huwelijk probleempjes

hoi,

Ik zit met een probleem, dit is voor het eerst dat ik het erover heb (naast mijn man dan), aangezien ik een trots persoontje ben en niet graag kenbaar maak dat mijn huwelijk geen rozengeur en maneschijn is!

Ik ben halverwege 20 en mijn man 3 jaar ouder, we zijn bijna 3 jaar getrouwd en hebben een dochtertje van een jaar.

We hebben het redelijk goed voor elkaar, leuk huis en een leuke baan waar ik vroeger van droomde...

Maar als we inhoudelijk gaan kijken...hebben we het voor mijn gevoel niet helemaal goed.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben, als ik niet verder naar ons huwelijk kijk, erg gelukkig.

Zit vollop in mijn moeder rol en vind dit ook helemaal geweldig en er ook absoluut niks wat mijn tegenvalt aan deze rol, mijn dochtertje is een super vrolijk, makkelijk kindje!

Mijn man en ik zijn bij elkaar geteld ruim 6 jaar bij elkaar, we hebben op het begin een aantal tussenpauzes gehad, omdat het niet echt lekker ging.

maar dit alles heeft ons sterker gemaakt en wat wij hebben doorgemaakt en het feit dat hij desondanks toch altijd bij mij wilde zijn zegt genoeg.

Mijn man was in het begin stadium vrij in zijn complimenten, voornamelijk naar andere vrouwen toe, naar mij minder dit omdat ik zijn vriendin was en dat zei toch al genoeg??

Zo legde hij uit.

op den duur begon het mij de nek te breken en werd ik super onzeker, er volgde behoorlijke ruzies en ik kweekte een groot minderwaardigheidscomplex bij mezelf.

Doordat de ruzies uit de hand liepen, durfde hij ook geen complimeten meer te geven over andere en zei hij alleen de dingen die ik wilde horen.

Tja dan komt de twijfel.. zegt hij dit alleen maar voor mij..?

Goed, bij mij liep het behoorlijk uit de hand, waardoor het zo erg was dat ik in therapie moest.

Dit hielp ontzettend en ik ben er sterker uit gekomen, het ging toen ook enorm goed met ons en we wisten van elkaar dat we samen een toekomst wilden.

Toen getrouwd, huisje gekocht, ging nog steeds allemaal goed.

2 jaar later in blijde verwachting, wat overigens helemaal gepland was!!

Alles ging goed en we genoten/genieten optimaal van onze dochter.

Maar nu, of nouja alweer een tijdje, het gaat niet goed en ik twijfel.

Ik heb het idee dat we langs elkaar heen leven en onze ze enige connectie onze dochter is.

We doen weinig dingen samen en als we eens samen op de bank zitten gezellig filmpje te kijken.... slaapt ie.

Hij is veel bezig, werkt hard.. dus dat begrijp ik ook wel, maar er is gewoonweg geen inhoudt meer.

Begin me weer onzeker te voelen en op geen enkele manier geeft hij me het idee dat ik speciaal ben.

Ik ben gestopt met de pil, wilde eigenlijk voor een andere anticonceptie kijken, aangezien die hormonen me teveel werden, maar de sex bij ons staat op een laag, maar dan ook heel laag pitje.

Laten we zeggen... 1 keer in de maand, dus ik ben gestopt met de pil en heb zoiets die paar keer kunnen we ook wel met condoom doen.

Geloof me.. het is weleens anders geweest.

ik durf geen initiatief te nemen, omdat hij een tijd terug iets benoemde wat niet lekker was, terwijl ik juist dacht van wel aangezien we al wat jaren bij elkaar zijn en hij dat nooit eerder aangaf.

Daar komt bij dat ik gewoon erg onzeker over mezelf ben.

Zo nu en dan neemt hij initiatief maar, dan is het al zo laat, of wilt hij een vluggertje en dan hoeft het van mij niet meer.

Ik mis gewoon een hoop dingen, hij is geen prater en vindt het allemaal goed hoe het gaat, als er niet over gsproken wordt.

Ik heb vaak met hem gepraat erover, hoewel ik degene ben die praat en hij elke keer met dezelfde standaars zinnetjes komt om mij naar de mond te praten.

Hij zegt dan ook dat het veranderd moet worden, maar doet vervolgens niks.

Wat betreft mijn onzekerheid, ik weet dat ik dit niet van een man moet laten afhangen, maar laten we eerlijk wezen... iedere vrouw voelt zich opperbest wanneer haar man toont dat ze er mag wezen?!

Ik ben nu wat vaker met een vriendin te stappen (2 a 3 x per maand) en dan voel ik me helemaal zelfverzekerd omdat ik aan aandacht geen gebrek heb, maar ik wil het van mijn man.

En echt ... ik zal nooit en te nimmer iets doen wat buiten het boekje gaat!

Gister kwam een vriendin langs (blond grote borsten en zoveel anders dan mij), toen ze de tuin ik kwam, merkte ik op dat mijn man stiekem toch zijn buikje een beetje ging inhouden en spannen en verder de avond merkte ik op dat hij zich erg anders gedroeg.'

Begrijp me nu ook niet verkeerd... het is geen type die vreemd zou gaan en daarnaast gaat hij ook niet te stappen.

Maar hij leek wel moeite te doen om leuk over te komen.... waarom niet bij mij?

Ik ben gewoon bang dat het op een dag wel genoeg is geweest en ik geen genoegen meer neem met zo'n huwelijk.



Erg lang verhaal en voor degene die er tijd voor nemen, bedankt!

Mocht er iemand in hetzelfde schuitje zitten of heeft gezeten... enige tips advies is meer dan welkom!

nee met mijn onzekerheid is heb absoluut niet opgelost en dat is ook zeker iets waar ik aan moet blijven werken.

Ik neem inderdaad weinig tot geen initiatief en heb zelf ook vaker bedacht dat ik dat meer moet nemen..tja waarom ik het dan niet doe... geen idee.

Ik een zeurpiet... zo zie ik het zelf niet, maar door de reacties hier besef ik ineens wel dat ik veel van hem laat afhangen.

Ik kijk ook teveel naar anderen en denk dat die het allemaal beter hebben dan wij, maar uiteindelijk hoor dat ook zij problemen hebben.

Wat het praten betreft, ik denk niet dat dat veranderd, hij is geen prater nooit geweest.



Thanks dat jullie ondanks het mooie weer de moeite hebben genomen dit stuk te lezen!!

nola: helemaal gelijk!

wat betreft complimenten geven, ik laat hem vaak weten hoe trots ik op hem ben, over uiterlijk eigenlijk niet meer... denk dat het komt omdat hij als persoon ook overkomt dat niet nodig te hebben.

Hij is het type: nuchtere boer.

en dan ga je daar snel aan voorbij.

Ik veras hem niet, hij heeft mij met valentijn een setje kado gedaan voor het eerst, maar nooit naar gevraagd om het te zien.. en daarom heb ik het niet gedurft te tonen.

Weekendje weg met zijn 2en zit er nog niet in, kan het nog niet over mijn hart verkrijgen m'n dochtertje het weekend niet te zien.

het begint nou wel over te komen alsof ik geen enkel initiatief neem, wat niet het geval is.

Wat ik al zei ik heb een heel makkelijk kind, dus savonds zit ik niet moe op de bank.

Heb vaak genoeg gevraagd om even wat leuks met elkaar te doen, probeer het gezellig te maken en besteeds tijd aan mezelf... maar als je man daar keer op keer aan voorbij gaat dan zakt de moed je een beetje in de schoenen.

Wil niet zeggen dat ik hem deze sleur verwijt, ik moet indd wat hier boven staat ook beter mijn best gaan doen.

Maar om nou te zeggen dat ik helemaal niks doe, dat zie je verkeerd.

Wat betreft bezoekje van vriendin, tuurlijk ik zal ook even anders staan met een leuke man in de buurt, maar hij was in een keer een ander persoon, lekker op zijn praat stoel en gewoon erg gezellig.

En dan vraag ik me af waarom dat niet zo kan zijn wanneer we met zijn 2en kunnen zijn en daar neem ik ook vaak de tijd wel voor.

Maar ondanks er nu niet helemaal een correct beeld van mij wordt geschetst, zie ik wel in dat ik ook meer moet gaan doen.

En indd ik kan hem niet veranderen, maar wie weet hoe het went wanneer ik mezelf wel probeer te veranderen.