Kinderen
alle pijlers
Machteloos...
dinsdag 15 juni 2010 om 16:26
Ruim 1,5 jaar ben ik nu gescheiden van mijn ex met wie ik samen een zoontje heb van bijna 5,5 jaar oud.
Ik had al in een ander topic gepost over de huidige situatie, maar kreeg daar de tip om mijn eigen topic te starten.
Ik plak en knip even de tekst die ik eerder postte:
Mijn zoontje is nog te klein is om te beseffen hoe schadelijk de contacten met zijn vader voor hem zijn. Hij is stapelgek met zijn vader die hij maar heel beperkt ziet (ex heeft zelden of nooit tijd voor hem). De keren dát mijn zoon bij hem is, wordt hij uitgehoord over mijn gangen, wat ik doe, met wie enz. Vervolgens chanteert hij de kleine door te zeggen dat hij bijv. nooit meer naar mama's nieuwe vriend mag gaan en als hij dit wel doet, dan mag hij nooit meer bij papa komen.
Ander voorbeeld: gisteravond zat ik met zoon te eten en zegt hij: "weet je wat ik jou niet wilde vertellen over wat papa had gezegd, mama?" En net toen hij het wilde gaan zeggen sloeg hij zijn handen voor zijn ogen en riep huilend: "Oh nee, dit mag ik niet zeggen, want anders krijg ik problemen met papa!"
Ik zit er vol ongeloof en ontzetting naar te luisteren. Mijn hart draait zich om als ik zie/hoor wat mijn ex allemaal doet met mijn kleine kind.
Ik ben alleen niet bij machte om er iets aan te doen. Wij hebben samen het ouderlijk gezag over ons kind. En daarbij komt dat, ondanks de angst en het verdriet, onze zoon nog altijd zijn vader aanbidt en hem heel graag wil zien.
Ik zit ook vaak te dubben: wat moet ik hiermee? Ik zie dat dergelijk gedrag absoluut niet goed is voor mijn zoon, maar.. wat moet ik?? Als ik mijn zoon niet meer laat gaan, dan is om te beginnen mijn zoontje erg verdrietig (maar dit kan ik hem later wellicht nog uitleggen). Maar daarbij zal mijn ex dit niet accepteren (en wettelijk gezien staat hij in zijn recht) en zal hij niet schuwen om zijn boosheid in agressie om te zetten naar mij (zou niet de eerste keer zijn...)
Vreselijk moeilijke situatie dit.. Al vaker hierover contact gehad met de RvdK. Enige advies wat ik krijg: evt. de huidige bezoekregeling om laten zetten naar bezoekregeling onder toezicht, maar.. dit is een erg lang traject waarvan de uitkomst uiterst onzeker is en waarbij ook het belang van het kind lang niet altijd gediend is...Pfff...
Eerlijk gezegd verwacht ik niet dat iemand hier met 'de gouden tip' komt, want deze situatie speelt al langer (met andere praktijkvoorbeelden). Ik heb er met verschillende mensen (familie/vrienden) over gesproken en loop eigenlijk steeds opnieuw weer vast.
Maar ik vind het zó moeilijk! Zo moeilijk om mijn zoontje maar gewoon te laten gaan en dan na een 1/2 uur een sms te krijgen waarin ex schrijft hoe hij een overstuur kind bij zich heeft, omdat hij hem verteld heeft dat hij daar die dag voor het laatst is en dat dat komt doordat mama een nieuwe papa aan het zoeken is voor hem enz. enz. Gék word ik op zulke momenten en.. ik kan niets. Wettelijk gezien sta ik met mijn rug tegen de muur.
Ook zijn familie heeft hun handen vol aan hem en hebben zich inmiddels grotendeels van mij afgekeerd. Wederom omdat hij ook daar dreigt alle contacten te verbreken wanneer ze zich met mij inlaten...
Af en toe weet ik echt niet meer wat ik hiermee moet. Ik word er alleen maar intens verdrietig van. En moe... dóódmoe.. en maak me zorgen..
Ik had al in een ander topic gepost over de huidige situatie, maar kreeg daar de tip om mijn eigen topic te starten.
Ik plak en knip even de tekst die ik eerder postte:
Mijn zoontje is nog te klein is om te beseffen hoe schadelijk de contacten met zijn vader voor hem zijn. Hij is stapelgek met zijn vader die hij maar heel beperkt ziet (ex heeft zelden of nooit tijd voor hem). De keren dát mijn zoon bij hem is, wordt hij uitgehoord over mijn gangen, wat ik doe, met wie enz. Vervolgens chanteert hij de kleine door te zeggen dat hij bijv. nooit meer naar mama's nieuwe vriend mag gaan en als hij dit wel doet, dan mag hij nooit meer bij papa komen.
Ander voorbeeld: gisteravond zat ik met zoon te eten en zegt hij: "weet je wat ik jou niet wilde vertellen over wat papa had gezegd, mama?" En net toen hij het wilde gaan zeggen sloeg hij zijn handen voor zijn ogen en riep huilend: "Oh nee, dit mag ik niet zeggen, want anders krijg ik problemen met papa!"
Ik zit er vol ongeloof en ontzetting naar te luisteren. Mijn hart draait zich om als ik zie/hoor wat mijn ex allemaal doet met mijn kleine kind.
Ik ben alleen niet bij machte om er iets aan te doen. Wij hebben samen het ouderlijk gezag over ons kind. En daarbij komt dat, ondanks de angst en het verdriet, onze zoon nog altijd zijn vader aanbidt en hem heel graag wil zien.
Ik zit ook vaak te dubben: wat moet ik hiermee? Ik zie dat dergelijk gedrag absoluut niet goed is voor mijn zoon, maar.. wat moet ik?? Als ik mijn zoon niet meer laat gaan, dan is om te beginnen mijn zoontje erg verdrietig (maar dit kan ik hem later wellicht nog uitleggen). Maar daarbij zal mijn ex dit niet accepteren (en wettelijk gezien staat hij in zijn recht) en zal hij niet schuwen om zijn boosheid in agressie om te zetten naar mij (zou niet de eerste keer zijn...)
Vreselijk moeilijke situatie dit.. Al vaker hierover contact gehad met de RvdK. Enige advies wat ik krijg: evt. de huidige bezoekregeling om laten zetten naar bezoekregeling onder toezicht, maar.. dit is een erg lang traject waarvan de uitkomst uiterst onzeker is en waarbij ook het belang van het kind lang niet altijd gediend is...Pfff...
Eerlijk gezegd verwacht ik niet dat iemand hier met 'de gouden tip' komt, want deze situatie speelt al langer (met andere praktijkvoorbeelden). Ik heb er met verschillende mensen (familie/vrienden) over gesproken en loop eigenlijk steeds opnieuw weer vast.
Maar ik vind het zó moeilijk! Zo moeilijk om mijn zoontje maar gewoon te laten gaan en dan na een 1/2 uur een sms te krijgen waarin ex schrijft hoe hij een overstuur kind bij zich heeft, omdat hij hem verteld heeft dat hij daar die dag voor het laatst is en dat dat komt doordat mama een nieuwe papa aan het zoeken is voor hem enz. enz. Gék word ik op zulke momenten en.. ik kan niets. Wettelijk gezien sta ik met mijn rug tegen de muur.
Ook zijn familie heeft hun handen vol aan hem en hebben zich inmiddels grotendeels van mij afgekeerd. Wederom omdat hij ook daar dreigt alle contacten te verbreken wanneer ze zich met mij inlaten...
Af en toe weet ik echt niet meer wat ik hiermee moet. Ik word er alleen maar intens verdrietig van. En moe... dóódmoe.. en maak me zorgen..
dinsdag 15 juni 2010 om 16:36
Tsja dit is manipulatie en emotionele chantage, een volwassene kan zich hier tegen weren maar een weerloos kind niet.
Wat is de RVDK?
Hebben de vrienden, familie van je ex-man ook door dat je ex dit doet? Mogelijk dat je dan met zn allen 1 lijn kan trekken, dat dit niet te tolereren is.
Verder moeilijke situatie, misschien toch ingrijpen en tornen aan de huidige bezoekregeling, wat wil jij zelf als dit blijft doorgaan? En wat is het beste voor je kind? Want als dit doorgaat kan dit je kind ook psychisch/emotioneel schaden.
Veel sterkte een een
Snap dat je je machteloos voelt, maar onthoud goed dat je manipulatie nooit moet tolereren. Zoek toch hulp of neem je verantwoordelijkheid voor jou en je zoon om verdere escalatie te voorkomen.
Wat is de RVDK?
Hebben de vrienden, familie van je ex-man ook door dat je ex dit doet? Mogelijk dat je dan met zn allen 1 lijn kan trekken, dat dit niet te tolereren is.
Verder moeilijke situatie, misschien toch ingrijpen en tornen aan de huidige bezoekregeling, wat wil jij zelf als dit blijft doorgaan? En wat is het beste voor je kind? Want als dit doorgaat kan dit je kind ook psychisch/emotioneel schaden.
Veel sterkte een een
Snap dat je je machteloos voelt, maar onthoud goed dat je manipulatie nooit moet tolereren. Zoek toch hulp of neem je verantwoordelijkheid voor jou en je zoon om verdere escalatie te voorkomen.
dinsdag 15 juni 2010 om 16:41
Kinderen fantaseren wel eens...kun je niet tegen je zoontje zeggen, dat zijn papa ook wel eens fantaseert? Dat de dingen die hij zegt, niet waar zijn, maar dat papa (net als kindjes) fantaseert? Dat jij helemaal geen nieuwe papa aan het zoeken bent (hoop ik).
En is er dan echt niet me je ex te praten? Dan zou ik in dit geval tóch zo snel mogelijk een bezoekregeling onder toezicht willen, vóór hij dit kind nog meer beschadigt...
En is er dan echt niet me je ex te praten? Dan zou ik in dit geval tóch zo snel mogelijk een bezoekregeling onder toezicht willen, vóór hij dit kind nog meer beschadigt...
dinsdag 15 juni 2010 om 16:49
Als kind van een vader die mijn moeder altijd aan het zwartmaken was (gelukkig niet in de mate die jij beschrijft), zou ik toch voor het bezoek onder toezicht gaan.
Wie weet, als hij te weten krijgt dat er een kans bestaat dat hij zijn kind niet meer ongedwongen, zonder toezicht kan blijven zien, dimt hij in en ziet hij de consequenties van zijn foute gedrag.
En zo niet, lijkt het me goed dat je zoon niet alleen wordt gelaten met een vader die hem opzadelt met een enorm schuldgevoel naar zijn moeder toe.
Want dat gebeurt er, als kind betrek je het op jezelf, en denk je; 'Wat heb ik fout gedaan, kan ik wel alles aan papa en mama vertellen?'
Onwenselijke situatie, die je wat mij betreft zo snel mogelijk moet proberen te beëindigen.
Wie weet, als hij te weten krijgt dat er een kans bestaat dat hij zijn kind niet meer ongedwongen, zonder toezicht kan blijven zien, dimt hij in en ziet hij de consequenties van zijn foute gedrag.
En zo niet, lijkt het me goed dat je zoon niet alleen wordt gelaten met een vader die hem opzadelt met een enorm schuldgevoel naar zijn moeder toe.
Want dat gebeurt er, als kind betrek je het op jezelf, en denk je; 'Wat heb ik fout gedaan, kan ik wel alles aan papa en mama vertellen?'
Onwenselijke situatie, die je wat mij betreft zo snel mogelijk moet proberen te beëindigen.
dinsdag 15 juni 2010 om 16:49
Ik weet het niet... Ik zou inderdaad toch maar een bezoekregeling onder toezicht aan gaan vragen, of op zijn minst een brief door een advocaat laten schrijven waarin de situatie beschreven staat en via deze kenbaar maken dat als de situatie niet per direct veranderd jij, ivm de geestelijke gezondheid van je kind, anders een bezoekregeling onder toezicht aan gaat vragen. Daarbij moet je alles gaan documenteren. Mails, brieven, smsjes, alles moet je bewaren. Evt zelfs een dagboekje bij gaan houden waarin situaties op datum precies beschreven staan zodat je dat later in ieder geval nog bij de hand hebt en je het precies voor de geest kan halen. (Misschien draaf ik door, maar in onze situatie heeft het documenteren zich heel nuttig bewezen)
Daarbij lijkt me de eerste stap praten met je huisarts of een andere professional over hoe je je kind hierbij het beste kan ondersteunen. Ik ben zelf geen fan van de kinderbescherming etc., maar soms is het nodig.
Heel veel sterkte, meis.
Daarbij lijkt me de eerste stap praten met je huisarts of een andere professional over hoe je je kind hierbij het beste kan ondersteunen. Ik ben zelf geen fan van de kinderbescherming etc., maar soms is het nodig.
Heel veel sterkte, meis.
dinsdag 15 juni 2010 om 16:50
dinsdag 15 juni 2010 om 16:53
Bedankt voor de snelle reacties.
Met zijn familie heb ik nog heel sporadisch contact. Vertel soms wel welke dingen er gebeuren, maar zoals ik al beschreef: ook zij staan redelijk machteloos. Hij verbreekt alle contacten zodra ze zich ook maar enigszins positief uitlaten over mij. Vanuit die hoek hoef ik niet veel te verwachten dus.
Wat betreft een regeling onder toezicht: dit blijkt, nog los van de lange duur die dit met zich meebrengt, erg moeilijk te zijn. De uitspraken waar mijn zoon mee thuiskomt, werden eerder al eens afgedaan als :'Ik kan maar moeilijk geloven mevrouw, dat dit uit de mond van een kind komt'. Waarmee dus eigenlijk werd gezegd dat ze mij niet geloofden (dit was n.a.v. een telefonisch consult wat ik had met de RvdK). Wat moet ik dan?? Mijn zoontje wil er eigenlijk al bijna nooit over praten (wat ik heel goed snap. Hij laat af en toe wel iets los en daaruit blijkt dan ook dat papa heeft gezegd dat hij dit niet tegen mama mag zeggen. Hij voelt het dus als verraad richting zijn vader. Ik wil hem niet óók nog eens onder druk zetten door hem 'uit te horen'). Soms denk ik wel er wel eens over om gesprekjes, als ik die heb met mijn zoon, op te nemen, maar dan nog... wie zegt me dat ik dan wel geloofd word?
Ik ben eerder al met hem naar een kinder psycholoog geweest, maar ook daar liet hij vrijwel niets los over zijn vader wat negatief was. Hij wil er simpelweg niet over praten en ik vind niet dat ik hem kan dwingen.Hij wordt al genoeg onder druk gezet..
En: loslaten? Ja, dat is ook wat ik dan maar doe, voor zover dit gaat. Ik zie wel wat mijn ex doet en waarom. Maar ik kan niet ontkennen dat het me vreselijk veel verdriet doet, me laaiend maakt en dat ik me zo machteloos voel. Ik vind het zo erg wat er gebeurt.. Over de rug van zijn eigen kind probeert hij mij te raken. Hoe kan hij? Hoe laag kun je zinken??
Met zijn familie heb ik nog heel sporadisch contact. Vertel soms wel welke dingen er gebeuren, maar zoals ik al beschreef: ook zij staan redelijk machteloos. Hij verbreekt alle contacten zodra ze zich ook maar enigszins positief uitlaten over mij. Vanuit die hoek hoef ik niet veel te verwachten dus.
Wat betreft een regeling onder toezicht: dit blijkt, nog los van de lange duur die dit met zich meebrengt, erg moeilijk te zijn. De uitspraken waar mijn zoon mee thuiskomt, werden eerder al eens afgedaan als :'Ik kan maar moeilijk geloven mevrouw, dat dit uit de mond van een kind komt'. Waarmee dus eigenlijk werd gezegd dat ze mij niet geloofden (dit was n.a.v. een telefonisch consult wat ik had met de RvdK). Wat moet ik dan?? Mijn zoontje wil er eigenlijk al bijna nooit over praten (wat ik heel goed snap. Hij laat af en toe wel iets los en daaruit blijkt dan ook dat papa heeft gezegd dat hij dit niet tegen mama mag zeggen. Hij voelt het dus als verraad richting zijn vader. Ik wil hem niet óók nog eens onder druk zetten door hem 'uit te horen'). Soms denk ik wel er wel eens over om gesprekjes, als ik die heb met mijn zoon, op te nemen, maar dan nog... wie zegt me dat ik dan wel geloofd word?
Ik ben eerder al met hem naar een kinder psycholoog geweest, maar ook daar liet hij vrijwel niets los over zijn vader wat negatief was. Hij wil er simpelweg niet over praten en ik vind niet dat ik hem kan dwingen.Hij wordt al genoeg onder druk gezet..
En: loslaten? Ja, dat is ook wat ik dan maar doe, voor zover dit gaat. Ik zie wel wat mijn ex doet en waarom. Maar ik kan niet ontkennen dat het me vreselijk veel verdriet doet, me laaiend maakt en dat ik me zo machteloos voel. Ik vind het zo erg wat er gebeurt.. Over de rug van zijn eigen kind probeert hij mij te raken. Hoe kan hij? Hoe laag kun je zinken??
dinsdag 15 juni 2010 om 16:55
Om mijn vorige post even te verduidelijken:
Nee ik vind het absoluut niet netjes wat je ex doet. Maar ik vind dat een kind in beginsel een recht heeft op omgang met beide ouders. Het probleem lijkt me hier niet zo zeer te liggen in de omstandigheid dat de vader het kind niet meer wil zien maar in de omstandigheid dat er blijkbaar veel wroeging bij de vader bestaat.
In een begeleid gesprek kunnen deze issues wellicht worden besproken en kan ook de afsprak gemaakt worden dat vader dit niet meer doet. Pas wanneer dat allemaal niet meer helpt lijkt het me wenselijk om de vader van het gezag te ontheffen oid.
Nee ik vind het absoluut niet netjes wat je ex doet. Maar ik vind dat een kind in beginsel een recht heeft op omgang met beide ouders. Het probleem lijkt me hier niet zo zeer te liggen in de omstandigheid dat de vader het kind niet meer wil zien maar in de omstandigheid dat er blijkbaar veel wroeging bij de vader bestaat.
In een begeleid gesprek kunnen deze issues wellicht worden besproken en kan ook de afsprak gemaakt worden dat vader dit niet meer doet. Pas wanneer dat allemaal niet meer helpt lijkt het me wenselijk om de vader van het gezag te ontheffen oid.
dinsdag 15 juni 2010 om 16:57
Bezoekregeling onder toezicht gaat niet zomaar. Heb een vriendin die dat gehad heeft en na een periode(misschien een half jaar) is deze weer veranderd in een normale regeling, omdat hij zich gewoon goed gedroeg. Ondertussen hebben ze daar al minstens 3 verschillende regelingen gehad, allemaal op aanvraag van de vader.
Ik wens je heel veel sterkte toe, ik denk niet dat er een pasklare oplossing is. Tegenwoordig hebben vaders meer rechten, wat in sommige gevallen wel goed is, maar in jou geval wel heel jammer.
Ik wens je heel veel sterkte toe, ik denk niet dat er een pasklare oplossing is. Tegenwoordig hebben vaders meer rechten, wat in sommige gevallen wel goed is, maar in jou geval wel heel jammer.
dinsdag 15 juni 2010 om 16:57
Is er een familielid (opa/oma/tante) waar je zoontje een vertrouwensband mee heeft of op kan bouwen? Aangezien jij het mikpunt bent van zijn vaders tirades zal het tegenover jouw inderdaad moeilijk praten zijn, ook omdat hij misschien bang is dat hij jouw kwetst. Misschien dat hij tegenover iemand anders vertrouwds wel iets wilt vertellen?
dinsdag 15 juni 2010 om 16:59
Laat je zoon zich op school/sport of anderszins ook negatief uit over vader of maakt hij opmerkingen die 'schadelijk' zijn voor de vader? Merken anderen dat je zoon 'last' heeft van het gedrag van zijn vader? Zouden leerkrachten of anderen die nauw bij je zoontje betrokken zijn je nog kunnen ondersteunen bij een aanvraag om bezoek onder toezicht?
Veel sterkte!
Veel sterkte!
dinsdag 15 juni 2010 om 17:02
Praten onder begeleiding van een mediator is uitgesloten. Mijn ex staat daar op geen enkele manier voor open.
Een familielid waar mijn zoontje wellicht wel mee zou willen spreken? Ik vrees van niet. Hij houdt alles heel erg bij zichzelf en weigert er over te praten.
En ja, ik vind ook dat een kind in beginsel recht heeft op omgang met beide ouders. Ik zal ook de laatste zijn om dit contact in de weg te staan. Maar steeds opnieuw herhaalt deze situatie zich. Steeds opnieuw dat mijn ex met de meest afschuwelijke uitspraken richting mijn zoontje komt over mij. En ondanks alles blijft hij toch heel gek met zijn vader. Waarschijnlijk ook omdat hij hem al weinig ziet en daarbij is hij nou eenmaal stapel dol op hem. Ondanks dat hij aangeeft dat hij verdrietig en bang wordt als papa zo bezig is.
Ik kom er gewoonweg niet uit...
Een familielid waar mijn zoontje wellicht wel mee zou willen spreken? Ik vrees van niet. Hij houdt alles heel erg bij zichzelf en weigert er over te praten.
En ja, ik vind ook dat een kind in beginsel recht heeft op omgang met beide ouders. Ik zal ook de laatste zijn om dit contact in de weg te staan. Maar steeds opnieuw herhaalt deze situatie zich. Steeds opnieuw dat mijn ex met de meest afschuwelijke uitspraken richting mijn zoontje komt over mij. En ondanks alles blijft hij toch heel gek met zijn vader. Waarschijnlijk ook omdat hij hem al weinig ziet en daarbij is hij nou eenmaal stapel dol op hem. Ondanks dat hij aangeeft dat hij verdrietig en bang wordt als papa zo bezig is.
Ik kom er gewoonweg niet uit...
dinsdag 15 juni 2010 om 17:08
Nee Mardejo, ook dit hebben we al onderzocht. Gelukkig, onder de omstandigheden, doet hij het heel goed op school en merk ik of anderen niets aan hem. Op school zijn ze op de hoogte van de situatie en houden ze hem in de gaten, maar gelukkig doet hij het daar goed. Het enige waaraan ik het merk is bijv. dat hij weer is begonnen met broekplassen en - poepen. Dit is weer begonnen na de eerste keer dat zijn vader hem zo 'bewerkte' en gaat tot op de dag van vandaag door.. En daarbij dat hij heel erg aan mij hangt. Ik mag op tijden nog geen moment uit zijn gezichtsveld zijn en hij is vaak erg bang dat er dieven komen die mij mee zullen nemen..
dinsdag 15 juni 2010 om 17:25
dinsdag 15 juni 2010 om 17:52
Wat een rot situatie, meid , BAH.
Is wat dubiootje zegt, een optie?
Dat je met ex een gesprek aangaat, dat het zo niet langer gaat?
Je ex ziet ook van het broekplassen enz.
Dat moet hem toch ook raken.En anders, toch maar de bezoeken onder toezicht proberen.
Dit mag na een tijdje dan teruggedraaid worden, maar dat kun jij dan ook.
Misschien kun je het hem eerst mededelen, dan heb je misschien een stok achter de deur?.
Veel sterkte
Is wat dubiootje zegt, een optie?
Dat je met ex een gesprek aangaat, dat het zo niet langer gaat?
Je ex ziet ook van het broekplassen enz.
Dat moet hem toch ook raken.En anders, toch maar de bezoeken onder toezicht proberen.
Dit mag na een tijdje dan teruggedraaid worden, maar dat kun jij dan ook.
Misschien kun je het hem eerst mededelen, dan heb je misschien een stok achter de deur?.
Veel sterkte
Age is mind over matter, if you don\'t mind is doesn\'t matter
dinsdag 15 juni 2010 om 18:38
Toch zul je het in een situatie als deze bij jezelf moeten houden. Jij hebt nu eenmaal geen invloed meer op wat papa doet, dat is een feit. Dat jij bepaalde dingen (zoals uitspraken) op een bepaalde manier interpreteert, is en blijft jouw interpretatie, hoe triest dat ook is. Uiteindelijk blijkt de situatie zo, dat jullie beiden verschillend denken over bepaalde zaken. Wie het bij het juiste eind heeft, moet in het midden gelaten worden.
Loslaten is hier het codewoord. Je moet in gaan zien, dat je zoon nu eenmaal zo'n vader heeft en daar moeten jullie het mee doen. Hoe dan ook!
Vanuit jouw punt kun je je zoon alleen maar keer op keer laten blijken dat hij bij jou een veilige haven heeft, waar hij altijd en overal terecht kan! Wees coulant over papa, maak er niet teveel woorden aan vuil, hou zaken in het midden. Je mag je zoon niet belasten met zulk soort grotemensenzaken, hoe verleidelijk het ook is.
Klinkt allemaal heel bot, maar heb 't allemaal ondervonden. Bij de instanties vang je bot, want hij slaat/schiet niet. Dus dat hij dingen zegt die jij niet door de beugel vind kunnen, blijft een waardeoordeel. Het zou zo maar kunnen, dat jullie "ergens" op gesprek moeten komen en dat vader sympathie vindt voor zijn gevoelens (ook been there, done that).
Nogmaals, zorg dat je zoon altijd bij jou terecht kan en heus, uiteindelijk zal het reg komme... Jullie zullen met hem als vader moeten leren leven!
Loslaten is hier het codewoord. Je moet in gaan zien, dat je zoon nu eenmaal zo'n vader heeft en daar moeten jullie het mee doen. Hoe dan ook!
Vanuit jouw punt kun je je zoon alleen maar keer op keer laten blijken dat hij bij jou een veilige haven heeft, waar hij altijd en overal terecht kan! Wees coulant over papa, maak er niet teveel woorden aan vuil, hou zaken in het midden. Je mag je zoon niet belasten met zulk soort grotemensenzaken, hoe verleidelijk het ook is.
Klinkt allemaal heel bot, maar heb 't allemaal ondervonden. Bij de instanties vang je bot, want hij slaat/schiet niet. Dus dat hij dingen zegt die jij niet door de beugel vind kunnen, blijft een waardeoordeel. Het zou zo maar kunnen, dat jullie "ergens" op gesprek moeten komen en dat vader sympathie vindt voor zijn gevoelens (ook been there, done that).
Nogmaals, zorg dat je zoon altijd bij jou terecht kan en heus, uiteindelijk zal het reg komme... Jullie zullen met hem als vader moeten leren leven!
