Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
maandag 7 juni 2010 om 12:48
Het spijt me voor je te moeten melden dat anorexia iets is wat je hebt en dus houdt. Net als borderline, AD(H)D, asperger, noem maar op.
Je zult dus altijd moeten vechten. Ik hoop in ieder geval voor jou en ook voor jouw familie dat je blijft vechten tegen die impuls om je af te keren van voedsel, de impuls om te veel aan beweging te doen om de calorien kwijt te raken.
Bij mijn weten zijn er in Nederland geen goede instanties die mensen leren met anorexia om te gaan.
Mensen dwingen om te eten, controleren of ze het eten binnen houden, dat is niet genezen. Dat is onderdrukken van de oorzaak.
Je kunt beter mensen er mee om te leren gaan.
Ik zag ooit een treffende therapie op tv bij mensen die dus opgenomen waren vanwege anorexia.
Ze kregen allemaal 2 touwtjes. De eerste opdracht was het touwtje in een lus neer te leggen in de grootte van wat volgens hen hun taille was.
De daarop volgende opdracht was het andere touwtje om hun middel te doen en daarmee de werkelijke omvang te meten en deze bij het eerste touwtje neer te leggen.
Wat bleek? het eerste touwtje gaf een veel grotere omvang aan dan wat het in werkelijkheid was.
En zo zien mensen met anorexia zizchzelf: uitvergroot. Ik denk dat je moet proberen doordrongen te raken van het besef dat je niet in staat bent om jezelf te zien zoals je er werkelijk uit ziet. Het spookt in je hoofd.
Je moet proberen de knop om te stellen en dat beeld in je hoofd te negeren, er niets op uit te doen. Omdat dit beeld immers de waarheid niet weergeeft.
Dit is verschrikkelijk moeilijk. Probeer maar eens iets wat je eigen ogen weergeven als onwaarheid te beschouwen. Dat is namelijk waar het op neer komt.
Je zult dus altijd moeten vechten. Ik hoop in ieder geval voor jou en ook voor jouw familie dat je blijft vechten tegen die impuls om je af te keren van voedsel, de impuls om te veel aan beweging te doen om de calorien kwijt te raken.
Bij mijn weten zijn er in Nederland geen goede instanties die mensen leren met anorexia om te gaan.
Mensen dwingen om te eten, controleren of ze het eten binnen houden, dat is niet genezen. Dat is onderdrukken van de oorzaak.
Je kunt beter mensen er mee om te leren gaan.
Ik zag ooit een treffende therapie op tv bij mensen die dus opgenomen waren vanwege anorexia.
Ze kregen allemaal 2 touwtjes. De eerste opdracht was het touwtje in een lus neer te leggen in de grootte van wat volgens hen hun taille was.
De daarop volgende opdracht was het andere touwtje om hun middel te doen en daarmee de werkelijke omvang te meten en deze bij het eerste touwtje neer te leggen.
Wat bleek? het eerste touwtje gaf een veel grotere omvang aan dan wat het in werkelijkheid was.
En zo zien mensen met anorexia zizchzelf: uitvergroot. Ik denk dat je moet proberen doordrongen te raken van het besef dat je niet in staat bent om jezelf te zien zoals je er werkelijk uit ziet. Het spookt in je hoofd.
Je moet proberen de knop om te stellen en dat beeld in je hoofd te negeren, er niets op uit te doen. Omdat dit beeld immers de waarheid niet weergeeft.
Dit is verschrikkelijk moeilijk. Probeer maar eens iets wat je eigen ogen weergeven als onwaarheid te beschouwen. Dat is namelijk waar het op neer komt.
maandag 7 juni 2010 om 19:23
quote:iones schreef op 07 juni 2010 @ 12:48:
Ze kregen allemaal 2 touwtjes. De eerste opdracht was het touwtje in een lus neer te leggen in de grootte van wat volgens hen hun taille was.
De daarop volgende opdracht was het andere touwtje om hun middel te doen en daarmee de werkelijke omvang te meten en deze bij het eerste touwtje neer te leggen.
Wat bleek? het eerste touwtje gaf een veel grotere omvang aan dan wat het in werkelijkheid was.
En zo zien mensen met anorexia zizchzelf: uitvergroot. Ik denk dat je moet proberen doordrongen te raken van het besef dat je niet in staat bent om jezelf te zien zoals je er werkelijk uit ziet. Het spookt in je hoofd.
Aan zulke sessies heb ik zelf meerdere malen meegedaan. Ze maakten deel uit van de deeltijdtherapie die ik jaren geleden volgde. 't Is inderdaad bizar om te merken hoe anders je jezelf ziet dan je werkelijk bent.
Maar wat vind je nu van het volgende:
Het gaat met mij een stuk beter. Ik ben er nog lang niet, maar vergeleken met hoe het ooit was, ben ik al enorm opgeknapt.
Mijn beeld van hoe ik eruit zie, is aardig bijgesteld. Ik zie dat ik nog steeds te dun ben, en...... ik vind het NIET mooi! Ik zou best iets 'voller' willen zijn. Ik wil wel slank blijven, maar sommige lichaamsdelen van mezelf vind ik echt lelijk omdat ze zo mager zijn. Mijn armen bijvoorbeeld, en mijn handen. En ik baal ervan dat ik geen leuke wat lager uitgesneden shirtjes aankan, omdat mijn hals zo mager is.
En tóch.......
Tóch wil ik boven alles dit gewicht vasthouden. Iets extra eten is nog steeds een ramp voor me.
Waarom toch??? Ik snap er zelf gewoon niks van.
Ze kregen allemaal 2 touwtjes. De eerste opdracht was het touwtje in een lus neer te leggen in de grootte van wat volgens hen hun taille was.
De daarop volgende opdracht was het andere touwtje om hun middel te doen en daarmee de werkelijke omvang te meten en deze bij het eerste touwtje neer te leggen.
Wat bleek? het eerste touwtje gaf een veel grotere omvang aan dan wat het in werkelijkheid was.
En zo zien mensen met anorexia zizchzelf: uitvergroot. Ik denk dat je moet proberen doordrongen te raken van het besef dat je niet in staat bent om jezelf te zien zoals je er werkelijk uit ziet. Het spookt in je hoofd.
Aan zulke sessies heb ik zelf meerdere malen meegedaan. Ze maakten deel uit van de deeltijdtherapie die ik jaren geleden volgde. 't Is inderdaad bizar om te merken hoe anders je jezelf ziet dan je werkelijk bent.
Maar wat vind je nu van het volgende:
Het gaat met mij een stuk beter. Ik ben er nog lang niet, maar vergeleken met hoe het ooit was, ben ik al enorm opgeknapt.
Mijn beeld van hoe ik eruit zie, is aardig bijgesteld. Ik zie dat ik nog steeds te dun ben, en...... ik vind het NIET mooi! Ik zou best iets 'voller' willen zijn. Ik wil wel slank blijven, maar sommige lichaamsdelen van mezelf vind ik echt lelijk omdat ze zo mager zijn. Mijn armen bijvoorbeeld, en mijn handen. En ik baal ervan dat ik geen leuke wat lager uitgesneden shirtjes aankan, omdat mijn hals zo mager is.
En tóch.......
Tóch wil ik boven alles dit gewicht vasthouden. Iets extra eten is nog steeds een ramp voor me.
Waarom toch??? Ik snap er zelf gewoon niks van.
maandag 7 juni 2010 om 22:27
quote:iones schreef op 07 juni 2010 @ 12:48:
Het spijt me voor je te moeten melden dat anorexia iets is wat je hebt en dus houdt. Net als borderline, AD(H)D, asperger, noem maar op.
Je zult dus altijd moeten vechten. Ik hoop in ieder geval voor jou en ook voor jouw familie dat je blijft vechten tegen die impuls om je af te keren van voedsel, de impuls om te veel aan beweging te doen om de calorien kwijt te raken.
Dit is echt onzin!!! Ik word er zelfs een beetje boos van dat je dit zo stellig loopt te verkondigen hier, waar baseer je dit op?
Het is zeker weten hard vechten, maar je kan er ook zeker weten vanaf komen. Anorexia hoef je dus NIET te houden.
Het spijt me voor je te moeten melden dat anorexia iets is wat je hebt en dus houdt. Net als borderline, AD(H)D, asperger, noem maar op.
Je zult dus altijd moeten vechten. Ik hoop in ieder geval voor jou en ook voor jouw familie dat je blijft vechten tegen die impuls om je af te keren van voedsel, de impuls om te veel aan beweging te doen om de calorien kwijt te raken.
Dit is echt onzin!!! Ik word er zelfs een beetje boos van dat je dit zo stellig loopt te verkondigen hier, waar baseer je dit op?
Het is zeker weten hard vechten, maar je kan er ook zeker weten vanaf komen. Anorexia hoef je dus NIET te houden.
dinsdag 8 juni 2010 om 19:23
quote:Lotte35 schreef op 07 juni 2010 @ 19:23:
[...]
Aan zulke sessies heb ik zelf meerdere malen meegedaan. Ze maakten deel uit van de deeltijdtherapie die ik jaren geleden volgde. 't Is inderdaad bizar om te merken hoe anders je jezelf ziet dan je werkelijk bent.
Maar wat vind je nu van het volgende:
Het gaat met mij een stuk beter. Ik ben er nog lang niet, maar vergeleken met hoe het ooit was, ben ik al enorm opgeknapt.
Mijn beeld van hoe ik eruit zie, is aardig bijgesteld. Ik zie dat ik nog steeds te dun ben, en...... ik vind het NIET mooi! Ik zou best iets 'voller' willen zijn. Ik wil wel slank blijven, maar sommige lichaamsdelen van mezelf vind ik echt lelijk omdat ze zo mager zijn. Mijn armen bijvoorbeeld, en mijn handen. En ik baal ervan dat ik geen leuke wat lager uitgesneden shirtjes aankan, omdat mijn hals zo mager is.
En tóch.......
Tóch wil ik boven alles dit gewicht vasthouden. Iets extra eten is nog steeds een ramp voor me.
Waarom toch??? Ik snap er zelf gewoon niks van.
Wauw, je bent al heel ver dat je jezelf al begint te zien zoals je er WERKELIJK uit ziet. Dat is al heel wat?
En je gewicht... dat is een slechts een nummer he. Waarom ga je niet af op de formule van de BMI? Klopt die volgens jou niet>?
[...]
Aan zulke sessies heb ik zelf meerdere malen meegedaan. Ze maakten deel uit van de deeltijdtherapie die ik jaren geleden volgde. 't Is inderdaad bizar om te merken hoe anders je jezelf ziet dan je werkelijk bent.
Maar wat vind je nu van het volgende:
Het gaat met mij een stuk beter. Ik ben er nog lang niet, maar vergeleken met hoe het ooit was, ben ik al enorm opgeknapt.
Mijn beeld van hoe ik eruit zie, is aardig bijgesteld. Ik zie dat ik nog steeds te dun ben, en...... ik vind het NIET mooi! Ik zou best iets 'voller' willen zijn. Ik wil wel slank blijven, maar sommige lichaamsdelen van mezelf vind ik echt lelijk omdat ze zo mager zijn. Mijn armen bijvoorbeeld, en mijn handen. En ik baal ervan dat ik geen leuke wat lager uitgesneden shirtjes aankan, omdat mijn hals zo mager is.
En tóch.......
Tóch wil ik boven alles dit gewicht vasthouden. Iets extra eten is nog steeds een ramp voor me.
Waarom toch??? Ik snap er zelf gewoon niks van.
Wauw, je bent al heel ver dat je jezelf al begint te zien zoals je er WERKELIJK uit ziet. Dat is al heel wat?
En je gewicht... dat is een slechts een nummer he. Waarom ga je niet af op de formule van de BMI? Klopt die volgens jou niet>?
dinsdag 8 juni 2010 om 19:24
quote:runner84 schreef op 07 juni 2010 @ 22:28:
Anorexia is trouwens niet te vergelijken met AD(H)D of een autisme spectrum stoornis.
Ik vergeljik het daar ook niet mee.
Ik wilde alleen maar aangeven dat je er nooit van af komt.
Volgens mij klopt het wel wat ik zeg, dat je er nooit vanaf komt. Het is gewoon een onderdeel van je. Iets waarmee je moet leren omgaan.
Anorexia is trouwens niet te vergelijken met AD(H)D of een autisme spectrum stoornis.
Ik vergeljik het daar ook niet mee.
Ik wilde alleen maar aangeven dat je er nooit van af komt.
Volgens mij klopt het wel wat ik zeg, dat je er nooit vanaf komt. Het is gewoon een onderdeel van je. Iets waarmee je moet leren omgaan.
dinsdag 8 juni 2010 om 19:27
quote:muzzy schreef op 03 juni 2010 @ 19:59:
Ook hier een herkenbaar verhaal van TO. Ik ben ook al bijna 14 jaar zoet met eetgestoord gedrag. Van boulimia, naar anorexia naar NAO. Voor het laatste zit ik nu in een ééndaagse behandeling, eerder al klinisch geweest. Om er 'helemaal' vanaf te komen ben ik nu weer gestart. Qua gewicht zit ik gezond. Ik kwam aan toen ik weer ging eten. Alleen staat mijn lichaam nog in spaarstand. Dus ik kom te snel aan. Dat maakt me bang voor eten. Kortom ik ben er nog niet, maar wel op weg.
14 jaar?! Jeetje, dat is nogal wat.
Ik heb hetzelfde probleem als jij, ik durf niet zo goed te gaan eten uit angst om aan te komen. Als ik een week normaal eet heb ik er zo 2 kilo bij.
Hoe krijg je je lichaam uit de spaarstand?
Ook hier een herkenbaar verhaal van TO. Ik ben ook al bijna 14 jaar zoet met eetgestoord gedrag. Van boulimia, naar anorexia naar NAO. Voor het laatste zit ik nu in een ééndaagse behandeling, eerder al klinisch geweest. Om er 'helemaal' vanaf te komen ben ik nu weer gestart. Qua gewicht zit ik gezond. Ik kwam aan toen ik weer ging eten. Alleen staat mijn lichaam nog in spaarstand. Dus ik kom te snel aan. Dat maakt me bang voor eten. Kortom ik ben er nog niet, maar wel op weg.
14 jaar?! Jeetje, dat is nogal wat.
Ik heb hetzelfde probleem als jij, ik durf niet zo goed te gaan eten uit angst om aan te komen. Als ik een week normaal eet heb ik er zo 2 kilo bij.
Hoe krijg je je lichaam uit de spaarstand?
dinsdag 8 juni 2010 om 19:39
quote:iones schreef op 08 juni 2010 @ 19:23:
[...]
Wauw, je bent al heel ver dat je jezelf al begint te zien zoals je er WERKELIJK uit ziet. Dat is al heel wat?
Dank je wel! Dit wordt de tweede zomer dat ik gewoon in een T-shirtje met korte mouwen buiten durf te lopen, en daar ben ik écht blij mee! In de jaren hiervoor waren mijn armen zó dun, dat ik me erg schaamde. Ze waren spierwit, en je zag mijn blauwe aderen gewoon lopen. Dat is nu een stuk minder, en ik ben er trots op. Mijn volgende doel is een hemdje, want dat staat nu echt nog niet. Als ik nu zie dat ik weer ben aangekomen, probeer ik het beeld van mezelf in een hemdje voor ogen te houden.
En je gewicht... dat is een slechts een nummer he. Waarom ga je niet af op de formule van de BMI? Klopt die volgens jou niet>?Ja, die klopt wel. Maar het gewicht wat volgens de BMI bij mij hoort, klinkt zo hóóg!! Ik zit daar nu nog zeven kilo vanaf. Niet dramatisch dus, maar ik hik er tegenaan als tegen een berg. Elke pond die ik aankom moet ik helemaal verwerken, en als ik dan bedenk dat ik er eigenlijk nog veertien moet, zinkt de moed me weleens in de schoenen hoor.
[...]
Wauw, je bent al heel ver dat je jezelf al begint te zien zoals je er WERKELIJK uit ziet. Dat is al heel wat?
Dank je wel! Dit wordt de tweede zomer dat ik gewoon in een T-shirtje met korte mouwen buiten durf te lopen, en daar ben ik écht blij mee! In de jaren hiervoor waren mijn armen zó dun, dat ik me erg schaamde. Ze waren spierwit, en je zag mijn blauwe aderen gewoon lopen. Dat is nu een stuk minder, en ik ben er trots op. Mijn volgende doel is een hemdje, want dat staat nu echt nog niet. Als ik nu zie dat ik weer ben aangekomen, probeer ik het beeld van mezelf in een hemdje voor ogen te houden.
En je gewicht... dat is een slechts een nummer he. Waarom ga je niet af op de formule van de BMI? Klopt die volgens jou niet>?Ja, die klopt wel. Maar het gewicht wat volgens de BMI bij mij hoort, klinkt zo hóóg!! Ik zit daar nu nog zeven kilo vanaf. Niet dramatisch dus, maar ik hik er tegenaan als tegen een berg. Elke pond die ik aankom moet ik helemaal verwerken, en als ik dan bedenk dat ik er eigenlijk nog veertien moet, zinkt de moed me weleens in de schoenen hoor.
dinsdag 8 juni 2010 om 19:49
quote:iones schreef op 08 juni 2010 @ 19:24:
Volgens mij klopt het wel wat ik zeg, dat je er nooit vanaf komt. Het is gewoon een onderdeel van je. Iets waarmee je moet leren omgaan.
Moeilijk.........
Ik heb verschillende mensen gesproken die zijn 'genezen' van een eetstoornis, maar stuk voor stuk zeiden ze wel dat het latent altijd aanwezig zal blijven.
Zo ken ik een vrouw van 45, die nu op een gezond gewicht is, twee kinderen heeft, sport en werkt. Zij heeft vroeger anorexia gehad, met ook een periode ernstig ondergewicht.
Ze vertelde me dat het echt goed met haar gaat, en dat blijkt dus ook uit alles. Maar ze zei ook dat ze tijdens een etentje nooit, maar dan ook echt nóóit van haar leven meer een toetje zal nemen, ook al zou ze er nog zoveel trek in hebben.
Dat is eetgestoord, en het zit er ook bij haar dus nog steeds in.
Iemand die een eetstoornis heeft gehad, en het uiteindelijk voor elkaar heeft gekregen om écht zorgeloos van eten te genieten, ben ik nog niet tegengekomen. Zou ik wel heel graag willen trouwens, want ik zou dolgraag willen weten hoe dat diegene dan gelukt is!
Volgens mij klopt het wel wat ik zeg, dat je er nooit vanaf komt. Het is gewoon een onderdeel van je. Iets waarmee je moet leren omgaan.
Moeilijk.........
Ik heb verschillende mensen gesproken die zijn 'genezen' van een eetstoornis, maar stuk voor stuk zeiden ze wel dat het latent altijd aanwezig zal blijven.
Zo ken ik een vrouw van 45, die nu op een gezond gewicht is, twee kinderen heeft, sport en werkt. Zij heeft vroeger anorexia gehad, met ook een periode ernstig ondergewicht.
Ze vertelde me dat het echt goed met haar gaat, en dat blijkt dus ook uit alles. Maar ze zei ook dat ze tijdens een etentje nooit, maar dan ook echt nóóit van haar leven meer een toetje zal nemen, ook al zou ze er nog zoveel trek in hebben.
Dat is eetgestoord, en het zit er ook bij haar dus nog steeds in.
Iemand die een eetstoornis heeft gehad, en het uiteindelijk voor elkaar heeft gekregen om écht zorgeloos van eten te genieten, ben ik nog niet tegengekomen. Zou ik wel heel graag willen trouwens, want ik zou dolgraag willen weten hoe dat diegene dan gelukt is!
woensdag 9 juni 2010 om 10:07
quote:iones schreef op 08 juni 2010 @ 19:24:
[...]
Ik vergeljik het daar ook niet mee.
Ik wilde alleen maar aangeven dat je er nooit van af komt.
Volgens mij klopt het wel wat ik zeg, dat je er nooit vanaf komt. Het is gewoon een onderdeel van je. Iets waarmee je moet leren omgaan.
Hmm...ik ben het er niet mee eens. Ik geloof wel dat je er vanaf kunt komen en dat het niet iets is waar je maar mee om moet leren gaan. Overigens trek ik wel de vergelijking AD(H)D/asperger uit je post, want je schrijt "net als..." dan bedoel je denk ik, net als dat wanneer je AD(H)D/asperger hebt moet je leren hoe je daarmee je gewone leven kunt leiden. Maar AD(H)D of asperger zijn heeeeel andere stoornissen. Die zijn veel meer aangeboren, er gaat iets mis/is iets mis gegaan in de hersenen wat je nooit meer zomaar recht kan trekken.
Een eetprobleem is echter aangeleerd gedrag met een achterliggende problematiek. Je kunt echt leren om die problematiek te ontdekken en daar iets mee te doen en de uiting van die problematiek in gestoord eetgedrag te elimineren. Dat doe je niet zo binnen een jaar, misschien ook niet binnen 5 of 10 jaar, maar het kan wel. Daarn ben ik 100% van overtuigd.
[verwijderd i.v.m. privacy]
Lotte, je gaat hartstikke goed! Gun jezelf ook de tijd hè! Al moet je aan elk pondje wennen en verwerken, als dat eenmaal gelukt is ga je door naar het volgende pondje. Ga vooral je leven leiden, focus je op de andere dingen in je leven (studie, werk, vrienden, familie enz.) hou het eten in de gaten, maar je hoeft er niet bovenop te zitten. Als het langzaam vooruit gaat is het al prima, toch? Je komt nu eenmaal niet zomaar van een eetstoornis af, het is een vreselijk moeilijk, zwaar en lang gevecht. Gun jezelf de tijd daarvoor, volgens mij ben je al harstikke ver! En, zoals iones zegt is het al super dat je kunt zien dat je nog aan moet komen en dat ook wil.
[verwijderd i.v.m. privacy]
Noah (en muzzy), vervelend dat je niet meer durft te eten. Sport je er ook bij? Het is op zich wel vreemd dat je gelijk 2kg aankomt (maar wat is dan "gelijk"? Binnen 1 dag, binnen 3 weken? Zou dit misschien iets met vocht te maken kunnen hebben? Je komt nou eenmaal niet binnen 1 week 2kg vet aan.
Zou je het aankunnen om niet meer op de weegschaal te staan? Die kan echt verradelijk zijn en we zijn zo gevoelig voor die stomme cijfers!
[verwijderd i.v.m. privacy]
Zo, wat een lap tekst!
[...]
Ik vergeljik het daar ook niet mee.
Ik wilde alleen maar aangeven dat je er nooit van af komt.
Volgens mij klopt het wel wat ik zeg, dat je er nooit vanaf komt. Het is gewoon een onderdeel van je. Iets waarmee je moet leren omgaan.
Hmm...ik ben het er niet mee eens. Ik geloof wel dat je er vanaf kunt komen en dat het niet iets is waar je maar mee om moet leren gaan. Overigens trek ik wel de vergelijking AD(H)D/asperger uit je post, want je schrijt "net als..." dan bedoel je denk ik, net als dat wanneer je AD(H)D/asperger hebt moet je leren hoe je daarmee je gewone leven kunt leiden. Maar AD(H)D of asperger zijn heeeeel andere stoornissen. Die zijn veel meer aangeboren, er gaat iets mis/is iets mis gegaan in de hersenen wat je nooit meer zomaar recht kan trekken.
Een eetprobleem is echter aangeleerd gedrag met een achterliggende problematiek. Je kunt echt leren om die problematiek te ontdekken en daar iets mee te doen en de uiting van die problematiek in gestoord eetgedrag te elimineren. Dat doe je niet zo binnen een jaar, misschien ook niet binnen 5 of 10 jaar, maar het kan wel. Daarn ben ik 100% van overtuigd.
[verwijderd i.v.m. privacy]
Lotte, je gaat hartstikke goed! Gun jezelf ook de tijd hè! Al moet je aan elk pondje wennen en verwerken, als dat eenmaal gelukt is ga je door naar het volgende pondje. Ga vooral je leven leiden, focus je op de andere dingen in je leven (studie, werk, vrienden, familie enz.) hou het eten in de gaten, maar je hoeft er niet bovenop te zitten. Als het langzaam vooruit gaat is het al prima, toch? Je komt nu eenmaal niet zomaar van een eetstoornis af, het is een vreselijk moeilijk, zwaar en lang gevecht. Gun jezelf de tijd daarvoor, volgens mij ben je al harstikke ver! En, zoals iones zegt is het al super dat je kunt zien dat je nog aan moet komen en dat ook wil.
[verwijderd i.v.m. privacy]
Noah (en muzzy), vervelend dat je niet meer durft te eten. Sport je er ook bij? Het is op zich wel vreemd dat je gelijk 2kg aankomt (maar wat is dan "gelijk"? Binnen 1 dag, binnen 3 weken? Zou dit misschien iets met vocht te maken kunnen hebben? Je komt nou eenmaal niet binnen 1 week 2kg vet aan.
Zou je het aankunnen om niet meer op de weegschaal te staan? Die kan echt verradelijk zijn en we zijn zo gevoelig voor die stomme cijfers!
[verwijderd i.v.m. privacy]
Zo, wat een lap tekst!
woensdag 9 juni 2010 om 12:16
quote:Lotte35 schreef op 08 juni 2010 @ 19:39:
[...]
Ja, die klopt wel. Maar het gewicht wat volgens de BMI bij mij hoort, klinkt zo hóóg!! Ik zit daar nu nog zeven kilo vanaf. Niet dramatisch dus, maar ik hik er tegenaan als tegen een berg. Elke pond die ik aankom moet ik helemaal verwerken, en als ik dan bedenk dat ik er eigenlijk nog veertien moet, zinkt de moed me weleens in de schoenen hoor.
En stel dat je nu gewoon eens een tijd NIET op de weegschaal ging staan? Je probeert zachtjes aan bij te komen en tevreden te zijn met hoe je er uit ziet.
Wat niet weet, dat niet deert.
[...]
Ja, die klopt wel. Maar het gewicht wat volgens de BMI bij mij hoort, klinkt zo hóóg!! Ik zit daar nu nog zeven kilo vanaf. Niet dramatisch dus, maar ik hik er tegenaan als tegen een berg. Elke pond die ik aankom moet ik helemaal verwerken, en als ik dan bedenk dat ik er eigenlijk nog veertien moet, zinkt de moed me weleens in de schoenen hoor.
En stel dat je nu gewoon eens een tijd NIET op de weegschaal ging staan? Je probeert zachtjes aan bij te komen en tevreden te zijn met hoe je er uit ziet.
Wat niet weet, dat niet deert.
woensdag 9 juni 2010 om 12:23
quote:runner84 schreef op 09 juni 2010 @ 10:07:
[...]
Hmm...ik ben het er niet mee eens. Ik geloof wel dat je er vanaf kunt komen en dat het niet iets is waar je maar mee om moet leren gaan. Overigens trek ik wel de vergelijking AD(H)D/asperger uit je post, want je schrijt "net als..." dan bedoel je denk ik, net als dat wanneer je AD(H)D/asperger hebt moet je leren hoe je daarmee je gewone leven kunt leiden. Maar AD(H)D of asperger zijn heeeeel andere stoornissen. Die zijn veel meer aangeboren, er gaat iets mis/is iets mis gegaan in de hersenen wat je nooit meer zomaar recht kan trekken.
Een eetprobleem is echter aangeleerd gedrag met een achterliggende problematiek. Je kunt echt leren om die problematiek te ontdekken en daar iets mee te doen en de uiting van die problematiek in gestoord eetgedrag te elimineren. Dat doe je niet zo binnen een jaar, misschien ook niet binnen 5 of 10 jaar, maar het kan wel. Daarn ben ik 100% van overtuigd.
Bij mezelf merk ik dat wanneer het goed gaat ik nergens last van heb wat eten betreft, ik eet gewoon alles. Wel probeer ik gezond en gevarieerd te eten over het algemeen, maar dat is meer voor mijn gezondheid. Voor een patatje, chipje, ijsje af en toe ben ik echt niet bang. Ik heb nog wel dat ik af en toe de mist in ga een paar weken lang, dan vind ik het lastig om een gestructureerd eetpatroon weer op te pakken. Maar ik heb er zeker vertrouwen in dat deze periodes steeds meer zullen afnemen. Het gaat ook steeds een beetje beter. Het is gewoon een heel lange strijd, maar ik geloof echt dat je er helemaal vanaf kan komen. Dat betekent niet dat je geen litteken draagt, geen herinnering hebt aan deze moeilijke jaren, maar wel dat je zonder eetprobleem leeft.
Lotte, je gaat hartstikke goed! Gun jezelf ook de tijd hè! Al moet je aan elk pondje wennen en verwerken, als dat eenmaal gelukt is ga je door naar het volgende pondje. Ga vooral je leven leiden, focus je op de andere dingen in je leven (studie, werk, vrienden, familie enz.) hou het eten in de gaten, maar je hoeft er niet bovenop te zitten. Als het langzaam vooruit gaat is het al prima, toch? Je komt nu eenmaal niet zomaar van een eetstoornis af, het is een vreselijk moeilijk, zwaar en lang gevecht. Gun jezelf de tijd daarvoor, volgens mij ben je al harstikke ver! En, zoals iones zegt is het al super dat je kunt zien dat je nog aan moet komen en dat ook wil.
Ik ben trouwens nog niet zo ver dat het 100% van de tijd goed gaat met eten. Ik kan het vaak wel, maar val nog wel soms een tijdje terug. Maar, ik kan wel alles eten. Er is niks wat ik niet eet omdat ik bang ben dat ik daarvan aankom. Ik heb ook vertrouwen in mijn lichaam dat het alles kan regelen. Ik geniet dus ook heerlijk van een toetje als we uit eten zijn en ik daar trek in heb.
Noah (en muzzy), vervelend dat je niet meer durft te eten. Sport je er ook bij? Het is op zich wel vreemd dat je gelijk 2kg aankomt (maar wat is dan "gelijk"? Binnen 1 dag, binnen 3 weken? Zou dit misschien iets met vocht te maken kunnen hebben? Je komt nou eenmaal niet binnen 1 week 2kg vet aan.
Zou je het aankunnen om niet meer op de weegschaal te staan? Die kan echt verradelijk zijn en we zijn zo gevoelig voor die stomme cijfers!
Als je lichaam in de "spaarstand" staat kom je er alleen uit door meer te gaan eten. Niet in 1x, maar steeds iets meer, als je ook hierbij sport (cardio en krachttraining) is dit ook goed voor je verbranding. Wellicht moet je lichaam daar even aan wennen en kom je in de eerste periode iets aan, maar als je lichaam gewend is vind je vanzelf een balans. Als ik een tijdje geen bodypump heb gedaan (groepsles met gewichten) dan zijn mijn benen de dagen na de eerste les enorm opgezet, ik vind het vreselijk, maar ik weet dat het gewoon vocht is omdat ik opeens weer getraind heb en dat ik het gewoon tijd moet geven om weer in balans te komen. Ik sta dan zeker niet op de weegschaal (ik heb ook geen weegschaal meer) want ik weet dat dat voor mij heel gevaarlijk zou kunnen zijn.
Zo, wat een lap tekst!
Lees wat Lotte hierboven zegt. "het zal altijd latent aanwezig zijn". Het is dus deel van je en als een schaduw zal het je achtervolgen. Je zou altijd terug kunnen vallen indien je niet oplette.
Je moet er dus mee leren omgaan.
Zoals je ook moet leren omgaan met het feit dat je borderliner bent of asperger of wat dan ook. Het is een stoornis. Eentje van een andere orde maar wel een stoornis. Kenmerk stoornis: het maakt het leven gecompliceerder dan het is.
En dat heeft anorexia gemeen met welk ander stoornis dan ook.
Anorexia is wel aangeleerd gedrag maar om dit te krijgen heb je wel eigenschappen nodig die mensen anorexia gemeen hebben:
- perfectionisme
- behoefte aan controle
- ijzeren discipline
- gebrek aan zelfvertrouwen/onzeker
- het sterke gebrek aan controle over een bepaald aspect in het leven
En dan zou ik zelf ook nog erbij vernoemen
- als kind ook al niet zo'n goede eter (ik denk dat dit voor veel anorexiapatienten op gaat).
Maar met elk stoornis moet je leren omgaan.
Er zijn mensen die dat nooit leren en er zijn mensen die dat wel leren. Bij de mensen die dus leren om te gaan met anorexia, zou jij zeggen "dat die persoon er van af is" of "genezen". Dat is dus een bewering die ik niet snel zou doen. Ik zou zelf zeggen "die heeft geleerd er mee om te gaan".
[...]
Hmm...ik ben het er niet mee eens. Ik geloof wel dat je er vanaf kunt komen en dat het niet iets is waar je maar mee om moet leren gaan. Overigens trek ik wel de vergelijking AD(H)D/asperger uit je post, want je schrijt "net als..." dan bedoel je denk ik, net als dat wanneer je AD(H)D/asperger hebt moet je leren hoe je daarmee je gewone leven kunt leiden. Maar AD(H)D of asperger zijn heeeeel andere stoornissen. Die zijn veel meer aangeboren, er gaat iets mis/is iets mis gegaan in de hersenen wat je nooit meer zomaar recht kan trekken.
Een eetprobleem is echter aangeleerd gedrag met een achterliggende problematiek. Je kunt echt leren om die problematiek te ontdekken en daar iets mee te doen en de uiting van die problematiek in gestoord eetgedrag te elimineren. Dat doe je niet zo binnen een jaar, misschien ook niet binnen 5 of 10 jaar, maar het kan wel. Daarn ben ik 100% van overtuigd.
Bij mezelf merk ik dat wanneer het goed gaat ik nergens last van heb wat eten betreft, ik eet gewoon alles. Wel probeer ik gezond en gevarieerd te eten over het algemeen, maar dat is meer voor mijn gezondheid. Voor een patatje, chipje, ijsje af en toe ben ik echt niet bang. Ik heb nog wel dat ik af en toe de mist in ga een paar weken lang, dan vind ik het lastig om een gestructureerd eetpatroon weer op te pakken. Maar ik heb er zeker vertrouwen in dat deze periodes steeds meer zullen afnemen. Het gaat ook steeds een beetje beter. Het is gewoon een heel lange strijd, maar ik geloof echt dat je er helemaal vanaf kan komen. Dat betekent niet dat je geen litteken draagt, geen herinnering hebt aan deze moeilijke jaren, maar wel dat je zonder eetprobleem leeft.
Lotte, je gaat hartstikke goed! Gun jezelf ook de tijd hè! Al moet je aan elk pondje wennen en verwerken, als dat eenmaal gelukt is ga je door naar het volgende pondje. Ga vooral je leven leiden, focus je op de andere dingen in je leven (studie, werk, vrienden, familie enz.) hou het eten in de gaten, maar je hoeft er niet bovenop te zitten. Als het langzaam vooruit gaat is het al prima, toch? Je komt nu eenmaal niet zomaar van een eetstoornis af, het is een vreselijk moeilijk, zwaar en lang gevecht. Gun jezelf de tijd daarvoor, volgens mij ben je al harstikke ver! En, zoals iones zegt is het al super dat je kunt zien dat je nog aan moet komen en dat ook wil.
Ik ben trouwens nog niet zo ver dat het 100% van de tijd goed gaat met eten. Ik kan het vaak wel, maar val nog wel soms een tijdje terug. Maar, ik kan wel alles eten. Er is niks wat ik niet eet omdat ik bang ben dat ik daarvan aankom. Ik heb ook vertrouwen in mijn lichaam dat het alles kan regelen. Ik geniet dus ook heerlijk van een toetje als we uit eten zijn en ik daar trek in heb.
Noah (en muzzy), vervelend dat je niet meer durft te eten. Sport je er ook bij? Het is op zich wel vreemd dat je gelijk 2kg aankomt (maar wat is dan "gelijk"? Binnen 1 dag, binnen 3 weken? Zou dit misschien iets met vocht te maken kunnen hebben? Je komt nou eenmaal niet binnen 1 week 2kg vet aan.
Zou je het aankunnen om niet meer op de weegschaal te staan? Die kan echt verradelijk zijn en we zijn zo gevoelig voor die stomme cijfers!
Als je lichaam in de "spaarstand" staat kom je er alleen uit door meer te gaan eten. Niet in 1x, maar steeds iets meer, als je ook hierbij sport (cardio en krachttraining) is dit ook goed voor je verbranding. Wellicht moet je lichaam daar even aan wennen en kom je in de eerste periode iets aan, maar als je lichaam gewend is vind je vanzelf een balans. Als ik een tijdje geen bodypump heb gedaan (groepsles met gewichten) dan zijn mijn benen de dagen na de eerste les enorm opgezet, ik vind het vreselijk, maar ik weet dat het gewoon vocht is omdat ik opeens weer getraind heb en dat ik het gewoon tijd moet geven om weer in balans te komen. Ik sta dan zeker niet op de weegschaal (ik heb ook geen weegschaal meer) want ik weet dat dat voor mij heel gevaarlijk zou kunnen zijn.
Zo, wat een lap tekst!
Lees wat Lotte hierboven zegt. "het zal altijd latent aanwezig zijn". Het is dus deel van je en als een schaduw zal het je achtervolgen. Je zou altijd terug kunnen vallen indien je niet oplette.
Je moet er dus mee leren omgaan.
Zoals je ook moet leren omgaan met het feit dat je borderliner bent of asperger of wat dan ook. Het is een stoornis. Eentje van een andere orde maar wel een stoornis. Kenmerk stoornis: het maakt het leven gecompliceerder dan het is.
En dat heeft anorexia gemeen met welk ander stoornis dan ook.
Anorexia is wel aangeleerd gedrag maar om dit te krijgen heb je wel eigenschappen nodig die mensen anorexia gemeen hebben:
- perfectionisme
- behoefte aan controle
- ijzeren discipline
- gebrek aan zelfvertrouwen/onzeker
- het sterke gebrek aan controle over een bepaald aspect in het leven
En dan zou ik zelf ook nog erbij vernoemen
- als kind ook al niet zo'n goede eter (ik denk dat dit voor veel anorexiapatienten op gaat).
Maar met elk stoornis moet je leren omgaan.
Er zijn mensen die dat nooit leren en er zijn mensen die dat wel leren. Bij de mensen die dus leren om te gaan met anorexia, zou jij zeggen "dat die persoon er van af is" of "genezen". Dat is dus een bewering die ik niet snel zou doen. Ik zou zelf zeggen "die heeft geleerd er mee om te gaan".
woensdag 9 juni 2010 om 16:53
iones, de stoornis anorexia heeft specifiek te maken met het eetgedrag/gewicht/lichaamsbeleving. Meestal hebben de mensen die dit ontwikkelen de eigenschappen die jij opnoemt inderdaad, maar dit is geen anorexia. Met die eigenschappen om leren gaan is iets heel anders dan met anorexia leren omgaan. Als je hiermee op een effectieve wijze leert omgaan (of met de andere achterliggende problematiek) kun je wel degelijk, naar mijn idee, je eetprobleem/-stoornis volledig achter je laten.
Om van je eetprobleem af te komen moet je dus om leren gaan met de achterliggende problematiek en dus niet met je eetprobleem zelf. Een klein verschil dat wel heel veel uitmaakt!
quote:Er is sprake van anorexia nervosa als aan de volgende DSM-IV criteria wordt voldaan:
A. Weigering het lichaamsgewicht te handhaven op of boven een voor de leeftijd en lengte minimaal normaal gewicht (bijvoorbeeld gewichtsverlies dat leidt tot het handhaven van het lichaamsgewicht op minder dan 85% van het te verwachten gewicht; of het in de periode van groei niet bereiken van het te verwachten gewicht, wat leidt tot een lichaamsgewicht van minder dan 85% van het te verwachten gewicht).
B. Intense angst in gewicht toe te nemen of dik te worden, terwijl er juist sprake is van ondergewicht.
C. Stoornis in de manier waarop iemand zijn of haar lichaamsgewicht of lichaamsvorm beleeft, onevenredig grote invloed van het lichaamsgewicht, of lichaamsvorm op het oordeel over zichzelf of ontkenning van de ernst van het huidige lage lichaamsgewicht.
D. Bij meisjes na de menarche, amenorrhoe, dat wil zeggen de afwezigheid van ten minste drie achtereenvolgende menstruele cycli. Een vrouw wordt geacht een amenorrhoe te hebben als de menstruatie alleen volgt na toediening van hormonen (bijvoorbeeld oestrogenen).
Beperkende type: tijdens de huidige episode van anorexia nervosa is betrokkene niet geregeld bezig met eetbuien of laxeren (dat wil zeggen zelfopgewekt braken of misbruik van laxantia, diuretica (plasmiddelen of klysma's).
Eetbuien/purgerende type: tijdens de huidige episode van anorexia nervosa is betrokkene geregeld bezig met eetbuien of purgerende maatregelen (dat wil zeggen zelfopgewekt braken of misbruik laxantia, diuretica of klysma's).
Lotte heeft het over de mensen die zij persoonlijk heeft gesproken. Daaronder geeft ze een voorbeeld van een vrouw die zegt nooit meer een toetje te kunnen eten, naar mijn idee is je eetprobleem dan nog wel behoorlijk aanwezig. Dat is inderdaad ermee om leren gaan, ik zou dat zelf niet "genezen" noemen.
Ik ben benieuwd waar jij je mening op baseert. Heb je zelf een eetprobleem? Iemand uit je omgeving? Werk je in de hulpverlening?
Om van je eetprobleem af te komen moet je dus om leren gaan met de achterliggende problematiek en dus niet met je eetprobleem zelf. Een klein verschil dat wel heel veel uitmaakt!
quote:Er is sprake van anorexia nervosa als aan de volgende DSM-IV criteria wordt voldaan:
A. Weigering het lichaamsgewicht te handhaven op of boven een voor de leeftijd en lengte minimaal normaal gewicht (bijvoorbeeld gewichtsverlies dat leidt tot het handhaven van het lichaamsgewicht op minder dan 85% van het te verwachten gewicht; of het in de periode van groei niet bereiken van het te verwachten gewicht, wat leidt tot een lichaamsgewicht van minder dan 85% van het te verwachten gewicht).
B. Intense angst in gewicht toe te nemen of dik te worden, terwijl er juist sprake is van ondergewicht.
C. Stoornis in de manier waarop iemand zijn of haar lichaamsgewicht of lichaamsvorm beleeft, onevenredig grote invloed van het lichaamsgewicht, of lichaamsvorm op het oordeel over zichzelf of ontkenning van de ernst van het huidige lage lichaamsgewicht.
D. Bij meisjes na de menarche, amenorrhoe, dat wil zeggen de afwezigheid van ten minste drie achtereenvolgende menstruele cycli. Een vrouw wordt geacht een amenorrhoe te hebben als de menstruatie alleen volgt na toediening van hormonen (bijvoorbeeld oestrogenen).
Beperkende type: tijdens de huidige episode van anorexia nervosa is betrokkene niet geregeld bezig met eetbuien of laxeren (dat wil zeggen zelfopgewekt braken of misbruik van laxantia, diuretica (plasmiddelen of klysma's).
Eetbuien/purgerende type: tijdens de huidige episode van anorexia nervosa is betrokkene geregeld bezig met eetbuien of purgerende maatregelen (dat wil zeggen zelfopgewekt braken of misbruik laxantia, diuretica of klysma's).
Lotte heeft het over de mensen die zij persoonlijk heeft gesproken. Daaronder geeft ze een voorbeeld van een vrouw die zegt nooit meer een toetje te kunnen eten, naar mijn idee is je eetprobleem dan nog wel behoorlijk aanwezig. Dat is inderdaad ermee om leren gaan, ik zou dat zelf niet "genezen" noemen.
Ik ben benieuwd waar jij je mening op baseert. Heb je zelf een eetprobleem? Iemand uit je omgeving? Werk je in de hulpverlening?
woensdag 9 juni 2010 om 20:00
quote:iones schreef op 09 juni 2010 @ 12:16:
[...]
En stel dat je nu gewoon eens een tijd NIET op de weegschaal ging staan? Je probeert zachtjes aan bij te komen en tevreden te zijn met hoe je er uit ziet.
Wat niet weet, dat niet deert.
Ik weet dat niet wegen in principe een hele goede tip is, maar voor mij lijkt dat op dit moment écht nog onmogelijk. Ik word helemaal kierewiet als ik niet weet wat mijn gewicht is. Ik haal me dingen in m'n hoofd die niet kloppen, maar die een negatieve invloed hebben op mijn eetgedrag. Voorbeeldje van een paar jaar geleden: Ik ging een weekje op vakantie. Geen weegschaal natuurlijk, dus ik moest eten 'op gevoel'. Ik was volledig de weg kwijt, voelde me met de dag dikker worden. Thuisgekomen bleek ik te zijn afgevallen.
Het is uiteindelijk beter om zonder weegschaal door te gaan, maar op dit moment kan ik dat nog niet.
[...]
En stel dat je nu gewoon eens een tijd NIET op de weegschaal ging staan? Je probeert zachtjes aan bij te komen en tevreden te zijn met hoe je er uit ziet.
Wat niet weet, dat niet deert.
Ik weet dat niet wegen in principe een hele goede tip is, maar voor mij lijkt dat op dit moment écht nog onmogelijk. Ik word helemaal kierewiet als ik niet weet wat mijn gewicht is. Ik haal me dingen in m'n hoofd die niet kloppen, maar die een negatieve invloed hebben op mijn eetgedrag. Voorbeeldje van een paar jaar geleden: Ik ging een weekje op vakantie. Geen weegschaal natuurlijk, dus ik moest eten 'op gevoel'. Ik was volledig de weg kwijt, voelde me met de dag dikker worden. Thuisgekomen bleek ik te zijn afgevallen.
Het is uiteindelijk beter om zonder weegschaal door te gaan, maar op dit moment kan ik dat nog niet.
donderdag 10 juni 2010 om 10:05
quote:Lotte35 schreef op 09 juni 2010 @ 20:00:
[...]
Ik weet dat niet wegen in principe een hele goede tip is, maar voor mij lijkt dat op dit moment écht nog onmogelijk. Ik word helemaal kierewiet als ik niet weet wat mijn gewicht is. Ik haal me dingen in m'n hoofd die niet kloppen, maar die een negatieve invloed hebben op mijn eetgedrag. Voorbeeldje van een paar jaar geleden: Ik ging een weekje op vakantie. Geen weegschaal natuurlijk, dus ik moest eten 'op gevoel'. Ik was volledig de weg kwijt, voelde me met de dag dikker worden. Thuisgekomen bleek ik te zijn afgevallen.
Het is uiteindelijk beter om zonder weegschaal door te gaan, maar op dit moment kan ik dat nog niet.Dat zou ik inderdaad nog niet doen precies om de reden die je beschrijft. Je weet als geen ander dat je jezelf allerlei gekke dingen kan aanpraten. Grote kans dat je dan juist afvalt omdat je het gevoel hebt dat je bent aangekomen of enorm dik wordt. Wellicht kun je proberen eens in de week of eens in de twee weken te wegen (maar misschien doe je dat al?) en verder gewoon een min of meer vaste lijst te volgen qua eten waarbij je in ieder geval niet minder eet dan wat er op de lijst staat (weet niet of je nu al volgens een lijst eet)
[...]
Ik weet dat niet wegen in principe een hele goede tip is, maar voor mij lijkt dat op dit moment écht nog onmogelijk. Ik word helemaal kierewiet als ik niet weet wat mijn gewicht is. Ik haal me dingen in m'n hoofd die niet kloppen, maar die een negatieve invloed hebben op mijn eetgedrag. Voorbeeldje van een paar jaar geleden: Ik ging een weekje op vakantie. Geen weegschaal natuurlijk, dus ik moest eten 'op gevoel'. Ik was volledig de weg kwijt, voelde me met de dag dikker worden. Thuisgekomen bleek ik te zijn afgevallen.
Het is uiteindelijk beter om zonder weegschaal door te gaan, maar op dit moment kan ik dat nog niet.Dat zou ik inderdaad nog niet doen precies om de reden die je beschrijft. Je weet als geen ander dat je jezelf allerlei gekke dingen kan aanpraten. Grote kans dat je dan juist afvalt omdat je het gevoel hebt dat je bent aangekomen of enorm dik wordt. Wellicht kun je proberen eens in de week of eens in de twee weken te wegen (maar misschien doe je dat al?) en verder gewoon een min of meer vaste lijst te volgen qua eten waarbij je in ieder geval niet minder eet dan wat er op de lijst staat (weet niet of je nu al volgens een lijst eet)
donderdag 10 juni 2010 om 11:13
Dank je wel voor je reactie, runner. Ik weeg me nu twee keer per week. Er zijn tijden geweest dat ik me twee keer per dag woog, dus er is al een duidelijke vooruitgang te bespeuren. Aan de ene kant is het wegen niet goed voor me, want ik kan echt van slag raken als ik (naar mijn mening) teveel ben aangekomen. Aan de andere kant heeft de weegschaal soms ook een positieve rol, want als ik zie dat ik ben afgevallen, durf ik wel weer meer te eten. De drang om het cijfer te zien zakken is niet meer aanwezig, die kick is weg. Maar het te zien stijgen is wél nog vreselijk moeilijk voor me, dus dat schiet niet echt op. Ik schommel nu dus alweer een tijd op dit gewicht.
Ik volg inderdaad een eetlijst. Die heb ik nog vanuit de tijd dat ik in therapie zat. Moet er wel eerlijk bijzeggen dat ik standaard één boterham te weinig eet hoor, elke dag. In therapie at ik die wel (moest wel hè...), maar ik vind drie boterhammen tussen de middag zo véél.
Dat is het niet hè? Drie boterhammen is normaal. Ik weet het wel, maar het voelt heel anders.
quote:Als je hiermee op een effectieve wijze leert omgaan (of met de andere achterliggende problematiek) kun je wel degelijk, naar mijn idee, je eetprobleem/-stoornis volledig achter je laten.Het doet me erg goed om dit te lezen.
Ik volg inderdaad een eetlijst. Die heb ik nog vanuit de tijd dat ik in therapie zat. Moet er wel eerlijk bijzeggen dat ik standaard één boterham te weinig eet hoor, elke dag. In therapie at ik die wel (moest wel hè...), maar ik vind drie boterhammen tussen de middag zo véél.
Dat is het niet hè? Drie boterhammen is normaal. Ik weet het wel, maar het voelt heel anders.
quote:Als je hiermee op een effectieve wijze leert omgaan (of met de andere achterliggende problematiek) kun je wel degelijk, naar mijn idee, je eetprobleem/-stoornis volledig achter je laten.Het doet me erg goed om dit te lezen.
donderdag 10 juni 2010 om 11:16
quote:Lotte35 schreef op 09 juni 2010 @ 20:00:
[...]
Ik weet dat niet wegen in principe een hele goede tip is, maar voor mij lijkt dat op dit moment écht nog onmogelijk. Ik word helemaal kierewiet als ik niet weet wat mijn gewicht is. Ik haal me dingen in m'n hoofd die niet kloppen, maar die een negatieve invloed hebben op mijn eetgedrag. Voorbeeldje van een paar jaar geleden: Ik ging een weekje op vakantie. Geen weegschaal natuurlijk, dus ik moest eten 'op gevoel'. Ik was volledig de weg kwijt, voelde me met de dag dikker worden. Thuisgekomen bleek ik te zijn afgevallen.
Het is uiteindelijk beter om zonder weegschaal door te gaan, maar op dit moment kan ik dat nog niet.
Herkenning hier Ik wilde net typen tegen iones dat dat niet werkt, niet wegen en jij typt precies mijn verweer. Juist dat niet weten werkt op dat moment averechts.
Ook ik heb dus een eetstoornis (gehad). In principe ga ik heel goed, heb een gezond gewicht en weet wat ik moet eten. In tijden dat ik niet lekker in mijn vel zit, is de ANstem weer heel dichtbij en moet ik bewuster gaan eten, opletten, alert blijven, die stem niet teveel ruimte gunnen. Gaat dat mis, dan raak ik mezelf stukje bij beetje kwijt en neemt AN het over. Gelukkig heb ik een zeer alerte omgeving die me met mijn haren erbij sleept. Die grens overgaan komt dan ook vrijwel niet meer voor.
De rest van de tijd denk ik altijd na bij wat ik eet, maar eet ik toch redelijk zorgeloos. Er zijn nog maar weinig dingen verboden (steeds minder) en ik weeg ook lang niet alles meer af. Ik heb nog wel wat rare tics (waag het niet om iets van mijn bord of schaaltje te pikken, daar kan ik niet tegen, want het is immers afgepast, etc.).
Lichamelijk gezien heb ik vooral last van m'n stuitje en m'n voeten: het vet is niet meer teruggekomen daar. Bij lang staan en zitten voel ik dat dus erg goed.
Maar (en ik hoop dat jullierhier wat aan hebben): ik zou NOOIT meer terugwillen. Ik voel me nu duizend en duizend en duizend keer beter. Ik kan het leven weer aan, doe wat ik wil, heb liefde om te geven en kan die liefde ook weer ontvangen, ik ben ongesteld en kan eventueel kindjes gekrijgen (het is allemaal gecheckt en het werkt nog, ik koester elke kramp). Ik zie het leven niet meer zo zwart, ik vertrouw mensen weer meer en ik kan weer gewoon kleren kopen. Het leven is zoveel mooier als je durft te leven. Je hoeft niet los te laten, want er is niets om los te laten, het is enkel maar leegte. Gun je eigen geest de ruimte om in je hoofd te zijn, voel je lijf, voel dat je bestaat. Je denkt dat het je iets oplevert, maar dat is niet zo. Je hebt er niets aan. Mijn omslag kwam toen ik mensen in een parkje zag zitten, ze hadden het gezellig met elkaar, ze hadden lol en zaten gewoon lekker te eten. Ik dacht: dat wil ik ook, zo zorgeloos zijn, maar dat kan nooit meer.....VERDOMME, dat kan wel!! Ik kreeg een enorme adrenalinestoot en ben vanaf dat moment weer gaan eten. Ik ben daar heel erg ziek van geweest en natuurlijk ook de nodige terugvallen, maar...ik ben er doodgelukkig mee. Jullie kunnen het ook, dat weet ik zeker. Als ik het kan, dan jullie ook Sterkte meiden, heel veel sterkte. Ik weet hoe eenzaam, donker en alleen een eetstoornis kan zijn, het gevoel alsof het nooit meer licht zal worden en je nooit meer gelukkig kunt zijn. Ik hoop dat jullie die schakelaar vinden en 'em om kunnen zetten. Knuffel!
[...]
Ik weet dat niet wegen in principe een hele goede tip is, maar voor mij lijkt dat op dit moment écht nog onmogelijk. Ik word helemaal kierewiet als ik niet weet wat mijn gewicht is. Ik haal me dingen in m'n hoofd die niet kloppen, maar die een negatieve invloed hebben op mijn eetgedrag. Voorbeeldje van een paar jaar geleden: Ik ging een weekje op vakantie. Geen weegschaal natuurlijk, dus ik moest eten 'op gevoel'. Ik was volledig de weg kwijt, voelde me met de dag dikker worden. Thuisgekomen bleek ik te zijn afgevallen.
Het is uiteindelijk beter om zonder weegschaal door te gaan, maar op dit moment kan ik dat nog niet.
Herkenning hier Ik wilde net typen tegen iones dat dat niet werkt, niet wegen en jij typt precies mijn verweer. Juist dat niet weten werkt op dat moment averechts.
Ook ik heb dus een eetstoornis (gehad). In principe ga ik heel goed, heb een gezond gewicht en weet wat ik moet eten. In tijden dat ik niet lekker in mijn vel zit, is de ANstem weer heel dichtbij en moet ik bewuster gaan eten, opletten, alert blijven, die stem niet teveel ruimte gunnen. Gaat dat mis, dan raak ik mezelf stukje bij beetje kwijt en neemt AN het over. Gelukkig heb ik een zeer alerte omgeving die me met mijn haren erbij sleept. Die grens overgaan komt dan ook vrijwel niet meer voor.
De rest van de tijd denk ik altijd na bij wat ik eet, maar eet ik toch redelijk zorgeloos. Er zijn nog maar weinig dingen verboden (steeds minder) en ik weeg ook lang niet alles meer af. Ik heb nog wel wat rare tics (waag het niet om iets van mijn bord of schaaltje te pikken, daar kan ik niet tegen, want het is immers afgepast, etc.).
Lichamelijk gezien heb ik vooral last van m'n stuitje en m'n voeten: het vet is niet meer teruggekomen daar. Bij lang staan en zitten voel ik dat dus erg goed.
Maar (en ik hoop dat jullierhier wat aan hebben): ik zou NOOIT meer terugwillen. Ik voel me nu duizend en duizend en duizend keer beter. Ik kan het leven weer aan, doe wat ik wil, heb liefde om te geven en kan die liefde ook weer ontvangen, ik ben ongesteld en kan eventueel kindjes gekrijgen (het is allemaal gecheckt en het werkt nog, ik koester elke kramp). Ik zie het leven niet meer zo zwart, ik vertrouw mensen weer meer en ik kan weer gewoon kleren kopen. Het leven is zoveel mooier als je durft te leven. Je hoeft niet los te laten, want er is niets om los te laten, het is enkel maar leegte. Gun je eigen geest de ruimte om in je hoofd te zijn, voel je lijf, voel dat je bestaat. Je denkt dat het je iets oplevert, maar dat is niet zo. Je hebt er niets aan. Mijn omslag kwam toen ik mensen in een parkje zag zitten, ze hadden het gezellig met elkaar, ze hadden lol en zaten gewoon lekker te eten. Ik dacht: dat wil ik ook, zo zorgeloos zijn, maar dat kan nooit meer.....VERDOMME, dat kan wel!! Ik kreeg een enorme adrenalinestoot en ben vanaf dat moment weer gaan eten. Ik ben daar heel erg ziek van geweest en natuurlijk ook de nodige terugvallen, maar...ik ben er doodgelukkig mee. Jullie kunnen het ook, dat weet ik zeker. Als ik het kan, dan jullie ook Sterkte meiden, heel veel sterkte. Ik weet hoe eenzaam, donker en alleen een eetstoornis kan zijn, het gevoel alsof het nooit meer licht zal worden en je nooit meer gelukkig kunt zijn. Ik hoop dat jullie die schakelaar vinden en 'em om kunnen zetten. Knuffel!
donderdag 10 juni 2010 om 12:31
quote:Pelikaan schreef op 10 juni 2010 @ 11:16:
Jeumig wat een verhaal....het is er zomaar uitgekomen! *pinkt traantje weg*Ik moet nu gaan werken (yes!! Heb ik ook jaren niet gekund), dus ik heb geen tijd meer, maar ik wil je alvast even enorm bedanken voor je verhaal!! Ik ga het zéker nog een paar lezen, en ik weet nu al dat ik er iets uit kan halen voor mezelf.
Jeumig wat een verhaal....het is er zomaar uitgekomen! *pinkt traantje weg*Ik moet nu gaan werken (yes!! Heb ik ook jaren niet gekund), dus ik heb geen tijd meer, maar ik wil je alvast even enorm bedanken voor je verhaal!! Ik ga het zéker nog een paar lezen, en ik weet nu al dat ik er iets uit kan halen voor mezelf.
donderdag 10 juni 2010 om 12:56
quote:Pelikaan schreef op 10 juni 2010 @ 11:16:
[...]
Het leven is zoveel mooier als je durft te leven. Je hoeft niet los te laten, want er is niets om los te laten, het is enkel maar leegte. Gun je eigen geest de ruimte om in je hoofd te zijn, voel je lijf, voel dat je bestaat. Je denkt dat het je iets oplevert, maar dat is niet zo. Je hebt er niets aan. Mijn omslag kwam toen ik mensen in een parkje zag zitten, ze hadden het gezellig met elkaar, ze hadden lol en zaten gewoon lekker te eten.
Wat een mooie worden Pelikaan. Fijn dat jij je leven hebt kunnen terugpakken!!
Het dik gedrukte gedeelte vind ik erg herkenbaar. Bij mij kwam de echte omslag toen ik meer echt ging leven, weer veel onder de mensen kwam. Ik ervoer dat anderen het totaal niet belangrijk vinden hoe je eruitziet. Dat dat niet hetgene is wat telt in het leven (ja, je weet het, maar het echt ervaren is anders) dat iedereen daar dwars doorheen kijkt en dat, hoe cliché ook, wat er binnen zit straal je uit, dat is wat telt. De verpakking...tsja...dat is eigenlijk niet zo boeiend.
[...]
Het leven is zoveel mooier als je durft te leven. Je hoeft niet los te laten, want er is niets om los te laten, het is enkel maar leegte. Gun je eigen geest de ruimte om in je hoofd te zijn, voel je lijf, voel dat je bestaat. Je denkt dat het je iets oplevert, maar dat is niet zo. Je hebt er niets aan. Mijn omslag kwam toen ik mensen in een parkje zag zitten, ze hadden het gezellig met elkaar, ze hadden lol en zaten gewoon lekker te eten.
Wat een mooie worden Pelikaan. Fijn dat jij je leven hebt kunnen terugpakken!!
Het dik gedrukte gedeelte vind ik erg herkenbaar. Bij mij kwam de echte omslag toen ik meer echt ging leven, weer veel onder de mensen kwam. Ik ervoer dat anderen het totaal niet belangrijk vinden hoe je eruitziet. Dat dat niet hetgene is wat telt in het leven (ja, je weet het, maar het echt ervaren is anders) dat iedereen daar dwars doorheen kijkt en dat, hoe cliché ook, wat er binnen zit straal je uit, dat is wat telt. De verpakking...tsja...dat is eigenlijk niet zo boeiend.
