De nasleep van eetproblematiek.

Bedankt voor de complimenten *bloos*



@EV: Zeker van zo'n krachtige vrouw is het een fijn compliment



@Lotte: Jij kunt dit ook. Je hebt al getoond een ijzeren discipline te hebben door deze eetstoornis te ontwikkelen (dat klinkt gek, maar...je begrijpt me denk ik wel). Anorectische vrouwen (en de spaarzame mannen) hebben een enorme kracht. Ik hoop dat je een manier vind om deze kracht in het positieve om te buigen. Dat ben je waard, dubbel en dwars. Weet je, bij mij was elke kilo eraf ook een stukje minder mij. Die stem kreeg de overhand. Ik wist helemaal niet meer wie ik was. Het heeft jaren geduurd voordat ik mezelf weer terugvond, voor ik weer wist wat ik lekker en fijn vind, voor ik mijn eigen mening kon formuleren, zelfs nu ontdek ik nog wel 'es: hey, dus dat past bij mij! Is het niet doodzonde als je dat kwijt bent? Het is echt waar, met elke kilo erbij lijkt het moeilijker, maar geloof me, het zal alleen maar makkelijker worden. Want je vindt met elke kilo een stukje Lotte terug, een stukje kracht en energie en des te meer veerkracht, waardoor je nog beter tegen deze ziekte kunt vechten. Je hebt de kracht ervoor, nu nog je durf. Durf je tegen die stem te verzetten. Het is het echt, écht waard.



@Runner: Het is zo waar. Voor de mensen waar je voor telt, maakt het niet uit hoe je eruit ziet, echt, geen snars. Ik merk ook dat mensen mij nu aardiger vinden dan toen ik nog echt superanorectisch was. Ook geen wonder, want waar was ik mee bezig: met eten. Nu kan ik mijn volle aandacht geven en ben ik mezelf. Wat jij zegt, daar sluit ik me helemaal bij aan: wat je uitstraalt, daar draait het om. Die verpakking is bijzaak en al zeker geen verdienste!



Jemig mensen, weer zo'n lap tekst! Ik praat er niet veel over en blijkbaar moet het er nu even uit...

quote:Pelikaan schreef op 10 juni 2010 @ 17:10:@EV: Zeker van zo'n krachtige vrouw is het een fijn compliment .Dank je, maar als je mijn eigen topic nu leest zie je niet veel krachtigs. Des te meer bewondering heb ik ervoor dat jij je leven hebt weten terug te pakken, want mij lukt het niet erg.

Hej! Ik zat dit topic bij te lezen en wil even iets met jullie delen



Ik heb geen eetprobleem, ook nooit gehad. Maar een tijd geleden ben ik vrij ziek geweest en daardoor was ik veel afgevallen. Te veel, want ik zat onder m'n minimale bmi. Het was niet mooi, want ik zag eruit als een meisje van 12, geen borsten of billen meer. Ik wilde dus graag weer aankomen. Maar ondanks dat ik geen problemen had met eten, vond ik het toch een rare periode. Opeens de nieuwe broeken die ik gekocht had niet meer aankunnen omdat ze te strak zaten. Opeens bepaalde 'psychologische grenzen' op de weegschaal voorbij zien komen. Niet weten of ik nou blij moest zijn of niet toen ik opeens best veel aangekomen was. Na een tijdje woog ik zelfs meer dan voordat ik ziek was. Dat was ook weer niets. En m'n lichaam zag er heel anders uit, doordat m'n spieren zwak waren en het vet zich anders verdeeld leek te hebben.

Nu ben ik weer een tijdje aan het hardlopen en lijkt m'n lichaam weer meer 'zoals eerst' te worden.



Maar wat ik er mee wil zeggen, ook zonder dieper liggende problemen was dit al een verwarrende periode voor mij.



Dus des te knapper voor jullie, wanneer jullie zo de strijd aan gaan!

Ik vind echt dat jullie stuk voor stuk trots op jezelf mogen zijn!!

Zet em op!!

quote:Pelikaan schreef op 10 juni 2010 @ 17:10:

@Lotte: Jij kunt dit ook. Je hebt al getoond een ijzeren discipline te hebben door deze eetstoornis te ontwikkelen (dat klinkt gek, maar...je begrijpt me denk ik wel). Anorectische vrouwen (en de spaarzame mannen) hebben een enorme kracht. Ik hoop dat je een manier vind om deze kracht in het positieve om te buigen. Dat ben je waard, dubbel en dwars.

Dank je wel voor deze ontzettend motiverende woorden. Ik vind het heel erg knap dat je het leven op zo'n andere manier bent gaan bekijken. Daarvoor moet je écht heel sterk zijn. Ik ben ook sterk, dat wil ik best beamen. Als ik iets echt wil, krijg ik het voor elkaar. Toch is dit me tot nu toe nog steeds niet gelukt. Ja, voor een deel, maar om echt vrij te zijn moet ik ook het laatste stukje anorexia opgeven.



En aangezien ik net zeg dat ik alles kan bereiken wat ik echt wil, vraag ik me soms weleens af óf ik het wel echt wil...... Of ik de eetstoornis wel kwijt wil. Want het geeft me ook bepaalde dingen. Het geeft me een gevoel van veiligheid. Honger hebben betekent in ieder geval dat ik niet teveel heb gegeten, want dat is mijn grootste angst. Een 'vol gevoel' hebben vind ik verschrikkelijk. Als ik na het eten nog een klein beetje trek heb, voel ik me stukken fijner.



Maar het is schijnveiligheid, dat weet ik maar al te goed. En een vol gevoel na het eten is normaal, alleen ben ik dat al tien jaar niet meer gewend.



Ja, ik wíl wel! Ik wil gezond zijn. Maar het zou zo fijn zijn als ik daarvoor niet zou hoeven aankomen. Dat staat me zo ontzettend tegen, maar het is de enige manier om me hieruit te vechten.



Mensen om mij heen, en jij ook Pelikaan, zijn ervan overtuigd dat ik sterk genoeg ben.



Zelf weet ik dat zo net nog niet.

quote:Janna80 schreef op 10 juni 2010 @ 18:46:

Dus des te knapper voor jullie, wanneer jullie zo de strijd aan gaan!

Ik vind echt dat jullie stuk voor stuk trots op jezelf mogen zijn!!

Zet em op!!



Dat vind ik heel lief van je.

Dank je wel!

GRRR, tik ik net een enorme posting, doe ik iets verkeerd: weg!

Nog een poging dan maar.



@EM: Die kracht heb je nog wel EM. Die zit er nog steeds, je kunt er alleen wat minder goed bij. Jouw tijd komt wel weer. Na elk dal komt er weer een bescheiden heuveltje, misschien wel een bergtopje. Hou vol!!



@Lotte35: Je zegt het zelf al: het is een schijnveiligheid waaraan je je vasthoudt. Het is niets, het is leegte, het is hol. Er kan niets in weerklinken, in die leegte. Jijzelf niet, geen vreugde, geen liefde, geen vrolijkheid. Doodzonde. Ik weet het natuurlijk dondersgoed, hoe enorm eng het is om die "veiligheid" los te laten. Het is in wezen de makkelijke rol, hoe raar dat ook klinkt. Weinig eten betekent klein blijven, meisje blijven, niet het leven in al zijn volheid te hoeven aanvaarden. Veiligheid. En wat voor veiligheid! Je eigen leven niet leiden. Het is een risico, het is een leap of faith, maar ik kan je maar één ding aanraden: eet. Gun het jezelf om er te zijn, om er meer van Lotte te laten zijn. Neem je plek in op deze aarde en leef je leven. Echt, geloof me, het is het waard. (ik kan nog uren zo doorgaan, maar dat doe ik maar niet ).

Pelikaan, ik denk serieus dat ik je postings ga printen. Je zegt zulke goede dingen. En dat terwijl je me niet eens kent.... Je hebt me met jouw stukjes al meer geholpen dan mijn hele familie in tien jaar bij elkaar. Die praten alleen maar over gezellige dingen, problemen houd je voor jezelf



Gelukkig heb ik wel hele goede vriendinnen waarmee ik kan praten. Maar jij hebt het zelf meegemaakt, en dat maakt het grote verschil.



Nogmaals bedankt voor je verhaal, je hebt me er echt mee geraakt.

Misschien moet je dan toch maar wél nog even uren zo doorgaan, Pelikaan.

@Lotte: Dat is vaak ook het punt met een eetstoornis:als je het niet hebt meegemaakt, dan kun je het gewoon niet begrijpen. "Ga gewoon weer eten joh, hoe moeilijk kan het zijn?" Weten zij veel dat je hartkloppingen krijgt als iemand onverwacht een koekje of cakeje voor je meeneemt. Weten zij veel dat je werkelijk alles voelt zitten in je maag. Weten zij veel dat 99,9% van je gedachten om eten draait, dat je constant bezig bent met: wat mag ik eten, wanneer, hoe, wat moet ik doen vóórdat ik dit of dat mag eten, hoe los ik het op op die verjaardag, waarom kijkt iedereen naar me, etc. Dat kunnen ze ook niet weten, want het is ook onbegrijpelijk. En ondertussen zit jij er maar mooi mee. Dat is dan ook de reden dat jij de enige bent die de knop om kunt zetten. Jij hebt de sleutel tot de deur die je het leven weer binnenlaat. Jij bent de enige die het besluit kan nemen: tot hier, anorexia, en niet verder. Nu ben ík weer de baas over mijn eigen leven. En je hoeft echt niet meteen je gezonde gewicht te behalen hoor. Stapjes nemen is veel gemakkelijker. In tussenpozen wennen, voelen hoe het voelt, voelen dat je meer energie krijgt, dat je het warmer hebt, dat het in je hoofd wat makkelijker wordt. Daarvoor hoef je echt niet meteen tig kilo aan te komen. Ik vind het al echt heel knap van je dat je zelf durft te erkennen dat je veiligheid vindt in je eetstoornis. Dat is ook niets om je voor te schamen, het is een heel logisch gevoel.



Weet je zelf ook welke reden je hebt voor je eetstoornis? Welke onderliggende reden?



@EV: Je ziet het, ik ga inderdaad maar vrolijk weer verder Als iemand er wat aan heeft, dan met liefde!

quote:Pelikaan schreef op 11 juni 2010 @ 10:39:

Weten zij veel dat je hartkloppingen krijgt als iemand onverwacht een koekje of cakeje voor je meeneemt. Weten zij veel dat je werkelijk alles voelt zitten in je maag. Weten zij veel dat 99,9% van je gedachten om eten draait, dat je constant bezig bent met: wat mag ik eten, wanneer, hoe, wat moet ik doen vóórdat ik dit of dat mag eten, hoe los ik het op op die verjaardag, waarom kijkt iedereen naar me, etc.

Precies! Dit zijn precies de gedachten en gevoelens die ik dagelijks heb. En juist omdat het nu echt wel beter met me gaat, 'vergeten' mensen snel dat ik nog wel degelijk een eetstoornis heb. En dan krijg je inderdaad van die situaties waarin het zweet je uitbreekt. Gelukkig heb ik in de afgelopen jaren wel wat meer lef gekregen, dus als ik het niet zie zitten om iets op te eten, doe ik het niet. Of ik vraag of ze het doormidden willen doen, omdat de helft voor mij beter te behappen is (letterlijk en figuurlijk )



quote:Weet je zelf ook welke reden je hebt voor je eetstoornis? Welke onderliggende reden?

Ja.



Ik heb een hele onstabiele jeugd gehad. Mijn moeder kreeg mij toen ze negentien was. Mijn vader ken ik niet, want het was een one-night-stand, en mijn moeder heeft hem daarna nooit meer willen zien. Ik ken mijn eigen vader dus niet. Tot mijn tiende ben ik opgevoed door mijn opa en oma, waar ik erg gelukkig was. Toen trouwde mijn moeder, en ben ik bij haar en haar man gaan wonen. Tussen hem en mij klikte het totaal niet (nu, 26 jaar later nog steeds niet echt). Ik miste mijn opa en oma enorm. Ik was altijd verdrietig, had altijd heimwee. Ben mezelf gaan troosten met eten. Kwam enorm aan. Van mijn 12e tot mijn 16e ben ik behoorlijk te zwaar geweest. Van mijn 16e tot mijn 23e was ik óf streng aan het lijnen, óf ik at alles wat los en vast zat. Mijn gewicht schommelde alle kanten op. Op mijn 23e ging ik op mezelf wonen, en besloot: ik word nooit meer dik. Dat is gelukt, zal 'k maar zeggen. Ben doorgeslagen naar de verkeerde kant, en heb nu alweer tien jaar een ondergewicht. Variërend van 18 kilo te licht tot 4 kilo te licht, maar een gezond gewicht heb ik in al die tijd niet gehad.



Ik heb er geen moeite mee dit alles te vertellen. Heb het al vaker moeten doen, tijdens therapie en bij sessies met de psycholoog. 't Is gewoon onwijs jammer dat het allemaal zo gelopen is.



Als ik nu alleen al het idée heb dat ik te veel eet, komt direct dat verdrietige gevoel van vroeger weer naar boven. Voel ik me weer dat kind dat zich nergens thuisvoelde. Dat gevoel is zo ontzettend klote, dat ik er alles aan doe om dat te omzeilen.

Ik heb ook heel lang anorexia gehad (met nog wat rest verschijnselen). Zeker 20 jaar heeft het mijn leven beheerst, opnames in ziekenhuizen, verschillende zinloze therapieën en uiteindelijk heb ik een therapie gevonden die me goed op weg heeft geholpen.



Misschien is het niet zo belangrijk om helemaal te genezen van AN. Het lijkt een beetje in patroon van AN patiënt te passen om iets 100% te willen. Zoals het gevoel van falen wanneer je niet afvalt, nu ook een faal gevoel oproept als je niet helemaal geneest. Ik denk dat een leven waarin je niet meer geobsedeerd af wil vallen al een enorme stap is. We moeten niet vergeten dat er mensen aan dood gaan en dat het heel moeilijk te behandelen is. Daarom mogen we best wat trotser op onszelf zijn als we al een heel eind op weg zijn. Elk stapje van bewustwording en van verbetering is een stap de goeie kant op.



AN is als een soort rare vriend die veiligheid biedt en je te gelijk voor je voeten loopt en leegzuigt. Als zo'n "vriend" al jaren onderdeel uitmaakt van je leven is het heel moeilijk om rigoureus te breken. Daar hoort afscheid, liefdesverdriet en nieuwe vrienden zoeken bij.



Wat mij vooral moeilijk viel/valt, is dat iets dat zo je leven heeft bepaald, weg valt. Wat komt er voor in de plaats? Je moet je houvast en veiligheid opeens in andere dingen zoeken en dat kost tijd en energie en is onzeker. En het is niet zo dat AN van de ene op de andere in kunt ruilen voor een gezond, leuk, sociaal, bevrijd leven. Daar gaat veel tijd overheen en het gaat stapsgewijs.

quote:runner84 schreef op 09 juni 2010 @ 16:53:

iones, de stoornis anorexia heeft specifiek te maken met het eetgedrag/gewicht/lichaamsbeleving. Meestal hebben de mensen die dit ontwikkelen de eigenschappen die jij opnoemt inderdaad, maar dit is geen anorexia. Met die eigenschappen om leren gaan is iets heel anders dan met anorexia leren omgaan. Als je hiermee op een effectieve wijze leert omgaan (of met de andere achterliggende problematiek) kun je wel degelijk, naar mijn idee, je eetprobleem/-stoornis volledig achter je laten.



Om van je eetprobleem af te komen moet je dus om leren gaan met de achterliggende problematiek en dus niet met je eetprobleem zelf. Een klein verschil dat wel heel veel uitmaakt!





[...]





Lotte heeft het over de mensen die zij persoonlijk heeft gesproken. Daaronder geeft ze een voorbeeld van een vrouw die zegt nooit meer een toetje te kunnen eten, naar mijn idee is je eetprobleem dan nog wel behoorlijk aanwezig. Dat is inderdaad ermee om leren gaan, ik zou dat zelf niet "genezen" noemen.



Ik ben benieuwd waar jij je mening op baseert. Heb je zelf een eetprobleem? Iemand uit je omgeving? Werk je in de hulpverlening?

De eigenschappen die ik opnoem, hebben mensen met anorexia vaak gemeen met elkaar.

Ik denk dat je zonder die eigenschappen bijna tot geen aanleg hebt tot anorexia. Ik heb het puur over het omgaan met anorexia zelf. En dit is veelomvattender: het is leren omgaan met

- de vertekende manier waarop je tegen jezelf aan kijkt qua figuur

- werken aan je gebrek aan zelfvertrouwen

- proberen de oorzaak te achterhalen

- leren omgaan met eten, normaal proberen te eten zonder op de hoogte te zijn van calorien en ze bij iedere maaltijd te tellen.





Het vervelende is echter dat de oorzaak niet altijd duidelijk aan te wijzen is. En het is ook niet zo dat als de oorzaak achterhaald is en mogeljk verwerkt, dat de anorexia dan HOP verdwijnt want dat is dan wel een vast patroon geworden waar je gevangen zit. Je moet uit dat patroon zien te breken. Maar daarbij moet je dus bovenstaande leren.



Denk je dat ik niet weet wat anorexia is? Ik ehb het van heel dichtbij meegemaakt. Te dichtbij. Ik heb geprobeerd het te begrijpen door er veel over te lezen. Heel veel.



Zo weet ik bijvoorbeeld waarom mensen met anorexia vaak zo depressief zijn. DAt komt door gebrek aan aanmaak van hormonen die maken dat je je blij of gelukkig voelt (ik geloof dat dit hormoon serotonine was maar ik ben er niet zeker van). De serotonine wordt aangemaakt door te eten. Niet eten leidt dus tot onvoldoende aanmaak van serotonine en dat leidt weer tot depressiviteit.



En zo kom je in een neerwaartse spiraal terecht. Want er waren kennelijk ook al andere redenen tot depressie, diezelfde redenen die aanleiding vormden tot anorexia.

Je snapt dus waarom ik niet spreek van "genezen" maar van "leren omgaan met". Dan zijn we het toch eens?quote:runner84 schreef op 09 juni 2010 @ 16:53:



Ik ben benieuwd waar jij je mening op baseert. Heb je zelf een eetprobleem? Iemand uit je omgeving? Werk je in de hulpverlening?

Dan zal ik maar "uit de kast komen", mijn zus.

Het gedonder begon toen zij een jaar of 18 of 19 was. En ik was 10 jaar jonger. Het heeft een stuk van mijn jeugd verkloot, weet je dat?

In die tijd was anorexia nog niet heel bekend. Ik zal niet zeggen dat het minder voorkwam, denk aan de beroemde Karen Carpenter die er aan overleden was. Maar anorexia werd nauwelijks onderkend. Ja, wel door de ouders die bang werden voor de zelfdestructie van hun kind, maar huisartsen (waaronder de onze) waren nogal eens geneigd het te bagatelliseren en niet echt adequaat aan te pakken (voor zover dat in die tijd mogelijk was).



Anorexia heeft sterke weerslag op het familieleven en ook op het sociale leven. Denk aan kerstmis, het gezamenlijke eten. Een RAMP. Maar ook sociale leven gaat gepaard met eten en drinken. etc etc.



Mijn moeder die ook al met haar eigen gezondheid aan het tobben was, werd overspannen dank zij mijn zus. Ik als 10 jarige die nergens heen kon, kreeg het over zich heen. Altijd ruzie aan tafel, ALTIJD. Schreeuwen, de wanhoop van mijn moeder die het niet aan kon, die alles er aan deed om haar tot eten te dwingen. Ik kan het je allemaal niet vertellen. En altijd ging het over HAAR. ALs ik iets wilde vertellen riep mijn zus "ben nou eens stil, IK ben aan het woord". Ze was altijd aan het woord. En het ging altijd over haar wereldje. Wilde ik iets vertellen was het "jij praat altijd over school!". Ja, school was mijn wereld.....



Kerstmis werd verpest, eten werd een zwaar beladen onderwerp.

Mijn moeder moest leren loslaten en daar heeft ze meer dan 20 jaar over gedaan. Loslaten en accepteren.



Mijn zus is blijven leven. Niemand krijgt te weten wat ze eet. Niemand ziet haar ooit eten. Maar ze zal het wel doen want ze leeft nog. Ze zit onder het BMI maar ze zit niet in een gevarenzone. De energie die ze vroeger had voor de anorexia is ze kwijt. Ze doet nog steeds aan overmatige obsessieve beweging maar op een subtielere manier, eentje die haar nogmaals niet in gevaar brengt. Ze is nog altijd obsessief over eten: weten wat waar in zit, bijna niets is gezond. Ze is "mentaal allergisch" voor suiker. En bijna overal zit suiker in dus bijna alles is slecht.

Ze is te mager maar kan het leven fysiek aan. Mentaal echter niet. Ze is te somber, kijkt ontzettend somber tegen de wereld en de dingen aan. Is negatief. Haar hond houdt haar gaande, daar leeft ze nog. Maar owee als die dood gaat....



Ze heeft dus wel er mee leren te leven, in de zin van dat ze net doet om ruim voldoende in leven te blijven en niet ziek te worden.

Maar ze heefr er niet mee leren leven want ze is nooit meer de oude geworden, nooit meer vrolijk zoals ze vroeger was. En ook fysiek niet meer wat ze eens geweest is. En in mentaal opzicht hoeft er maar iets te gebeuren en ze wil niet meer. Dat hebben we ook al een paar keer meegemaakt.



Door gebrek aan serotonine misschien? We gaan er niet uit komen. Ik heb verzocht om volledige opname. Wilde ze niet. Ach, of het geholpen had.... Ik weet niet of de therapie wel goed ontwikkeld is.

Pelikaan zegt zichzelf kwijt geweest te zijn en teruggevonden te hebben. Mijn zus is zichzelf nog altijd kwijt. Maar ze beseft dat nog altijd niet.

quote:Lotte35 schreef op 09 juni 2010 @ 20:00:

[...]



Ik weet dat niet wegen in principe een hele goede tip is, maar voor mij lijkt dat op dit moment écht nog onmogelijk. Ik word helemaal kierewiet als ik niet weet wat mijn gewicht is. Ik haal me dingen in m'n hoofd die niet kloppen, maar die een negatieve invloed hebben op mijn eetgedrag. Voorbeeldje van een paar jaar geleden: Ik ging een weekje op vakantie. Geen weegschaal natuurlijk, dus ik moest eten 'op gevoel'. Ik was volledig de weg kwijt, voelde me met de dag dikker worden. Thuisgekomen bleek ik te zijn afgevallen.



Het is uiteindelijk beter om zonder weegschaal door te gaan, maar op dit moment kan ik dat nog niet.

Tja, bij mij is het dus andersom.

ik weeg expres niet omdat ik af wil vallen. Ik ben 10 kilo afgevallen en daar ben ik er een stuk beter door gaan uitzien. Maar ja, ik woog ook 75 kilo bij een lengte van 1.68m.

Dat is niet mooi. Ik had maat 42 en voor mij is dat veel. Ik heb namelijk in mijn hoofd altijd vastgehouden aan dat beeld van maat 38 wat ik tot mijn 30e gehad heb. Daarna ging het fout.

Nu die 10 kilo er af zijn, kan ik maat 40 weer aan en ik vind dat zoveel dingen me zoveel beter staan dan eerst. Ik zou wel weer terug willen naar maat 38. Ik verwacht niet dat dat lukt.



Eventjes ben ik teruggevallen omdat mensen chocola voor mij kochten (milka nog wel, ik word al helemaal lyrisch als ik dat welbekende lila ervan zie.....). En chips. Oh, wat ben ik gek op chips..... Als ik toch kon leven op chips en daarbij gezond kon blijven.....



Dat was 1 week en HOP ik woog weer 67. Het ging de verkeerde kant op. Rem erop, chocola weggegeven. na 2 weken durfde ik het aan om weer te wegen en waarachtig, ik woog 64!



Kan zijn dat ik nu weer 65 weeg maar het duurt weer even voordat ik weer op de weegschal ga.



Ik probeer normaal te eten: zoveel aardappels, zoveel groenten, zoveel sneeen brood.



Ik mag maar 1 snee brood met iets erop in de ochtend. EENTJE maar! Dat is niks!

's Middags ook maar 1 snee en s'avonds de helft minder dan wat ik voorheen at. Het zit hem bij mij dus in de maaltijden erbij en niet alleen in het weglaten van de dingen waar ik zo ontzettend van geniet zoals chocola en chips. Het vergt veel opoffering van mij.

quote:Pelikaan schreef op 10 juni 2010 @ 11:16:

Jeumig wat een verhaal....het is er zomaar uitgekomen! *pinkt traantje weg*

Een goed en wijs verhaal!

Met een goede kern: DURF TE LEVEN.



Eten = leven, kunnen leven.



Eten = kunnen genieten en je goed en gezond voelen om leuke dingen te kunnen doen. Het loont.



Dat is de kern die ik uit jouw verhaal haal. Ik denk dat mensen met anorexia hierop gewezen moeten worden, op deze woorden van jou.

quote:iones schreef op 12 juni 2010 @ 18:54:

Het vervelende is echter dat de oorzaak niet altijd duidelijk aan te wijzen is. En het is ook niet zo dat als de oorzaak achterhaald is en mogeljk verwerkt, dat de anorexia dan HOP verdwijnt want dat is dan wel een vast patroon geworden waar je gevangen zit. Je moet uit dat patroon zien te breken. Maar daarbij moet je dus bovenstaande leren.

Dit is precies de fase waarin ik nu zit. De oorzaak is bekend, ik heb eindeloos therapie gehad om alles te verwerken. Ik kijk een stuk positiever tegen mezelf aan (kan nog altijd beter, maar vergeleken met hoe het was is er een grote vooruitgang), en merk daardoor dat anderen ook weer positiever op mij reageren. Ik werk sinds kort weer een aantal uur per week, en dat gaat héél goed.



En toch wil ik niet verder aankomen. Ik ben verslaafd aan deze manier van leven, lijkt het wel. Nét genoeg eten om de dag door te komen. Aan de ene kant is het slopend, aan de andere kant voel ik me er zó sterk door. Mentaal sterk dan, want aan het eind van de dag moet ik zo'n beetje op m'n wenkbrauwen naar huis, zo kapot als ik ben.



Ik heb zelf het gevoel dat ik heel dicht tegen een soort doorbraak aanzit. Ik ben dit best wel zat zo, dit 'op het randje' leven. Maar ik weet niet of ik genoeg moed heb voor die doorbraak.



Ik ben er zo bang voor.

Oorzaak achterhalen helpt jezelf beter te begrijpen en milder te zijn denk ik. Jezelf niet zo hard te veroordelen. En alles werkt door omdat anderen een spiegel zijn: jezelf positiever bekijken maakt dat anderen je positiever zien.



Je voelt je mentaal sterk omdat je het kennelijk als een prestatie ziet om met net voldoende de dag door tekomen.



Maar je bent mentaal niet sterk genoeg voor de doorbraak, mentaal niet sterk genoeg voor voldoende moed.

Kun je eens denken aan de dingen waartoe de doorbraak zal leiden?

- niet zo moe zijn aan het einde van de dag zodat je misschien leuke dingen kunt doen?

- dat er weer dingen in je naar boven komen die nu niet naar boven kunnen komen?



Zie deze woorden van mij niet als kritiek maar een poging voor jou om op een andere manier er naar te kijken dan je nu doet.



Het zal wel heel erg moeilijk zijn. Zoals ik al eerder zei, ik heb geprobeerd het te begrijpen maar dat is onmogelijk.

Ik denk dat de enige die dat kan begrijpen, iemand is die het zelf heeft meegemaakt of er in zit. Daarbuiten niemand.

quote:iones schreef op 12 juni 2010 @ 19:37:

Maar je bent mentaal niet sterk genoeg voor de doorbraak, mentaal niet sterk genoeg voor voldoende moed.

Kun je eens denken aan de dingen waartoe de doorbraak zal leiden?

- niet zo moe zijn aan het einde van de dag zodat je misschien leuke dingen kunt doen?

- dat er weer dingen in je naar boven komen die nu niet naar boven kunnen komen?



Hier denk ik heel vaak aan. Ik verlang hier zelfs naar. Daarom voel ik dat er toch een soort doorbraak(je) nabij is.



quote:Zie deze woorden van mij niet als kritiek maar een poging voor jou om op een andere manier er naar te kijken dan je nu doet.Nee hoor, ik zie het zéker niet als kritiek. Ik stel het juist op prijs dat je je best doet mij (en anderen hier) te helpen.quote:Ik denk dat de enige die dat kan begrijpen, iemand is die het zelf heeft meegemaakt of er in zit. Daarbuiten niemand.

Klopt.



Je kunt niet begrijpen hoe het is om bang te zijn voor eten, als je dat zelf niet bent. En het is al helemaal onbegrijpelijk als iemand (ik dus) eigenlijk helemaal gek is van eten, maar het zichzelf constant verbiedt. Ik vind eten heerlijk, ik lust bijna alles. Ik geniet ook van elke hap, als ik maar zeker weet dat het niet teveel is.



Maar ik waardeer het zo ontzettend dat sommige mensen in ieder geval een póging doen om het te begrijpen. Dat ze de moeite willen nemen zich in te leven in datgene waar ik en vele anderen dagelijks mee worstelen.

verwijderd i.v.m. privacy

quote:runner84 schreef op 12 juni 2010 @ 21:11:

Lotte, nogmaals, gun jezelf de tijd!

Ik weet het, maar voor mijn gevoel duurt het allemaal te lang, en had ik allang grotere stappen moeten nemen. Ondertussen zie ik niet eens wat ik allemaal al bereikt heb, juist door kleine stapjes te nemen. Tijdens mijn therapie, acht jaar geleden, nam ik héle grote stappen. Niet omdat ik dat zelf wilde, maar omdat dat moest daar. Na negen maanden nam ik afscheid met een bijna gezond gewicht (op vier kilo na). Een jaar later was alles weer af, en zat ik weer op mijn dieptepunt.



Het bewijs dus, dat de tijd nemen heel belangrijk is. Als je rustig loopt, struikel je ook minder snel.

Lieve Noa, had heel dit topic gemist!

Wel heel toevallig.. hier was ik gister zo mee bezig:

quote:Lotte35 schreef op 12 juni 2010 @ 19:21:

Ik heb zelf het gevoel dat ik heel dicht tegen een soort doorbraak aanzit. Ik ben dit best wel zat zo, dit 'op het randje' leven. Maar ik weet niet of ik genoeg moed heb voor die doorbraak.



Ik ben er zo bang voor.

Ik krijg hier tranen van in m'n ogen, kan me het nog zó voorstellen...het is doodeng, die sprong in het diepe. Maar zoals Runner terecht opmerkt: je hoeft het niet in één keer te doen. Neem je tijd. Je bent al zo goed bezig met deze gedachten toe te laten!! Het heeft mij geholpen om aan te komen door middel van bijvoeding. Dat was gemakkelijker dan nog meer te gaan eten. In het begin wist mijn lijf niet wat zich overkwam en heb ik me ook wel een tijd ziekig gevoeld. Maar de drang om te leven, om weer te voelen en weer mee te draaien in het leven, niet al om 21h om te vallen van de slaap, met honger naar bed te gaan en alleen maar zwartgallig te zijn was zo sterk, dat ik toch doorgezet heb. Het kan echt, je kunt je weer gelukkig voelen.



Het is prettig dat je weet wat je tot dit gebracht heeft en ik hoop dat je er zodanig mee in het reine kunt komen zodat je verder kunt. Je hebt nog een heel leven voor je liggen en ik hoop dat je er vol in duikt.



Iones, bedankt voor je compliment. Ik werd even een beetje verdrietig toen ik las dat jij het zo moeilijk had met je zus dat je even leek te vergeten dat zij niet voor dit leven kiest. Het is een psychiatrische aandoening, vergeet dat niet. Natuurlijk begrijp ik ook het ook wel heel goed dat jij te lijden hebt gehad onder de situatie, dat echt wel hoor!

quote:Pelikaan schreef op 13 juni 2010 @ 14:12:

Het heeft mij geholpen om aan te komen door middel van bijvoeding. Dat was gemakkelijker dan nog meer te gaan eten. In het begin wist mijn lijf niet wat zich overkwam en heb ik me ook wel een tijd ziekig gevoeld. Maar de drang om te leven, om weer te voelen en weer mee te draaien in het leven, niet al om 21h om te vallen van de slaap, met honger naar bed te gaan en alleen maar zwartgallig te zijn was zo sterk, dat ik toch doorgezet heb.

Diep respect hiervoor, ik vind het zó knap!



Ik weet dat ik ook een doorzetter ben, en als ik dit zo lees begint ergens in mij het geloof te groeien dat ik dat óók kan! Je bent zo overtuigd van het feit dat het leven leuker is zonder eetstoornis. Dat kun je ook zijn, want je hebt het zelf ondervonden. Wie ben ik dan om in het tegendeel te geloven!



Blijf alsjeblieft nog een hele poos meelezen en schrijven in dit topic....

quote:Jumpsje schreef op 13 juni 2010 @ 13:34:

Wel heel toevallig.. hier was ik gister zo mee bezig:

Pfoeh, ik had vanmorgen toch beter waterproof mascara op kunnen doen....

Práchtig filmpje, echt!

quote:Lotte35 schreef op 13 juni 2010 @ 15:31:

[...]



Diep respect hiervoor, ik vind het zó knap!



Ik weet dat ik ook een doorzetter ben, en als ik dit zo lees begint ergens in mij het geloof te groeien dat ik dat óók kan! Je bent zo overtuigd van het feit dat het leven leuker is zonder eetstoornis. Dat kun je ook zijn, want je hebt het zelf ondervonden. Wie ben ik dan om in het tegendeel te geloven!



Blijf alsjeblieft nog een hele poos meelezen en schrijven in dit topic....

Als ik je daarmee help, dan graag!



En já, als ik het kan, kan jij het ook. Je hebt de discipline al in je immers, je moet hem alleen anders inzetten. En já, het leven is ongelooflijk veel mooier zonder dan met eetstoornis. Alles wat je nu meemaakt, daar staat altijd dat verdomde ANmonster tussen. Je beleeft alles door de ogen van dat monster. Daar vind je ook je veiligheid in, je hoeft minder te leven. Is verantwoordelijkheid ook lastig voor je? Ik vond (en vind hoor, nog steeds wel een beetje, haha) dat ontzettend moeilijk. Beslissingen nemen, ook zoiets. De AN helpt je daarbij, want je bent kleiner, zwakker, je kunt gewoon minder: that comes in handy! Maar ergens is het natuurlijk niet eerlijk en daarbij: wil je dat je hele leven volhouden? Of wil je gewoon weer stevig in je schoenen staan en de wereld weer aankunnen? Ik gok op dat laatste



Het gaat niet over één nacht ijs, uit een eetstoornis komen. Maar het kan wel een stuk beter worden. Als je er aan toe bent, dan hoop ik dat je de stap neemt. Kies voor jezelf, kies voor het leven. Als ik dat toen niet gedaan had, was ik nog steeds dat meisje, dat kleine meisje dat zonder anderen niet kon kiezen, altijd bang en onzeker was, maar weinig aankon en gauw uit het lood geslagen was...inmiddels ben ik een stukkie stoerder ik kan hard werken en ben de richting ingeslagens die ik met AN nooit aangekund had. Dat kan ook jouw toekomst zijn. Ik ben d'r van overtuigd!



Als je m'n gezemel zat bent, dan hoor ik het graag, haha!!