Relaties
alle pijlers
Wat te doen met mijn ex...
zondag 11 april 2010 om 12:17
Hallo,
Ik zit erg in de knoop met de situatie rond mijn ex.
Nu heb ik weinig ervaring op dit gebied, en ik zou graag van jullie horen wat jullie ervan denken.
Mijn ex heeft het 4 maanden geleden uitgemaakt na een relatie van wat meer dan 2 jaar, met als reden dat hij niet meer wist wat hij wou.
Ergens kon ik me daar wel bij inleven, we waren van ons 16e bij elkaar. Zagen elkaar veel (wat we naar mijn idee beide wilden), en we riepen al jaren dat we samen wilden wonen, trouwen enz; dat we het echt voor elkaar waren. Maar ja, toch brak het mijn hart, en ben ik er dus nog lang niet over heen...
Nu geniet hij echt van het vrijgezellen leven met zijn vrienden... Denk aan flink veel feesten, lange nachten en veel bier... (we wonen nog geen 5 min bij elkaar vandaan in een klein dorp, dus er wordt nogal gepraat helaas...)
Nu zien we elkaar af en toe, zo kwam hij 2 weken terug eventjes wat afgeven en zijn we toch nog 2 uur samen geweest, kletsen en zo. En dan voelt alles zo fijn en vertouwd. En dan hebben we het zo leuk samen en zit hij zelfs met me te flirten. Dan voel ik weer dat hij naast 'mijn liefje' ook gewoon mijn beste maatje was.
Dan vraagt hij erna of we misschien nog eens wat kunnen afspreken, en laat hij vervolgens weer een week niks van zich horen!
Ook wil hij vaak weten waar ik ben, met wie ik ben, en of ik al met anderen gezoend heb, voor 'als' het 'misschien' weer 'ooit' goed komt. (dan zou hij me waarschijnlijk niet meer terug willen, hij is behoorlijk jaloers namelijk)
Nu maakt me dit steeds zo kapot. Dat doen of hij me terug wil als hij bij me is, en vervolgens tijden niks laten weten en me steeds 'uithoren'. Mijn eetlust is weg, ik kan niet slapen en mijn concentratie is ook 0,0.
Ik studeer nu in Antwerpen, waar ik door de weeks ben. Dan gaat het redelijk met me. Maar zodra ik in het weekend thuis ben voel in me gewoon niet meer op mijn gemak, zo dicht bij hem in de buurt.
Zou het nu het beste zijn om hem voor het blok te zetten (waar hij eigenlijk een hekel aan heeft, maar wat de enige manier zal zijn om duidelijkheid te krijgen). Hem zeggen dat ik me een speeltje voel dat er is wanneer hij er zin in heeft. Dat ik geen vrienden wil zijn en niet aan het lijntje gehouden wil worden. (waar ik hem ook niet voor aan zie, hij heeft altijd het beste met me voor en dat is 100% zeker. Maar hij zal het misschien onbewust doen. Mij bij zich proberen te houden, door mij steeds bijna weer verliefd te laten worden, zodat ik niks met een ander krijg/wil. En dat wanneer hij weer toe is aan een vriendin, ik er nog voor hem ben)
Ik zou hem dan kunnen zeggen dat als hij wil dat het goedkomt, hij het gewoon letterlijk moet zeggen, en me anders met rust moet laten.
Maar is dit verstandig om te doen? Ik ben ontzettend bang om afgewezen te worden. Want stiekem vind ik het zo fijn om bij hem te zijn... ook al doet het me erna zoveel pijn...
Het liefst zou ik hem terug willen, ook al moest ik wachten tot hij er aan toen is.
Wat lijkt jullie de 'juiste' keuze (die er vast niet is.. ik weet het...) in deze situatie?
Alvast bedankt!
Ik zit erg in de knoop met de situatie rond mijn ex.
Nu heb ik weinig ervaring op dit gebied, en ik zou graag van jullie horen wat jullie ervan denken.
Mijn ex heeft het 4 maanden geleden uitgemaakt na een relatie van wat meer dan 2 jaar, met als reden dat hij niet meer wist wat hij wou.
Ergens kon ik me daar wel bij inleven, we waren van ons 16e bij elkaar. Zagen elkaar veel (wat we naar mijn idee beide wilden), en we riepen al jaren dat we samen wilden wonen, trouwen enz; dat we het echt voor elkaar waren. Maar ja, toch brak het mijn hart, en ben ik er dus nog lang niet over heen...
Nu geniet hij echt van het vrijgezellen leven met zijn vrienden... Denk aan flink veel feesten, lange nachten en veel bier... (we wonen nog geen 5 min bij elkaar vandaan in een klein dorp, dus er wordt nogal gepraat helaas...)
Nu zien we elkaar af en toe, zo kwam hij 2 weken terug eventjes wat afgeven en zijn we toch nog 2 uur samen geweest, kletsen en zo. En dan voelt alles zo fijn en vertouwd. En dan hebben we het zo leuk samen en zit hij zelfs met me te flirten. Dan voel ik weer dat hij naast 'mijn liefje' ook gewoon mijn beste maatje was.
Dan vraagt hij erna of we misschien nog eens wat kunnen afspreken, en laat hij vervolgens weer een week niks van zich horen!
Ook wil hij vaak weten waar ik ben, met wie ik ben, en of ik al met anderen gezoend heb, voor 'als' het 'misschien' weer 'ooit' goed komt. (dan zou hij me waarschijnlijk niet meer terug willen, hij is behoorlijk jaloers namelijk)
Nu maakt me dit steeds zo kapot. Dat doen of hij me terug wil als hij bij me is, en vervolgens tijden niks laten weten en me steeds 'uithoren'. Mijn eetlust is weg, ik kan niet slapen en mijn concentratie is ook 0,0.
Ik studeer nu in Antwerpen, waar ik door de weeks ben. Dan gaat het redelijk met me. Maar zodra ik in het weekend thuis ben voel in me gewoon niet meer op mijn gemak, zo dicht bij hem in de buurt.
Zou het nu het beste zijn om hem voor het blok te zetten (waar hij eigenlijk een hekel aan heeft, maar wat de enige manier zal zijn om duidelijkheid te krijgen). Hem zeggen dat ik me een speeltje voel dat er is wanneer hij er zin in heeft. Dat ik geen vrienden wil zijn en niet aan het lijntje gehouden wil worden. (waar ik hem ook niet voor aan zie, hij heeft altijd het beste met me voor en dat is 100% zeker. Maar hij zal het misschien onbewust doen. Mij bij zich proberen te houden, door mij steeds bijna weer verliefd te laten worden, zodat ik niks met een ander krijg/wil. En dat wanneer hij weer toe is aan een vriendin, ik er nog voor hem ben)
Ik zou hem dan kunnen zeggen dat als hij wil dat het goedkomt, hij het gewoon letterlijk moet zeggen, en me anders met rust moet laten.
Maar is dit verstandig om te doen? Ik ben ontzettend bang om afgewezen te worden. Want stiekem vind ik het zo fijn om bij hem te zijn... ook al doet het me erna zoveel pijn...
Het liefst zou ik hem terug willen, ook al moest ik wachten tot hij er aan toen is.
Wat lijkt jullie de 'juiste' keuze (die er vast niet is.. ik weet het...) in deze situatie?
Alvast bedankt!
donderdag 20 mei 2010 om 16:31
meisje_x, dit is weer een poging van hem om reactie te krijgen, contact met je te houden oid. Geen idee hoe lang hij dat gaat volhouden. Niet reageren blijft de enige manier om hem er op een gegeven moment mee op te laten houden. En de beste manier voor jou om op een gegeven moment niet eens meer te willen reageren.
Je hebt zijn moeder een paar weken al laten weten dat het je geen goed idee leek om met haar wat te drinken. Als zij denkt of vindt dat het nu wel zou kunnen dan zal ze heus zelf wel contact opnemen met jou en je direct bellen of sms-en. Daar kun je dan gewoon weer op laten weten dat je er nog niet aan toe bent (en eventueel toevoegen dat je met haar contact opneemt als je er wel weer aan toe bent, zo voorkom je dat ze blijft aandringen omdat zij vindt dat jij er wel overheen moet zijn terwijl je dat echt nog niet bent). Niet via je ex, want daar heb je geen contact meer mee.
Ga zo door, je bent goed bezig. Fijn dat je steviger komt te staan. Je hebt het goede gedaan en je zult je steeds beter voelen!
Je hebt zijn moeder een paar weken al laten weten dat het je geen goed idee leek om met haar wat te drinken. Als zij denkt of vindt dat het nu wel zou kunnen dan zal ze heus zelf wel contact opnemen met jou en je direct bellen of sms-en. Daar kun je dan gewoon weer op laten weten dat je er nog niet aan toe bent (en eventueel toevoegen dat je met haar contact opneemt als je er wel weer aan toe bent, zo voorkom je dat ze blijft aandringen omdat zij vindt dat jij er wel overheen moet zijn terwijl je dat echt nog niet bent). Niet via je ex, want daar heb je geen contact meer mee.
Ga zo door, je bent goed bezig. Fijn dat je steviger komt te staan. Je hebt het goede gedaan en je zult je steeds beter voelen!
donderdag 20 mei 2010 om 23:34
De deur is dicht!
Diezelfde avond nog een mailtje gestuurd dat het nu echt klaar was, dat ik een ander toekomstbeeld had en meer emotioneel gebrabbel, maar wel met een duidelijke strekking : het is klaar, geen contact meer gewenst, het is op.
Waar ik vervolgens een uiterst politiek correct mailtje op terugkreeg, hij wilde me niet rot laten voelen, hij vond het ook rot ( oh ja?? je hebt toch een nieuwe vlam??).... en het geeft me meer rust dan ik had durven hopen.
Nog steeds niet altijd even makkelijk, maar het begint er op te lijken dat ik meer in de rouw ben over mijn verstoorde toekomstideaal (reizen, huisje, boompje, kindjes) dan rouwen om meneer in kwestie (lees : besluiteloze zak hooi
)
En wat betreft het loskomen, volgens mij zijn we beiden een heel eind op de goede weg!
Diezelfde avond nog een mailtje gestuurd dat het nu echt klaar was, dat ik een ander toekomstbeeld had en meer emotioneel gebrabbel, maar wel met een duidelijke strekking : het is klaar, geen contact meer gewenst, het is op.
Waar ik vervolgens een uiterst politiek correct mailtje op terugkreeg, hij wilde me niet rot laten voelen, hij vond het ook rot ( oh ja?? je hebt toch een nieuwe vlam??).... en het geeft me meer rust dan ik had durven hopen.
Nog steeds niet altijd even makkelijk, maar het begint er op te lijken dat ik meer in de rouw ben over mijn verstoorde toekomstideaal (reizen, huisje, boompje, kindjes) dan rouwen om meneer in kwestie (lees : besluiteloze zak hooi
)En wat betreft het loskomen, volgens mij zijn we beiden een heel eind op de goede weg!
vrijdag 21 mei 2010 om 01:38
quote:aikidoka schreef op 26 april 2010 @ 11:18:
Als ik je bericht zo lees dan beschouwt jouw ex je een beetje als zijn bezit. Hij neemt contact op als hij bang is dat jij een ander hebt of een ander leuk vindt (andere auto op de oprit) en hij zijn macht over jou dus denkt kwijt te raken. Dat is geen liefde, dat gaat over macht en controle.
Dit is zo ontiegelijk waar, Aikidoka!!
Las dit topic vandaag pas voor het eerst en ik heb jaaaaaarenlang in zo'n situatie als TO gezeten, totdat ik een nieuwe vriendin kreeg die al heel gauw in de smiezen had hoe eea in elkaar zat en me precies, maar dan ook precies hetzelfde zei als wat jij hierboven getypt hebt.
Als ik je bericht zo lees dan beschouwt jouw ex je een beetje als zijn bezit. Hij neemt contact op als hij bang is dat jij een ander hebt of een ander leuk vindt (andere auto op de oprit) en hij zijn macht over jou dus denkt kwijt te raken. Dat is geen liefde, dat gaat over macht en controle.
Dit is zo ontiegelijk waar, Aikidoka!!
Las dit topic vandaag pas voor het eerst en ik heb jaaaaaarenlang in zo'n situatie als TO gezeten, totdat ik een nieuwe vriendin kreeg die al heel gauw in de smiezen had hoe eea in elkaar zat en me precies, maar dan ook precies hetzelfde zei als wat jij hierboven getypt hebt.
vrijdag 21 mei 2010 om 22:25
quote:flowerpowergirl schreef op 20 mei 2010 @ 13:18:
Ik weet niet hoe de band met je ex-schoonmoeder was maar als die goed was zou ik niet op zijn smsje reageren maar direct naar zijn moeder, en dan smsen met, ik hoorde van X dat het u gezellig leek om wat te drinken, mij lijkt het ook gezellig om binnenkort met zijn 2en een terrasje te pakken...
En waarom? omdat je die moeder dan haarfijn en netjes gaat uitleggen dat je aan het lijntje gehouden wordt door haar zoon en dit niet meer wilt... dat je haar wilt vragen om hem duidelijk te maken dat hij je keer op keer weer pijn doet...
We hadden een hele goede band, ook met zijn vader trouwens, het waren als mijn eigen ouders voor me. Als ik mijn schoonouders uit kon kiezen wist ik het wel. Ik kon ook veel bij zijn moeder terecht toen het net uit was, flink uithuilen en praten.
Maar ik zou er echt te emotioneel van worden als ik haar weer zie, want ik mis zijn ouders meer dan hem op dit moment.
En ja, ik denk dat ze dat wel weet, want een aantal weken terug heb ik haar terug gesmst dat het me niet verstandig leek om wat af te spreken toen ze dat vroeg.
Ze vroeg in dat smsje of ik weer helemaal blij en gelukkig was, en dat was toen zo'n 'terugval' voor mij. Want dan bedoelt ze ook vast dat hij ook gelukkig en blij is (of doet). En dat stak zo dat ik weer uren heb lopen huilen. En ik ben ook bang dat ze dingen over hem zal zeggen als we wat afspreken, of ik ga er automatisch naar vragen...
Nee, ik denk niet dat we dat moeten doen.
Ik denk dat dit de beste manier is om alle contacten met hem te verbreken...
Succes! het is en blijft moeilijk.....
en owja.... Het lijkt nu niet zo, maar er zijn zoveel leuke andere mannen... ik dacht ook dat ze er niet waren maar ga stappen! en je zal zien dat er zat leuke jongens rondlopen om je aandacht te verzetten!
Dankje wel Ja, ik zie het af en toe wel in dat er meer leuks rond loopt, zeker nu van mijn kant al het contact verborken is.
@ aikidoka; dankje
Ik denk trouwns ook niet dat zijn moeder het echt zo bedoelt heeft, dat hij me moet smsen dat het haar leuk lijkt...
Het zal idd gewoon een reden zjn om weer iets te smsen, anders zou zijn moeder zelf wel wat sturen. Ze zal wel iets gezegd hebben, maar zonder bijbedoelingen.
@sashadeb
Wauw, ik vind het knap van je En wat een beleefde mail terug van hem, pff.., die mail van mijn ex terug was alles behalve beleefd
Ik heb ook steeds meer het idee dat ik verdriet heb om wat we hadden en dat mijn toekomstplannen gewoon van de kaart geveegd zijn.
Ik voel steeds meer aan dat ik hém niet mis (hij is een enorme zak nu), maar een vriendje, iemand om me heen, een dikke knuffel af en toe, en een aai over mn koppie
@ mastermind
Goh, dr zijn steeds meer mensen die ik hoor met zo'n ex! Ergens geeft me dat toch een klein beetje geruststelling; ik ben niet de enige
Oh, ik schreef de 17e trouwens nog dat ik weer heel veel over hem droomde, omdat hij al 'zolang' niet gesmst had en ik me zorgen ging maken of zoiets geks, en guess what, sinds zijn sms nog geen enkele nacht over hem gedroomd. Zo gek..! (maar wel fijn )
Ik weet niet hoe de band met je ex-schoonmoeder was maar als die goed was zou ik niet op zijn smsje reageren maar direct naar zijn moeder, en dan smsen met, ik hoorde van X dat het u gezellig leek om wat te drinken, mij lijkt het ook gezellig om binnenkort met zijn 2en een terrasje te pakken...
En waarom? omdat je die moeder dan haarfijn en netjes gaat uitleggen dat je aan het lijntje gehouden wordt door haar zoon en dit niet meer wilt... dat je haar wilt vragen om hem duidelijk te maken dat hij je keer op keer weer pijn doet...
We hadden een hele goede band, ook met zijn vader trouwens, het waren als mijn eigen ouders voor me. Als ik mijn schoonouders uit kon kiezen wist ik het wel. Ik kon ook veel bij zijn moeder terecht toen het net uit was, flink uithuilen en praten.
Maar ik zou er echt te emotioneel van worden als ik haar weer zie, want ik mis zijn ouders meer dan hem op dit moment.
En ja, ik denk dat ze dat wel weet, want een aantal weken terug heb ik haar terug gesmst dat het me niet verstandig leek om wat af te spreken toen ze dat vroeg.
Ze vroeg in dat smsje of ik weer helemaal blij en gelukkig was, en dat was toen zo'n 'terugval' voor mij. Want dan bedoelt ze ook vast dat hij ook gelukkig en blij is (of doet). En dat stak zo dat ik weer uren heb lopen huilen. En ik ben ook bang dat ze dingen over hem zal zeggen als we wat afspreken, of ik ga er automatisch naar vragen...
Nee, ik denk niet dat we dat moeten doen.
Ik denk dat dit de beste manier is om alle contacten met hem te verbreken...
Succes! het is en blijft moeilijk.....
en owja.... Het lijkt nu niet zo, maar er zijn zoveel leuke andere mannen... ik dacht ook dat ze er niet waren maar ga stappen! en je zal zien dat er zat leuke jongens rondlopen om je aandacht te verzetten!
Dankje wel Ja, ik zie het af en toe wel in dat er meer leuks rond loopt, zeker nu van mijn kant al het contact verborken is.
@ aikidoka; dankje
Ik denk trouwns ook niet dat zijn moeder het echt zo bedoelt heeft, dat hij me moet smsen dat het haar leuk lijkt...
Het zal idd gewoon een reden zjn om weer iets te smsen, anders zou zijn moeder zelf wel wat sturen. Ze zal wel iets gezegd hebben, maar zonder bijbedoelingen.
@sashadeb
Wauw, ik vind het knap van je En wat een beleefde mail terug van hem, pff.., die mail van mijn ex terug was alles behalve beleefd
Ik heb ook steeds meer het idee dat ik verdriet heb om wat we hadden en dat mijn toekomstplannen gewoon van de kaart geveegd zijn.
Ik voel steeds meer aan dat ik hém niet mis (hij is een enorme zak nu), maar een vriendje, iemand om me heen, een dikke knuffel af en toe, en een aai over mn koppie
@ mastermind
Goh, dr zijn steeds meer mensen die ik hoor met zo'n ex! Ergens geeft me dat toch een klein beetje geruststelling; ik ben niet de enige
Oh, ik schreef de 17e trouwens nog dat ik weer heel veel over hem droomde, omdat hij al 'zolang' niet gesmst had en ik me zorgen ging maken of zoiets geks, en guess what, sinds zijn sms nog geen enkele nacht over hem gedroomd. Zo gek..! (maar wel fijn )
maandag 24 mei 2010 om 22:02
En jup, weer een sms, dit keer 'of ie wel mag weten waarom ik hem negeer/niet reageer xx'
*zucht*
weetje, ik wordt niet eens echt moe van hem.. maar ik wordt zo moe van mezelf, al die tegenstrijdige gedachte, al bijna een half jaar dat stomme emotionele heen en weer geslinger .
Het 1e wat ik riep was, god, snapt hij het nu dan nog niet?!
En dan denk ik.. eigenlijk is het wel fijn, weer een geruststelling. Hij heeft vandaag aan me gedacht, hij voelt zich miss rot (net goed). En ik vroeg me nog af vandaag wat hij heeft gedaan deze dag [waaaarom?!?!]
Ik krijg wel de neiging hem terug te smsen dat ik toch netjes had gevraag om rust maar hij gewoon weigert naar mijn wensen en gevoelens te luisteren.
En dan komt weer die hopeloze gedachte.. als ik nu terug sms en het nog eens duidelijk maak, smst hij straks echt nooit meer...
Misschien belt hij binnenkort wel, als ik zijn sms negeer. Ik praat liever via de tel. Bovendien zouden we dan nu toch alleen maar op en neer smsen, en dan kan ik me nergens meer op concenteren voor weken... mijn concentratie is sowieso niet wat het is geweest, maar als hij gemeen terug zou smsen is het vast nog vele malen erger, en dat kan ik nu echt niet gebruiken met 5 weken examens voor de boeg vanaf morgen...
Volgens mij het ik juist zelf een heel klein beetje een conclusie getrokken... alleen niet echt gebasserd op de juiste argumenten :S
*zucht*
weetje, ik wordt niet eens echt moe van hem.. maar ik wordt zo moe van mezelf, al die tegenstrijdige gedachte, al bijna een half jaar dat stomme emotionele heen en weer geslinger .
Het 1e wat ik riep was, god, snapt hij het nu dan nog niet?!
En dan denk ik.. eigenlijk is het wel fijn, weer een geruststelling. Hij heeft vandaag aan me gedacht, hij voelt zich miss rot (net goed). En ik vroeg me nog af vandaag wat hij heeft gedaan deze dag [waaaarom?!?!]
Ik krijg wel de neiging hem terug te smsen dat ik toch netjes had gevraag om rust maar hij gewoon weigert naar mijn wensen en gevoelens te luisteren.
En dan komt weer die hopeloze gedachte.. als ik nu terug sms en het nog eens duidelijk maak, smst hij straks echt nooit meer...
Misschien belt hij binnenkort wel, als ik zijn sms negeer. Ik praat liever via de tel. Bovendien zouden we dan nu toch alleen maar op en neer smsen, en dan kan ik me nergens meer op concenteren voor weken... mijn concentratie is sowieso niet wat het is geweest, maar als hij gemeen terug zou smsen is het vast nog vele malen erger, en dat kan ik nu echt niet gebruiken met 5 weken examens voor de boeg vanaf morgen...
Volgens mij het ik juist zelf een heel klein beetje een conclusie getrokken... alleen niet echt gebasserd op de juiste argumenten :S
maandag 7 juni 2010 om 10:47
Pfff, ik moet gewoon nog even dringend mijn hart luchten, als niemand dr problemen mee heeft
Hij heeft me nog gemaild vorige week maandag, waarom ik hem negeer, want dat doet pijn
1st dacht ik bij mezelf, nou ja zeg, dit doet pijn? het deed mij ook pijn dat hij mijn laatste mail negeerde, het deed mij ook pijn dat ik dagen over een mail met al mijn gevoelens en angsten en hij nog geen 5 min later bot en gemeen terugmailt, het deed mij ook pijn dat hij totaal niet luistert naar míjn gevoelens en míjn wensen.
Maar toch, door dat laatste zinnetje komen mijn schuldgevoelens zo erg boven... Negeren is helemaal niks voor mij, ik wil liever uitpraten, maar goed, er valt niks meer uit te praten, ik heb mijn poging gedaan. Ik had het 'misschien wat terugsturen' even uitgesteld tot vrijdag, na mijn examen, en zat toen heel de dag eraan te denken; ik moet vandaag terug mailen óf wachten tot het volgende smsje/mailtje en het dan sturen... maar wist het écht niet. (gevoel: ja, verstand: weet het niet)
en (gelukkig?) belde hij die namiddag.... de 3e manier om te vragen waarom ik hem negeerde (maar wel de 'beste' manier in mijn ogen). Hij belde met een ander nummer, dus het overviel me dat hij het was. Vooral door de zenuwen dat hij ineens belde wist ik niet toch niet zo goed wat ik moest zeggen en kwam ik in het begin volgens mij nogal nonchalant en met een 'pf wat boeit me jou'-houding over. Ik heb hem gezegd dat hij mijn mail toch ook negeerde. Uiteindelijk heb ik hem wel de dingen verteld die ik hem wou zeggen. Dat ik dagen over die mail heb gedaan terwijl hij zonder na te denken bot reageerde. Dat mij dat pijn deed en kwaad maakte. Dat hij egocentrisch leek te zijn geworden. Hij vroeg of hij ooit egoïstisch was geweest, en nee, dat was niet vond ik, toen we wat hadden niet. Maar nu wel. En toen kwam het verdriet een beetje boven, en dan slaat mn stem zo stom over :S
Hij dacht dat ik hem "keihard" negeerde omdat hij iets gigantisch fout had gedaan. Ik vond het raar dat hij dat zei, het kwam zo over van 'ik dacht dat, maar gelukkig is dat niet zo', terwij; uit mijn uitleg toch moest blijken dat hij wel wat fout had gedaan voor mijn gevoel? Dus heb hem gezegd dat dat in mijn ogen wel een beetje was.
Hij 'herinnerde' de mails niet meer goed en vroeg zich af waarom ik niet gewoon had gezegd dat die mails me verdrietig en kwaad maakte. Tja, dat durfde ik niet meer. Er waren veel dingen die ik gewoon niet meer durfde te zeggen, bang om gekwetst te worden. Dat snapte hij niet...
Hij zei dat hij de mails nog eens zou lezen en weer ging leren, en na 5 min bellen maakte we dr een eind aan.
Raar, ik wist niet of ik moest lachen of huilen, en stond op mijn benen te trillen. Nu ben ik wel opgelucht denk ik.
Het hoeft niet meer goed te komen (denk ik...), ik weet wel dat dit geen stap ik naar het 'goedmaken', maar hij mag van mij wel inzien dat het mij ook verdriet heeft gedaan, dat ik dit niet zomaar doe.
Ik verwachtte afgelopen weekend weer een telefoontje of smsje terug, wat ik eigenlijk niet had moeten doen. Maar het gaat automatisch helaas Ik keek/kijk weer veel te vaak op mijn telefoon, en ben steeds teleurgesteld dat ik geen berichtje/ gemiste oproep heb, terwijl ik mijn tel. normaal uren uit het oog kan verliezen. En in mn hoofd zit ik me dan steeds voor te bereiden op wat ik zou gaan zeggen (zodat ik naderhand niet een te veel 'oh dit had ik moeten zeggen' gevoel heb...) Maar daardoor raak ik nog erger teleurgesteld... Nu dus ook, ik heb niks meer gehoord van hem. Zelfs nadat zondag zijn ouders mij zagen toen ze langs ons huis reden en blij naar me zwaaiden...
Zo stom, ik weet niet wat ik ervan moet denken, ik weet niet wat ik voel, ik weet niet wat ik moet verwachten, ik weet helemaal niet meer wat ík wil...
Er zit zelfs een kleine kriebel om hém te smsen/bellen of ie het heeft gelezen en wat hij er van vindt :S Maar dat doe ik maar niet. Ik wacht maar weer af denk ik...
Hij heeft me nog gemaild vorige week maandag, waarom ik hem negeer, want dat doet pijn
1st dacht ik bij mezelf, nou ja zeg, dit doet pijn? het deed mij ook pijn dat hij mijn laatste mail negeerde, het deed mij ook pijn dat ik dagen over een mail met al mijn gevoelens en angsten en hij nog geen 5 min later bot en gemeen terugmailt, het deed mij ook pijn dat hij totaal niet luistert naar míjn gevoelens en míjn wensen.
Maar toch, door dat laatste zinnetje komen mijn schuldgevoelens zo erg boven... Negeren is helemaal niks voor mij, ik wil liever uitpraten, maar goed, er valt niks meer uit te praten, ik heb mijn poging gedaan. Ik had het 'misschien wat terugsturen' even uitgesteld tot vrijdag, na mijn examen, en zat toen heel de dag eraan te denken; ik moet vandaag terug mailen óf wachten tot het volgende smsje/mailtje en het dan sturen... maar wist het écht niet. (gevoel: ja, verstand: weet het niet)
en (gelukkig?) belde hij die namiddag.... de 3e manier om te vragen waarom ik hem negeerde (maar wel de 'beste' manier in mijn ogen). Hij belde met een ander nummer, dus het overviel me dat hij het was. Vooral door de zenuwen dat hij ineens belde wist ik niet toch niet zo goed wat ik moest zeggen en kwam ik in het begin volgens mij nogal nonchalant en met een 'pf wat boeit me jou'-houding over. Ik heb hem gezegd dat hij mijn mail toch ook negeerde. Uiteindelijk heb ik hem wel de dingen verteld die ik hem wou zeggen. Dat ik dagen over die mail heb gedaan terwijl hij zonder na te denken bot reageerde. Dat mij dat pijn deed en kwaad maakte. Dat hij egocentrisch leek te zijn geworden. Hij vroeg of hij ooit egoïstisch was geweest, en nee, dat was niet vond ik, toen we wat hadden niet. Maar nu wel. En toen kwam het verdriet een beetje boven, en dan slaat mn stem zo stom over :S
Hij dacht dat ik hem "keihard" negeerde omdat hij iets gigantisch fout had gedaan. Ik vond het raar dat hij dat zei, het kwam zo over van 'ik dacht dat, maar gelukkig is dat niet zo', terwij; uit mijn uitleg toch moest blijken dat hij wel wat fout had gedaan voor mijn gevoel? Dus heb hem gezegd dat dat in mijn ogen wel een beetje was.
Hij 'herinnerde' de mails niet meer goed en vroeg zich af waarom ik niet gewoon had gezegd dat die mails me verdrietig en kwaad maakte. Tja, dat durfde ik niet meer. Er waren veel dingen die ik gewoon niet meer durfde te zeggen, bang om gekwetst te worden. Dat snapte hij niet...
Hij zei dat hij de mails nog eens zou lezen en weer ging leren, en na 5 min bellen maakte we dr een eind aan.
Raar, ik wist niet of ik moest lachen of huilen, en stond op mijn benen te trillen. Nu ben ik wel opgelucht denk ik.
Het hoeft niet meer goed te komen (denk ik...), ik weet wel dat dit geen stap ik naar het 'goedmaken', maar hij mag van mij wel inzien dat het mij ook verdriet heeft gedaan, dat ik dit niet zomaar doe.
Ik verwachtte afgelopen weekend weer een telefoontje of smsje terug, wat ik eigenlijk niet had moeten doen. Maar het gaat automatisch helaas
Ik keek/kijk weer veel te vaak op mijn telefoon, en ben steeds teleurgesteld dat ik geen berichtje/ gemiste oproep heb, terwijl ik mijn tel. normaal uren uit het oog kan verliezen. En in mn hoofd zit ik me dan steeds voor te bereiden op wat ik zou gaan zeggen (zodat ik naderhand niet een te veel 'oh dit had ik moeten zeggen' gevoel heb...) Maar daardoor raak ik nog erger teleurgesteld... Nu dus ook, ik heb niks meer gehoord van hem. Zelfs nadat zondag zijn ouders mij zagen toen ze langs ons huis reden en blij naar me zwaaiden...Zo stom, ik weet niet wat ik ervan moet denken, ik weet niet wat ik voel, ik weet niet wat ik moet verwachten, ik weet helemaal niet meer wat ík wil...
Er zit zelfs een kleine kriebel om hém te smsen/bellen of ie het heeft gelezen en wat hij er van vindt :S Maar dat doe ik maar niet. Ik wacht maar weer af denk ik...
maandag 7 juni 2010 om 11:12
Ik heb je hele verhaal gelezen maar ik wil je aanraden om het te laten gaan. Hoe moeilijk het ook is. Het is over en uit.
Je bent nog zo jong, liefde komt wel weer hoor geloof me.
Ik ben zelf 2 jaar verliefd geweest op een man van mijn werk die mijn liefde niet beantwoorde, ben 2 jaar depressief geweest. Dacht dat ik nooit meer van een ander kon houden, ik at niet meer, ik voelde me een geest. Alsof ik er niet echt meer was. Totdat ik op vakantie ging en daar mijn huidige vriend tegen kwam met een groepsreis. Helemaal verliefd en nu wonen we al een paar maanden samen. Hij heeft me gered van het zielige hoopje mens dat ik toen was. Geloof me voor jou word het ook wel weer beter. En niet bellen of smsen alsjeblieft! Die jongen heeft je genoeg aan het lijntje gehouden.
Laat niet met je spelen!
Je bent nog zo jong, liefde komt wel weer hoor geloof me.
Ik ben zelf 2 jaar verliefd geweest op een man van mijn werk die mijn liefde niet beantwoorde, ben 2 jaar depressief geweest. Dacht dat ik nooit meer van een ander kon houden, ik at niet meer, ik voelde me een geest. Alsof ik er niet echt meer was. Totdat ik op vakantie ging en daar mijn huidige vriend tegen kwam met een groepsreis. Helemaal verliefd en nu wonen we al een paar maanden samen. Hij heeft me gered van het zielige hoopje mens dat ik toen was. Geloof me voor jou word het ook wel weer beter. En niet bellen of smsen alsjeblieft! Die jongen heeft je genoeg aan het lijntje gehouden.
Laat niet met je spelen!
maandag 7 juni 2010 om 12:35
Hoi Meisjex ik vind dat je er heel goed aan hebt gedaan om hem toen hij belde te vertellen dat jij ook gekwetst was door zijn reacties enzo opje mail, alles wat je hebt getypt, dit moest van je hart en ben je duidelijk geweest, dus hoef je nu geen schuldgevoel meer te hebben, dat je je nu zo rot voelt is ook omdt je toch weer gevoelens omhoog hebt gekregen en je nu weer even beseft dat het over is, maar op zich was je hier al goed mee bezig. En nu weer terug daarnaartoe, lekker doorgaan met je leven en niet meer terug kijken. Zeker niet bellen of smsen, en als hij weer belt of smst kijk je dan wel hoe je reageerd op dat moment. Niet gaan denken erover, wat je voelt draag je toch bij je en komt er dan wel goed uit. Lekker weer op jezelf en je toekomst richten. groetjes!
maandag 7 juni 2010 om 15:13
quote:Meisje_x schreef op 07 juni 2010 @ 10:47:
Pfff, ik moet gewoon nog even dringend mijn hart luchten, als niemand dr problemen mee heeft
Hij heeft me nog gemaild vorige week maandag, waarom ik hem negeer, want dat doet pijn
Pijn aan z'n EGO, ja....
1st dacht ik bij mezelf, nou ja zeg, dit doet pijn? het deed mij ook pijn dat hij mijn laatste mail negeerde, het deed mij ook pijn dat ik dagen over een mail met al mijn gevoelens en angsten en hij nog geen 5 min later bot en gemeen terugmailt, het deed mij ook pijn dat hij totaal niet luistert naar míjn gevoelens en míjn wensen.
Die interesseren hem ook niet, anders zou hij respecteren dat jij het er al moeilijk genoeg mee hebt en jou met RUST laten.
Maar toch, door dat laatste zinnetje komen mijn schuldgevoelens zo erg boven...
Wat dus ook precies de reden is dat 'ie het zegt.
Ik bedoel, ik ken hem niet persoonlijk en ik probeer echt niet teveel te projecteren, maar in alles wat je over hem vertelt komt naar voren dat 'ie ontzettend bezitterig en manipulatief is. Hij wil zélf doorgaan met zijn leven, maar ow wee als jij eens doorgaat met het jouwe...!
Dan ben jij ineens kil/hard/gevoelloos, wordt de trukendoos opengetrokken etc, alles alles alles dat jij je maar schuldig en tekortgeschoten voelt... en als jouw aandacht weer op hem gefocust is, kan hij weer lekker verdergaan met zíjn leventje. Dan hoor je 'm ineens niet meer.
Negeren is helemaal niks voor mij, ik wil liever uitpraten, maar goed, er valt niks meer uit te praten, ik heb mijn poging gedaan. Ik had het 'misschien wat terugsturen' even uitgesteld tot vrijdag, na mijn examen, en zat toen heel de dag eraan te denken; ik moet vandaag terug mailen óf wachten tot het volgende smsje/mailtje en het dan sturen... maar wist het écht niet. (gevoel: ja, verstand: weet het niet)
en (gelukkig?) belde hij die namiddag.... de 3e manier om te vragen waarom ik hem negeerde (maar wel de 'beste' manier in mijn ogen). Hij belde met een ander nummer, dus het overviel me dat hij het was.
Ergo: hij wist niet zeker of jij wel op een telefoontje van hem zat te wachten. Als hij belt met zijn eigen nummer en jij negeert hem, was dat een zwaktebodje van zijn kant. Dat wil hij niet, dus belt 'ie jou met een ander nummer. Zit hij veilig en staat 'ie sterker door het verrassingseffect.
Vooral door de zenuwen dat hij ineens belde wist ik niet toch niet zo goed wat ik moest zeggen en kwam ik in het begin volgens mij nogal nonchalant en met een 'pf wat boeit me jou'-houding over. Ik heb hem gezegd dat hij mijn mail toch ook negeerde. Uiteindelijk heb ik hem wel de dingen verteld die ik hem wou zeggen. Dat ik dagen over die mail heb gedaan terwijl hij zonder na te denken bot reageerde. Dat mij dat pijn deed en kwaad maakte. Dat hij egocentrisch leek te zijn geworden. Hij vroeg of hij ooit egoïstisch was geweest, en nee, dat was niet vond ik, toen we wat hadden niet. Maar nu wel. En toen kwam het verdriet een beetje boven, en dan slaat mn stem zo stom over :S
Hij dacht dat ik hem "keihard" negeerde omdat hij iets gigantisch fout had gedaan. Ik vond het raar dat hij dat zei, het kwam zo over van 'ik dacht dat, maar gelukkig is dat niet zo', terwij; uit mijn uitleg toch moest blijken dat hij wel wat fout had gedaan voor mijn gevoel?
Zijn doel was al bereikt. Jij praatte met hem. En gaf 'm als toetje nog tekst en uitleg over jouw handelwijze. Je bent je aan het verantwoorden voor iets waarvoor jij je niet te verantwoorden hoeft!
Dus heb hem gezegd dat dat in mijn ogen wel een beetje was.
Hij 'herinnerde' de mails niet meer goed en vroeg zich af waarom ik niet gewoon had gezegd dat die mails me verdrietig en kwaad maakte.
De Korsakov is vroeg deze zomer...
Tja, dat durfde ik niet meer. Er waren veel dingen die ik gewoon niet meer durfde te zeggen, bang om gekwetst te worden. Dat snapte hij niet...
Dat wíl hij niet snappen. Heeft 'ie nml schijt aan.
Hij zei dat hij de mails nog eens zou lezen en weer ging leren, en na 5 min bellen maakte we dr een eind aan.
Slim. Daarmee triggert hij jou, want hij creëert een openingetje om later opnieuw contact met je te kunnen zoeken. Zo houdt 'ie het deurtje mooi op een kier.
Raar, ik wist niet of ik moest lachen of huilen, en stond op mijn benen te trillen. Nu ben ik wel opgelucht denk ik.
Het hoeft niet meer goed te komen (denk ik...), ik weet wel dat dit geen stap ik naar het 'goedmaken', maar hij mag van mij wel inzien dat het mij ook verdriet heeft gedaan, dat ik dit niet zomaar doe.
Ik verwachtte afgelopen weekend weer een telefoontje of smsje terug, wat ik eigenlijk niet had moeten doen. Maar het gaat automatisch helaas Ik keek/kijk weer veel te vaak op mijn telefoon, en ben steeds teleurgesteld dat ik geen berichtje/ gemiste oproep heb, terwijl ik mijn tel. normaal uren uit het oog kan verliezen. En in mn hoofd zit ik me dan steeds voor te bereiden op wat ik zou gaan zeggen (zodat ik naderhand niet een te veel 'oh dit had ik moeten zeggen' gevoel heb...) Maar daardoor raak ik nog erger teleurgesteld... Nu dus ook, ik heb niks meer gehoord van hem. Zelfs nadat zondag zijn ouders mij zagen toen ze langs ons huis reden en blij naar me zwaaiden...
Zo stom, ik weet niet wat ik ervan moet denken, ik weet niet wat ik voel, ik weet niet wat ik moet verwachten, ik weet helemaal niet meer wat ík wil...
Hij heeft zijn doel al bereikt, lieverd. Op korte termijn, in ieder geval. De focus ligt weer op hém, je bent weer met hém bezig, je zit op telefoontjes/smsjes/mailtjes te wachten. Jouw eigen leven, wat je net weer wilde gaan oppakken, zet 'ie weer mooi on hold. Dus hoeft 'ie nu even niets te laten horen... Want waarom zou 'ie, je aandacht heeft 'ie toch al.
Er zit zelfs een kleine kriebel om hém te smsen/bellen of ie het heeft gelezen en wat hij er van vindt :S Maar dat doe ik maar niet. Ik wacht maar weer af denk ik... :(Wat je ook doet (en ik heb makkelijk lullen, ik weet het, ik heb die fout echt 1001 keer gemaakt dus ik ken de valkuilen):
DOE HET NIET!!!!!!
Het is een machtsspel wat hij speelt, hij manipuleert je tot en met, en als jij nu weer contact opneemt met hem, dan speel je hem zo gigantisch in de kaart!!
Bind je handen achter je rug, leg je mobiel in de ijskast, ga naar een vriendin als je het niet volhoudt, maar NEEM GEEN CONTACT MET HEM OP!
Pfff, ik moet gewoon nog even dringend mijn hart luchten, als niemand dr problemen mee heeft
Hij heeft me nog gemaild vorige week maandag, waarom ik hem negeer, want dat doet pijn
Pijn aan z'n EGO, ja....
1st dacht ik bij mezelf, nou ja zeg, dit doet pijn? het deed mij ook pijn dat hij mijn laatste mail negeerde, het deed mij ook pijn dat ik dagen over een mail met al mijn gevoelens en angsten en hij nog geen 5 min later bot en gemeen terugmailt, het deed mij ook pijn dat hij totaal niet luistert naar míjn gevoelens en míjn wensen.
Die interesseren hem ook niet, anders zou hij respecteren dat jij het er al moeilijk genoeg mee hebt en jou met RUST laten.
Maar toch, door dat laatste zinnetje komen mijn schuldgevoelens zo erg boven...
Wat dus ook precies de reden is dat 'ie het zegt.
Ik bedoel, ik ken hem niet persoonlijk en ik probeer echt niet teveel te projecteren, maar in alles wat je over hem vertelt komt naar voren dat 'ie ontzettend bezitterig en manipulatief is. Hij wil zélf doorgaan met zijn leven, maar ow wee als jij eens doorgaat met het jouwe...!
Dan ben jij ineens kil/hard/gevoelloos, wordt de trukendoos opengetrokken etc, alles alles alles dat jij je maar schuldig en tekortgeschoten voelt... en als jouw aandacht weer op hem gefocust is, kan hij weer lekker verdergaan met zíjn leventje. Dan hoor je 'm ineens niet meer.
Negeren is helemaal niks voor mij, ik wil liever uitpraten, maar goed, er valt niks meer uit te praten, ik heb mijn poging gedaan. Ik had het 'misschien wat terugsturen' even uitgesteld tot vrijdag, na mijn examen, en zat toen heel de dag eraan te denken; ik moet vandaag terug mailen óf wachten tot het volgende smsje/mailtje en het dan sturen... maar wist het écht niet. (gevoel: ja, verstand: weet het niet)
en (gelukkig?) belde hij die namiddag.... de 3e manier om te vragen waarom ik hem negeerde (maar wel de 'beste' manier in mijn ogen). Hij belde met een ander nummer, dus het overviel me dat hij het was.
Ergo: hij wist niet zeker of jij wel op een telefoontje van hem zat te wachten. Als hij belt met zijn eigen nummer en jij negeert hem, was dat een zwaktebodje van zijn kant. Dat wil hij niet, dus belt 'ie jou met een ander nummer. Zit hij veilig en staat 'ie sterker door het verrassingseffect.
Vooral door de zenuwen dat hij ineens belde wist ik niet toch niet zo goed wat ik moest zeggen en kwam ik in het begin volgens mij nogal nonchalant en met een 'pf wat boeit me jou'-houding over. Ik heb hem gezegd dat hij mijn mail toch ook negeerde. Uiteindelijk heb ik hem wel de dingen verteld die ik hem wou zeggen. Dat ik dagen over die mail heb gedaan terwijl hij zonder na te denken bot reageerde. Dat mij dat pijn deed en kwaad maakte. Dat hij egocentrisch leek te zijn geworden. Hij vroeg of hij ooit egoïstisch was geweest, en nee, dat was niet vond ik, toen we wat hadden niet. Maar nu wel. En toen kwam het verdriet een beetje boven, en dan slaat mn stem zo stom over :S
Hij dacht dat ik hem "keihard" negeerde omdat hij iets gigantisch fout had gedaan. Ik vond het raar dat hij dat zei, het kwam zo over van 'ik dacht dat, maar gelukkig is dat niet zo', terwij; uit mijn uitleg toch moest blijken dat hij wel wat fout had gedaan voor mijn gevoel?
Zijn doel was al bereikt. Jij praatte met hem. En gaf 'm als toetje nog tekst en uitleg over jouw handelwijze. Je bent je aan het verantwoorden voor iets waarvoor jij je niet te verantwoorden hoeft!
Dus heb hem gezegd dat dat in mijn ogen wel een beetje was.
Hij 'herinnerde' de mails niet meer goed en vroeg zich af waarom ik niet gewoon had gezegd dat die mails me verdrietig en kwaad maakte.
De Korsakov is vroeg deze zomer...
Tja, dat durfde ik niet meer. Er waren veel dingen die ik gewoon niet meer durfde te zeggen, bang om gekwetst te worden. Dat snapte hij niet...
Dat wíl hij niet snappen. Heeft 'ie nml schijt aan.
Hij zei dat hij de mails nog eens zou lezen en weer ging leren, en na 5 min bellen maakte we dr een eind aan.
Slim. Daarmee triggert hij jou, want hij creëert een openingetje om later opnieuw contact met je te kunnen zoeken. Zo houdt 'ie het deurtje mooi op een kier.
Raar, ik wist niet of ik moest lachen of huilen, en stond op mijn benen te trillen. Nu ben ik wel opgelucht denk ik.
Het hoeft niet meer goed te komen (denk ik...), ik weet wel dat dit geen stap ik naar het 'goedmaken', maar hij mag van mij wel inzien dat het mij ook verdriet heeft gedaan, dat ik dit niet zomaar doe.
Ik verwachtte afgelopen weekend weer een telefoontje of smsje terug, wat ik eigenlijk niet had moeten doen. Maar het gaat automatisch helaas
Ik keek/kijk weer veel te vaak op mijn telefoon, en ben steeds teleurgesteld dat ik geen berichtje/ gemiste oproep heb, terwijl ik mijn tel. normaal uren uit het oog kan verliezen. En in mn hoofd zit ik me dan steeds voor te bereiden op wat ik zou gaan zeggen (zodat ik naderhand niet een te veel 'oh dit had ik moeten zeggen' gevoel heb...) Maar daardoor raak ik nog erger teleurgesteld... Nu dus ook, ik heb niks meer gehoord van hem. Zelfs nadat zondag zijn ouders mij zagen toen ze langs ons huis reden en blij naar me zwaaiden...Zo stom, ik weet niet wat ik ervan moet denken, ik weet niet wat ik voel, ik weet niet wat ik moet verwachten, ik weet helemaal niet meer wat ík wil...
Hij heeft zijn doel al bereikt, lieverd. Op korte termijn, in ieder geval. De focus ligt weer op hém, je bent weer met hém bezig, je zit op telefoontjes/smsjes/mailtjes te wachten. Jouw eigen leven, wat je net weer wilde gaan oppakken, zet 'ie weer mooi on hold. Dus hoeft 'ie nu even niets te laten horen... Want waarom zou 'ie, je aandacht heeft 'ie toch al.
Er zit zelfs een kleine kriebel om hém te smsen/bellen of ie het heeft gelezen en wat hij er van vindt :S Maar dat doe ik maar niet. Ik wacht maar weer af denk ik... :(Wat je ook doet (en ik heb makkelijk lullen, ik weet het, ik heb die fout echt 1001 keer gemaakt dus ik ken de valkuilen):
DOE HET NIET!!!!!!
Het is een machtsspel wat hij speelt, hij manipuleert je tot en met, en als jij nu weer contact opneemt met hem, dan speel je hem zo gigantisch in de kaart!!
Bind je handen achter je rug, leg je mobiel in de ijskast, ga naar een vriendin als je het niet volhoudt, maar NEEM GEEN CONTACT MET HEM OP!
anoniem_10333 wijzigde dit bericht op 07-06-2010 15:17
Reden: verduidelijking
Reden: verduidelijking
% gewijzigd
dinsdag 8 juni 2010 om 07:58
quote:mastermind schreef op 07 juni 2010 @ 15:15:
Damn, zit ik een heel belerende post te schrijven (sorry, was niet zo bedoeld), maar eigenlijk verdien je daarnaast natuurlijk ook gewoon een enorme knuffel.
Komt 'ie:
En hou je taai.
Dankjewel! Rogue, en wolkje ook. Soms doet het me zóveel goed he Ik twijfel zo snel aan mezelf tegenwoordig
En zo'n belerende post is denk ik juist wel wat ik nodig heb.
Ik begon me er namelijk al rot over te voelen dat ik in het begin zo nonchalant overkwam, ik heb zelfs een paar keer 'pfff' gezegd. Vond ik achteraf gemeen van mezelf. Ik wil niet klinken alsof hij me niks boeit, maar ik wil ook niet klinken alsof ik heel verdrietig ben.
Het is gewoon allemaal zo moeilijk te geloven wat je schrijft over hem, ik zie nog steeds een beetje die lieve jongen waar ik op verliefd was. Die zou zulke dingen nooit doen... denk ik dan.
Vooral dat over zijn zinnetje 'ik zal eens teruglezen', ik kan het gewoon zo moeilijk in mijn kop krijgen dat hij dit (bewust) doet om nog een openingszinnetje te maken.
En over het tel nr (oke, dit is stom, nu schiet ik in de verdedeging), ik heb dat nr wel gehad, was niet zijn mobiel of vaste huisnr, maar het nr van een vaste tel. op zijn kamer. Maar ja, misschien wel het meest voor de hand liggende wat ik niet meer in mijn telefoonlijst had.
Ik neem geen contact met hem op, ik weet eigenlijk goed dat dat het beste is. Maar ik toch momenten, dieptepunten, waarop ik dat het liefst zou willen doen.
Er niet aan denken zal moeilijker zijn, het gebeurt gewoon. Ik krijg zelfs weer heel erg de neiging om op zijn hyves te kijken. Want als daar geflirt met andere meiden staat, of blije stapfoto's of wat dan ook, dan voel ik me wel heel (hééééééééééééél) k*t, maar dat maakte me dan ook een beetje boos, wat het negeren en nonchalant klinken makkelijker maakt. Maar ik heb dat nu al bijna 2 maanden volgehouden niet te doen, dus ik móet dat niet opgeven door een zwak momentje. Ik weet wel dat ik daar dingen ga tegenkomen die ik niet wil zien, weet het dondersgoed, maar soms wil ik het gewoon graag, om me boos te maken. (of juist in de hoop dat die dingen er niet (veel) staan...:S) Alleen die enorme hoop verdriet en pijn die daarbij komt wil ik niet. Maar goed, je post heeft me al weer een beetje laten inzien dat ik te lief ben, en best boos mag zijn om zijn gedrag.
Ik had mezelf al 'voorbereid' op wat ik zou zeggen als hij weer belde; als hij zou zeggen dat mijn mail ook niet de liefste was wou ik hem zeggen dat ik me niet kwetsbaar durfde op te stellen, ik bang was, sinds de dag van ons 2e afspraakje waarop hij deed alsof ik lucht was, tot de dag van mijn mail. Bang dat hij boos zou worden, bang dat hij gemene dingen zou zeggen, bang dat hij me nog meer pijn en verdriet deed. Dat ik daarom mijn hart niet meer durfde te luchten, maar het met mijn mail toch nog 1 x wou doen. En zijn reactie was dus precies waarvoor ik bang was. En dat ik er toen dus schoongenoeg van had.
Dom, nu als ik er achteraf aan denk. Ook als is het wel wat op mijn hart zit, en wat nog steeds het enige is wat ik kan bedenken om te zeggen mocht hij weer bellen, ik verdedig mezelf en mijn gedrag constant
Damn, zit ik een heel belerende post te schrijven (sorry, was niet zo bedoeld), maar eigenlijk verdien je daarnaast natuurlijk ook gewoon een enorme knuffel.
Komt 'ie:
En hou je taai.
Dankjewel! Rogue, en wolkje ook. Soms doet het me zóveel goed he
Ik twijfel zo snel aan mezelf tegenwoordig En zo'n belerende post is denk ik juist wel wat ik nodig heb.
Ik begon me er namelijk al rot over te voelen dat ik in het begin zo nonchalant overkwam, ik heb zelfs een paar keer 'pfff' gezegd. Vond ik achteraf gemeen van mezelf. Ik wil niet klinken alsof hij me niks boeit, maar ik wil ook niet klinken alsof ik heel verdrietig ben.
Het is gewoon allemaal zo moeilijk te geloven wat je schrijft over hem, ik zie nog steeds een beetje die lieve jongen waar ik op verliefd was. Die zou zulke dingen nooit doen... denk ik dan.
Vooral dat over zijn zinnetje 'ik zal eens teruglezen', ik kan het gewoon zo moeilijk in mijn kop krijgen dat hij dit (bewust) doet om nog een openingszinnetje te maken.
En over het tel nr (oke, dit is stom, nu schiet ik in de verdedeging), ik heb dat nr wel gehad, was niet zijn mobiel of vaste huisnr, maar het nr van een vaste tel. op zijn kamer. Maar ja, misschien wel het meest voor de hand liggende wat ik niet meer in mijn telefoonlijst had.
Ik neem geen contact met hem op, ik weet eigenlijk goed dat dat het beste is. Maar ik toch momenten, dieptepunten, waarop ik dat het liefst zou willen doen.
Er niet aan denken zal moeilijker zijn, het gebeurt gewoon. Ik krijg zelfs weer heel erg de neiging om op zijn hyves te kijken. Want als daar geflirt met andere meiden staat, of blije stapfoto's of wat dan ook, dan voel ik me wel heel (hééééééééééééél) k*t, maar dat maakte me dan ook een beetje boos, wat het negeren en nonchalant klinken makkelijker maakt. Maar ik heb dat nu al bijna 2 maanden volgehouden niet te doen, dus ik móet dat niet opgeven door een zwak momentje. Ik weet wel dat ik daar dingen ga tegenkomen die ik niet wil zien, weet het dondersgoed, maar soms wil ik het gewoon graag, om me boos te maken. (of juist in de hoop dat die dingen er niet (veel) staan...:S) Alleen die enorme hoop verdriet en pijn die daarbij komt wil ik niet. Maar goed, je post heeft me al weer een beetje laten inzien dat ik te lief ben, en best boos mag zijn om zijn gedrag.
Ik had mezelf al 'voorbereid' op wat ik zou zeggen als hij weer belde; als hij zou zeggen dat mijn mail ook niet de liefste was wou ik hem zeggen dat ik me niet kwetsbaar durfde op te stellen, ik bang was, sinds de dag van ons 2e afspraakje waarop hij deed alsof ik lucht was, tot de dag van mijn mail. Bang dat hij boos zou worden, bang dat hij gemene dingen zou zeggen, bang dat hij me nog meer pijn en verdriet deed. Dat ik daarom mijn hart niet meer durfde te luchten, maar het met mijn mail toch nog 1 x wou doen. En zijn reactie was dus precies waarvoor ik bang was. En dat ik er toen dus schoongenoeg van had.
Dom, nu als ik er achteraf aan denk. Ook als is het wel wat op mijn hart zit, en wat nog steeds het enige is wat ik kan bedenken om te zeggen mocht hij weer bellen, ik verdedig mezelf en mijn gedrag constant
dinsdag 8 juni 2010 om 09:21
Hoi Meisje,
Ik heb een deel van je topic gelezen en je ex doet me in sommige opzichten steeds meer denken aan een vervelend klein kind: als die geen dandacht krijgt, gaat 'ie klieren om aandacht te krijgen. Dus dreinen, zeuren, doorgaan terwijl je zegt dat 'ie moet stoppen. Klinkt het bekend?
Echt, voor je eigen bestwil: dicht die deur en een stoel onder de knop. Dus nummer uit je telefoon en laat m in z'n sop gaarkoken. En tuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan, want je emo's gaan met je op de loop, maar die mag je dan fijn hier komen ventileren!
En op een dag merk je dat je ex langzaam maar zeker uit je systeem begint te raken..
Deal?
PS: hoe zet je hier smileys neer??
Ik heb een deel van je topic gelezen en je ex doet me in sommige opzichten steeds meer denken aan een vervelend klein kind: als die geen dandacht krijgt, gaat 'ie klieren om aandacht te krijgen. Dus dreinen, zeuren, doorgaan terwijl je zegt dat 'ie moet stoppen. Klinkt het bekend?
Echt, voor je eigen bestwil: dicht die deur en een stoel onder de knop. Dus nummer uit je telefoon en laat m in z'n sop gaarkoken. En tuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan, want je emo's gaan met je op de loop, maar die mag je dan fijn hier komen ventileren!
En op een dag merk je dat je ex langzaam maar zeker uit je systeem begint te raken..Deal?
PS: hoe zet je hier smileys neer??
dinsdag 8 juni 2010 om 12:34
Wat Machutookunbietjemeerzijn zegt: het gaat hem om de macht. Niets meer, niets minder. Wat jij voelt in dezen, je verdriet, je twijfels.. het zal 'm aan z'n derrière roesten. Alle woorden die je nog aan hem verspilt, leest/hoort hij alleen als bruikbare info om zijn macht te vergroten cq te behouden.
Zie het als een klein kind met een speelgoedautootje onderin z'n kast: hij kijkt er niet naar op of om, maar ow wee als iemand dat autootje uit de kast haalt om er mee te spelen... Dan is het zijn auto, van hem en van hem alleen, en niemand niemand niemand anders mag er mee spelen, oh zo!
En op dat moment ligt zijn focus op het autootje... totdat 'ie het weer heeft waar het hoort. Onderin de kast.
Bezitsdrang.
Controledrang.
Macht.
Zie het als een klein kind met een speelgoedautootje onderin z'n kast: hij kijkt er niet naar op of om, maar ow wee als iemand dat autootje uit de kast haalt om er mee te spelen... Dan is het zijn auto, van hem en van hem alleen, en niemand niemand niemand anders mag er mee spelen, oh zo!
En op dat moment ligt zijn focus op het autootje... totdat 'ie het weer heeft waar het hoort. Onderin de kast.
Bezitsdrang.
Controledrang.
Macht.
dinsdag 8 juni 2010 om 12:55
quote:Meisje_x schreef op 08 juni 2010 @ 07:58:
[...]
Dankjewel! Rogue, en wolkje ook. Soms doet het me zóveel goed he Ik twijfel zo snel aan mezelf tegenwoordig
Dat begrijp ik. Er wordt gerotzooid met je geest, je wordt gemanipuleerd. Hij weet op welke knoppen hij moet drukken om jou aan het twijfelen te brengen.
En zo'n belerende post is denk ik juist wel wat ik nodig heb.
Ik begon me er namelijk al rot over te voelen dat ik in het begin zo nonchalant overkwam, ik heb zelfs een paar keer 'pfff' gezegd. Vond ik achteraf gemeen van mezelf. Ik wil niet klinken alsof hij me niks boeit, maar ik wil ook niet klinken alsof ik heel verdrietig ben.
Dat laatste is héél verstandig. Hij kickt er op, het versterkt zijn machtsgevoel. Onverschilligheid (ook al doe je alsof) is echt het aller- allerbeste.
En weet je?
Op een dag méén je het. Dan wordt die onverschilligheid écht.
Het is gewoon allemaal zo moeilijk te geloven wat je schrijft over hem, ik zie nog steeds een beetje die lieve jongen waar ik op verliefd was. Die zou zulke dingen nooit doen... denk ik dan.
Lieverd... hij dóet ze al. Hij verbloemt het mooi, maar dit is een duivel in bonbonverpakking.
Vooral dat over zijn zinnetje 'ik zal eens teruglezen', ik kan het gewoon zo moeilijk in mijn kop krijgen dat hij dit (bewust) doet om nog een openingszinnetje te maken.
En over het tel nr (oke, dit is stom, nu schiet ik in de verdedeging), ik heb dat nr wel gehad, was niet zijn mobiel of vaste huisnr, maar het nr van een vaste tel. op zijn kamer. Maar ja, misschien wel het meest voor de hand liggende wat ik niet meer in mijn telefoonlijst had.
Dat je hem verdedigt is heel begrijpelijk. Natuurlijk wil je zijn goeie kanten zien, wil het er niet bij je in dat hij manipulatief en dwingend bezig is. Je hebt van hem gehouden, dus wil je koste wat kost zijn goede kanten zien.. Ook al hebben die goede kanten misschien weleens een pikzwart randje.
Been there, done that meis. Bij mij heeft het negen jaar geduurd, dat aantrekken/afstoten. En op het laatst wist ik echt van de voorkant niet meer dat ik van de achterkant leefde. Ik vertrouwde niet meer op m'n eigen oordeel, voelde me continu "mislukt" en wist niet waar ik het zoeken moest van ellende...
En toen leerde ik iemand kennen, een heel lieve meid, die het totaalplaatje wél zag, en mij heeft geholpen om uit zijn macht te komen. Dat ging niet zonder slag of stoot (hell, bloed zweet en tranen tot en met!) maar inmiddels zijn mijn ogen geopend. Ik ben weer vrij. En dat ben jij straks ook. Ik beloof het je.
Ik neem geen contact met hem op, ik weet eigenlijk goed dat dat het beste is. Maar ik toch momenten, dieptepunten, waarop ik dat het liefst zou willen doen.
Er niet aan denken zal moeilijker zijn, het gebeurt gewoon.
Dat klopt. En er aan denken mág ook. Maar blijf er niet in hangen, en GEEF ER ZEKER NIET AAN TOE.
Ga sporten, wandelen, logeer desnoods een tijdje bij een vriendin, maar GEEF HEM DIE MACHT NIET!
Ik krijg zelfs weer heel erg de neiging om op zijn hyves te kijken. Want als daar geflirt met andere meiden staat, of blije stapfoto's of wat dan ook, dan voel ik me wel heel (hééééééééééééél) k*t, maar dat maakte me dan ook een beetje boos, wat het negeren en nonchalant klinken makkelijker maakt. Maar ik heb dat nu al bijna 2 maanden volgehouden niet te doen, dus ik móet dat niet opgeven door een zwak momentje.
Goedzo!
Volhouden hoor!!
Richt je op je eigen leven, niet op het zijne.
Ik weet wel dat ik daar dingen ga tegenkomen die ik niet wil zien, weet het dondersgoed, maar soms wil ik het gewoon graag, om me boos te maken. (of juist in de hoop dat die dingen er niet (veel) staan...:S) Alleen die enorme hoop verdriet en pijn die daarbij komt wil ik niet. Maar goed, je post heeft me al weer een beetje laten inzien dat ik te lief ben, en best boos mag zijn om zijn gedrag.
Natuurlijk mag je boos zijn. Hij misbruikt jouw gevoelens, hij manipuleert je, en dat allemaal voor zijn eigen zielige machtsspelletje. Eigenlijk is 'ie te sneu voor woorden. En het is heel begrijpelijk, en heel goed ook, als je behalve verdrietig ook bóós kunt zijn. Maar ook daar geldt: blijf er niet in hangen.
Richt je op je eigen leven, alles wat je voelt richting hem is weer een stukkie focus op hem. Negatieve aandacht is ook aandacht.
Ik had mezelf al 'voorbereid' op wat ik zou zeggen als hij weer belde; als hij zou zeggen dat mijn mail ook niet de liefste was wou ik hem zeggen dat ik me niet kwetsbaar durfde op te stellen, ik bang was, sinds de dag van ons 2e afspraakje waarop hij deed alsof ik lucht was, tot de dag van mijn mail. Bang dat hij boos zou worden, bang dat hij gemene dingen zou zeggen, bang dat hij me nog meer pijn en verdriet deed. Dat ik daarom mijn hart niet meer durfde te luchten, maar het met mijn mail toch nog 1 x wou doen. En zijn reactie was dus precies waarvoor ik bang was. En dat ik er toen dus schoongenoeg van had.
Dom, nu als ik er achteraf aan denk. Ook als is het wel wat op mijn hart zit, en wat nog steeds het enige is wat ik kan bedenken om te zeggen mocht hij weer bellen, ik verdedig mezelf en mijn gedrag constant :(Het is niet dom, het is menselijk wat je doet/deed. Maar inderdaad wel heel onverstandig, in die zin, je voert hem. Je houdt zijn machtsspel in stand.
Je hoeft je niet te verdedigen, niet jij zit fout, maar hij!!!
Ik hoop dat je hier blijft posten, er zijn hier altijd mensen bij wie je je ei kwijt kunt, die je er doorheen slepen als je ff moeilijk zit. Mensen zónder dubbele agenda. Ik zal sowieso je postings blijven lezen, en met mij vele anderen.
Hou je taai meis, je doet het prima!!
[...]
Dankjewel! Rogue, en wolkje ook. Soms doet het me zóveel goed he
Ik twijfel zo snel aan mezelf tegenwoordig Dat begrijp ik. Er wordt gerotzooid met je geest, je wordt gemanipuleerd. Hij weet op welke knoppen hij moet drukken om jou aan het twijfelen te brengen.
En zo'n belerende post is denk ik juist wel wat ik nodig heb.
Ik begon me er namelijk al rot over te voelen dat ik in het begin zo nonchalant overkwam, ik heb zelfs een paar keer 'pfff' gezegd. Vond ik achteraf gemeen van mezelf. Ik wil niet klinken alsof hij me niks boeit, maar ik wil ook niet klinken alsof ik heel verdrietig ben.
Dat laatste is héél verstandig. Hij kickt er op, het versterkt zijn machtsgevoel. Onverschilligheid (ook al doe je alsof) is echt het aller- allerbeste.
En weet je?
Op een dag méén je het. Dan wordt die onverschilligheid écht.
Het is gewoon allemaal zo moeilijk te geloven wat je schrijft over hem, ik zie nog steeds een beetje die lieve jongen waar ik op verliefd was. Die zou zulke dingen nooit doen... denk ik dan.
Lieverd... hij dóet ze al. Hij verbloemt het mooi, maar dit is een duivel in bonbonverpakking.
Vooral dat over zijn zinnetje 'ik zal eens teruglezen', ik kan het gewoon zo moeilijk in mijn kop krijgen dat hij dit (bewust) doet om nog een openingszinnetje te maken.
En over het tel nr (oke, dit is stom, nu schiet ik in de verdedeging), ik heb dat nr wel gehad, was niet zijn mobiel of vaste huisnr, maar het nr van een vaste tel. op zijn kamer. Maar ja, misschien wel het meest voor de hand liggende wat ik niet meer in mijn telefoonlijst had.
Dat je hem verdedigt is heel begrijpelijk. Natuurlijk wil je zijn goeie kanten zien, wil het er niet bij je in dat hij manipulatief en dwingend bezig is. Je hebt van hem gehouden, dus wil je koste wat kost zijn goede kanten zien.. Ook al hebben die goede kanten misschien weleens een pikzwart randje.
Been there, done that meis. Bij mij heeft het negen jaar geduurd, dat aantrekken/afstoten. En op het laatst wist ik echt van de voorkant niet meer dat ik van de achterkant leefde. Ik vertrouwde niet meer op m'n eigen oordeel, voelde me continu "mislukt" en wist niet waar ik het zoeken moest van ellende...
En toen leerde ik iemand kennen, een heel lieve meid, die het totaalplaatje wél zag, en mij heeft geholpen om uit zijn macht te komen. Dat ging niet zonder slag of stoot (hell, bloed zweet en tranen tot en met!) maar inmiddels zijn mijn ogen geopend. Ik ben weer vrij. En dat ben jij straks ook. Ik beloof het je.
Ik neem geen contact met hem op, ik weet eigenlijk goed dat dat het beste is. Maar ik toch momenten, dieptepunten, waarop ik dat het liefst zou willen doen.
Er niet aan denken zal moeilijker zijn, het gebeurt gewoon.
Dat klopt. En er aan denken mág ook. Maar blijf er niet in hangen, en GEEF ER ZEKER NIET AAN TOE.
Ga sporten, wandelen, logeer desnoods een tijdje bij een vriendin, maar GEEF HEM DIE MACHT NIET!
Ik krijg zelfs weer heel erg de neiging om op zijn hyves te kijken. Want als daar geflirt met andere meiden staat, of blije stapfoto's of wat dan ook, dan voel ik me wel heel (hééééééééééééél) k*t, maar dat maakte me dan ook een beetje boos, wat het negeren en nonchalant klinken makkelijker maakt. Maar ik heb dat nu al bijna 2 maanden volgehouden niet te doen, dus ik móet dat niet opgeven door een zwak momentje.
Goedzo!
Volhouden hoor!!
Richt je op je eigen leven, niet op het zijne.
Ik weet wel dat ik daar dingen ga tegenkomen die ik niet wil zien, weet het dondersgoed, maar soms wil ik het gewoon graag, om me boos te maken. (of juist in de hoop dat die dingen er niet (veel) staan...:S) Alleen die enorme hoop verdriet en pijn die daarbij komt wil ik niet. Maar goed, je post heeft me al weer een beetje laten inzien dat ik te lief ben, en best boos mag zijn om zijn gedrag.
Natuurlijk mag je boos zijn. Hij misbruikt jouw gevoelens, hij manipuleert je, en dat allemaal voor zijn eigen zielige machtsspelletje. Eigenlijk is 'ie te sneu voor woorden. En het is heel begrijpelijk, en heel goed ook, als je behalve verdrietig ook bóós kunt zijn. Maar ook daar geldt: blijf er niet in hangen.
Richt je op je eigen leven, alles wat je voelt richting hem is weer een stukkie focus op hem. Negatieve aandacht is ook aandacht.
Ik had mezelf al 'voorbereid' op wat ik zou zeggen als hij weer belde; als hij zou zeggen dat mijn mail ook niet de liefste was wou ik hem zeggen dat ik me niet kwetsbaar durfde op te stellen, ik bang was, sinds de dag van ons 2e afspraakje waarop hij deed alsof ik lucht was, tot de dag van mijn mail. Bang dat hij boos zou worden, bang dat hij gemene dingen zou zeggen, bang dat hij me nog meer pijn en verdriet deed. Dat ik daarom mijn hart niet meer durfde te luchten, maar het met mijn mail toch nog 1 x wou doen. En zijn reactie was dus precies waarvoor ik bang was. En dat ik er toen dus schoongenoeg van had.
Dom, nu als ik er achteraf aan denk. Ook als is het wel wat op mijn hart zit, en wat nog steeds het enige is wat ik kan bedenken om te zeggen mocht hij weer bellen, ik verdedig mezelf en mijn gedrag constant :(Het is niet dom, het is menselijk wat je doet/deed. Maar inderdaad wel heel onverstandig, in die zin, je voert hem. Je houdt zijn machtsspel in stand.
Je hoeft je niet te verdedigen, niet jij zit fout, maar hij!!!
Ik hoop dat je hier blijft posten, er zijn hier altijd mensen bij wie je je ei kwijt kunt, die je er doorheen slepen als je ff moeilijk zit. Mensen zónder dubbele agenda. Ik zal sowieso je postings blijven lezen, en met mij vele anderen.
Hou je taai meis, je doet het prima!!
woensdag 9 juni 2010 om 09:48
quote:mastermind schreef op 08 juni 2010 @ 22:39:
TO, hoe is het vandaag gegaan?
Het gaat, niet veel verandering eigelijk.. Het is zo vervelend dat ik examens heb Ik zit constant maar alleen op mijn kamer te leren, leren, leren (althans, pogingen tot). En de rest van studerend België ook, dus er is weinig te beleven (geen lessen, geen/niet veel mensen om me heen, geen tijd voor leuke dingen doen, geen feestjes) en ik zit steeds met mijn gedachten bij hem.
Als mijn concentratie echt helemaal weg is ga ik maar wat ronddwalen op internet, en dan komen die kriebels om op zijn hyves te kijken weer zo erg boven. Ik heb daar de afgelopen maanden geen last van gehad, maar juist wanneer we weer contact hebben, komt het weer boven. Ik vind het nog moeilijker om dat te bedwingen dan het niet reageren. Dus dan gaat mijn laptop maar weer dicht... en ga ik verder denken :S
Raar, de ene keer denk ik alleen maar aan de leuke dingen en krijg ik zo'n stomme glimlach op mijn gezicht, maar een echt heel erg 'ik-mis-hem-zo-gevoel', zoals ik dat 4, 5 maanden terug had, voel ik niet meer. Door zijn gedrag nu, denk ik. Of vooral door jullie beschrijving van zijn gedrag (als ik hier nooit had gepost dacht ik nu waarschijnlijk nog het aller beste van hem. Daardoor is er wat meer boosheid, en eigenlijk is dat wel fijn. Het maakt het toch wat makkelijker, ook al is het niet leuk dat het zo moet.
En ondanks dat alles zou ik op sommige momenten toch nog steeds het liefst willen dat we weer gewoon samen waren, dat het was zoals vroeger...
Het stomme is dat een vriendin in een soort zelfde situatie zit (zie post van de 20e) en bij haar denk ik dan 'dat ze hém nog terug wil zeg!'
Maar bij jezelf is het allemaal zo anders ineens... als mijn ex zou komen aanzetten met 'ik wil het weer proberen, ik heb je eigenlijk zo gemist etc' zou ik ook heel blij zijn in die praatjes trappen, in 1e instantie. En denken, jeej, het komt weer goed...
Het klinkt trouwens wel heel bekend ineens, hoe je zijn gedrag beschrijft. Zo ken ik er wel een paar, maar dan met de leeftijd van 3 jaar!
Liefs!
TO, hoe is het vandaag gegaan?
Het gaat, niet veel verandering eigelijk.. Het is zo vervelend dat ik examens heb
Ik zit constant maar alleen op mijn kamer te leren, leren, leren (althans, pogingen tot). En de rest van studerend België ook, dus er is weinig te beleven (geen lessen, geen/niet veel mensen om me heen, geen tijd voor leuke dingen doen, geen feestjes) en ik zit steeds met mijn gedachten bij hem.Als mijn concentratie echt helemaal weg is ga ik maar wat ronddwalen op internet, en dan komen die kriebels om op zijn hyves te kijken weer zo erg boven. Ik heb daar de afgelopen maanden geen last van gehad, maar juist wanneer we weer contact hebben, komt het weer boven. Ik vind het nog moeilijker om dat te bedwingen dan het niet reageren. Dus dan gaat mijn laptop maar weer dicht... en ga ik verder denken :S
Raar, de ene keer denk ik alleen maar aan de leuke dingen en krijg ik zo'n stomme glimlach op mijn gezicht, maar een echt heel erg 'ik-mis-hem-zo-gevoel', zoals ik dat 4, 5 maanden terug had, voel ik niet meer. Door zijn gedrag nu, denk ik. Of vooral door jullie beschrijving van zijn gedrag (als ik hier nooit had gepost dacht ik nu waarschijnlijk nog het aller beste van hem. Daardoor is er wat meer boosheid, en eigenlijk is dat wel fijn. Het maakt het toch wat makkelijker, ook al is het niet leuk dat het zo moet.
En ondanks dat alles zou ik op sommige momenten toch nog steeds het liefst willen dat we weer gewoon samen waren, dat het was zoals vroeger...
Het stomme is dat een vriendin in een soort zelfde situatie zit (zie post van de 20e) en bij haar denk ik dan 'dat ze hém nog terug wil zeg!'
Maar bij jezelf is het allemaal zo anders ineens... als mijn ex zou komen aanzetten met 'ik wil het weer proberen, ik heb je eigenlijk zo gemist etc' zou ik ook heel blij zijn in die praatjes trappen, in 1e instantie. En denken, jeej, het komt weer goed...
Het klinkt trouwens wel heel bekend ineens, hoe je zijn gedrag beschrijft. Zo ken ik er wel een paar, maar dan met de leeftijd van 3 jaar!
Liefs!
woensdag 9 juni 2010 om 19:00
And again, een mail :
Ik kan die mail niet vinden, dus weet niet wat ik gezegd heb...
dus kan ook niks over zeggen/ verbeteren...
succes verder met negeren dan maar... Xx
waaaaaaaaarrrom??? en dan met die gemene ondertoon 'succes met negeren' Zou m op dit moment het liefst 'dankje' met een hele blije smiley erbij terugmailen. Sukkel. (zo, dat is eruit )
Ik snap niet waar ik dit aan verdiend heb zeg, ik heb hem nooit wat aangedaan. Of misschien vond ie mij wel te nonchalant klinken aan de telefoon, en is z'n 'wraak'. Pfff.
Hij ziet gewoon écht niet in dat ik het er al moeilijk genoeg mee heb, en dat hij het me niet makkelijker maakt. Of hij wíl het niet in zien en wíl het me niet makkelijker maken. En dat ie door zijn gedrag elke mooie herinnering de grond in boort, en me achterlaat met steeds een slechter beeld van hem.
Ik zeg nu wel tig keer in mijn hoofd dat ik een hekel aan hem heb, om de tranen maar weg te houden God, wat heb ik een hekel aan hem
Ik kan die mail niet vinden, dus weet niet wat ik gezegd heb...
dus kan ook niks over zeggen/ verbeteren...
succes verder met negeren dan maar... Xx
waaaaaaaaarrrom??? en dan met die gemene ondertoon 'succes met negeren' Zou m op dit moment het liefst 'dankje' met een hele blije smiley erbij terugmailen. Sukkel. (zo, dat is eruit )
Ik snap niet waar ik dit aan verdiend heb zeg, ik heb hem nooit wat aangedaan. Of misschien vond ie mij wel te nonchalant klinken aan de telefoon, en is z'n 'wraak'. Pfff.
Hij ziet gewoon écht niet in dat ik het er al moeilijk genoeg mee heb, en dat hij het me niet makkelijker maakt. Of hij wíl het niet in zien en wíl het me niet makkelijker maken. En dat ie door zijn gedrag elke mooie herinnering de grond in boort, en me achterlaat met steeds een slechter beeld van hem.
Ik zeg nu wel tig keer in mijn hoofd dat ik een hekel aan hem heb, om de tranen maar weg te houden God, wat heb ik een hekel aan hem
woensdag 9 juni 2010 om 23:07
En als je nu heel kort en simpel mailt, dat je géén enkel contact meer wenst te hebben, omdat alles wat hij nu nog zegt of onderneemt naar jou toe alleen maar getuigt van zijn disrespect naar jou toe?
Dat is duidelijk, en dan heb je ook de boodschap doorgegeven dat jij klaar bent met de pijn die hij je aandoet. Dat je die niet meer wilt.
Dat is duidelijk, en dan heb je ook de boodschap doorgegeven dat jij klaar bent met de pijn die hij je aandoet. Dat je die niet meer wilt.
woensdag 9 juni 2010 om 23:24
Ik zou niets mailen, zo iemand begrijpt het toch niet dat a) hij degene is die jou gekwetst heeft en dus kan verwachten dat je boos bent of hem negeert (geen behoefte meer aan hebt).
Hij laat totaal geen ruimte voor jouw gevoel en is aleen met zijn eigen gevoel bezig en geeft, omdat jij dus niet meer aleen met zijn gevoel bezig bent en hem negeert, je ook (althans dat probeert hij-trouwens niet eens bewust denk ik en dat toont aan hoe onvolwassen hij nog is) nog eens een schuldgevoel. Ook al zou je hem je gevoel vertellen dan nog zal hij het begatalliseren en de aandacht weer op hem richten, meisjex tis jammer maar ben bang dat je beter gewoon niks kan laten horen, dat lijkt mij het allerbeste, volgens mij begrijpt hij het toch niet, en dus jou niet.
Sorry voor de lange zinnen.
Hij laat totaal geen ruimte voor jouw gevoel en is aleen met zijn eigen gevoel bezig en geeft, omdat jij dus niet meer aleen met zijn gevoel bezig bent en hem negeert, je ook (althans dat probeert hij-trouwens niet eens bewust denk ik en dat toont aan hoe onvolwassen hij nog is) nog eens een schuldgevoel. Ook al zou je hem je gevoel vertellen dan nog zal hij het begatalliseren en de aandacht weer op hem richten, meisjex tis jammer maar ben bang dat je beter gewoon niks kan laten horen, dat lijkt mij het allerbeste, volgens mij begrijpt hij het toch niet, en dus jou niet.
Sorry voor de lange zinnen.
woensdag 9 juni 2010 om 23:35
Dat kan ook Wolkje,
Dus er zijn twee opties;
Wel mailen, dat hij je met rust moet laten omdat je er genoeg van hebt/ Echt geen zin meer in hebt/ Geen behoefte aan hebt.
Niet mailen omdat hij hier toch niet juist op zal reageren en je alleen maar meer pijn zou doen.
Omdat hij denkt een deur open te hebben, zou ik zelf nog één maal mailen om duidelijk te maken dat die opening toch echt alleen in zijn eigen hoofd zit. Als het, zoals in dit geval een ex betreft, had ik dit al eerder gedaan door zoiets te zeggen als; Opsouten.
Dus er zijn twee opties;
Wel mailen, dat hij je met rust moet laten omdat je er genoeg van hebt/ Echt geen zin meer in hebt/ Geen behoefte aan hebt.
Niet mailen omdat hij hier toch niet juist op zal reageren en je alleen maar meer pijn zou doen.
Omdat hij denkt een deur open te hebben, zou ik zelf nog één maal mailen om duidelijk te maken dat die opening toch echt alleen in zijn eigen hoofd zit. Als het, zoals in dit geval een ex betreft, had ik dit al eerder gedaan door zoiets te zeggen als; Opsouten.
woensdag 9 juni 2010 om 23:36
quote:Meisje_x schreef op 09 juni 2010 @ 19:00:
And again, een mail :
Ik kan die mail niet vinden, dus weet niet wat ik gezegd heb...
Ja hoor, en wie dat gelooft die is in de Efteling geboren... Mails kan je sorteren, ook op afzender, dus hij lult wel lekker maar daar is dan ook alles mee gezegd.
dus kan ook niks over zeggen/ verbeteren...
Vertaling uit het Horks: dus ik hoop dat ik je hiermee in ieder geval zo gek krijg dat je die mail nog een keer stuurt, of beter nog, dat je weer al je tijd en aandacht en energie steekt in een nieuwe mail om mijn ego uit te deuken en mij mijn macht eens even rapido terug te bezorgen.
succes verder met negeren dan maar... Xx
Vertaling uit het Horks:
Kijk mij eens de geslagen hond zijn?
Kijk mij eens me er totaal bij neerleggen?
Kijk mij eens totaal niet op jou zitten te wachten, toe dan, kijk dan, ik kan het zelfs hebben als je mij negeert!
Dus toe dan toe dan, MAIL mij, ZEG dat je dit een hatelijke opmerking vindt ofzo, want ik raak mijn autootje macht kwijt en dat wil ik niet!
waaaaaaaaarrrom???
Oh meissie. Zie boven voor het waarom. Zijn macht knijpt er vantussen, dat zint 'm niet, dus wringt 'ie zich nu in allerhande bochten om jou maar te triggeren tot het geven van een reactie aandacht.
en dan met die gemene ondertoon 'succes met negeren'
Boosheid triggeren = vaak een heel goeie methode om iemand te verleiden tot een reactie, ergo, hij doet het om het spel weer op gang te brengen.
Zou m op dit moment het liefst 'dankje' met een hele blije smiley erbij terugmailen. Sukkel. (zo, dat is eruit )
En als je dat doet, dan heeft 'ie je precies waar hij wil.
Ik snap niet waar ik dit aan verdiend heb zeg, ik heb hem nooit wat aangedaan. Of misschien vond ie mij wel te nonchalant klinken aan de telefoon, en is z'n 'wraak'. Pfff.
Lieverd, het ligt niet aan jou. Jij hebt niets verkeerds gedaan. Hij wil je bezitten, niet omdat 'ie van je houdt, maar omdat voor hem 'macht' net zo'n natuurlijk streven is als 'liefde' voor andere (gezonde, dus) mensen. Het zit in z'n aard, dat verander je niet. hij kan het mooi verpakken, maar ook een schorpioen met een grijs pak aan en een aanplakslurf is nog steeds een schorpioen, al doet 'ie nog zo hard alsof 'ie een olifant is.
Hij ziet gewoon écht niet in dat ik het er al moeilijk genoeg mee heb, en dat hij het me niet makkelijker maakt.
Oh, GELOOF ME, dat ziet 'ie. Daar is het machtsspel op gebaséérd. Hij wil het jou helemaal niet gemakkelijk maken. Z'n autootje terug onderin de kast, dát wil 'ie!
Of hij wíl het niet in zien en wíl het me niet makkelijker maken. En dat ie door zijn gedrag elke mooie herinnering de grond in boort, en me achterlaat met steeds een slechter beeld van hem.
Ik zeg nu wel tig keer in mijn hoofd dat ik een hekel aan hem heb, om de tranen maar weg te houden God, wat heb ik een hekel aan hem Dikke meis, ik weet hoe klote je het hebt nu.
And again, een mail :
Ik kan die mail niet vinden, dus weet niet wat ik gezegd heb...
Ja hoor, en wie dat gelooft die is in de Efteling geboren... Mails kan je sorteren, ook op afzender, dus hij lult wel lekker maar daar is dan ook alles mee gezegd.
dus kan ook niks over zeggen/ verbeteren...
Vertaling uit het Horks: dus ik hoop dat ik je hiermee in ieder geval zo gek krijg dat je die mail nog een keer stuurt, of beter nog, dat je weer al je tijd en aandacht en energie steekt in een nieuwe mail om mijn ego uit te deuken en mij mijn macht eens even rapido terug te bezorgen.
succes verder met negeren dan maar... Xx
Vertaling uit het Horks:
Kijk mij eens de geslagen hond zijn?
Kijk mij eens me er totaal bij neerleggen?
Kijk mij eens totaal niet op jou zitten te wachten, toe dan, kijk dan, ik kan het zelfs hebben als je mij negeert!
Dus toe dan toe dan, MAIL mij, ZEG dat je dit een hatelijke opmerking vindt ofzo, want ik raak mijn autootje macht kwijt en dat wil ik niet!
waaaaaaaaarrrom???
Oh meissie. Zie boven voor het waarom. Zijn macht knijpt er vantussen, dat zint 'm niet, dus wringt 'ie zich nu in allerhande bochten om jou maar te triggeren tot het geven van een reactie aandacht.
en dan met die gemene ondertoon 'succes met negeren'
Boosheid triggeren = vaak een heel goeie methode om iemand te verleiden tot een reactie, ergo, hij doet het om het spel weer op gang te brengen.
Zou m op dit moment het liefst 'dankje' met een hele blije smiley erbij terugmailen. Sukkel. (zo, dat is eruit )
En als je dat doet, dan heeft 'ie je precies waar hij wil.
Ik snap niet waar ik dit aan verdiend heb zeg, ik heb hem nooit wat aangedaan. Of misschien vond ie mij wel te nonchalant klinken aan de telefoon, en is z'n 'wraak'. Pfff.
Lieverd, het ligt niet aan jou. Jij hebt niets verkeerds gedaan. Hij wil je bezitten, niet omdat 'ie van je houdt, maar omdat voor hem 'macht' net zo'n natuurlijk streven is als 'liefde' voor andere (gezonde, dus) mensen. Het zit in z'n aard, dat verander je niet. hij kan het mooi verpakken, maar ook een schorpioen met een grijs pak aan en een aanplakslurf is nog steeds een schorpioen, al doet 'ie nog zo hard alsof 'ie een olifant is.
Hij ziet gewoon écht niet in dat ik het er al moeilijk genoeg mee heb, en dat hij het me niet makkelijker maakt.
Oh, GELOOF ME, dat ziet 'ie. Daar is het machtsspel op gebaséérd. Hij wil het jou helemaal niet gemakkelijk maken. Z'n autootje terug onderin de kast, dát wil 'ie!
Of hij wíl het niet in zien en wíl het me niet makkelijker maken. En dat ie door zijn gedrag elke mooie herinnering de grond in boort, en me achterlaat met steeds een slechter beeld van hem.
Ik zeg nu wel tig keer in mijn hoofd dat ik een hekel aan hem heb, om de tranen maar weg te houden God, wat heb ik een hekel aan hem Dikke meis, ik weet hoe klote je het hebt nu.
woensdag 9 juni 2010 om 23:44
quote:Madhe schreef op 09 juni 2010 @ 23:35:
Dat kan ook Wolkje,
Dus er zijn twee opties;
Wel mailen, dat hij je met rust moet laten omdat je er genoeg van hebt/ Echt geen zin meer in hebt/ Geen behoefte aan hebt.
Niet mailen omdat hij hier toch niet juist op zal reageren en je alleen maar meer pijn zou doen.
Omdat hij denkt een deur open te hebben, zou ik zelf nog één maal mailen om duidelijk te maken dat die opening toch echt alleen in zijn eigen hoofd zit. Als het, zoals in dit geval een ex betreft, had ik dit al eerder gedaan door zoiets te zeggen als; Opsouten.
Als dit figuur ook maar een greintje lijkt op diegene die deze spelletjes met míj gespeeld heeft (en naar wat ik lees, heeft 'ie er behoorlijk veel van weg) brengt WHATEVER MeisjeX hem ook mailt, alleen maar nieuwe openingen met zich mee.
Waarom iemand mailen om te zeggen dat je diegene nooit meer gaat mailen?
Waarom uit de negeerstand komen om iemand proberen te vertellen dat je 'm voortaan gaat negeren?
Dat dééd je toch al?
Iedere reactie triggert tot het geven van een nieuwe. En ik weet het, je wist zo'n plork vele malen gemakkelijker uit je mailbox dan uit je hoofd (hell, wat dat betreft moet ik m'n waffel houden, als ik een euro had gekregen voor iedere keer dat ik er ingetuind ben, had ik een Porsche kunnen kopen van de rente alleen al), maar als je wilt dat dit stopt, zal je zelf moeten stoppen, want híj doet het niet voor je. Daar durf ik m'n hand voor in het vuur te steken.
Dat kan ook Wolkje,
Dus er zijn twee opties;
Wel mailen, dat hij je met rust moet laten omdat je er genoeg van hebt/ Echt geen zin meer in hebt/ Geen behoefte aan hebt.
Niet mailen omdat hij hier toch niet juist op zal reageren en je alleen maar meer pijn zou doen.
Omdat hij denkt een deur open te hebben, zou ik zelf nog één maal mailen om duidelijk te maken dat die opening toch echt alleen in zijn eigen hoofd zit. Als het, zoals in dit geval een ex betreft, had ik dit al eerder gedaan door zoiets te zeggen als; Opsouten.
Als dit figuur ook maar een greintje lijkt op diegene die deze spelletjes met míj gespeeld heeft (en naar wat ik lees, heeft 'ie er behoorlijk veel van weg) brengt WHATEVER MeisjeX hem ook mailt, alleen maar nieuwe openingen met zich mee.
Waarom iemand mailen om te zeggen dat je diegene nooit meer gaat mailen?
Waarom uit de negeerstand komen om iemand proberen te vertellen dat je 'm voortaan gaat negeren?
Dat dééd je toch al?
Iedere reactie triggert tot het geven van een nieuwe. En ik weet het, je wist zo'n plork vele malen gemakkelijker uit je mailbox dan uit je hoofd (hell, wat dat betreft moet ik m'n waffel houden, als ik een euro had gekregen voor iedere keer dat ik er ingetuind ben, had ik een Porsche kunnen kopen van de rente alleen al), maar als je wilt dat dit stopt, zal je zelf moeten stoppen, want híj doet het niet voor je. Daar durf ik m'n hand voor in het vuur te steken.
woensdag 9 juni 2010 om 23:48
Ik quote mijzelf niet vaak (hell, dit is een van de eerste keren geloof ik) maar TO, ik post dit stukje hieronder nog een keer, gewoon omdat ik het zó belangrijk vind om je dit op het hart te drukken:
Het ligt niet aan jou. Jij hebt niets verkeerds gedaan. Hij wil je bezitten, niet omdat 'ie van je houdt, maar omdat voor hem 'macht' net zo'n natuurlijk streven is als 'liefde' voor andere (gezonde, dus) mensen. Het zit in z'n aard, dat verander je niet. Hij kan het mooi verpakken, maar ook een schorpioen met een grijs pak aan en een aanplakslurf is nog steeds een schorpioen, al doet 'ie nog zo hard alsof 'ie een olifant is.
Het ligt niet aan jou. Jij hebt niets verkeerds gedaan. Hij wil je bezitten, niet omdat 'ie van je houdt, maar omdat voor hem 'macht' net zo'n natuurlijk streven is als 'liefde' voor andere (gezonde, dus) mensen. Het zit in z'n aard, dat verander je niet. Hij kan het mooi verpakken, maar ook een schorpioen met een grijs pak aan en een aanplakslurf is nog steeds een schorpioen, al doet 'ie nog zo hard alsof 'ie een olifant is.
anoniem_10333 wijzigde dit bericht op 09-06-2010 23:49
Reden: Ik quote mijzelf zo heel erg niet vaak, dat ik het niet eens kán, ghehe
Reden: Ik quote mijzelf zo heel erg niet vaak, dat ik het niet eens kán, ghehe
% gewijzigd
