Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
dinsdag 30 oktober 2007 om 00:34
Pfff, morgen een sollicitatiegesprek. Een sollicitatiegesprek zonder een bemoedigende kus bij het vertrek, zonder daarna naar mijn Held te kunnen bellen over hoe het ging. Zonder zijn trots dat ik dit doe.
Toch voelt het goed. Even mijn onafhankelijkheid terugkrijgen. Nu lang genoeg bij de sociale dienst rondgehangen en de handjes weer laten wapperen. Of in ieder geval mijn gedachten verzetten. Ik vind het rete-spannend, maar wel een positieve stap.
Zwaarder vind ik het gesprek dat ik morgen in mijn up heb bij de nazorg in Het Ziekenhuis. Zelf de afdeling Oncologie weer oplopen. Een vertrouwde route, een vertrouwde plek...maar waar ik mijn Lief niet zal vinden. de laatste keer dat ik daar was had ik een half uur daarvoor mijn kanjer gewassen, en was hij nog geen twee uur daarvoor overleden. Een heftige plek.
Het gesprek, waar ik overigens wel "zin" in heb, zal plaatsvinden in de familiekamer. Een fijne ruimte, maar weer boordevol herinneringen. Mopsey die op de grond zit, temidden van tientallen kleurpotloden en allemaal kunstwerkjes maakt voor bij Hero's bed, Hero en ik die ondanks die verrekte infuuspaal in elkaars armen op de bank zitten toe te kijken, terwijl buiten de dikke sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. Mopsey die daar een dvdtje kijkt, en Hero en ik die zacht elkaar troosten. Hero die tot rust komt omdat hij zich daar niet in het ziekenhuiskeurslijf gedwongen voelt, maar kan relaxen in een huiskamerachtige omgeving. Theedrinken. Koffieleuten.
En nu krijg ik daar de nazorg vanwege diezelfde Hero.
Ik hop dat ik geen artsen of verpleegkundigen tegenkom, en tegelijk hoop ik van wel. Bekende gezichten, zodat het daar niet zo leeg voelt. Zodat ik niet de enige ben daar die zich Hero herinnert. Een lach, een hoofdknik. Zodat het leven dat ik daar geleefd heb, bestaat.
Eerst solliciteren.
Dan nazorgen.
Heftig dagje....
Toch voelt het goed. Even mijn onafhankelijkheid terugkrijgen. Nu lang genoeg bij de sociale dienst rondgehangen en de handjes weer laten wapperen. Of in ieder geval mijn gedachten verzetten. Ik vind het rete-spannend, maar wel een positieve stap.
Zwaarder vind ik het gesprek dat ik morgen in mijn up heb bij de nazorg in Het Ziekenhuis. Zelf de afdeling Oncologie weer oplopen. Een vertrouwde route, een vertrouwde plek...maar waar ik mijn Lief niet zal vinden. de laatste keer dat ik daar was had ik een half uur daarvoor mijn kanjer gewassen, en was hij nog geen twee uur daarvoor overleden. Een heftige plek.
Het gesprek, waar ik overigens wel "zin" in heb, zal plaatsvinden in de familiekamer. Een fijne ruimte, maar weer boordevol herinneringen. Mopsey die op de grond zit, temidden van tientallen kleurpotloden en allemaal kunstwerkjes maakt voor bij Hero's bed, Hero en ik die ondanks die verrekte infuuspaal in elkaars armen op de bank zitten toe te kijken, terwijl buiten de dikke sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. Mopsey die daar een dvdtje kijkt, en Hero en ik die zacht elkaar troosten. Hero die tot rust komt omdat hij zich daar niet in het ziekenhuiskeurslijf gedwongen voelt, maar kan relaxen in een huiskamerachtige omgeving. Theedrinken. Koffieleuten.
En nu krijg ik daar de nazorg vanwege diezelfde Hero.
Ik hop dat ik geen artsen of verpleegkundigen tegenkom, en tegelijk hoop ik van wel. Bekende gezichten, zodat het daar niet zo leeg voelt. Zodat ik niet de enige ben daar die zich Hero herinnert. Een lach, een hoofdknik. Zodat het leven dat ik daar geleefd heb, bestaat.
Eerst solliciteren.
Dan nazorgen.
Heftig dagje....
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 30 oktober 2007 om 23:00
Qua sollicitatie; volgende week dinsdag tweede gesprek. Ben benieuwd. Reken nergens op, maar vond het in ieder geval weer een hele ervaring om weer wat beginnende stappen op de arbeidsmarkt te zetten.
Qua nazorg; drie uur lang heb ik zitten kletsen met de mevrouw van de nazorg. Hero, Hero en nog meer Hero. Gedeeld en verteld. Ze ging het met de minuut meer jammer vinden dat ze hem nooit echt heeft gekend. Duh! Het was een heel fijn gesprek. Over van alles hebben we gepraat, tot aan de verpleegkundigen en de moeite die ze soms met mijn Lief hadden aan toe. Fijn om ook hierin gehoord en begrepen te worden. Alsof ik met terugwerkende kracht Hero help, ofzo...
In het ziekenhuis zijn vond ik confronterend, maar ook rustgevend. In beide gevallen omdat mijn held daar niet meer was. Pijn, omdat ik hem nergens meer kan vinden, maar ook rust, omdat deze nare plek nu voor hem ook voorbij is. Hij is er niet meer, ook daar niet.
Vanuit die rust ben ik ook de afdeling opgelopen, heb ik heel voorzichtig de kamer in gespiekt waar hij is overleden. Heel voorzichtig, niet vanwege mijn emotie want ik werd alleen maar kalmer en kalmer, maar vanwege de meneren die nu die kamer als tijdelijke residentie hebben en die ik niet wil belasten met het afschuwelijke dat zich daar heeft afgespeeld.
Het voelde, hoe gek ook, goed. Het was klaar. Het was niet langer "Hero's kamer". Waar mijn lief gewoonlijk bezit leek te nemen van een ruimte, met zijn kracht, zijn uitstraling en persoonlijkheid, was deze kamer ondanks zijn nieuwe bewoners verlaten. Leeg. Ik had er letterlijk en figuurlijk niets meer te zoeken.
En nu ben ik moe. Heel moe. Het is een heftige maar goede dag geweest. Tussen de bedrijven door ook nog (alwéér) de ANWB moeten bellen vanwege een lege accu (en ik wéét dat er nu een paar meiden beginnen te gniffelen, het zat er nogal aan te komen zeg maar....), en vanwege het lange gesprek een fikse tijd in de file gestaan. Een donker en koud huis als je thuis komt. Mopsey zó moe, dat ze geeneens een "bertenernietoetie" wilde maar tijdens het eten al naar bed wilde.
En dat wil ik nu ook. Trusten lieve mensen, bedankt voor jullie steun weer!
Qua nazorg; drie uur lang heb ik zitten kletsen met de mevrouw van de nazorg. Hero, Hero en nog meer Hero. Gedeeld en verteld. Ze ging het met de minuut meer jammer vinden dat ze hem nooit echt heeft gekend. Duh! Het was een heel fijn gesprek. Over van alles hebben we gepraat, tot aan de verpleegkundigen en de moeite die ze soms met mijn Lief hadden aan toe. Fijn om ook hierin gehoord en begrepen te worden. Alsof ik met terugwerkende kracht Hero help, ofzo...
In het ziekenhuis zijn vond ik confronterend, maar ook rustgevend. In beide gevallen omdat mijn held daar niet meer was. Pijn, omdat ik hem nergens meer kan vinden, maar ook rust, omdat deze nare plek nu voor hem ook voorbij is. Hij is er niet meer, ook daar niet.
Vanuit die rust ben ik ook de afdeling opgelopen, heb ik heel voorzichtig de kamer in gespiekt waar hij is overleden. Heel voorzichtig, niet vanwege mijn emotie want ik werd alleen maar kalmer en kalmer, maar vanwege de meneren die nu die kamer als tijdelijke residentie hebben en die ik niet wil belasten met het afschuwelijke dat zich daar heeft afgespeeld.
Het voelde, hoe gek ook, goed. Het was klaar. Het was niet langer "Hero's kamer". Waar mijn lief gewoonlijk bezit leek te nemen van een ruimte, met zijn kracht, zijn uitstraling en persoonlijkheid, was deze kamer ondanks zijn nieuwe bewoners verlaten. Leeg. Ik had er letterlijk en figuurlijk niets meer te zoeken.
En nu ben ik moe. Heel moe. Het is een heftige maar goede dag geweest. Tussen de bedrijven door ook nog (alwéér) de ANWB moeten bellen vanwege een lege accu (en ik wéét dat er nu een paar meiden beginnen te gniffelen, het zat er nogal aan te komen zeg maar....), en vanwege het lange gesprek een fikse tijd in de file gestaan. Een donker en koud huis als je thuis komt. Mopsey zó moe, dat ze geeneens een "bertenernietoetie" wilde maar tijdens het eten al naar bed wilde.
En dat wil ik nu ook. Trusten lieve mensen, bedankt voor jullie steun weer!
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 31 oktober 2007 om 12:16
Lieve Mims,
Goed teken toch, dat je voor een 2e gesprek mag komen? Wie weet wordt het wat en zo niet, dan weet ik zeker dat er snel wat op je pad komt.
Goed om te lezen dat je zo'n fijn gesprek hebt gehad in een het ziekenhuis en toch ook bepaalde dingen weer hebt kunnen afsluiten.
voor jou en Mopsey
Goed teken toch, dat je voor een 2e gesprek mag komen? Wie weet wordt het wat en zo niet, dan weet ik zeker dat er snel wat op je pad komt.
Goed om te lezen dat je zo'n fijn gesprek hebt gehad in een het ziekenhuis en toch ook bepaalde dingen weer hebt kunnen afsluiten.
voor jou en Mopsey
