22:17
quote:schouderklopje schreef op 03 juni 2010 @ 10:29:
Mooie ervaringsverhalen hier
Ik lees vooral terug dat het met de uit huis geplaatste kinderen uiteindelijk beter gaat en dat is waar je het voor hoopt te doen Lichtbron. Hoe moeilijk ook.
J,daar was ik opgelucht over,schouderklopje. Dat het uiteindelijk beter gaat,nu nog met M.
En daar doe ik het voor.
Mooie ervaringsverhalen hier
Ik lees vooral terug dat het met de uit huis geplaatste kinderen uiteindelijk beter gaat en dat is waar je het voor hoopt te doen Lichtbron. Hoe moeilijk ook.
J,daar was ik opgelucht over,schouderklopje. Dat het uiteindelijk beter gaat,nu nog met M.
En daar doe ik het voor.
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
donderdag 3 juni 2010 om 22:32
Geen ervaring, maar ik vind het heel wijs van je om je dochter de kans te geven om wel weer een 'normaal' leven te leiden. Ik hoop dat dat er met de structuur en de daar aangeboden therapie ook in zit en dat jullie later net zo opgelucht zullen zijn als een aantal posters hier.
Wat Lika zegt over de gezinsvoogd vind ik wel een hele goede: als alleenstaande moeder is het domweg fijn om je zorgen over je kind te kunnen delen met een ander. Iemand die je niet alleen maar aanhoort, maar ook samen met jou zoekt naar de beste weg voor je dochter.
Met een gezinsvoogd behoud je de ouderlijke macht volledig. Maar ja, zo'n gezinsvoogd kan natuurlijk wel heel wat invloed hebben als je beslissingen neemt waar zij/haar team zich niet in kan vinden. Verder ook hier geen ervaring mee, dat is de theorie die ik opgelepeld kreeg.
Wat Lika zegt over de gezinsvoogd vind ik wel een hele goede: als alleenstaande moeder is het domweg fijn om je zorgen over je kind te kunnen delen met een ander. Iemand die je niet alleen maar aanhoort, maar ook samen met jou zoekt naar de beste weg voor je dochter.
Met een gezinsvoogd behoud je de ouderlijke macht volledig. Maar ja, zo'n gezinsvoogd kan natuurlijk wel heel wat invloed hebben als je beslissingen neemt waar zij/haar team zich niet in kan vinden. Verder ook hier geen ervaring mee, dat is de theorie die ik opgelepeld kreeg.
donderdag 3 juni 2010 om 23:16
quote:Zwieber schreef op 03 juni 2010 @ 09:21:
Jeejum, Lichtbron, wat kut dat het zover heeft moeten komen. Heel veel sterkte de komende periode!
dank je wel..
Het word nog een hele zware tijd.Maar eens zal er licht zijn aan het eind van de tunnel.hoop ik.
Jeejum, Lichtbron, wat kut dat het zover heeft moeten komen. Heel veel sterkte de komende periode!
dank je wel..
Het word nog een hele zware tijd.Maar eens zal er licht zijn aan het eind van de tunnel.hoop ik.
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
donderdag 3 juni 2010 om 23:20
quote:mamzelle schreef op 03 juni 2010 @ 22:32:
Geen ervaring, maar ik vind het heel wijs van je om je dochter de kans te geven om wel weer een 'normaal' leven te leiden. Ik hoop dat dat er met de structuur en de daar aangeboden therapie ook in zit en dat jullie later net zo opgelucht zullen zijn als een aantal posters hier.
Wat Lika zegt over de gezinsvoogd vind ik wel een hele goede: als alleenstaande moeder is het domweg fijn om je zorgen over je kind te kunnen delen met een ander. Iemand die je niet alleen maar aanhoort, maar ook samen met jou zoekt naar de beste weg voor je dochter.
Met een gezinsvoogd behoud je de ouderlijke macht volledig. Maar ja, zo'n gezinsvoogd kan natuurlijk wel heel wat invloed hebben als je beslissingen neemt waar zij/haar team zich niet in kan vinden. Verder ook hier geen ervaring mee, dat is de theorie die ik opgelepeld kreeg.ja,die gezinsvoogd.. Ik hoop dat het iemand is met gevoel in haar donder,en zelf kinderen heeft. Niet iemand waar je het gevoel bij krijgt dat je maar moet doen wat je wil en aan jouw wensen enzo voor bij gaat..
Geen ervaring, maar ik vind het heel wijs van je om je dochter de kans te geven om wel weer een 'normaal' leven te leiden. Ik hoop dat dat er met de structuur en de daar aangeboden therapie ook in zit en dat jullie later net zo opgelucht zullen zijn als een aantal posters hier.
Wat Lika zegt over de gezinsvoogd vind ik wel een hele goede: als alleenstaande moeder is het domweg fijn om je zorgen over je kind te kunnen delen met een ander. Iemand die je niet alleen maar aanhoort, maar ook samen met jou zoekt naar de beste weg voor je dochter.
Met een gezinsvoogd behoud je de ouderlijke macht volledig. Maar ja, zo'n gezinsvoogd kan natuurlijk wel heel wat invloed hebben als je beslissingen neemt waar zij/haar team zich niet in kan vinden. Verder ook hier geen ervaring mee, dat is de theorie die ik opgelepeld kreeg.ja,die gezinsvoogd.. Ik hoop dat het iemand is met gevoel in haar donder,en zelf kinderen heeft. Niet iemand waar je het gevoel bij krijgt dat je maar moet doen wat je wil en aan jouw wensen enzo voor bij gaat..
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
