Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
maandag 14 juni 2010 om 18:01
Hmm....nou zie ik jou wel bij mij staan, maar niet als ik op "mijn profiel" (of hoe het ook heet) klik....
Als ik onder jouw avatar op "bekijk profiel" klik dan zie ik mezelf wel bij jou staan als vriend. Als ik vanaf daar op mezelf klik zit jij wel bij mijn vrienden....maar mijn bericht van net is nergens te vinden...maar ik weet niet of dat privé was of niet.
Als ik het bericht stuur staat er "de gebruiker kan niet worden gevonden"
Als ik onder jouw avatar op "bekijk profiel" klik dan zie ik mezelf wel bij jou staan als vriend. Als ik vanaf daar op mezelf klik zit jij wel bij mijn vrienden....maar mijn bericht van net is nergens te vinden...maar ik weet niet of dat privé was of niet.
Als ik het bericht stuur staat er "de gebruiker kan niet worden gevonden"
maandag 14 juni 2010 om 18:04
maandag 14 juni 2010 om 18:51
quote:Pelikaan schreef op 14 juni 2010 @ 17:39:
Jeetje, weer zo'n hele lap. Het lijkt soms net alsof ik de wijsheid in pacht heb, maar dat is niet zo hoor Ik worstel met dezelfde dingen als jij, alleen is het bij mij heel erg afgezwakt en kan ik het inmiddels relativeren.
Nou, op het gebied van eetstoornissen heb je behoorlijk wat wijsheid in pacht hoor! En dat relativeren is precies wat ik nodig heb. Kan ik zelf nog niet zo goed, maar ik moet het toch van iemand leren hè?
Ik wíl het ook leren, en heel graag van jou. Als ik ooit net zover kom als jij, denk ik dat ik mezelf erg gelukkig mag prijzen. Ik hoop dat ik net zo sterk ben, maar ik ga ervoor.
Jeetje, weer zo'n hele lap. Het lijkt soms net alsof ik de wijsheid in pacht heb, maar dat is niet zo hoor Ik worstel met dezelfde dingen als jij, alleen is het bij mij heel erg afgezwakt en kan ik het inmiddels relativeren.
Nou, op het gebied van eetstoornissen heb je behoorlijk wat wijsheid in pacht hoor! En dat relativeren is precies wat ik nodig heb. Kan ik zelf nog niet zo goed, maar ik moet het toch van iemand leren hè?
Ik wíl het ook leren, en heel graag van jou. Als ik ooit net zover kom als jij, denk ik dat ik mezelf erg gelukkig mag prijzen. Ik hoop dat ik net zo sterk ben, maar ik ga ervoor.
maandag 14 juni 2010 om 21:38
quote:Lotte35 schreef op 14 juni 2010 @ 18:51:
[...]
Nou, op het gebied van eetstoornissen heb je behoorlijk wat wijsheid in pacht hoor! En dat relativeren is precies wat ik nodig heb. Kan ik zelf nog niet zo goed, maar ik moet het toch van iemand leren hè?
Ik wíl het ook leren, en heel graag van jou. Als ik ooit net zover kom als jij, denk ik dat ik mezelf erg gelukkig mag prijzen. Ik hoop dat ik net zo sterk ben, maar ik ga ervoor.Daarin vind je alles wat je nodig hebt. Daarin steekt je kracht, dat je ervoor gaat, dat je je AN het hoofd wilt bieden. In je berichten komt al zoveel van je eigenheid door. Je geeft aan op de drempel te staan, je wilt leven, je wilt ervoor gaan...that's all you need! Zet het volume van die stem maar lekker hard, spreek maar harder dan het ANmonster. Je kunt het.
[...]
Nou, op het gebied van eetstoornissen heb je behoorlijk wat wijsheid in pacht hoor! En dat relativeren is precies wat ik nodig heb. Kan ik zelf nog niet zo goed, maar ik moet het toch van iemand leren hè?
Ik wíl het ook leren, en heel graag van jou. Als ik ooit net zover kom als jij, denk ik dat ik mezelf erg gelukkig mag prijzen. Ik hoop dat ik net zo sterk ben, maar ik ga ervoor.Daarin vind je alles wat je nodig hebt. Daarin steekt je kracht, dat je ervoor gaat, dat je je AN het hoofd wilt bieden. In je berichten komt al zoveel van je eigenheid door. Je geeft aan op de drempel te staan, je wilt leven, je wilt ervoor gaan...that's all you need! Zet het volume van die stem maar lekker hard, spreek maar harder dan het ANmonster. Je kunt het.
dinsdag 15 juni 2010 om 10:50
quote:Pelikaan schreef op 14 juni 2010 @ 21:36:
Tuurlijk, we laten je toch niet in de steek!Nee, daar zie ik jullie ook eigenlijk helemaal niet voor aan.quote:Pelikaan schreef op 14 juni 2010 @ 21:38:
Daarin vind je alles wat je nodig hebt. Daarin steekt je kracht, dat je ervoor gaat, dat je je AN het hoofd wilt bieden. In je berichten komt al zoveel van je eigenheid door. Je geeft aan op de drempel te staan, je wilt leven, je wilt ervoor gaan...that's all you need! Zet het volume van die stem maar lekker hard, spreek maar harder dan het ANmonster. Je kunt het.
Dank je!!
Erg motiverende woorden.
Tuurlijk, we laten je toch niet in de steek!Nee, daar zie ik jullie ook eigenlijk helemaal niet voor aan.quote:Pelikaan schreef op 14 juni 2010 @ 21:38:
Daarin vind je alles wat je nodig hebt. Daarin steekt je kracht, dat je ervoor gaat, dat je je AN het hoofd wilt bieden. In je berichten komt al zoveel van je eigenheid door. Je geeft aan op de drempel te staan, je wilt leven, je wilt ervoor gaan...that's all you need! Zet het volume van die stem maar lekker hard, spreek maar harder dan het ANmonster. Je kunt het.
Dank je!!
Erg motiverende woorden.
dinsdag 15 juni 2010 om 20:47
Waarover niet, kun je beter vragen. Het gaat vanzelf, alles wordt automatisch geanalyseerd. Ook dingen waar de gemiddelde mens niet over nadenkt.
Wat op het moment wel erg meespeelt, is dat ik zaterdag examen moet doen. Ik zie er tegenop, ben bang dat ik het verknal. En 't is maar gewoon een thuisstudie. In het verleden heb ik met twee vingers in m'n neus de Pabo gedaan, en nu ben ik bang dat dit me niet zal lukken. Maarja, tijdens mijn HBO-tijd had ik nog geen tien jaar anorexia achter de rug....
Op zich heb ik wel goede ontspanningsoefeningen, waarmee het me soms lukt het eeuwige denken een klein beetje af te zwakken. Uitschakelen lukt niet, het lijkt wel of ik MOET nadenken. Herken je dat?
Het zijn overigens lang niet allemaal vervelende dingen hoor, waar ik aan denk. Integendeel, de laatste tijd gaat het echt lekker met me, en krijg ik vanuit mijn omgeving vaak de bevestiging dat ik het goed doe. Maarja, daardoor word ik dan weer helemaal hyper, kom ik stuiterend thuis.
Een beetje een normale middenweg vinden tussen al die heftige emoties is een hele klus hoor. Ik leef gewoon heel intens, maar vaak niet op de goede manier.
Wat op het moment wel erg meespeelt, is dat ik zaterdag examen moet doen. Ik zie er tegenop, ben bang dat ik het verknal. En 't is maar gewoon een thuisstudie. In het verleden heb ik met twee vingers in m'n neus de Pabo gedaan, en nu ben ik bang dat dit me niet zal lukken. Maarja, tijdens mijn HBO-tijd had ik nog geen tien jaar anorexia achter de rug....
Op zich heb ik wel goede ontspanningsoefeningen, waarmee het me soms lukt het eeuwige denken een klein beetje af te zwakken. Uitschakelen lukt niet, het lijkt wel of ik MOET nadenken. Herken je dat?
Het zijn overigens lang niet allemaal vervelende dingen hoor, waar ik aan denk. Integendeel, de laatste tijd gaat het echt lekker met me, en krijg ik vanuit mijn omgeving vaak de bevestiging dat ik het goed doe. Maarja, daardoor word ik dan weer helemaal hyper, kom ik stuiterend thuis.
Een beetje een normale middenweg vinden tussen al die heftige emoties is een hele klus hoor. Ik leef gewoon heel intens, maar vaak niet op de goede manier.
dinsdag 15 juni 2010 om 20:59
Zeker herken ik dat. De raderen staan hier ook nooit stil 
Kan me goed voorstellen dat je zenuwachtig bent voor je examen. Ik kan wel zeggen dat het goed komt, maar dat helpt waarschijnlijk ook niet veel. Een ding weet ik wel: als het niet goed komt, is er geen man overboord. Je blijft dan gewoon leven, valt niet van de aarde af en de mensen die van je houden, houden dan nog steeds van je. Jij doet je best en meer dan dat kun je domweg niet. Als je gewoon de effort erin hebt gestoken die je geacht wordt erin te steken, dan kun je niet meer doen en moet je het maar gewoon over je heen laten komen. Ik zal voor je duimen in ieder geval.
Het is fijn dat goed met je gaat, ik herken het als je zegt dat je er hieperdepiep van wordt, haha! Geniet ervan, maar wees er ook bedacht op dat je je ook weer minder kunt gaan voelen. Dat zeg ik niet om je te plagen, maar omdat anders de klap misschien zo hard aan komt. Een ding kan ik je beloven: de dalen zullen minder diep worden en de pieken zullen -iets afgevlakt wellicht :-d- langer gaan duren. Die cycli maak ik ook nu nog steeds door, alleen veeeeel langzamer. Het is een supergoed teken dat je je nu lekker voelt. Vertaalt zich dat ook in makkelijker voor jezelf zijn, de teugels qua eten wat te laten vieren of is dat nog een brug te ver? Ook niet erg hoor, dat hobbelt er vaak wat langzamer achteraan Het belangrijkste is dat je lekker in je vel zit!
Intens leven is prachtig Kun je ook zo genieten van muziek, van een mooi landschap, van een goed gesprek? De keerzijde snap ik ook: alles is intens, dus ook de nare dingen. Hoe meer jij jezelf de ruimte kan geven in je bovenkamer en dus ook in de rest van je lijf, hoe beter je je hier tegen kunt wapenen en hoe evenwichtiger je je weer zult voelen.
Ik hoop dat je er weer wat mee kunt
Kan me goed voorstellen dat je zenuwachtig bent voor je examen. Ik kan wel zeggen dat het goed komt, maar dat helpt waarschijnlijk ook niet veel. Een ding weet ik wel: als het niet goed komt, is er geen man overboord. Je blijft dan gewoon leven, valt niet van de aarde af en de mensen die van je houden, houden dan nog steeds van je. Jij doet je best en meer dan dat kun je domweg niet. Als je gewoon de effort erin hebt gestoken die je geacht wordt erin te steken, dan kun je niet meer doen en moet je het maar gewoon over je heen laten komen. Ik zal voor je duimen in ieder geval.
Het is fijn dat goed met je gaat, ik herken het als je zegt dat je er hieperdepiep van wordt, haha! Geniet ervan, maar wees er ook bedacht op dat je je ook weer minder kunt gaan voelen. Dat zeg ik niet om je te plagen, maar omdat anders de klap misschien zo hard aan komt. Een ding kan ik je beloven: de dalen zullen minder diep worden en de pieken zullen -iets afgevlakt wellicht :-d- langer gaan duren. Die cycli maak ik ook nu nog steeds door, alleen veeeeel langzamer. Het is een supergoed teken dat je je nu lekker voelt. Vertaalt zich dat ook in makkelijker voor jezelf zijn, de teugels qua eten wat te laten vieren of is dat nog een brug te ver? Ook niet erg hoor, dat hobbelt er vaak wat langzamer achteraan
Het belangrijkste is dat je lekker in je vel zit!Intens leven is prachtig Kun je ook zo genieten van muziek, van een mooi landschap, van een goed gesprek? De keerzijde snap ik ook: alles is intens, dus ook de nare dingen. Hoe meer jij jezelf de ruimte kan geven in je bovenkamer en dus ook in de rest van je lijf, hoe beter je je hier tegen kunt wapenen en hoe evenwichtiger je je weer zult voelen.
Ik hoop dat je er weer wat mee kunt
dinsdag 15 juni 2010 om 21:29
quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 20:59:
Ik hoop dat je er weer wat mee kunt Zeker weten!quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 20:59:
Als je gewoon de effort erin hebt gestoken die je geacht wordt erin te steken, dan kun je niet meer doen en moet je het maar gewoon over je heen laten komen. Ik zal voor je duimen in ieder geval.
Dank je! Ik heb er meer dan genoeg tijd in gestoken, daar kan het gewoon niet aan liggen. Maar dit is de eerste keer dat ik weer ergens examen in doe, na alle moeizame jaren die achter me liggen. Dat maakt het een beetje beladen. Alsof ik dubbel moet bewijzen dat ik het nog kan, en dan vooral aan mezelf.
quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 20:59:
Een ding kan ik je beloven: de dalen zullen minder diep worden en de pieken zullen -iets afgevlakt wellicht :-d- langer gaan duren. Die cycli maak ik ook nu nog steeds door, alleen veeeeel langzamer. Het is een supergoed teken dat je je nu lekker voelt. Vertaalt zich dat ook in makkelijker voor jezelf zijn, de teugels qua eten wat te laten vieren of is dat nog een brug te ver?
Ja, je hebt gelijk. Mijn dalen zijn ook al minder diep. Ik heb grote problemen gehad met slapen. Soms sliep ik nachtenlang zó slecht, dat ik gewoon een jetlag had. Finaal uit m'n ritme, en de wanhoop nabij. In die tijd ben ik echt bang geweest dat ik in een psychose of zo zou raken. Kon niet meer helder nadenken, dacht dat ik gek zou worden.
Nu gaat dat al zóveel beter! Ik heb nog weleens een slechte nacht (zoals afgelopen nacht dus), maar daarna gaat het dan weer een tijd goed. Ik zie dus zelf heel duidelijk dat ik vooruitgang boek, en ben daar erg dankbaar voor en blij om (en ook wel trots op, want ik heb me niet gek laten maken!).
Als ik een goede dag heb, en dat betekent voor mij een dag dat ik uitgerust ben, heeft dat zeker een positieve uitwerking op mijn eetgedrag. Ik sta mezelf wat meer toe, omdat ik inzie hoe leuk het leven toch wel kan zijn. Maarja, ook als ik 'meer' eet, is het nog altijd te weinig. Da's de pest.
quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 20:59:
Intens leven is prachtig Kun je ook zo genieten van muziek, van een mooi landschap, van een goed gesprek? De keerzijde snap ik ook: alles is intens, dus ook de nare dingen. Hoe meer jij jezelf de ruimte kan geven in je bovenkamer en dus ook in de rest van je lijf, hoe beter je je hier tegen kunt wapenen en hoe evenwichtiger je je weer zult voelen.
Zéker, ik kan mezelf helemaal verliezen in muziek. Ik put er ook kracht uit. Als ik in de auto zit, en dat hele goeie nummer komt voorbij, kan ik er opeens van overtuigd zijn dat het me gaat lukken! Dan luister ik het nóg eens, en daarna nóg een keer. Heerlijk is dat.
Maarja, de nare dingen beleef ik dus ook tot op het bot. Als ik echt heel moe ben, zoals vandaag, zou ik kunnen janken, schreeuwen en tieren (doe ik niet, de buren schrikken zich naar ) Ik vraag mijn vriendinnen hoe zíj daar dan mee omgaan, want zij zijn toch zeker ook weleens moe?! Ach, zeggen ze dan, ik probeer er niet op te letten, morgen weer een dag. Zo zou ik ook moeten denken, maar ik kan gewoon nog weinig hebben. Als ik me rot voel, voel ik me ook echt ROT!
En als ik me blij voel, ben ik dus ook echt héél erg happy! Van allebei ietsje minder zou best wel mogen.
Ik hoop dat je er weer wat mee kunt Zeker weten!quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 20:59:
Als je gewoon de effort erin hebt gestoken die je geacht wordt erin te steken, dan kun je niet meer doen en moet je het maar gewoon over je heen laten komen. Ik zal voor je duimen in ieder geval.
Dank je! Ik heb er meer dan genoeg tijd in gestoken, daar kan het gewoon niet aan liggen. Maar dit is de eerste keer dat ik weer ergens examen in doe, na alle moeizame jaren die achter me liggen. Dat maakt het een beetje beladen. Alsof ik dubbel moet bewijzen dat ik het nog kan, en dan vooral aan mezelf.
quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 20:59:
Een ding kan ik je beloven: de dalen zullen minder diep worden en de pieken zullen -iets afgevlakt wellicht :-d- langer gaan duren. Die cycli maak ik ook nu nog steeds door, alleen veeeeel langzamer. Het is een supergoed teken dat je je nu lekker voelt. Vertaalt zich dat ook in makkelijker voor jezelf zijn, de teugels qua eten wat te laten vieren of is dat nog een brug te ver?
Ja, je hebt gelijk. Mijn dalen zijn ook al minder diep. Ik heb grote problemen gehad met slapen. Soms sliep ik nachtenlang zó slecht, dat ik gewoon een jetlag had. Finaal uit m'n ritme, en de wanhoop nabij. In die tijd ben ik echt bang geweest dat ik in een psychose of zo zou raken. Kon niet meer helder nadenken, dacht dat ik gek zou worden.
Nu gaat dat al zóveel beter! Ik heb nog weleens een slechte nacht (zoals afgelopen nacht dus), maar daarna gaat het dan weer een tijd goed. Ik zie dus zelf heel duidelijk dat ik vooruitgang boek, en ben daar erg dankbaar voor en blij om (en ook wel trots op, want ik heb me niet gek laten maken!).
Als ik een goede dag heb, en dat betekent voor mij een dag dat ik uitgerust ben, heeft dat zeker een positieve uitwerking op mijn eetgedrag. Ik sta mezelf wat meer toe, omdat ik inzie hoe leuk het leven toch wel kan zijn. Maarja, ook als ik 'meer' eet, is het nog altijd te weinig. Da's de pest.
quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 20:59:
Intens leven is prachtig Kun je ook zo genieten van muziek, van een mooi landschap, van een goed gesprek? De keerzijde snap ik ook: alles is intens, dus ook de nare dingen. Hoe meer jij jezelf de ruimte kan geven in je bovenkamer en dus ook in de rest van je lijf, hoe beter je je hier tegen kunt wapenen en hoe evenwichtiger je je weer zult voelen.
Zéker, ik kan mezelf helemaal verliezen in muziek. Ik put er ook kracht uit. Als ik in de auto zit, en dat hele goeie nummer komt voorbij, kan ik er opeens van overtuigd zijn dat het me gaat lukken! Dan luister ik het nóg eens, en daarna nóg een keer. Heerlijk is dat.
Maarja, de nare dingen beleef ik dus ook tot op het bot. Als ik echt heel moe ben, zoals vandaag, zou ik kunnen janken, schreeuwen en tieren (doe ik niet, de buren schrikken zich naar ) Ik vraag mijn vriendinnen hoe zíj daar dan mee omgaan, want zij zijn toch zeker ook weleens moe?! Ach, zeggen ze dan, ik probeer er niet op te letten, morgen weer een dag. Zo zou ik ook moeten denken, maar ik kan gewoon nog weinig hebben. Als ik me rot voel, voel ik me ook echt ROT!
En als ik me blij voel, ben ik dus ook echt héél erg happy! Van allebei ietsje minder zou best wel mogen.
anoniem_67eab3cbf367d wijzigde dit bericht op 15-06-2010 21:34
Reden: foutje gemaakt, kan natuurlijk niet
Reden: foutje gemaakt, kan natuurlijk niet
% gewijzigd
dinsdag 15 juni 2010 om 22:05
Jeetje joh, je bent zeker weten op de weg omhoog!
Kan me indenken hoor, dat nu voor 't eerst weer examen doen spannend is. Het komt vast goed (sorry, dooddoener) en anders is er ook geen man overboord.
Ik sliep ook vaak slecht, maar dat kwam omdat ik gewoon honger had. En veel peinsde. Dan val je dus nooit weer in slaap en die slaap heb je nou juist zo nodig! Heb je het ook vaak koud in bed, doen je botten ook pijn?
Ik vind het fijn om te horen dat als je goed in je vel zit, het eten ook makkelijker wordt. Het hoeven ook geen bakken friet en gevulde koeken te zijn. Als je jezelf toestaat wat meer te eten en er van te genieten, ben je echt al supergoed bezig!!!
Muziek is fijn he?
Kan ik ook echt helemaal in op gaan (een wonder, want dat gebeurt me niet gauw!).
Dat snel uit balans zijn, hoort wel een beetje bij ondergewicht. Zeker als het wat beter gaat en je niet meer in die constante roes zit van de AN, worden emoties en vermoeidheid lastiger om te hanteren. Heel oneerlijk eigenlijk en je zou bijna denken dat die stationaire ANstand *proest* prettiger is. Maar toch...voelen is wel heel wat waard. Onderga die emoties maar eens gewoon. Ze zijn er nou eenmaal en je kunt je er maar beter tegen wapenen. Mijn ervaring is dat je met meer gewicht die dingen beter aankunt.
Ik wil niet aldoor de nadruk leggen op eten, dat vond ik zelf ook helemaal niet prettig. Maar ik zie nu zelf in dat daar wel de sleutel lag (náást het aanpakken van het onderliggende probleem, wat net zo belangrijk is en misschien nog wel belangrijker). Ik hoop alleen dat je het van een mede-anorect makkelijker kunt aannemen *bloost*
Gevoel van gek worden herken ik heel erg, dat wordt ook steeds beter, echt waar. Kun je op dat moment ook iets doen om uit de staat getrokken te worden? Een vriendin bellen ofzoiets? Iemand die je weer even met je benen op de grond zet?
Kan me indenken hoor, dat nu voor 't eerst weer examen doen spannend is. Het komt vast goed (sorry, dooddoener) en anders is er ook geen man overboord.
Ik sliep ook vaak slecht, maar dat kwam omdat ik gewoon honger had. En veel peinsde. Dan val je dus nooit weer in slaap en die slaap heb je nou juist zo nodig! Heb je het ook vaak koud in bed, doen je botten ook pijn?
Ik vind het fijn om te horen dat als je goed in je vel zit, het eten ook makkelijker wordt. Het hoeven ook geen bakken friet en gevulde koeken te zijn. Als je jezelf toestaat wat meer te eten en er van te genieten, ben je echt al supergoed bezig!!!
Muziek is fijn he?
Kan ik ook echt helemaal in op gaan (een wonder, want dat gebeurt me niet gauw!). Dat snel uit balans zijn, hoort wel een beetje bij ondergewicht. Zeker als het wat beter gaat en je niet meer in die constante roes zit van de AN, worden emoties en vermoeidheid lastiger om te hanteren. Heel oneerlijk eigenlijk en je zou bijna denken dat die stationaire ANstand *proest* prettiger is. Maar toch...voelen is wel heel wat waard. Onderga die emoties maar eens gewoon. Ze zijn er nou eenmaal en je kunt je er maar beter tegen wapenen. Mijn ervaring is dat je met meer gewicht die dingen beter aankunt.
Ik wil niet aldoor de nadruk leggen op eten, dat vond ik zelf ook helemaal niet prettig. Maar ik zie nu zelf in dat daar wel de sleutel lag (náást het aanpakken van het onderliggende probleem, wat net zo belangrijk is en misschien nog wel belangrijker). Ik hoop alleen dat je het van een mede-anorect makkelijker kunt aannemen *bloost*
Gevoel van gek worden herken ik heel erg, dat wordt ook steeds beter, echt waar. Kun je op dat moment ook iets doen om uit de staat getrokken te worden? Een vriendin bellen ofzoiets? Iemand die je weer even met je benen op de grond zet?
woensdag 16 juni 2010 om 11:22
quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 22:05:
Jeetje joh, je bent zeker weten op de weg omhoog!
Thanx! Dat moet ik soms even horen.
quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 22:05:
Ik sliep ook vaak slecht, maar dat kwam omdat ik gewoon honger had. En veel peinsde. Dan val je dus nooit weer in slaap en die slaap heb je nou juist zo nodig! Heb je het ook vaak koud in bed, doen je botten ook pijn?
Als ik 's nachts wakker word om naar de WC te gaan (en dat is dus elke nacht), voel ik vaak ook m'n maag rommelen. 't Is dan inderdaad erg lastig om de slaap weer te vatten. Eruit gaan en even iets eten zou dan geen gek idee zijn, maar dat is voor mij wel érg ver van m'n bed (geinige woordspeling, niet? ). Eten in de nachtelijke uurtjes, wetende dat verder (bijna) iedereen slaapt, voelt wel heel erg fout.
Nog niet zo lang geleden raakte ik helemaal in paniek, als ik niet binnen een half uur na m'n toiletgang weer sliep. Lag mezelf helemaal op te fokken, was vooral erg kwaad dat dit mij nu weer moest overkomen. Soms was ik echt finaal over de zeik joh, en viel dan uiteindelijk jankend in slaap. Je wilt niet weten hoe ik dan de volgende ochtend opstond....
Dat stadium ben ik inmiddels gepasseerd, en wat ben ik daar gelukkig om! Het lukt me nu om rustig te blijven, en daardoor ook rustig weer in slaap te vallen, al is het soms pas na een uur of langer. Dit geeft zelfvertrouwen, ik ben niet meer bang voor de nacht.
Je vraagt of ik het koud heb in bed. Dat niet, maar ik ga 's avonds wel liggen met een warme kruik tegen m'n voeten. Die zijn namelijk áltijd koud!! Ik kan midden in de zomer in een korte broek en T-shirt zitten puffen in de auto, m'n voeten zijn koud! Maargoed, ik ga dus slapen met een kruik, en als ik tussendoor naar de WC ga, maak ik die nogmaals warm. Ook overdag loop ik te sjouwen met kruiken, ik heb er vier!
Pijnlijke botten heb ik niet. Niet méér, moet ik zeggen, want dat heb ik wel gehad. Kon niet op harde stoelen zitten enzo, dat zal je bekend voorkomen.
quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 22:05:
Ik wil niet aldoor de nadruk leggen op eten, dat vond ik zelf ook helemaal niet prettig. Maar ik zie nu zelf in dat daar wel de sleutel lag (náást het aanpakken van het onderliggende probleem, wat net zo belangrijk is en misschien nog wel belangrijker). Ik hoop alleen dat je het van een mede-anorect makkelijker kunt aannemen *bloost*
Weet je, doe dat tegen mij maar wel.... Leg maar wél de nadruk op dat eten. Ik kan het gewoon niet vaak genoeg horen. Ik wéét dat het de belangrijkste sleutel is. Ik heb het idee dat ik die sleutel al gevonden heb, en ook al in het slot heb gestoken. Maar het omdraaien valt me zwaar, en als ik steeds maar hoor dat dát m'n leven beter zal maken, ga ik er uiteindelijk misschien zo in geloven dat ik die sleutel een flinke draai durf te geven.
Beter slapen, niet meer zo negatief denken, meer energie hebben, waarom zou ik dat nou niet willen?!
Bovendien vind ik eten juist zo lekker! Ik houd ervan, net als van koken. En dat onthoud ik mezelf allemaal. Ik zou het niet in m'n hoofd halen een ander te ontnemen wat hij of zij graag doet. Maar bij mezelf doe ik het wel. Dat klopt toch van geen kanten?!
Jeetje joh, je bent zeker weten op de weg omhoog!
Thanx! Dat moet ik soms even horen.
quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 22:05:
Ik sliep ook vaak slecht, maar dat kwam omdat ik gewoon honger had. En veel peinsde. Dan val je dus nooit weer in slaap en die slaap heb je nou juist zo nodig! Heb je het ook vaak koud in bed, doen je botten ook pijn?
Als ik 's nachts wakker word om naar de WC te gaan (en dat is dus elke nacht), voel ik vaak ook m'n maag rommelen. 't Is dan inderdaad erg lastig om de slaap weer te vatten. Eruit gaan en even iets eten zou dan geen gek idee zijn, maar dat is voor mij wel érg ver van m'n bed (geinige woordspeling, niet? ). Eten in de nachtelijke uurtjes, wetende dat verder (bijna) iedereen slaapt, voelt wel heel erg fout.
Nog niet zo lang geleden raakte ik helemaal in paniek, als ik niet binnen een half uur na m'n toiletgang weer sliep. Lag mezelf helemaal op te fokken, was vooral erg kwaad dat dit mij nu weer moest overkomen. Soms was ik echt finaal over de zeik joh, en viel dan uiteindelijk jankend in slaap. Je wilt niet weten hoe ik dan de volgende ochtend opstond....
Dat stadium ben ik inmiddels gepasseerd, en wat ben ik daar gelukkig om! Het lukt me nu om rustig te blijven, en daardoor ook rustig weer in slaap te vallen, al is het soms pas na een uur of langer. Dit geeft zelfvertrouwen, ik ben niet meer bang voor de nacht.
Je vraagt of ik het koud heb in bed. Dat niet, maar ik ga 's avonds wel liggen met een warme kruik tegen m'n voeten. Die zijn namelijk áltijd koud!! Ik kan midden in de zomer in een korte broek en T-shirt zitten puffen in de auto, m'n voeten zijn koud! Maargoed, ik ga dus slapen met een kruik, en als ik tussendoor naar de WC ga, maak ik die nogmaals warm. Ook overdag loop ik te sjouwen met kruiken, ik heb er vier!
Pijnlijke botten heb ik niet. Niet méér, moet ik zeggen, want dat heb ik wel gehad. Kon niet op harde stoelen zitten enzo, dat zal je bekend voorkomen.
quote:Pelikaan schreef op 15 juni 2010 @ 22:05:
Ik wil niet aldoor de nadruk leggen op eten, dat vond ik zelf ook helemaal niet prettig. Maar ik zie nu zelf in dat daar wel de sleutel lag (náást het aanpakken van het onderliggende probleem, wat net zo belangrijk is en misschien nog wel belangrijker). Ik hoop alleen dat je het van een mede-anorect makkelijker kunt aannemen *bloost*
Weet je, doe dat tegen mij maar wel.... Leg maar wél de nadruk op dat eten. Ik kan het gewoon niet vaak genoeg horen. Ik wéét dat het de belangrijkste sleutel is. Ik heb het idee dat ik die sleutel al gevonden heb, en ook al in het slot heb gestoken. Maar het omdraaien valt me zwaar, en als ik steeds maar hoor dat dát m'n leven beter zal maken, ga ik er uiteindelijk misschien zo in geloven dat ik die sleutel een flinke draai durf te geven.
Beter slapen, niet meer zo negatief denken, meer energie hebben, waarom zou ik dat nou niet willen?!
Bovendien vind ik eten juist zo lekker! Ik houd ervan, net als van koken. En dat onthoud ik mezelf allemaal. Ik zou het niet in m'n hoofd halen een ander te ontnemen wat hij of zij graag doet. Maar bij mezelf doe ik het wel. Dat klopt toch van geen kanten?!
woensdag 16 juni 2010 om 12:06
Misschien hou je gewoon niet genoeg van jezelf. Misschien vind je jezelf niet goed genoeg. Zouden daar gegronde redenen voor zijn? ik denk van niet en jij zult zelf diep in je hart ook wel weten dat die er niet zijn. Toch handel je daar niet naar.
Pijnlijke botten, is dat iets voor mensen met anorexia ja?
Ik herken dat bij mijn zus. Ze wrijft vaak over haar bovenstokjes, eh benen. Omdat die pijn doen.
Pijnlijke botten, is dat iets voor mensen met anorexia ja?
Ik herken dat bij mijn zus. Ze wrijft vaak over haar bovenstokjes, eh benen. Omdat die pijn doen.
