Kinderen
alle pijlers
Wanneer kinderen?
zondag 6 juni 2010 om 18:27
ik ben nu 21 en al 7jaar met mijn vriend. binnekort ga ik aan een opleiding beginnen en mijn vriend heeft een eigen zaak (sinds november pas). hij is 24 en wil nu al graag kindjes. maar ik vind mezelf nog te jong. mijn vriendin van 21 heeft pas een kindje gekregen en toch ziet het er allemaal heel leuk uit! waarom wachten dan?! nou nu omdat ik eerst mijn opleiding af wil maken en toch nog ff iets ouder wil zijn. en wil verhuizen.. woon in een flat! toch lijkt het me leuk om jong moeder te worden!
zondag 6 juni 2010 om 18:55
mijn moeder was alleen met 2 kinderen,had schulden vanwege mn vader die niet naar ons omkeek en aan de drugs zat, zij had een uitkering en maakte huisjes schoon om rond te kunnen komen , had geen geld voor een creche dus ging ik met haar mee.
we hadden een heel klein huisje.
maar ik heb nooit wat gemerkt, ik heb een hele liefdevolle moeder gehad en een hele leuke jeugd vol fijne dingen, en heb daar zeker niet onder geleden.
had een fijne school, een fijn klein kamertje, leuke kleren en er was altijd eten op de tafel...en een moeder die heel veel van mij hield...wat wil je als kind nog meer.
het is onzin dat je kinderen er de dupe van zijn omdat de omstandigheden niet ideaal zijn.
er worden kinderen geboren in rieten hutjes, waarom zou jij het dan niet kunnen?
het is maar net hoe je met de situatie omgaat, een groot huis willen, de perfecte baan en het juiste ""gevoel"wat dat dan ook mag zijn is een luxe probleem naar mijn idee.
en ik vind het veel belangrijker dat er hamonie bestaat in het gezin.
dat het een fijne warme en veilige plek is om te zijn vol met liefde en gezelligheid....dat hebben kideren nodig.....
daar krijg je gebalanceerde kinderen van met goeie normen en waarden met een sterke band mt hun ouders.
en niet van veel geld een groot huis en veel spullen en gemak...dat is mooi meegenomen...maar zeker niet belangrijk in mijn ogen.
zo heeft ieder zn prioriteiten
we hadden een heel klein huisje.
maar ik heb nooit wat gemerkt, ik heb een hele liefdevolle moeder gehad en een hele leuke jeugd vol fijne dingen, en heb daar zeker niet onder geleden.
had een fijne school, een fijn klein kamertje, leuke kleren en er was altijd eten op de tafel...en een moeder die heel veel van mij hield...wat wil je als kind nog meer.
het is onzin dat je kinderen er de dupe van zijn omdat de omstandigheden niet ideaal zijn.
er worden kinderen geboren in rieten hutjes, waarom zou jij het dan niet kunnen?
het is maar net hoe je met de situatie omgaat, een groot huis willen, de perfecte baan en het juiste ""gevoel"wat dat dan ook mag zijn is een luxe probleem naar mijn idee.
en ik vind het veel belangrijker dat er hamonie bestaat in het gezin.
dat het een fijne warme en veilige plek is om te zijn vol met liefde en gezelligheid....dat hebben kideren nodig.....
daar krijg je gebalanceerde kinderen van met goeie normen en waarden met een sterke band mt hun ouders.
en niet van veel geld een groot huis en veel spullen en gemak...dat is mooi meegenomen...maar zeker niet belangrijk in mijn ogen.
zo heeft ieder zn prioriteiten
zondag 6 juni 2010 om 20:14
Ik sluit me eigenlijk helemaal aan bij Lil_star.
En ik denk ook dat het heel belangrijk is dat je je als volwassene in balans voelt. Voor mij geldt dat juist tussen mijn 20e en 30e er gewoon heel veel is gebeurd. Relaties, opleiding, werk, huis kopen, uit elkaar gaan etc. etc. Ik ben blij dat ik toen nog geen kinderen had.
En ik wist dat ik kinderen wilde toen ik mijn huidige vriend leerde kennen. Nu bijna 6 jaar geleden. Duurde nog 4 jaar eer die kleintjes er waren. Maar prima zo.
En ik denk ook dat het heel belangrijk is dat je je als volwassene in balans voelt. Voor mij geldt dat juist tussen mijn 20e en 30e er gewoon heel veel is gebeurd. Relaties, opleiding, werk, huis kopen, uit elkaar gaan etc. etc. Ik ben blij dat ik toen nog geen kinderen had.
En ik wist dat ik kinderen wilde toen ik mijn huidige vriend leerde kennen. Nu bijna 6 jaar geleden. Duurde nog 4 jaar eer die kleintjes er waren. Maar prima zo.
zondag 6 juni 2010 om 20:37
Ik ben inmiddels 8 jaar samen met mijn vriend en sinds een paar maanden getrouwd. Ben 26 en zwanger van de eerste.
Mijn man wilde eerder kinderen, maar ik heb met mezelf afgesproken dat ik eerst mijn opleiding wilde afmaken en wilde werken. Nu ik een vast contract had en een drukke periode had afgesloten op mijn werk, toen gingen we ervoor. We wilden eigenlijk ook eerst een ander huis, maar ons huis staat nu nog te koop. We wonen in een appartement midden in de stad, ach ja we zien het wel.
Een perfecte timing bestaat niet, maar ik had wel even tijd nodig om ernaar toe te groeien.
Succes!
Mijn man wilde eerder kinderen, maar ik heb met mezelf afgesproken dat ik eerst mijn opleiding wilde afmaken en wilde werken. Nu ik een vast contract had en een drukke periode had afgesloten op mijn werk, toen gingen we ervoor. We wilden eigenlijk ook eerst een ander huis, maar ons huis staat nu nog te koop. We wonen in een appartement midden in de stad, ach ja we zien het wel.
Een perfecte timing bestaat niet, maar ik had wel even tijd nodig om ernaar toe te groeien.
Succes!
zondag 6 juni 2010 om 21:25
quote:Vicky schreef op 06 juni 2010 @ 20:14:
Ik sluit me eigenlijk helemaal aan bij Lil_star.
En ik denk ook dat het heel belangrijk is dat je je als volwassene in balans voelt. Voor mij geldt dat juist tussen mijn 20e en 30e er gewoon heel veel is gebeurd. Relaties, opleiding, werk, huis kopen, uit elkaar gaan etc. etc. Ik ben blij dat ik toen nog geen kinderen had.
En ik wist dat ik kinderen wilde toen ik mijn huidige vriend leerde kennen. Nu bijna 6 jaar geleden. Duurde nog 4 jaar eer die kleintjes er waren. Maar prima zo.
maar dan wacht je er mee door een andere reden, dan wil jij emotioneel en mentaal meer voorbereid zijn en meer ruimte willen hebben voor de opvoeding van je kinderen...omdat die nou eenmaal veel energie en tijd kosten....dat betekend ook dat je veel dingen moet willen en kunnen laten.
en als je beseft dat je leven nog te hectisch is en je emotioneel er nog niet helemaal klaar voor bent dan heb je de simpele keus om eerst aan je eigen leven te werken.
en dat is het hem juist....ben je bereid om alles op te geven voor je kids? en sommige dingen te laten? of uit te stellen...of genoegen nemen met minder( denk aan super carriere, luxe spullen, droomhuis)
en een groot deel van je tijd besteden aan je kids en niet aan je eigen leven( want zij worden jou leven grotendeels) dan zeg ik waar wacht je nog op
maar als je twijfelt om die dingen zou ik maar even wachten totdat je die dingen wel hebt bereikt( als jij daar gelukkiger van word) of wanneer je dat gevoel minder hebt of bereid bent compromis daar in te stellen
Ik sluit me eigenlijk helemaal aan bij Lil_star.
En ik denk ook dat het heel belangrijk is dat je je als volwassene in balans voelt. Voor mij geldt dat juist tussen mijn 20e en 30e er gewoon heel veel is gebeurd. Relaties, opleiding, werk, huis kopen, uit elkaar gaan etc. etc. Ik ben blij dat ik toen nog geen kinderen had.
En ik wist dat ik kinderen wilde toen ik mijn huidige vriend leerde kennen. Nu bijna 6 jaar geleden. Duurde nog 4 jaar eer die kleintjes er waren. Maar prima zo.
maar dan wacht je er mee door een andere reden, dan wil jij emotioneel en mentaal meer voorbereid zijn en meer ruimte willen hebben voor de opvoeding van je kinderen...omdat die nou eenmaal veel energie en tijd kosten....dat betekend ook dat je veel dingen moet willen en kunnen laten.
en als je beseft dat je leven nog te hectisch is en je emotioneel er nog niet helemaal klaar voor bent dan heb je de simpele keus om eerst aan je eigen leven te werken.
en dat is het hem juist....ben je bereid om alles op te geven voor je kids? en sommige dingen te laten? of uit te stellen...of genoegen nemen met minder( denk aan super carriere, luxe spullen, droomhuis)
en een groot deel van je tijd besteden aan je kids en niet aan je eigen leven( want zij worden jou leven grotendeels) dan zeg ik waar wacht je nog op
maar als je twijfelt om die dingen zou ik maar even wachten totdat je die dingen wel hebt bereikt( als jij daar gelukkiger van word) of wanneer je dat gevoel minder hebt of bereid bent compromis daar in te stellen
maandag 7 juni 2010 om 12:19
quote:lil_star schreef op 06 juni 2010 @ 18:55:
mijn moeder was alleen met 2 kinderen,had schulden vanwege mn vader die niet naar ons omkeek en aan de drugs zat, zij had een uitkering en maakte huisjes schoon om rond te kunnen komen , had geen geld voor een creche dus ging ik met haar mee.
we hadden een heel klein huisje.
maar ik heb nooit wat gemerkt, ik heb een hele liefdevolle moeder gehad en een hele leuke jeugd vol fijne dingen, en heb daar zeker niet onder geleden.
had een fijne school, een fijn klein kamertje, leuke kleren en er was altijd eten op de tafel...en een moeder die heel veel van mij hield...wat wil je als kind nog meer.
het is onzin dat je kinderen er de dupe van zijn omdat de omstandigheden niet ideaal zijn.
er worden kinderen geboren in rieten hutjes, waarom zou jij het dan niet kunnen?
het is maar net hoe je met de situatie omgaat, een groot huis willen, de perfecte baan en het juiste ""gevoel"wat dat dan ook mag zijn is een luxe probleem naar mijn idee.
en ik vind het veel belangrijker dat er hamonie bestaat in het gezin.
dat het een fijne warme en veilige plek is om te zijn vol met liefde en gezelligheid....dat hebben kideren nodig.....
daar krijg je gebalanceerde kinderen van met goeie normen en waarden met een sterke band mt hun ouders.
en niet van veel geld een groot huis en veel spullen en gemak...dat is mooi meegenomen...maar zeker niet belangrijk in mijn ogen.
zo heeft ieder zn prioriteiten
Jij hebt het fijn gehad en het heeft jou aan niets ontbroken. MAar je moeder zal het heel moeilijk hebben gehad in die tijd, ze stond overal alleen voor met hele beperkte middelen. Dit moet ook stress hebben bezorgd, omdat ze bang was dat ze jou daarmee te kort zou doen, je niet kon geven wat je zo nodig had. Het is dus nog altijd niet ideaal.
En verder is het niet zo dat alle mensen hetzelfde zijn. Niet alle mensen willen kinderen. Niet alle mensen houden evenveel van hun kinderen. En niet alle mensen zijn er onvoorwaardelijk voor hun kinderen (ook al zou dit wel zo moeten zijn).
Er zijn genoeg kinderen die moeten lijden onder verwaarlozing en zelfs mishandeling.
Het is dus niet onzin dat kinderen niet de dupe kunnen worden vanwege gebrek aan ideale omstandigheden.
Je kunt aan kinderen beginnen op rationele gronden en eventjes geen gehoor geven aan je hormonen (hormonen houden nergens rekening mee).
Wat is er dus mis mee als je kunt wachten op optimale omstandigheden?
mijn moeder was alleen met 2 kinderen,had schulden vanwege mn vader die niet naar ons omkeek en aan de drugs zat, zij had een uitkering en maakte huisjes schoon om rond te kunnen komen , had geen geld voor een creche dus ging ik met haar mee.
we hadden een heel klein huisje.
maar ik heb nooit wat gemerkt, ik heb een hele liefdevolle moeder gehad en een hele leuke jeugd vol fijne dingen, en heb daar zeker niet onder geleden.
had een fijne school, een fijn klein kamertje, leuke kleren en er was altijd eten op de tafel...en een moeder die heel veel van mij hield...wat wil je als kind nog meer.
het is onzin dat je kinderen er de dupe van zijn omdat de omstandigheden niet ideaal zijn.
er worden kinderen geboren in rieten hutjes, waarom zou jij het dan niet kunnen?
het is maar net hoe je met de situatie omgaat, een groot huis willen, de perfecte baan en het juiste ""gevoel"wat dat dan ook mag zijn is een luxe probleem naar mijn idee.
en ik vind het veel belangrijker dat er hamonie bestaat in het gezin.
dat het een fijne warme en veilige plek is om te zijn vol met liefde en gezelligheid....dat hebben kideren nodig.....
daar krijg je gebalanceerde kinderen van met goeie normen en waarden met een sterke band mt hun ouders.
en niet van veel geld een groot huis en veel spullen en gemak...dat is mooi meegenomen...maar zeker niet belangrijk in mijn ogen.
zo heeft ieder zn prioriteiten
Jij hebt het fijn gehad en het heeft jou aan niets ontbroken. MAar je moeder zal het heel moeilijk hebben gehad in die tijd, ze stond overal alleen voor met hele beperkte middelen. Dit moet ook stress hebben bezorgd, omdat ze bang was dat ze jou daarmee te kort zou doen, je niet kon geven wat je zo nodig had. Het is dus nog altijd niet ideaal.
En verder is het niet zo dat alle mensen hetzelfde zijn. Niet alle mensen willen kinderen. Niet alle mensen houden evenveel van hun kinderen. En niet alle mensen zijn er onvoorwaardelijk voor hun kinderen (ook al zou dit wel zo moeten zijn).
Er zijn genoeg kinderen die moeten lijden onder verwaarlozing en zelfs mishandeling.
Het is dus niet onzin dat kinderen niet de dupe kunnen worden vanwege gebrek aan ideale omstandigheden.
Je kunt aan kinderen beginnen op rationele gronden en eventjes geen gehoor geven aan je hormonen (hormonen houden nergens rekening mee).
Wat is er dus mis mee als je kunt wachten op optimale omstandigheden?
maandag 7 juni 2010 om 12:22
quote:Vicky schreef op 06 juni 2010 @ 20:14:
Ik sluit me eigenlijk helemaal aan bij Lil_star.
En ik denk ook dat het heel belangrijk is dat je je als volwassene in balans voelt. Voor mij geldt dat juist tussen mijn 20e en 30e er gewoon heel veel is gebeurd. Relaties, opleiding, werk, huis kopen, uit elkaar gaan etc. etc. Ik ben blij dat ik toen nog geen kinderen had.
En ik wist dat ik kinderen wilde toen ik mijn huidige vriend leerde kennen. Nu bijna 6 jaar geleden. Duurde nog 4 jaar eer die kleintjes er waren. Maar prima zo.
Zou de moeder van Lil Star zich in balans hebben gevoeld in die tijd?
En verder zeg je zelf dat het belangrijk is om je in balans te voelen. Dat klopt. Maar dit gevoel is onderhevig aan omstandigheden. En dat geef je zelf ook aan.
Aan de reactie van Lil Star zie ik dat zij ook begrijpt wat ik bedoel.
Ik sluit me eigenlijk helemaal aan bij Lil_star.
En ik denk ook dat het heel belangrijk is dat je je als volwassene in balans voelt. Voor mij geldt dat juist tussen mijn 20e en 30e er gewoon heel veel is gebeurd. Relaties, opleiding, werk, huis kopen, uit elkaar gaan etc. etc. Ik ben blij dat ik toen nog geen kinderen had.
En ik wist dat ik kinderen wilde toen ik mijn huidige vriend leerde kennen. Nu bijna 6 jaar geleden. Duurde nog 4 jaar eer die kleintjes er waren. Maar prima zo.
Zou de moeder van Lil Star zich in balans hebben gevoeld in die tijd?
En verder zeg je zelf dat het belangrijk is om je in balans te voelen. Dat klopt. Maar dit gevoel is onderhevig aan omstandigheden. En dat geef je zelf ook aan.
Aan de reactie van Lil Star zie ik dat zij ook begrijpt wat ik bedoel.
dinsdag 8 juni 2010 om 17:43
quote:Neele01 schreef op 06 juni 2010 @ 15:53:
Als je 34 bent kan je toch best nog een paar jaar wachten ? Als je tenminste niet een groot gezin wilt.
Kan wel, maar de kans dat je snel zwanger wordt, wordt wel flink kleiner en ook de risico's nemen flink toe.
Ik dacht ook altijd, oh, ik ben nog jong en kan in principe wel zwanger worden tot ergens achterin de 30 ofzo, dus nog tijd zat. Nu ik me er wat meer in verdiept heb, blijkt het toch niet altijd zo simpel te zijn. Na je 30e nemen de risico's flink toe en ook de kans dat je zwanger wordt is vele malen kleiner dan wanneer je jonger bent. Wanneer je dus op je 36e pas besluit dat je kinderen wilt en het lukt niet gelijk, heb je ook een grote kans dat het misschien helemaal niet meer lukt...
En natuurlijk worden er ook wel mensen van 38 gewoon zwanger, maar de een is de ander niet. Ik zou er altijd rekening mee houden in je 'planning' dat het misschien niet zo snel lukt als je zelf wilt. Als je besluit dat je kinderen wilt, ben je nog niet gelijk de maand erop ook zwanger...
Als je 34 bent kan je toch best nog een paar jaar wachten ? Als je tenminste niet een groot gezin wilt.
Kan wel, maar de kans dat je snel zwanger wordt, wordt wel flink kleiner en ook de risico's nemen flink toe.
Ik dacht ook altijd, oh, ik ben nog jong en kan in principe wel zwanger worden tot ergens achterin de 30 ofzo, dus nog tijd zat. Nu ik me er wat meer in verdiept heb, blijkt het toch niet altijd zo simpel te zijn. Na je 30e nemen de risico's flink toe en ook de kans dat je zwanger wordt is vele malen kleiner dan wanneer je jonger bent. Wanneer je dus op je 36e pas besluit dat je kinderen wilt en het lukt niet gelijk, heb je ook een grote kans dat het misschien helemaal niet meer lukt...
En natuurlijk worden er ook wel mensen van 38 gewoon zwanger, maar de een is de ander niet. Ik zou er altijd rekening mee houden in je 'planning' dat het misschien niet zo snel lukt als je zelf wilt. Als je besluit dat je kinderen wilt, ben je nog niet gelijk de maand erop ook zwanger...
dinsdag 8 juni 2010 om 18:22
Ik ben nu 22 en heb altijd gezegd dat ik pas kinderen wil als ik een jaar of 28/29 ben. Mijn moeder was ook zo oud toen ze mij kreeg (ik ben de oudste) en dat lijkt mij ook prima. Eens in de twee weken werk ik met jonge moeders (van 18 tot 23) en hoe vaker ik ze zie, hoe zekerder ik weet dat ik echt nog laaang wil wachten met kinderen. Als de twee uurtjes erop zitten pakken zij hun boeltje weer bij elkaar om met hummeltje richting huis te gaan en daar verder voor hummeltje te zorgen. Ik stap in de auto en duik lekker t terras op met een wijntje. Nee, dat soort dingen zijn me echt nog veel te veel waard. Leuk hoor zo'n kleintje, maar over 7 jaar is dat ook nog leuk. En vriend denkt er net zo over.
dinsdag 8 juni 2010 om 20:42
quote:DTJ schreef op 08 juni 2010 @ 17:43:
[...]
Kan wel, maar de kans dat je snel zwanger wordt, wordt wel flink kleiner en ook de risico's nemen flink toe.
Ik dacht ook altijd, oh, ik ben nog jong en kan in principe wel zwanger worden tot ergens achterin de 30 ofzo, dus nog tijd zat. Nu ik me er wat meer in verdiept heb, blijkt het toch niet altijd zo simpel te zijn. Na je 30e nemen de risico's flink toe en ook de kans dat je zwanger wordt is vele malen kleiner dan wanneer je jonger bent. Wanneer je dus op je 36e pas besluit dat je kinderen wilt en het lukt niet gelijk, heb je ook een grote kans dat het misschien helemaal niet meer lukt...
En natuurlijk worden er ook wel mensen van 38 gewoon zwanger, maar de een is de ander niet. Ik zou er altijd rekening mee houden in je 'planning' dat het misschien niet zo snel lukt als je zelf wilt. Als je besluit dat je kinderen wilt, ben je nog niet gelijk de maand erop ook zwanger...En dat is dus precies waarom ik het tegenwoordig écht oprecht geen leuk thema meer vind...
[...]
Kan wel, maar de kans dat je snel zwanger wordt, wordt wel flink kleiner en ook de risico's nemen flink toe.
Ik dacht ook altijd, oh, ik ben nog jong en kan in principe wel zwanger worden tot ergens achterin de 30 ofzo, dus nog tijd zat. Nu ik me er wat meer in verdiept heb, blijkt het toch niet altijd zo simpel te zijn. Na je 30e nemen de risico's flink toe en ook de kans dat je zwanger wordt is vele malen kleiner dan wanneer je jonger bent. Wanneer je dus op je 36e pas besluit dat je kinderen wilt en het lukt niet gelijk, heb je ook een grote kans dat het misschien helemaal niet meer lukt...
En natuurlijk worden er ook wel mensen van 38 gewoon zwanger, maar de een is de ander niet. Ik zou er altijd rekening mee houden in je 'planning' dat het misschien niet zo snel lukt als je zelf wilt. Als je besluit dat je kinderen wilt, ben je nog niet gelijk de maand erop ook zwanger...En dat is dus precies waarom ik het tegenwoordig écht oprecht geen leuk thema meer vind...
dinsdag 8 juni 2010 om 21:16
quote:iones schreef op 07 juni 2010 @ 12:22:
[...]
Zou de moeder van Lil Star zich in balans hebben gevoeld in die tijd?
En verder zeg je zelf dat het belangrijk is om je in balans te voelen. Dat klopt. Maar dit gevoel is onderhevig aan omstandigheden. En dat geef je zelf ook aan.
Aan de reactie van Lil Star zie ik dat zij ook begrijpt wat ik bedoel.Ik vind dat de moeder van Lil_star gewoon enorm toegewijd was, en dat is wat ik kinderen toewens. Het zou heel goed kunnen dat dit ten koste is gegaan van haarzelf, en het kan ook zo zijn dat de moeder van Lil_star zich geen zorgen heeft gemaakt om allerlei omstandigheden waar ik me dus wel druk over heb gemaakt, of waar ik achteraf van denk 'pff blij dat ik nog geen kinderen had toen'. Het is meer een eerbetoon aan de moeder van Lil_star dan dat ik zeg dat iedereen het zo moet doen hoor.
[...]
Zou de moeder van Lil Star zich in balans hebben gevoeld in die tijd?
En verder zeg je zelf dat het belangrijk is om je in balans te voelen. Dat klopt. Maar dit gevoel is onderhevig aan omstandigheden. En dat geef je zelf ook aan.
Aan de reactie van Lil Star zie ik dat zij ook begrijpt wat ik bedoel.Ik vind dat de moeder van Lil_star gewoon enorm toegewijd was, en dat is wat ik kinderen toewens. Het zou heel goed kunnen dat dit ten koste is gegaan van haarzelf, en het kan ook zo zijn dat de moeder van Lil_star zich geen zorgen heeft gemaakt om allerlei omstandigheden waar ik me dus wel druk over heb gemaakt, of waar ik achteraf van denk 'pff blij dat ik nog geen kinderen had toen'. Het is meer een eerbetoon aan de moeder van Lil_star dan dat ik zeg dat iedereen het zo moet doen hoor.
dinsdag 8 juni 2010 om 21:46
quote:Waldorf114 schreef op 08 juni 2010 @ 18:22:
Ik ben nu 22 en heb altijd gezegd dat ik pas kinderen wil als ik een jaar of 28/29 ben. Mijn moeder was ook zo oud toen ze mij kreeg (ik ben de oudste) en dat lijkt mij ook prima. Eens in de twee weken werk ik met jonge moeders (van 18 tot 23) en hoe vaker ik ze zie, hoe zekerder ik weet dat ik echt nog laaang wil wachten met kinderen. Als de twee uurtjes erop zitten pakken zij hun boeltje weer bij elkaar om met hummeltje richting huis te gaan en daar verder voor hummeltje te zorgen. Ik stap in de auto en duik lekker t terras op met een wijntje. Nee, dat soort dingen zijn me echt nog veel te veel waard. Leuk hoor zo'n kleintje, maar over 7 jaar is dat ook nog leuk. En vriend denkt er net zo over.
Ook dat is natuurlijk afhankelijk van je eigen instelling, je kindje etc. Ik ben zelf 22, heb een zoontje van 7 weken maar heb toch al heerlijk in de zon op een terrasje gezeten (met mijn kleintje in de wagen naast me)!
Wanneer ik er klaar voor was? Op mijn 21e dus. 7 jaar relatie, vriend was 25, nu 26. Samen een huis gekocht, allebei een baan, studie afgerond en enorme kinderkriebels! Al ben ik nooit gestopt met twijfelen (kan ik het wel, kunnen WIJ het wel, vind ik het wel echt leuk, wat als.. etc)
Nu is die kleine er en we genieten er volop van. De nachten, de poepluiers, het troosten. We doen alles met liefde! Het is zo'n heerlijk kindje (en nee, wij hebben niet een super makkelijke, nooit huilende baby).
Maar wanneer je er klaar voor bent? Nooit helemaal denk ik. Je weet namelijk niet wat je te wachten staat. Bij een baan heb je een proeftijd, bij een huis kopen een bedenkperiode en bij de hema heb je 30 dagen tijd om je spullen terug te brengen en krijg je je geld terug
Bij kinderen werkt dat alleen niet zo. Bij een zwangerschap is er in principe 'geen weg terug'. Dat maakt het eng, onzeker. Je zit er voor de rest van je leven aan vast.
Ooit heb ik ergens gelezen (ging niet per se over kinderen krijgen):
'Er zijn zoveel redenen om het niet te doen, maar juist die ene om het wel te doen.. Die doet er toe."
Voor mij heel waar.
Succes met je besluit!
Ik ben nu 22 en heb altijd gezegd dat ik pas kinderen wil als ik een jaar of 28/29 ben. Mijn moeder was ook zo oud toen ze mij kreeg (ik ben de oudste) en dat lijkt mij ook prima. Eens in de twee weken werk ik met jonge moeders (van 18 tot 23) en hoe vaker ik ze zie, hoe zekerder ik weet dat ik echt nog laaang wil wachten met kinderen. Als de twee uurtjes erop zitten pakken zij hun boeltje weer bij elkaar om met hummeltje richting huis te gaan en daar verder voor hummeltje te zorgen. Ik stap in de auto en duik lekker t terras op met een wijntje. Nee, dat soort dingen zijn me echt nog veel te veel waard. Leuk hoor zo'n kleintje, maar over 7 jaar is dat ook nog leuk. En vriend denkt er net zo over.
Ook dat is natuurlijk afhankelijk van je eigen instelling, je kindje etc. Ik ben zelf 22, heb een zoontje van 7 weken maar heb toch al heerlijk in de zon op een terrasje gezeten (met mijn kleintje in de wagen naast me)!
Wanneer ik er klaar voor was? Op mijn 21e dus. 7 jaar relatie, vriend was 25, nu 26. Samen een huis gekocht, allebei een baan, studie afgerond en enorme kinderkriebels! Al ben ik nooit gestopt met twijfelen (kan ik het wel, kunnen WIJ het wel, vind ik het wel echt leuk, wat als.. etc)
Nu is die kleine er en we genieten er volop van. De nachten, de poepluiers, het troosten. We doen alles met liefde! Het is zo'n heerlijk kindje (en nee, wij hebben niet een super makkelijke, nooit huilende baby).
Maar wanneer je er klaar voor bent? Nooit helemaal denk ik. Je weet namelijk niet wat je te wachten staat. Bij een baan heb je een proeftijd, bij een huis kopen een bedenkperiode en bij de hema heb je 30 dagen tijd om je spullen terug te brengen en krijg je je geld terug
Bij kinderen werkt dat alleen niet zo. Bij een zwangerschap is er in principe 'geen weg terug'. Dat maakt het eng, onzeker. Je zit er voor de rest van je leven aan vast.
Ooit heb ik ergens gelezen (ging niet per se over kinderen krijgen):
'Er zijn zoveel redenen om het niet te doen, maar juist die ene om het wel te doen.. Die doet er toe."
Voor mij heel waar.
Succes met je besluit!
woensdag 9 juni 2010 om 17:42
quote:Kastanjez schreef op 08 juni 2010 @ 20:42:
[...]
En dat is dus precies waarom ik het tegenwoordig écht oprecht geen leuk thema meer vind...
Ik snapte je reactie eerst niet helemaal, maar uit je bericht op de eerste pagina begrijp ik het iets beter. Kan me wel voorstellen dat je druk voelt en dat is heel vervelend. Maar ook weer wel realistisch. Misschien kun jij wel zonder problemen tot je 40e zwanger worden...? Alleen dat weet je niet. Dat maakt het heel lastig. Maar ook weer geen reden om hele dagen te piekeren en te twijfelen.
Manlief en ik zeiden altijd: "ooit willen we zeer ws wel kinderen ja, maar dat komt wel". Nu hebben we gezegd: "we gaan maar eens kijken of het lukt en zien dan wel weer verder". Niet dat we niet nadenken over de gevolgen van een kind krijgen (daar hebben we natuurlijk al wel over nagedacht), maar als je van nature nogal veel beren op de weg ziet, blijf je altijd heel erg twijfelen.
Hoewel ik verder heel vrolijk en tevreden ben met mijn leven, ben ik wel iemand die altijd rekening houdt met het ergste en mezelf een hoop negatieve scenario's in mijn hoofd haal. Ik breng mezelf dan nog veel meer aan het twijfelen. Soms is dat goed, maar soms ook niet. Soms moet je gewoon een beslissing nemen.
[...]
En dat is dus precies waarom ik het tegenwoordig écht oprecht geen leuk thema meer vind...
Ik snapte je reactie eerst niet helemaal, maar uit je bericht op de eerste pagina begrijp ik het iets beter. Kan me wel voorstellen dat je druk voelt en dat is heel vervelend. Maar ook weer wel realistisch. Misschien kun jij wel zonder problemen tot je 40e zwanger worden...? Alleen dat weet je niet. Dat maakt het heel lastig. Maar ook weer geen reden om hele dagen te piekeren en te twijfelen.
Manlief en ik zeiden altijd: "ooit willen we zeer ws wel kinderen ja, maar dat komt wel". Nu hebben we gezegd: "we gaan maar eens kijken of het lukt en zien dan wel weer verder". Niet dat we niet nadenken over de gevolgen van een kind krijgen (daar hebben we natuurlijk al wel over nagedacht), maar als je van nature nogal veel beren op de weg ziet, blijf je altijd heel erg twijfelen.
Hoewel ik verder heel vrolijk en tevreden ben met mijn leven, ben ik wel iemand die altijd rekening houdt met het ergste en mezelf een hoop negatieve scenario's in mijn hoofd haal. Ik breng mezelf dan nog veel meer aan het twijfelen. Soms is dat goed, maar soms ook niet. Soms moet je gewoon een beslissing nemen.
donderdag 10 juni 2010 om 10:30
Ik was klaar toen ik mijn huidige man tegenkwam (ik was toen 27). Voor hem heb ik nooit over kinderen nagedacht, eigenlijk was heel erg bang om (per ongeluk) zwanger te worden. Toen we gingen samenwonen, voelde ik gewoon "met hem wil ik aan kinderen beginnen". Ik voelde gewoon dat hij mij in alles gaat steunen, dus ook de zorg voor de baby gaat delen etc. We hebben nu 2 kinderen, en beide keer dat ik zwanger ben geweest, vond ik het op dat moment toch een beetje "slechte timing" (mijn contract op het werk was niet verlengd, ik moest mijn promotie onderzoek nog opmaken, we gingen verhuizen, noem maar op..)Wat ik wil zeggen, dat nu is mijn oudste kind bijna 7, en de jongste wordt straks 4...en ik zie, dat in die 7 jaren eigenlijk nooit zo'n rustige moment is geweest om te zeggen "ja, nu is het prima tijd om voor een kindje te gaan!". Waarschijnlijk komt er nooit een ideale moment...maar nu ben ik 35, ik heb een vaste baan, en mijn jongens zijn bijna 7 en bijna 4.....Het gaat nu makkelijker, de jongens zijn zelfstandiger aan het worden...ik denk af en toe, misschien toch nog ene derde?
Ik denk dat de moelijkste is, je weet gewoon niet van te voren, hoe je dat gaat ervaren: een kind. SOmmige mensen hebben geluk met de makkelijker babies die vanaf begin doorslapen, nooit ziek zijn etc....Ik heb hier 2 slechte slapers, vooral mijn eerste...Ik kon het wel aan, toen ik 28 was. Nu, als ik een keer s'nachts uit moet omdat iemand van de kinderen ziek is etc, ben ik volgende dag gewoon niet te genieten! Ik voel echt dat met de leeftijd gebroken nachten zwaarden worden (maar dat is heel persoonlijk, natuurlijk..ik kan gewoon heel erg slecht tegen slaap tekort).
Een vriendin van mijn is vorige jaar bevallen van haar 3de kindje, ze is nu 40...alles ging makkelijk, zw-schap, bevalling, een gezonde kindje. Ik persoonlijk zou het niet kunnen, op mijn 39ste bewust zwanger gaan worden..Ben gewoon bang dat mijn lichaam mij in de steek gaat laten:))
Ik denk dat de moelijkste is, je weet gewoon niet van te voren, hoe je dat gaat ervaren: een kind. SOmmige mensen hebben geluk met de makkelijker babies die vanaf begin doorslapen, nooit ziek zijn etc....Ik heb hier 2 slechte slapers, vooral mijn eerste...Ik kon het wel aan, toen ik 28 was. Nu, als ik een keer s'nachts uit moet omdat iemand van de kinderen ziek is etc, ben ik volgende dag gewoon niet te genieten! Ik voel echt dat met de leeftijd gebroken nachten zwaarden worden (maar dat is heel persoonlijk, natuurlijk..ik kan gewoon heel erg slecht tegen slaap tekort).
Een vriendin van mijn is vorige jaar bevallen van haar 3de kindje, ze is nu 40...alles ging makkelijk, zw-schap, bevalling, een gezonde kindje. Ik persoonlijk zou het niet kunnen, op mijn 39ste bewust zwanger gaan worden..Ben gewoon bang dat mijn lichaam mij in de steek gaat laten:))
donderdag 10 juni 2010 om 13:42
quote:[message=6240214,noline]nata schreef op 10 juni 2010 ...
Ik denk dat de moelijkste is, je weet gewoon niet van te voren, hoe je dat gaat ervaren: een kind. SOmmige mensen hebben geluk met de makkelijker babies die vanaf begin doorslapen, nooit ziek zijn etc....Ik heb hier 2 slechte slapers, vooral mijn eerste...Ik kon het wel aan, toen ik 28 was. Nu, als ik een keer s'nachts uit moet omdat iemand van de kinderen ziek is etc, ben ik volgende dag gewoon niet te genieten! Ik voel echt dat met de leeftijd gebroken nachten zwaarden worden (maar dat is heel persoonlijk, natuurlijk..ik kan gewoon heel erg slecht tegen slaap tekort).
Een vriendin van mijn is vorige jaar bevallen van haar 3de kindje, ze is nu 40...alles ging makkelijk, zw-schap, bevalling, een gezonde kindje. Ik persoonlijk zou het niet kunnen, op mijn 39ste bewust zwanger gaan worden..Ben gewoon bang dat mijn lichaam mij in de steek gaat laten:))
Nou, moet zeggen dat dat wel 1 van de dingen is waar ik heeeeel erg tegenop zie: de gebroken nachten.
Ik ben chronisch moe (zonder medische oorzaak) en heb mijn slaap dan ook heel hard nodig. Als ik een keer een wat kortere nacht heb, ben ik echt meerdere dagen bekaf. En dan hebben we het over 1 of 2 uurtjes minder slaap dan de 7,5 uur die ik elke nacht probeer te halen. Ik wil er dus niet eens over nadenken hoe ik me ga voelen als ik echt gebroken nachten heb waarbij is er snachts meerdere malen uit moet....
Manlief wil dat ongetwijfeld ook met alle liefde doen (hij kan er veel beter tegen), maar probleem is dat hij zo vast slaapt dat ik altijd eerst wakker word van geluid en hem wakker moet maken. We hebben als eens vaker een weekend op mijn neefje gepast en toen ging dat ook zo....
Ik denk dat de moelijkste is, je weet gewoon niet van te voren, hoe je dat gaat ervaren: een kind. SOmmige mensen hebben geluk met de makkelijker babies die vanaf begin doorslapen, nooit ziek zijn etc....Ik heb hier 2 slechte slapers, vooral mijn eerste...Ik kon het wel aan, toen ik 28 was. Nu, als ik een keer s'nachts uit moet omdat iemand van de kinderen ziek is etc, ben ik volgende dag gewoon niet te genieten! Ik voel echt dat met de leeftijd gebroken nachten zwaarden worden (maar dat is heel persoonlijk, natuurlijk..ik kan gewoon heel erg slecht tegen slaap tekort).
Een vriendin van mijn is vorige jaar bevallen van haar 3de kindje, ze is nu 40...alles ging makkelijk, zw-schap, bevalling, een gezonde kindje. Ik persoonlijk zou het niet kunnen, op mijn 39ste bewust zwanger gaan worden..Ben gewoon bang dat mijn lichaam mij in de steek gaat laten:))
Nou, moet zeggen dat dat wel 1 van de dingen is waar ik heeeeel erg tegenop zie: de gebroken nachten.
Ik ben chronisch moe (zonder medische oorzaak) en heb mijn slaap dan ook heel hard nodig. Als ik een keer een wat kortere nacht heb, ben ik echt meerdere dagen bekaf. En dan hebben we het over 1 of 2 uurtjes minder slaap dan de 7,5 uur die ik elke nacht probeer te halen. Ik wil er dus niet eens over nadenken hoe ik me ga voelen als ik echt gebroken nachten heb waarbij is er snachts meerdere malen uit moet....
Manlief wil dat ongetwijfeld ook met alle liefde doen (hij kan er veel beter tegen), maar probleem is dat hij zo vast slaapt dat ik altijd eerst wakker word van geluid en hem wakker moet maken. We hebben als eens vaker een weekend op mijn neefje gepast en toen ging dat ook zo....
maandag 14 juni 2010 om 13:09
quote:Vicky schreef op 08 juni 2010 @ 21:16:
[...]
Ik vind dat de moeder van Lil_star gewoon enorm toegewijd was, en dat is wat ik kinderen toewens. Het zou heel goed kunnen dat dit ten koste is gegaan van haarzelf, en het kan ook zo zijn dat de moeder van Lil_star zich geen zorgen heeft gemaakt om allerlei omstandigheden waar ik me dus wel druk over heb gemaakt, of waar ik achteraf van denk 'pff blij dat ik nog geen kinderen had toen'. Het is meer een eerbetoon aan de moeder van Lil_star dan dat ik zeg dat iedereen het zo moet doen hoor.DAt de moeder van Lil star toegewijd was, staat er helemaal los van. Maar misschien hadden beiden het nog fijner kunnen hebben als ze de omstandigheden mee had gehad.
[...]
Ik vind dat de moeder van Lil_star gewoon enorm toegewijd was, en dat is wat ik kinderen toewens. Het zou heel goed kunnen dat dit ten koste is gegaan van haarzelf, en het kan ook zo zijn dat de moeder van Lil_star zich geen zorgen heeft gemaakt om allerlei omstandigheden waar ik me dus wel druk over heb gemaakt, of waar ik achteraf van denk 'pff blij dat ik nog geen kinderen had toen'. Het is meer een eerbetoon aan de moeder van Lil_star dan dat ik zeg dat iedereen het zo moet doen hoor.DAt de moeder van Lil star toegewijd was, staat er helemaal los van. Maar misschien hadden beiden het nog fijner kunnen hebben als ze de omstandigheden mee had gehad.
maandag 14 juni 2010 om 13:21
Ik heb vanaf een jaar of 20 geweten dat ik nooit kinderen wilde. En dat is zo gebleven, al ben ik sinds meer dan 5 jaar samen met mijn grote liefde.
Mijn punt is eigenlijk: als je ze echt niet wilt, ben je daar net zo zeker (of misschien zelfs wel zekerder) van dan iemand die per se wel kinderen wil.
Mijn punt is eigenlijk: als je ze echt niet wilt, ben je daar net zo zeker (of misschien zelfs wel zekerder) van dan iemand die per se wel kinderen wil.
maandag 14 juni 2010 om 19:51
woensdag 16 juni 2010 om 09:51
Ik wist dat ik kinderen wilde toen ik 24 was. Maar toen 'kon' het nog niet, omdat ik het belangrijk vond om mijn studie af te maken. Toen die studie eenmaal af was, vond ik die eerste baan ook wel weer heel belangrijk...haha...Ik realiseerde me dat er altijd een reden zou zijn om een zwangerschap uit te stellen. Zo was de volgende 'uitstelreden' geweest: wachten op een vast contract.
Het kriebelde steeds meer. We waren inmiddels getrouwd en we stonden er financieel goed voor. Ook het nodige meegemaakt waardoor je nog meer gaat nadenken over dingen in het leven die er écht toe doen (cliché, maar waar).
Op een dag wilden we gewoon niet meer wachten en zijn we 'ervoor gegaan'! Zo blij dat we die stap hebben gezet!
Het was misschien nog steeds niet hét ideale moment door wat praktische dingen, maar ik vond het ook niet ideaal om ver in de dertig pas (of nog) een kindje te krijgen.
Wat nou echt bepaald heeft op welk moment ik écht voor een kindje wilde gaan, weet ik niet. Ik weet wel dat ik vaak gedacht heb dat ik zo gelukkig ben met mijn man als partner, óók omdat ik in de overtuiging ben dat hij een goede en toegewijde vader zal zijn.
Ik heb deze vraag ook aan mijn man gesteld. Hij wist ook niet wat hem ertoe 'triggerde' op uitgerekend op dat moment te bedenken en voelen 'Ik wil NU graag voor kinderen gaan'. Hij zegt zelf heel erg naar een gezin te verlangen en hij voelde dat het een goed moment was.
Het kriebelde steeds meer. We waren inmiddels getrouwd en we stonden er financieel goed voor. Ook het nodige meegemaakt waardoor je nog meer gaat nadenken over dingen in het leven die er écht toe doen (cliché, maar waar).
Op een dag wilden we gewoon niet meer wachten en zijn we 'ervoor gegaan'! Zo blij dat we die stap hebben gezet!
Het was misschien nog steeds niet hét ideale moment door wat praktische dingen, maar ik vond het ook niet ideaal om ver in de dertig pas (of nog) een kindje te krijgen.
Wat nou echt bepaald heeft op welk moment ik écht voor een kindje wilde gaan, weet ik niet. Ik weet wel dat ik vaak gedacht heb dat ik zo gelukkig ben met mijn man als partner, óók omdat ik in de overtuiging ben dat hij een goede en toegewijde vader zal zijn.
Ik heb deze vraag ook aan mijn man gesteld. Hij wist ook niet wat hem ertoe 'triggerde' op uitgerekend op dat moment te bedenken en voelen 'Ik wil NU graag voor kinderen gaan'. Hij zegt zelf heel erg naar een gezin te verlangen en hij voelde dat het een goed moment was.
