Relaties
alle pijlers
Over vrienden
donderdag 1 juli 2010 om 19:46
Naar aanleiding van mijn vorige post in een topic dat me erg aangegrepen heeft (Eenzaam is degene die voor niemand nummer 1 is) zet ik mijn verhaal ook hier neer. Bedankt alvast voor degene die de moeite neemt om dit allemaal door te lezen.
Om even de situatie te schetsen:
Ik ben nu vier jaar geleden naar Frankrijk verhuisd voor mijn ex en we woonden samen in Bourges, midden-Frankrijk.
Ik ben uit een diep dal geklommen, een dal waarin mijn ex mij sloeg en vreemdging met een 'vriendin' van me. Een dal waarin ik nog geen diploma had en 25 uur per week achter de kassa zat omdat ik nog geen fatsoenlijk woord Frans sprak.
Na jaren over me heen te hebben laten lopen had ik er genoeg van, veel te laat naar mijn idee maar dat is achteraf makkelijk praten. Ik heb een fulltime baan in Toulouse gevonden (helemaal in het zuiden) en ik ben ein-de-lijk bij mijn ex weggegaan. Teruggaan naar Nederland vond ik toen geen optie omdat mijn ouders in scheiding lagen. Maar goed. Ik had mijn leven opgefrist, leuke woonplaats, nieuwe baan en mijn leven leek zowaar weer leuk te worden.
Ik begon een studie (Franse HBO, bedrijfsmanagement) en ik kwam een geweldige man tegen, een parel!! We wonen nu anderhalf jaar samen. Nou ja woonden. Sinds kort woont hij in een dorp vlakbij Marseille. Niet omdat wij relatieproblemen hebben, integendeel! Het gaat op alle vlakken erg goed tussen ons. Hij zoekt alleen al vijf jaar naar DE baan. En hij heeft 'm gevonden. Daar dus. Ik moet nog een jaar studeren en blijf dus nog een jaar in Toulouse, in ons appartement.
En nu, zit ik alleen. De reden waarom ik dit topic eigenlijk open is de afwezigheid van een sociale kring. Vrienden. Mensen die je opbelt als je een probleem hebt, die je steunt als er iets gebeurt in hun leven. Mensen met wie je uitgaat en voetbal kijkt. Ik heb sinds een paar jaar een vriendin, die ik altijd 'een vriendin' heb genoemd omdat zij, hoe hard het ook klinkt, al een aantal goede vriendinnen en vrienden heeft. Ik heb een tijdje gedacht dat we een hechte groep vormden, maar een tijdje terug is gebleken dat dat een illusie is geweest. Misschien kwam het voort uit mijn levenslange hoop op een echte vriendin, een echte vriendengroep, die ik gewoon nooit gehad heb onder andere doordat ik niet de meest spontane persoon ben. Ik heb een beetje moeite met contact zoeken met mensen, ik echt geinteresseerd ben in iemand en hij/zij in mij, zal ik voor diegene door het vuur gaan.
Ik heb bij die vriendin altijd het idee gehad dat ik bij haar op nummer zoveel stond, en daar nam ik altijd genoegen mee, want ik werd af en toe uitgenodigd op haar feestjes en als ik ergens mee zat kon ik haar altijd bellen. Toch knaagde er iets aan me, kleine dingetjes vertelden me dat ik duidelijk niet in haar top 3 stond maar ik zei niks. Beter 'een vriendin' dan geen één immers!
In maart wilde ik een feestje geven en daarbij T en haar vrienden uitnodigen, samen met de collega's van mijn vriend. We stuurden een uitnodiging per mail maar een maand later (jaja zover van tevoren hebben we het gepland) waren er alleen antwoorden van de collega's van mijn vriend. Zowel positieve als negatieve, dat doet er niet toe. Van T en haar vrienden helemaal niks. We hebben het toen afgelast en vol goede moed hebben we een nieuwe mail gestuurd met een nieuwe datum. In mei. Hetzelfde liedje, collega's konden komen en van mijn 'vrienden' geen enkel antwoord. Er knapte iets in me, en toen heb ik in een opwelling een sarcastisch bedankje voor de antwoorden gestuurd. En toen opeens reageerden ze wel, het ene na het andere smoesje druppelde binnen waarom ze niet konden komen en ook waarom ze niet geantwoord hebben.
Na dit voorval was ik het even zat, was gekwetst, en heb even geen contact gezocht met T. Ik wilde tegelijk ook even kijken of ze contact op zou nemen met mij. Dat gebeurde niet. Totdat ik een woest smsje kreeg: 'bedankt voor je steun omtrent mijn examen, ik zie dat ik op je kan rekenen'. Sarcastisch uiteraard. Ik stuurde terug dat ik niks van een examen wist en ik zei met mijn stomme kop nog sorry omdat ik iets gemist heb dat belangrijk voor haar is. Ze zei dat ze dat duidelijk in een smsje had gestuurd, toen ik vorige maand in Londen zat. Niks gehad. Echt niet. Ik vroeg haar of ik daarop geantwoord had. Nee dus, want ik heb dat smsje niet gehad. Zegt mijn vriend ineens dat hij het wél wist maar het vergeten was door te geven. Hij heeft direct een smsje aan T gestuurd met zijn verontschuldiging. Geen antwoord op gehad.
Ze heeft sindsdien gevraagd met de vraag waarom ik niks liet horen de afgelopen tijd. Ik heb alles uitgelegd, over die mails, die geplande feestjes. Alles wat ik nu van haar te horen krijg is dat ik heus geen vrienden maak als ik niks laat horen. Helemaal geen antwoord op het gebeuren betreft mijn feestje, en ook niet over haar examen. Sindsdien niks meer van haar gehoord. Lees ik op facebook dat ze een feestje houdt ter ere van haar afgeronde studie, hele gang uitgenodigd, en ik dus niet.
Verder organiseert ze iets voor jaar verjaardag in juli, de hele groep is voorzien van een uitnodiging per mail, en het zure is dat iedereen wél direct reageert.
Een stemmetje zegt dat we het één en ander uit moeten praten, aan de andere kant heb ik daar niet eens zin in. We zijn de laatste tijd erg verschillend geworden, en het gebeurde doet zoveel pijn dat het voor mij op dit moment een opluchting lijkt om de 'vriendschap' te beeïndigen.
Nu zit ik, zoals ik gewend ben elke avond alleen thuis, inclusief de zaterdagavond. En dan gaan mijn gedachten keer op keer langs mijn contactenlijst omdat ik zin heb om de deur uit te aan, maar net zoals de TO van dat andere topic ligt dat gevoelig. Ik heb wel eens kennissen opgebeld om te vragen of ze iets wilden doen, maar als ze niet konden namen ze ook niet de moeite om een andere datum voor te stellen of gewoon mij op te bellen. Hoe lang blijf je achter die mensen aanrennen?
Het doet pijn allemaal, maar ik weiger pertinent om weer in te storten zoals toen in die periode met mijn ex. Er zijn een hoop dingen die ik wél heb, en daarbij wil ik mijn gitaarlessen weer oppakken, gewoon om dit jaar nog even iets te doen te hebben en wie weet, mensen te leren kennen, al heeft dat niet veel zin omdat ik in september 2011 naar Marseille verhuis.
Dit is dus wat er in mij omgaat de afgelopen tijd. Mijn onzekerheid heeft mij wel eerder parten gespeeld, maar op dit moment komt het heel hard aan allemaal.
Mijn vriend weet ook niet goed wat hij hiermee aan moet. Een objectieve blik op de zaak zou fijn zijn.
Nogmaals bedankt voor het lezen.
Om even de situatie te schetsen:
Ik ben nu vier jaar geleden naar Frankrijk verhuisd voor mijn ex en we woonden samen in Bourges, midden-Frankrijk.
Ik ben uit een diep dal geklommen, een dal waarin mijn ex mij sloeg en vreemdging met een 'vriendin' van me. Een dal waarin ik nog geen diploma had en 25 uur per week achter de kassa zat omdat ik nog geen fatsoenlijk woord Frans sprak.
Na jaren over me heen te hebben laten lopen had ik er genoeg van, veel te laat naar mijn idee maar dat is achteraf makkelijk praten. Ik heb een fulltime baan in Toulouse gevonden (helemaal in het zuiden) en ik ben ein-de-lijk bij mijn ex weggegaan. Teruggaan naar Nederland vond ik toen geen optie omdat mijn ouders in scheiding lagen. Maar goed. Ik had mijn leven opgefrist, leuke woonplaats, nieuwe baan en mijn leven leek zowaar weer leuk te worden.
Ik begon een studie (Franse HBO, bedrijfsmanagement) en ik kwam een geweldige man tegen, een parel!! We wonen nu anderhalf jaar samen. Nou ja woonden. Sinds kort woont hij in een dorp vlakbij Marseille. Niet omdat wij relatieproblemen hebben, integendeel! Het gaat op alle vlakken erg goed tussen ons. Hij zoekt alleen al vijf jaar naar DE baan. En hij heeft 'm gevonden. Daar dus. Ik moet nog een jaar studeren en blijf dus nog een jaar in Toulouse, in ons appartement.
En nu, zit ik alleen. De reden waarom ik dit topic eigenlijk open is de afwezigheid van een sociale kring. Vrienden. Mensen die je opbelt als je een probleem hebt, die je steunt als er iets gebeurt in hun leven. Mensen met wie je uitgaat en voetbal kijkt. Ik heb sinds een paar jaar een vriendin, die ik altijd 'een vriendin' heb genoemd omdat zij, hoe hard het ook klinkt, al een aantal goede vriendinnen en vrienden heeft. Ik heb een tijdje gedacht dat we een hechte groep vormden, maar een tijdje terug is gebleken dat dat een illusie is geweest. Misschien kwam het voort uit mijn levenslange hoop op een echte vriendin, een echte vriendengroep, die ik gewoon nooit gehad heb onder andere doordat ik niet de meest spontane persoon ben. Ik heb een beetje moeite met contact zoeken met mensen, ik echt geinteresseerd ben in iemand en hij/zij in mij, zal ik voor diegene door het vuur gaan.
Ik heb bij die vriendin altijd het idee gehad dat ik bij haar op nummer zoveel stond, en daar nam ik altijd genoegen mee, want ik werd af en toe uitgenodigd op haar feestjes en als ik ergens mee zat kon ik haar altijd bellen. Toch knaagde er iets aan me, kleine dingetjes vertelden me dat ik duidelijk niet in haar top 3 stond maar ik zei niks. Beter 'een vriendin' dan geen één immers!
In maart wilde ik een feestje geven en daarbij T en haar vrienden uitnodigen, samen met de collega's van mijn vriend. We stuurden een uitnodiging per mail maar een maand later (jaja zover van tevoren hebben we het gepland) waren er alleen antwoorden van de collega's van mijn vriend. Zowel positieve als negatieve, dat doet er niet toe. Van T en haar vrienden helemaal niks. We hebben het toen afgelast en vol goede moed hebben we een nieuwe mail gestuurd met een nieuwe datum. In mei. Hetzelfde liedje, collega's konden komen en van mijn 'vrienden' geen enkel antwoord. Er knapte iets in me, en toen heb ik in een opwelling een sarcastisch bedankje voor de antwoorden gestuurd. En toen opeens reageerden ze wel, het ene na het andere smoesje druppelde binnen waarom ze niet konden komen en ook waarom ze niet geantwoord hebben.
Na dit voorval was ik het even zat, was gekwetst, en heb even geen contact gezocht met T. Ik wilde tegelijk ook even kijken of ze contact op zou nemen met mij. Dat gebeurde niet. Totdat ik een woest smsje kreeg: 'bedankt voor je steun omtrent mijn examen, ik zie dat ik op je kan rekenen'. Sarcastisch uiteraard. Ik stuurde terug dat ik niks van een examen wist en ik zei met mijn stomme kop nog sorry omdat ik iets gemist heb dat belangrijk voor haar is. Ze zei dat ze dat duidelijk in een smsje had gestuurd, toen ik vorige maand in Londen zat. Niks gehad. Echt niet. Ik vroeg haar of ik daarop geantwoord had. Nee dus, want ik heb dat smsje niet gehad. Zegt mijn vriend ineens dat hij het wél wist maar het vergeten was door te geven. Hij heeft direct een smsje aan T gestuurd met zijn verontschuldiging. Geen antwoord op gehad.
Ze heeft sindsdien gevraagd met de vraag waarom ik niks liet horen de afgelopen tijd. Ik heb alles uitgelegd, over die mails, die geplande feestjes. Alles wat ik nu van haar te horen krijg is dat ik heus geen vrienden maak als ik niks laat horen. Helemaal geen antwoord op het gebeuren betreft mijn feestje, en ook niet over haar examen. Sindsdien niks meer van haar gehoord. Lees ik op facebook dat ze een feestje houdt ter ere van haar afgeronde studie, hele gang uitgenodigd, en ik dus niet.
Verder organiseert ze iets voor jaar verjaardag in juli, de hele groep is voorzien van een uitnodiging per mail, en het zure is dat iedereen wél direct reageert.
Een stemmetje zegt dat we het één en ander uit moeten praten, aan de andere kant heb ik daar niet eens zin in. We zijn de laatste tijd erg verschillend geworden, en het gebeurde doet zoveel pijn dat het voor mij op dit moment een opluchting lijkt om de 'vriendschap' te beeïndigen.
Nu zit ik, zoals ik gewend ben elke avond alleen thuis, inclusief de zaterdagavond. En dan gaan mijn gedachten keer op keer langs mijn contactenlijst omdat ik zin heb om de deur uit te aan, maar net zoals de TO van dat andere topic ligt dat gevoelig. Ik heb wel eens kennissen opgebeld om te vragen of ze iets wilden doen, maar als ze niet konden namen ze ook niet de moeite om een andere datum voor te stellen of gewoon mij op te bellen. Hoe lang blijf je achter die mensen aanrennen?
Het doet pijn allemaal, maar ik weiger pertinent om weer in te storten zoals toen in die periode met mijn ex. Er zijn een hoop dingen die ik wél heb, en daarbij wil ik mijn gitaarlessen weer oppakken, gewoon om dit jaar nog even iets te doen te hebben en wie weet, mensen te leren kennen, al heeft dat niet veel zin omdat ik in september 2011 naar Marseille verhuis.
Dit is dus wat er in mij omgaat de afgelopen tijd. Mijn onzekerheid heeft mij wel eerder parten gespeeld, maar op dit moment komt het heel hard aan allemaal.
Mijn vriend weet ook niet goed wat hij hiermee aan moet. Een objectieve blik op de zaak zou fijn zijn.
Nogmaals bedankt voor het lezen.
donderdag 1 juli 2010 om 19:51
volgensmij is het zo dat na een bepaalde leeftijd , als je niet samenwoont, het normaal is om niet zoveel contact met vrienden te hebben.Ik herken dat ook.. heb genoeg vrienden en vriendinnen maar zie dit nog maar sporadisch . Iedereen druk met werk en gezin.. en alsje dan in mijn geval geen relatie hebt of in jouw geval niet samenwoont dan heeft dat tot gevolg dat je vaker alleen bent.
Tja, het is niet leuk,maar het is niet anders.
Tja, het is niet leuk,maar het is niet anders.
donderdag 1 juli 2010 om 19:57
Ik herken dit verhaal zó goed!
Ik ben misschien jong, maar heb jaren in deze situatie gezeten..
Er valt eigenlijk geen drol te doen aan die oude "vrienden".. Weg er mee.. En die T klinkt ook niet aardig.
Het klinkt alsof ze gewoon een excuus zoekt om kwaad op je te zijn. Aangezien ze al een bewijs had dat jij echt niets wist van dat examen.
Ik zou zeggen laat die ouwe oekels voor wat ze zijn en ga opzoek naar iets nieuws. Zoek in verenigingen.. Die bestaan immers zodat mensen elkaar ontmoeten.. Ga op tennis.. oid..
Een boekenclub misschien (=ook goed voor je frans)
Dit gaat echt wel weer over!
Liefs
Ik ben misschien jong, maar heb jaren in deze situatie gezeten..
Er valt eigenlijk geen drol te doen aan die oude "vrienden".. Weg er mee.. En die T klinkt ook niet aardig.
Het klinkt alsof ze gewoon een excuus zoekt om kwaad op je te zijn. Aangezien ze al een bewijs had dat jij echt niets wist van dat examen.
Ik zou zeggen laat die ouwe oekels voor wat ze zijn en ga opzoek naar iets nieuws. Zoek in verenigingen.. Die bestaan immers zodat mensen elkaar ontmoeten.. Ga op tennis.. oid..
Een boekenclub misschien (=ook goed voor je frans)
Dit gaat echt wel weer over!
Liefs
donderdag 1 juli 2010 om 20:43
quote:Toulouse31 schreef op 01 juli 2010 @ 19:46:
Nu zit ik, zoals ik gewend ben elke avond alleen thuis, inclusief de zaterdagavond. En dan gaan mijn gedachten keer op keer langs mijn contactenlijst omdat ik zin heb om de deur uit te aan, maar net zoals de TO van dat andere topic ligt dat gevoelig. Ik heb wel eens kennissen opgebeld om te vragen of ze iets wilden doen, maar als ze niet konden namen ze ook niet de moeite om een andere datum voor te stellen of gewoon mij op te bellen. Hoe lang blijf je achter die mensen aanrennen?Dit is voor mij ook erg herkenbaar... helaas! Tis echt een rotsituatie. Ik kan zelf altijd met iedereen wel goed opschieten, maar vaak zit meer dan een oppervlakkig praatje er niet in. Kwestie van veel kennissen, weinig echte vrienden... Erg frustrerend!
Nu zit ik, zoals ik gewend ben elke avond alleen thuis, inclusief de zaterdagavond. En dan gaan mijn gedachten keer op keer langs mijn contactenlijst omdat ik zin heb om de deur uit te aan, maar net zoals de TO van dat andere topic ligt dat gevoelig. Ik heb wel eens kennissen opgebeld om te vragen of ze iets wilden doen, maar als ze niet konden namen ze ook niet de moeite om een andere datum voor te stellen of gewoon mij op te bellen. Hoe lang blijf je achter die mensen aanrennen?Dit is voor mij ook erg herkenbaar... helaas! Tis echt een rotsituatie. Ik kan zelf altijd met iedereen wel goed opschieten, maar vaak zit meer dan een oppervlakkig praatje er niet in. Kwestie van veel kennissen, weinig echte vrienden... Erg frustrerend!
donderdag 1 juli 2010 om 21:17
quote:Toulouse31 schreef op 01 juli 2010 @ 19:46:
Het doet pijn allemaal, maar ik weiger pertinent om weer in te storten zoals toen in die periode met mijn ex. Er zijn een hoop dingen die ik wél heb, en daarbij wil ik mijn gitaarlessen weer oppakken, gewoon om dit jaar nog even iets te doen te hebben en wie weet, mensen te leren kennen, al heeft dat niet veel zin omdat ik in september 2011 naar Marseille verhuis.
Dit is dus wat er in mij omgaat de afgelopen tijd. Mijn onzekerheid heeft mij wel eerder parten gespeeld, maar op dit moment komt het heel hard aan allemaal.
Rot dat je je zo alleen voelt, het lijkt me ook een lastige situatie..
Het zou misschien zo kunnen zijn dat zij dacht dat jij juist niet echt meer contact wilde omdat je niet op een sms reageerde (per ongeluk omdat je het niet wist) Maar dit heb je ook uitgelegd hoe dit kwam.. om jou vervolgens niet uit te nodigen op haar feest is echt heel lullig. En dat ze nu wel reageren op de uitnodiging van je vriendin maar niet op jouw uitnodiging..
Weet je ik herken het hebben van niet veel contacten (door verlegenheid etc) maar het gevaar is dat als je de contacten die je wel hebt dreigt kwijt te raken dat je om de lieve vrede maar te bewaren bijna bereid bent om mensen over je eigen grenzen heen te laten gaan. Ik denk dat je hiervoor moet waken. En heel goed voor jezelf moet zorgen op dit moment.. Veel sterkte!
Het doet pijn allemaal, maar ik weiger pertinent om weer in te storten zoals toen in die periode met mijn ex. Er zijn een hoop dingen die ik wél heb, en daarbij wil ik mijn gitaarlessen weer oppakken, gewoon om dit jaar nog even iets te doen te hebben en wie weet, mensen te leren kennen, al heeft dat niet veel zin omdat ik in september 2011 naar Marseille verhuis.
Dit is dus wat er in mij omgaat de afgelopen tijd. Mijn onzekerheid heeft mij wel eerder parten gespeeld, maar op dit moment komt het heel hard aan allemaal.
Rot dat je je zo alleen voelt, het lijkt me ook een lastige situatie..
Het zou misschien zo kunnen zijn dat zij dacht dat jij juist niet echt meer contact wilde omdat je niet op een sms reageerde (per ongeluk omdat je het niet wist) Maar dit heb je ook uitgelegd hoe dit kwam.. om jou vervolgens niet uit te nodigen op haar feest is echt heel lullig. En dat ze nu wel reageren op de uitnodiging van je vriendin maar niet op jouw uitnodiging..
Weet je ik herken het hebben van niet veel contacten (door verlegenheid etc) maar het gevaar is dat als je de contacten die je wel hebt dreigt kwijt te raken dat je om de lieve vrede maar te bewaren bijna bereid bent om mensen over je eigen grenzen heen te laten gaan. Ik denk dat je hiervoor moet waken. En heel goed voor jezelf moet zorgen op dit moment.. Veel sterkte!
donderdag 1 juli 2010 om 21:29
@Nieuweauto: dat is inderdaad zo, iedereen houdt zich bezig met werk en gezin en ruimte voor iets anders is er niet echt. Dat snap ik ook wel, maar is er dan zelfs geen ruimte voor iemand terugmailen als je een uitnodiging hebt gehad? En daarbij lijkt het alsof iedereen in groepjes samenklontert en ik overal buitenval. Dan vraag ik me toch weer af of het niet toch aan mij ligt. Ben ik niet boeiend ofzo...
Bedankt voor je reactie in ieder geval
@Sweetsummer: Jij ook bedankt. Time to move on inderdaad. Ik denk dat ik sowiezo geen contact opneem met T. Als ik écht belangrijk ben voor haar zou ze wel contact met mij opnemen.
Eerst maar eens gitaarlessen. Kijken wat daaruit rolt. Al doe ik het uiteraard voor de muziek.
@Nienes: Tsja dat is het precies. Veel mensen kennen, niemand die écht geïnteresseerd lijkt
Bedankt voor je reactie.
Superpijnlijk dit. Prachtig weer, terrasjes vol met mensen, en ik zit binnen of op mijn werk. Gelukkig heb ik dit jaar één weekje vakantie met mijn vriend. Ook weer beter dan niks.
Verder nog 2 bruiloften in september, ik weet dat ik beter kan gaan, maar ik moet maar liefst in 1 maand tijd twee keer 300 euro ongeveer betalen om daarheen te gaan en daarbij ook nog 2 dagen per week vrij vragen. Voor wie doe ik dat eigenlijk, met mijn studenteninkomen? Dan borrelt wel weer die vraag in me op, of mensen dat voor mij zouden doen.
Bedankt voor je reactie in ieder geval
@Sweetsummer: Jij ook bedankt. Time to move on inderdaad. Ik denk dat ik sowiezo geen contact opneem met T. Als ik écht belangrijk ben voor haar zou ze wel contact met mij opnemen.
Eerst maar eens gitaarlessen. Kijken wat daaruit rolt. Al doe ik het uiteraard voor de muziek.
@Nienes: Tsja dat is het precies. Veel mensen kennen, niemand die écht geïnteresseerd lijkt
Bedankt voor je reactie.
Superpijnlijk dit. Prachtig weer, terrasjes vol met mensen, en ik zit binnen of op mijn werk. Gelukkig heb ik dit jaar één weekje vakantie met mijn vriend. Ook weer beter dan niks.
Verder nog 2 bruiloften in september, ik weet dat ik beter kan gaan, maar ik moet maar liefst in 1 maand tijd twee keer 300 euro ongeveer betalen om daarheen te gaan en daarbij ook nog 2 dagen per week vrij vragen. Voor wie doe ik dat eigenlijk, met mijn studenteninkomen? Dan borrelt wel weer die vraag in me op, of mensen dat voor mij zouden doen.
donderdag 1 juli 2010 om 21:52
Wat me opvalt: als je T. wilt spreken, bel haar dan gewoon op, in plaats van te wachten of ze je terugmailt of niet. Dat zou toch een hoop toestanden hebben voorkomen in dit geval! Geldt natuurlijk voor haar hetzelfde: als ze je wil laten weten dat ze een belangrijk examen heeft, kan ze gewoon de telefoon pakken.
Maar ik snap je probleem, minder vrienden om je heen dan je zou willen. Toen ik net verhuisd was, had ik hetzelfde probleem. Iedereen heeft al vrienden, familie, een sociale kring, niemand zit echt op je te wachten, lijkt het wel. Ik heb toen een advertentie op deze site gezet en op die manier een goede vriendin gevonden. Echt! Terwijl ik al blij zou zijn met iemand waar ik af en toe een kopje koffie en een praatje pot bij kwijt kon, hebben we elkaar echt goed leren kennen de afgelopen jaren. Misschien is dat voor jou ook een idee: op een of andere manier aangeven dat je meer mensen wilt leren kennen. Zijn in Toulouse vast nog veel meer mensen...
Maar ik snap je probleem, minder vrienden om je heen dan je zou willen. Toen ik net verhuisd was, had ik hetzelfde probleem. Iedereen heeft al vrienden, familie, een sociale kring, niemand zit echt op je te wachten, lijkt het wel. Ik heb toen een advertentie op deze site gezet en op die manier een goede vriendin gevonden. Echt! Terwijl ik al blij zou zijn met iemand waar ik af en toe een kopje koffie en een praatje pot bij kwijt kon, hebben we elkaar echt goed leren kennen de afgelopen jaren. Misschien is dat voor jou ook een idee: op een of andere manier aangeven dat je meer mensen wilt leren kennen. Zijn in Toulouse vast nog veel meer mensen...
donderdag 1 juli 2010 om 21:53
Hoi Toulouse, Allereerst; wat dapper van je dat je in Frankrijk bent gebleven en zelfs een HBO studie ben gaan volgen daar!
Ik neem aan dat je de taal nu wel goed spreekt en dat geen barriere meer vormt?
Daar komt bij, ander land andere gewoontes ed. Ik vind het altijd knap als mensen het eigen weten te maken!
Wat betreft die vriendin herken ik het pijnlijke gevoel. Je voelt je gewoon verraden. Ik zou geen energie meer steken in die vriendschap en vriendengroep. Begin eerst bij jezelf. Accepteer de situatie zoals die nu is en stop je negatieve emoties niet weg maar voel ze. Het geeft niet, het is ook kut.
Ik bedoel niet dat je je moet onderdompelen in zelfmedelijden maar door het echt te voelen en er 'door heen te gaan'komt het niet telkens naar boven.
Dan kun je kleine stapjes gaan maken. Heeft je vriend geen familie in de buurt, is er van je opleiding niemand met wie je kan afspreken? Mischien via internet iemand in de buurt leren kennen?
Ik neem aan dat je de taal nu wel goed spreekt en dat geen barriere meer vormt?
Daar komt bij, ander land andere gewoontes ed. Ik vind het altijd knap als mensen het eigen weten te maken!
Wat betreft die vriendin herken ik het pijnlijke gevoel. Je voelt je gewoon verraden. Ik zou geen energie meer steken in die vriendschap en vriendengroep. Begin eerst bij jezelf. Accepteer de situatie zoals die nu is en stop je negatieve emoties niet weg maar voel ze. Het geeft niet, het is ook kut.
Ik bedoel niet dat je je moet onderdompelen in zelfmedelijden maar door het echt te voelen en er 'door heen te gaan'komt het niet telkens naar boven.
Dan kun je kleine stapjes gaan maken. Heeft je vriend geen familie in de buurt, is er van je opleiding niemand met wie je kan afspreken? Mischien via internet iemand in de buurt leren kennen?
donderdag 1 juli 2010 om 23:29
Tolouse ik denk dat het slim is dat je 'iets' doet met je gevoelens t.o T. Misschien is dat een open gesprek waarin je vertelt wat je hier zo'n beetje verteld in de hoop dat jullie een nieuwe start kunnen maken. Het kan ook zijn dat je helemaal geen zin meer hebt om hier energie in te steken, maar ook dan is het misschien beter om dit uit te spreken. Dan kun je het tenminste echt afsluiten en hoef je niet meer na te denken of je haar wel of niet zult bellen of teleurgesteld te zijn als je niet wordt uitgenodigd op haar feestje.
De onzekerheid waar je nu in zit vreet energie.
En wat betreft nieuwe contacten, bestaat er op dit forum geen topic van Nederlandse forummers die in Frankrijk wonen? Ik weet dat die er van sommige landen wel zijn. Misschien kun je daar eens mee gaan schrijven. Je vindt daar ongetwijfeld veel herkenning. Als deze niet bestaat, kun je er misschien zelf een openen.
De onzekerheid waar je nu in zit vreet energie.
En wat betreft nieuwe contacten, bestaat er op dit forum geen topic van Nederlandse forummers die in Frankrijk wonen? Ik weet dat die er van sommige landen wel zijn. Misschien kun je daar eens mee gaan schrijven. Je vindt daar ongetwijfeld veel herkenning. Als deze niet bestaat, kun je er misschien zelf een openen.
The time is now
vrijdag 2 juli 2010 om 12:35
Toulouse
Ik vind het nogal een raar verhaal van deze zogenaamde vriendin en het groepje waarmee ze omgaat. Ook al zou het een groot misverstand zijn wat er is gebeurd. Op het moment dat ze een feest organiseert kan ze jou gewoon uitnodigen en is dat een mooi moment om te denken zand erover, misverstand, kan gebeuren en we gaan gewoon verder met elkaar en leuke dingen doen.
Nu ze op deze manier nog eens een extra afstand creert moet jij wel heel erg haar kant op komen om het te herstellen, en daarmee vind ik eigenlijk dat het balans in de vriendschap zoek is. Ik bedoel je hebt haar nou ook niet opzettelijk een enorme rotstreek geleverd dat je diep op de knieen moet.
Misschien kan je via internet een Frans forum of vriendensite vinden om nieuwe contacten te leggen. En er zijn in jouw omgeving vast ook andere buitenlandse meiden die alleen zitten in een ander land en behoefte hebben aan contact. Start een kookclub, stapclub, leesclub of iets dergelijks voor meiden die net als jij voor de liefde naar Frankrijk zijn gekomen. Je hebt dan meteen al iets gemeen waar je met elkaar makkelijk over kan praten. En als het aanslaat kan het zo maar zijn dat jullie partners het ook leuk met elkaar kunnen vinden en je echt een vriendenclub opbouwt en via hen nog meer andere mensen leert kennen.
En onderschat ook niet de waarde van je eigen beste vriendin zijn! Alleen uitgaan ook een optie zijn om nieuwe mensen te leren kennen.
Heb vertrouwen, je hebt wel voor hetere vuren gestaan als ik je verhaal zo lees en jezelf daar ook goed uitgered. Dit gaat je vast ook lukken.
PS het zou zo maar kunnen dat zo een groep meiden (netwerk) in jouw omgeving al bestaat, misschien even Googlen.
Ik vind het nogal een raar verhaal van deze zogenaamde vriendin en het groepje waarmee ze omgaat. Ook al zou het een groot misverstand zijn wat er is gebeurd. Op het moment dat ze een feest organiseert kan ze jou gewoon uitnodigen en is dat een mooi moment om te denken zand erover, misverstand, kan gebeuren en we gaan gewoon verder met elkaar en leuke dingen doen.
Nu ze op deze manier nog eens een extra afstand creert moet jij wel heel erg haar kant op komen om het te herstellen, en daarmee vind ik eigenlijk dat het balans in de vriendschap zoek is. Ik bedoel je hebt haar nou ook niet opzettelijk een enorme rotstreek geleverd dat je diep op de knieen moet.
Misschien kan je via internet een Frans forum of vriendensite vinden om nieuwe contacten te leggen. En er zijn in jouw omgeving vast ook andere buitenlandse meiden die alleen zitten in een ander land en behoefte hebben aan contact. Start een kookclub, stapclub, leesclub of iets dergelijks voor meiden die net als jij voor de liefde naar Frankrijk zijn gekomen. Je hebt dan meteen al iets gemeen waar je met elkaar makkelijk over kan praten. En als het aanslaat kan het zo maar zijn dat jullie partners het ook leuk met elkaar kunnen vinden en je echt een vriendenclub opbouwt en via hen nog meer andere mensen leert kennen.
En onderschat ook niet de waarde van je eigen beste vriendin zijn! Alleen uitgaan ook een optie zijn om nieuwe mensen te leren kennen.
Heb vertrouwen, je hebt wel voor hetere vuren gestaan als ik je verhaal zo lees en jezelf daar ook goed uitgered. Dit gaat je vast ook lukken.
PS het zou zo maar kunnen dat zo een groep meiden (netwerk) in jouw omgeving al bestaat, misschien even Googlen.
vrijdag 2 juli 2010 om 14:19
Bedankt voor de reacties tot zover. @Dutskop: bedankt voor het googelen Ik ken de vereniging Neerlandia en er zijn inderdaad één of twee personen die mijn vriend en ik kennen. Helaas vallen die ook onder het kopje 'druk met gezin'. De rest is al een stuk ouder (ben nog maar 26).
@Iwannalive: klopt inderdaad, het lijkt erop dat de excuses weer van mijn kant moeten komen om de boel te redden. Ik vertik het deze keer alleen.
@de rest: jullie reacties zijn erg nuttig en verhelderend. Bedankt daarvoor. Ik moet me inderdaad gaan afvragen of ik nog energie wil steken in de relatie met T.
Weet niet meer wie het vroeg, maar de familie van mijn vriend woont hier 5 uur rijden vandaan en de mijne 1400 km naar het Neurden in Friesland. Gaat ook lastig. Verder heeft hij wel leuke ex-collega's, eens kijken of zij er voor open staan.
Nogmaals bedankt.
@Iwannalive: klopt inderdaad, het lijkt erop dat de excuses weer van mijn kant moeten komen om de boel te redden. Ik vertik het deze keer alleen.
@de rest: jullie reacties zijn erg nuttig en verhelderend. Bedankt daarvoor. Ik moet me inderdaad gaan afvragen of ik nog energie wil steken in de relatie met T.
Weet niet meer wie het vroeg, maar de familie van mijn vriend woont hier 5 uur rijden vandaan en de mijne 1400 km naar het Neurden in Friesland. Gaat ook lastig. Verder heeft hij wel leuke ex-collega's, eens kijken of zij er voor open staan.
Nogmaals bedankt.
vrijdag 2 juli 2010 om 14:20
Gedurende sommige periodes in het leven, zijn boeken te verkiezen boven vrienden en mensen in het algemeen.
Dit is een periode als een sociale winterslaap, een tijd van reflectie en analyse van relaties.
Conclusies die tijdens deze periode getrokken worden kun je met een gerust hart serieus nemen, omdat ze ontstaan zijn zonder impulsiviteit.
Dit is een periode als een sociale winterslaap, een tijd van reflectie en analyse van relaties.
Conclusies die tijdens deze periode getrokken worden kun je met een gerust hart serieus nemen, omdat ze ontstaan zijn zonder impulsiviteit.
vrijdag 2 juli 2010 om 14:24
Hej Toulouse,
Wat vervelend dit.. Soms groeien vriendschappen gewoon uit elkaar. Ik zou zelf ook graag 'closure' willen, dus toch nog een keer het gesprek aangaan, kijken wat daar uit komt en dan evt definitief uitspreken 'tot hier en niet verder'.. Daarnaast: ga op zoek naar nieuwe vrienden. Zoek bijvoorbeeld een nieuwe hobby of cursus waar je mensen kunt ontmoeten. Misschien is het ook een idee om je aan te melden bij een netwerk zoals couchsurfing. Is eigenlijk een reizigersnetwerk, maar vaak worden er ook in je eigen stad meetings & activiteiten georganiseerd en zo kun je ook een heleboel nieuwe mensen leren kennen. Is heel laagdrempelig. Of host zelf mensen & bouw een internationale vriendenkring op!
Wat vervelend dit.. Soms groeien vriendschappen gewoon uit elkaar. Ik zou zelf ook graag 'closure' willen, dus toch nog een keer het gesprek aangaan, kijken wat daar uit komt en dan evt definitief uitspreken 'tot hier en niet verder'.. Daarnaast: ga op zoek naar nieuwe vrienden. Zoek bijvoorbeeld een nieuwe hobby of cursus waar je mensen kunt ontmoeten. Misschien is het ook een idee om je aan te melden bij een netwerk zoals couchsurfing. Is eigenlijk een reizigersnetwerk, maar vaak worden er ook in je eigen stad meetings & activiteiten georganiseerd en zo kun je ook een heleboel nieuwe mensen leren kennen. Is heel laagdrempelig. Of host zelf mensen & bouw een internationale vriendenkring op!
vrijdag 2 juli 2010 om 14:27
@Toulouse, jammer, ik dacht dat er wat tussen zat.
Zelf heb ik die periode ook gekend tussen mijn 20ste en 30ste. Verhuisd vanwege een baan. En beetje bij beetje heb ik mensen leren kennen en heb nu een vaste vriendenkring van tien tot 12 mensen. Maar ik ken je gevoel van eenzaamheid. Ik deed wel dingen in mijn eentje, terrasje pakken, wandelen door het park. Maar het voelde toch eenzaam.
Ik hoop voor je dat je iemand leert kennen die jou misschien weer bij andere mensen kan introduceren. Een vriendin van mij is destijds naar de Universiteit gestapt en heeft gevraagd of er Nederlanders studeerden. Misschien een tip? Want op die manier heeft ze mensen leren kennen.
Zelf heb ik die periode ook gekend tussen mijn 20ste en 30ste. Verhuisd vanwege een baan. En beetje bij beetje heb ik mensen leren kennen en heb nu een vaste vriendenkring van tien tot 12 mensen. Maar ik ken je gevoel van eenzaamheid. Ik deed wel dingen in mijn eentje, terrasje pakken, wandelen door het park. Maar het voelde toch eenzaam.
Ik hoop voor je dat je iemand leert kennen die jou misschien weer bij andere mensen kan introduceren. Een vriendin van mij is destijds naar de Universiteit gestapt en heeft gevraagd of er Nederlanders studeerden. Misschien een tip? Want op die manier heeft ze mensen leren kennen.
vrijdag 2 juli 2010 om 14:36
Ja, ben het met de meesten hier eens: stop met energie stoppen in T. Tijd voor wat nieuws! Nu je toch alleen in Toulouse zit, zoek gewoon simpele sociale activiteiten in je buurt. Dan leer je de gewone mensen kennen, en leer je (nog) beter Frans spreken, lijkt mij al heel goed! Bijvoorbeeld een salsa-cursus bij een buurthuis? Je hebt ook talencursussen waarbij je een "buddy" kunt zoeken in Toulouse die bijv Ned of Engels wil leren en die metr jou dan het Frans oefent! (Leestip voor alleen op de bank: Eten, Bidden en Beminnen! Ook goed voor je zelfvertrouwen).
Ik ben tien jaar ouder dan jij, maar voel me op dit moment ook zo goed als alleen. Geen relatie, en de paar vrienden/kennissen die ik had /heb, stellen me op een of andere manier teleur, in die zin dat ik meer dingen heb meegemaakt die ik niet met ze kan delen (omdat zij die ervaringen niet hebben) of omdat ze anders, luchtiger, in het leven staan. Ik heb vooral tussen 15-25 jr een paar hele goeie vriendinnen gehad, maar allemaal verdwenen (aan de drugs of aan een gezin, hihi!), ik mis het "beste-vriendin"-gevoel wat jij ook mist denk ik, degene die je altijd als eerste wilt bellen bij goede en slechte dingen (oke op je vent na dan).
Momenteel ben ik nog niet zo outgoing (geen cursussen of sociale dingen) maar ik lijd er (nog) niet zo onder als jij. Ik heb ook wel een soort vertrouwen dat ik weer nieuwe mensen leer kennen, zeker als ik wel weer wat actiever in het sociale leven sta. en dan nog, ik vermaak me meestal prima in mijn eentje, het gaat voor mij meer omde dingen die je wil delen, de bijzondere momenten, vakanties, feestdagen, want uiteindelijk wil ik zeker niet alleen blijven. Ik ga ervanuit dat dit een periode is waarin ik de meeste aandacht aan mezelf moet (en wil!) geven en dat er straks weer een andere periode komt.
Succes!!!
Ik ben tien jaar ouder dan jij, maar voel me op dit moment ook zo goed als alleen. Geen relatie, en de paar vrienden/kennissen die ik had /heb, stellen me op een of andere manier teleur, in die zin dat ik meer dingen heb meegemaakt die ik niet met ze kan delen (omdat zij die ervaringen niet hebben) of omdat ze anders, luchtiger, in het leven staan. Ik heb vooral tussen 15-25 jr een paar hele goeie vriendinnen gehad, maar allemaal verdwenen (aan de drugs of aan een gezin, hihi!), ik mis het "beste-vriendin"-gevoel wat jij ook mist denk ik, degene die je altijd als eerste wilt bellen bij goede en slechte dingen (oke op je vent na dan).
Momenteel ben ik nog niet zo outgoing (geen cursussen of sociale dingen) maar ik lijd er (nog) niet zo onder als jij. Ik heb ook wel een soort vertrouwen dat ik weer nieuwe mensen leer kennen, zeker als ik wel weer wat actiever in het sociale leven sta. en dan nog, ik vermaak me meestal prima in mijn eentje, het gaat voor mij meer omde dingen die je wil delen, de bijzondere momenten, vakanties, feestdagen, want uiteindelijk wil ik zeker niet alleen blijven. Ik ga ervanuit dat dit een periode is waarin ik de meeste aandacht aan mezelf moet (en wil!) geven en dat er straks weer een andere periode komt.
Succes!!!
donderdag 8 juli 2010 om 20:56
Bedankt nog voor jullie zeer bruikbare reacties Dutskop en juffrouwjannie!
Ik wilde alleen nog even melden dat ik me weer opgegeven heb voor muzieklessen, contact heb gezocht met Nederlanders voor de wedstrijd van zondag en dat ik na hele gesprekken met T, waarin zij zich in allerlei bochten aan het wringen was om maar gelijk te krijgen, de deur achter me heb dicht getrokken. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat het over is en dat ze maar beter geen contact meer met me kan zoeken. Alsof ze dat ooit zou doen.
Groot gevoel van opluchting hier!!
Ik wilde alleen nog even melden dat ik me weer opgegeven heb voor muzieklessen, contact heb gezocht met Nederlanders voor de wedstrijd van zondag en dat ik na hele gesprekken met T, waarin zij zich in allerlei bochten aan het wringen was om maar gelijk te krijgen, de deur achter me heb dicht getrokken. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat het over is en dat ze maar beter geen contact meer met me kan zoeken. Alsof ze dat ooit zou doen.
Groot gevoel van opluchting hier!!
