Relaties
alle pijlers
Passieve vrienden
dinsdag 13 juli 2010 om 20:34
Hi, ik merk dat ik de laatste tijd vaker teleurgesteld ben in mijn vrienden en ik wil graag weten of ik me aanstel. We zijn allemaal begin 30, samenwonend en in de kinderen. Waar vroeger iedereen niet uit de kroeg te sláan was, is dit natuurlijk veranderd. Logisch. Maar waar ik me aan irriteer is dat mijn vrienden geen moeite meer lijken te doen voor elkaar. Op een verjaardag kan de helft niet komen en van de anderen belt de helft op het laatste moment ook nog es af. Als er door iemand een idee wordt geopperd om een borrel, picknick oid te doen, dan volgen er enkel lauwe reacties en belt weer de helft op het laatste moment af. Ik merk dat de oppervlakkigheid er op deze manier in komt en dat vind ik zo jammer. Ik vind mijn vrienden belangrijk genoeg om mijn best voor te doen, juist omdat we elkaar niet meer zo vaak zien, maar zij zitten liever op de bank. Ik krijg hier een vervelend gevoel van als er weer zo'n situatie is. Is dit terecht of moet ik mijn verwachtingen bijstellen?
dinsdag 13 juli 2010 om 20:37
Ja ik ben zelf nog geen 30 en heb geen kinderen maar merk het ook in mijn leeftijdsgroep en vriendenkring al hoor.
Mensen in het algemeen hebben gewoon minder tijd voor elkaar.
En als ze kinderen krijgen zie je ze vaak helemaal nooit meer ( in mijn ervaring dan ) omdat ze het dan nog drukker hebben ( logisch ook ).
Dus nee ik vind dat je je niet aanstelt maar ik vrees dat je eraan gaat moeten wennen, of je moet ze er mee confronteren, dat je het jammer vind dat je ze bijna nooit meer ziet.
Mensen in het algemeen hebben gewoon minder tijd voor elkaar.
En als ze kinderen krijgen zie je ze vaak helemaal nooit meer ( in mijn ervaring dan ) omdat ze het dan nog drukker hebben ( logisch ook ).
Dus nee ik vind dat je je niet aanstelt maar ik vrees dat je eraan gaat moeten wennen, of je moet ze er mee confronteren, dat je het jammer vind dat je ze bijna nooit meer ziet.
dinsdag 13 juli 2010 om 20:42
Misschien zijn jullie wat uit elkaar gegroeid? Als iemand toch echt belangrijk voor je is wil je er toch moeite voor doen.
Aan de andere kant heeft iedereen het tegenwoordig zo druk, dat je blij bent even niks te moeten en dan is zelfs een feestje al te veel.
Moeilijk, zeker als je zelf wel alle moeite ervoor doet,
Aan de andere kant heeft iedereen het tegenwoordig zo druk, dat je blij bent even niks te moeten en dan is zelfs een feestje al te veel.
Moeilijk, zeker als je zelf wel alle moeite ervoor doet,
dinsdag 13 juli 2010 om 20:44
Hoi! Nee, je stelt je niet aan, herken het allemaal wel min of meer.. Ik weet niet wat het is, iedereen zegt het druk te hebben en als ik naar mezelf kijk, heb ik (hebben wij) het ook druk. 's Avonds zitten we als zombie's op de bank of liggen vroeg op bed tv te kijken. Echt saai. Zelf zijn we ondertussen niet meer zo ondernemend, andere omstandigheden vergeleken met vroeger, denk ik.
En als er eens een etentje of feestje is (of als wij het geven), gaan we wel (komt niet heel vaak voor: een feestje of zoiets) en dan vinden we het hartstikke leuk. En dan duurt het weer heeeeeel lang voor we weer iets ondernemen. Ik neem aan dat het bij deze levensfase hoort, hoor om mij heen niet anders..
Bij ons speelt ook de afstand nog een zeer belangrijke rol, hebben velen ook niet zo'n zin in die te overbruggen..
Toch als ik/we met vrienden samen ben/zijn is het altijd leuk en gezellig en dat is dan het belangrijkste!
En als er eens een etentje of feestje is (of als wij het geven), gaan we wel (komt niet heel vaak voor: een feestje of zoiets) en dan vinden we het hartstikke leuk. En dan duurt het weer heeeeeel lang voor we weer iets ondernemen. Ik neem aan dat het bij deze levensfase hoort, hoor om mij heen niet anders..
Bij ons speelt ook de afstand nog een zeer belangrijke rol, hebben velen ook niet zo'n zin in die te overbruggen..
Toch als ik/we met vrienden samen ben/zijn is het altijd leuk en gezellig en dat is dan het belangrijkste!
dinsdag 13 juli 2010 om 20:44
Nou, je bent zeker niet de enige hierin. Ik (en mijn partner) merken ook dat onze vrienden hun huis niet uit te slaan zijn!
Gek worden we ervan; alles is te ver, te druk, zijn zo moe etc. etc.etc.
Dan ga je op een gegeven moment toch bij jezelf denken of het niet aan jou ligt! Maar nee, het is namelijk ook niet dat ze mij/ons buitensluiten en de groep met elkaar afspreekt ofzo.
Ik weet echt niet wat het is.
Soms heb ik ook het idee/gevoel dat de kinderen vaak als excuus worden gebruikt; dan moeten ze ineens alletwee thuis zijn, omdat XXX(naam kind) ziekjes is......maar vervolgens kunnen ze de dag erna wel naar een kinderverjaardag.
Tja noem het andere interesses, maar ik kan me nog de tijd herinneren dat we plechtig aan elkaar beloofden altijd, maar dan ook altijd minstens 1 x per week een drankje in de stamkroeg te doen......waar is de goeie ouwe tijd gebleven....
Gek worden we ervan; alles is te ver, te druk, zijn zo moe etc. etc.etc.
Dan ga je op een gegeven moment toch bij jezelf denken of het niet aan jou ligt! Maar nee, het is namelijk ook niet dat ze mij/ons buitensluiten en de groep met elkaar afspreekt ofzo.
Ik weet echt niet wat het is.
Soms heb ik ook het idee/gevoel dat de kinderen vaak als excuus worden gebruikt; dan moeten ze ineens alletwee thuis zijn, omdat XXX(naam kind) ziekjes is......maar vervolgens kunnen ze de dag erna wel naar een kinderverjaardag.
Tja noem het andere interesses, maar ik kan me nog de tijd herinneren dat we plechtig aan elkaar beloofden altijd, maar dan ook altijd minstens 1 x per week een drankje in de stamkroeg te doen......waar is de goeie ouwe tijd gebleven....
dinsdag 13 juli 2010 om 20:49
quote:Skattie schreef op 13 juli 2010 @ 20:44:
Nou, je bent zeker niet de enige hierin. Ik (en mijn partner) merken ook dat onze vrienden hun huis niet uit te slaan zijn!
Gek worden we ervan; alles is te ver, te druk, zijn zo moe etc. etc.etc.
Dan ga je op een gegeven moment toch bij jezelf denken of het niet aan jou ligt! Maar nee, het is namelijk ook niet dat ze mij/ons buitensluiten en de groep met elkaar afspreekt ofzo.
Ik weet echt niet wat het is.
Soms heb ik ook het idee/gevoel dat de kinderen vaak als excuus worden gebruikt; dan moeten ze ineens alletwee thuis zijn, omdat XXX(naam kind) ziekjes is......maar vervolgens kunnen ze de dag erna wel naar een kinderverjaardag.
Tja noem het andere interesses, maar ik kan me nog de tijd herinneren dat we plechtig aan elkaar beloofden altijd, maar dan ook altijd minstens 1 x per week een drankje in de stamkroeg te doen......waar is de goeie ouwe tijd gebleven....Bedankt voor jullie reacties! Gelukkig wordt het herkend.. Vooral Skatties reactie is erg herkenbaar. Wij zouden inderdaad ook iedere week naar onze stamkroeg gaan.. toen werd het iedere maand.. en nu zie je bijna niemand meer. En als we dan gaan, worden al deze beloftes weer opnieuw op de bar gegooid maar helaas belanden ze weer snel in de prullenbak. Vraag me soms af of ik zo'n uitzondering ben dat ik wél nog af en toe de buitendeurse gezelligheid op zoek?!
Nou, je bent zeker niet de enige hierin. Ik (en mijn partner) merken ook dat onze vrienden hun huis niet uit te slaan zijn!
Gek worden we ervan; alles is te ver, te druk, zijn zo moe etc. etc.etc.
Dan ga je op een gegeven moment toch bij jezelf denken of het niet aan jou ligt! Maar nee, het is namelijk ook niet dat ze mij/ons buitensluiten en de groep met elkaar afspreekt ofzo.
Ik weet echt niet wat het is.
Soms heb ik ook het idee/gevoel dat de kinderen vaak als excuus worden gebruikt; dan moeten ze ineens alletwee thuis zijn, omdat XXX(naam kind) ziekjes is......maar vervolgens kunnen ze de dag erna wel naar een kinderverjaardag.
Tja noem het andere interesses, maar ik kan me nog de tijd herinneren dat we plechtig aan elkaar beloofden altijd, maar dan ook altijd minstens 1 x per week een drankje in de stamkroeg te doen......waar is de goeie ouwe tijd gebleven....Bedankt voor jullie reacties! Gelukkig wordt het herkend.. Vooral Skatties reactie is erg herkenbaar. Wij zouden inderdaad ook iedere week naar onze stamkroeg gaan.. toen werd het iedere maand.. en nu zie je bijna niemand meer. En als we dan gaan, worden al deze beloftes weer opnieuw op de bar gegooid maar helaas belanden ze weer snel in de prullenbak. Vraag me soms af of ik zo'n uitzondering ben dat ik wél nog af en toe de buitendeurse gezelligheid op zoek?!
dinsdag 13 juli 2010 om 21:01
quote:Villahollandia schreef op 13 juli 2010 @ 20:55:
Hier ook herkenning.
Ik baal ervan.. en zeg weleens.. we hebben helemaal geen ECHTE vrienden...Mijn beste vriendin is jaren geleden naar Amsterdam verhuisd en als ik af en toe zie hoeveel zij onderneemt met vrienden, dan kan ik echt jaloers zijn.
Hier ook herkenning.
Ik baal ervan.. en zeg weleens.. we hebben helemaal geen ECHTE vrienden...Mijn beste vriendin is jaren geleden naar Amsterdam verhuisd en als ik af en toe zie hoeveel zij onderneemt met vrienden, dan kan ik echt jaloers zijn.
dinsdag 13 juli 2010 om 21:08
Nou Siesa, je ziet; blijkbaar ben je niet de enige (helaas)!
Soms zitten we echt zo van: "Zullen we maar andere vrienden gaan zoeken ofzo?"
Echt, we zijn niet zielig hoor, want we gaan gewoon met z'n tweeen en komen altijd wel wat mensen tegen. Maar dat zijn niet echt mensen waar je nou op alle fronten een klik mee hebt, zoals je eigen vrienden.
De leukste voorstellen hebben we gedaan: varen met onze sloep, strandje pakken, kaartjes voor een concert of feestje die ze niet hoeven te betalen. Maar, 9 van de 10 keer is het: Ehhh, oh ja, nou ik laat het mogen wel even weten ok?"
En dan krijg je die dag een smsje van: "Sorry, we komen niet, want andere verplichtingen. Volgende keer beter en veel plezier!"
Tja, op dat moment borrelt het echt bij mij als het voor de zoveelste keer is, Maar ja, erover terugbellen doe je niet, want je kunt iemand niet dwingen.
Soms zitten we echt zo van: "Zullen we maar andere vrienden gaan zoeken ofzo?"
Echt, we zijn niet zielig hoor, want we gaan gewoon met z'n tweeen en komen altijd wel wat mensen tegen. Maar dat zijn niet echt mensen waar je nou op alle fronten een klik mee hebt, zoals je eigen vrienden.
De leukste voorstellen hebben we gedaan: varen met onze sloep, strandje pakken, kaartjes voor een concert of feestje die ze niet hoeven te betalen. Maar, 9 van de 10 keer is het: Ehhh, oh ja, nou ik laat het mogen wel even weten ok?"
En dan krijg je die dag een smsje van: "Sorry, we komen niet, want andere verplichtingen. Volgende keer beter en veel plezier!"
Tja, op dat moment borrelt het echt bij mij als het voor de zoveelste keer is, Maar ja, erover terugbellen doe je niet, want je kunt iemand niet dwingen.
dinsdag 13 juli 2010 om 21:14
quote:Skattie schreef op 13 juli 2010 @ 21:08:
Nou Siesa, je ziet; blijkbaar ben je niet de enige (helaas)!
Soms zitten we echt zo van: "Zullen we maar andere vrienden gaan zoeken ofzo?"
Echt, we zijn niet zielig hoor, want we gaan gewoon met z'n tweeen en komen altijd wel wat mensen tegen. Maar dat zijn niet echt mensen waar je nou op alle fronten een klik mee hebt, zoals je eigen vrienden.
De leukste voorstellen hebben we gedaan: varen met onze sloep, strandje pakken, kaartjes voor een concert of feestje die ze niet hoeven te betalen. Maar, 9 van de 10 keer is het: Ehhh, oh ja, nou ik laat het mogen wel even weten ok?"
En dan krijg je die dag een smsje van: "Sorry, we komen niet, want andere verplichtingen. Volgende keer beter en veel plezier!"
Tja, op dat moment borrelt het echt bij mij als het voor de zoveelste keer is, Maar ja, erover terugbellen doe je niet, want je kunt iemand niet dwingen.
Oooo zo herkenbaar hoe je het schrijft! En inderdaad, wij blijven gelukkig ook nog genoeg dingen doen en we hebben ook wel andere mensen waar we mee afspreken maar ik zou het liever met m'n eigen vrienden doen. For oldtimes sake
En dat borrelen, ja, dat doet het bij mij ook. Maar mijn vriend houdt me tegen. Die zegt dat ik het moet accepteren.. maar ik snap het gewoon niet. Kijken ze echt liever de dvd-box Gooische Vrouwen dan dat ze (met kinderen) op het stadsstrand een roseetje drinken met z'n allen?
Nou Siesa, je ziet; blijkbaar ben je niet de enige (helaas)!
Soms zitten we echt zo van: "Zullen we maar andere vrienden gaan zoeken ofzo?"
Echt, we zijn niet zielig hoor, want we gaan gewoon met z'n tweeen en komen altijd wel wat mensen tegen. Maar dat zijn niet echt mensen waar je nou op alle fronten een klik mee hebt, zoals je eigen vrienden.
De leukste voorstellen hebben we gedaan: varen met onze sloep, strandje pakken, kaartjes voor een concert of feestje die ze niet hoeven te betalen. Maar, 9 van de 10 keer is het: Ehhh, oh ja, nou ik laat het mogen wel even weten ok?"
En dan krijg je die dag een smsje van: "Sorry, we komen niet, want andere verplichtingen. Volgende keer beter en veel plezier!"
Tja, op dat moment borrelt het echt bij mij als het voor de zoveelste keer is, Maar ja, erover terugbellen doe je niet, want je kunt iemand niet dwingen.
Oooo zo herkenbaar hoe je het schrijft! En inderdaad, wij blijven gelukkig ook nog genoeg dingen doen en we hebben ook wel andere mensen waar we mee afspreken maar ik zou het liever met m'n eigen vrienden doen. For oldtimes sake
En dat borrelen, ja, dat doet het bij mij ook. Maar mijn vriend houdt me tegen. Die zegt dat ik het moet accepteren.. maar ik snap het gewoon niet. Kijken ze echt liever de dvd-box Gooische Vrouwen dan dat ze (met kinderen) op het stadsstrand een roseetje drinken met z'n allen?
dinsdag 13 juli 2010 om 21:16
Wat ontzettend herkenbaar! Ik heb ook 2 kinderen, maar wil juist graag dingen met vrienden blijven doen. Ik heb vooral vriendinnen die me nodig hadden toen ze geen vriend hadden en nu ze samenwonen hoor ik weinig van ze. Erg jammer vind ik dat. Ze komen zelfs pas na 4 maanden (en dan heb ik het over mensen waarvan ik dacht dat het echte vrienden waren) op kraambezoek, omdat ze zo druk zijn. Nou, als je het echt belangrijk vindt dan maak je daar wel tijd voor. Maar goed, probeer me er niet te druk over te maken en de mensen op te zoeken die er wel voor open staan.
Maar het geeft een rotgevoel. Mee eens.
Maar het geeft een rotgevoel. Mee eens.
dinsdag 13 juli 2010 om 21:31
Ja Franje, dat is ook niet leuk! Ik zou het ook niet leuk vinden als vrienden ineens een soort van afschrijven als je moeder bent geworden!
Heb ook echt plechtig aan mijn vriend beloofd dat we nooooit, ook als we kinders hebben, huismussen worden die niks meer doen!
@Siesa; ik zit me ook echt soms af te vragen wat ze nou precies doen en of dat nou echt zoooo veel leuker is dan een terrasje pakken? En dan bel je weleens he na het weekend en dan zit je een beetje te peilen, zo van:"En nog wat leuks gedaan?"
Krijg je zo'n antwoord van: "Ja, we zijn bij tante Bep op bezoek geweest, of we gingen met z'n zus naar de kinderboerderij (terwijl ze zelf geen kinderen hebben), of ja we zijn ff gaan kijken in de woonboulevard".
Ohhh, ff serieus denk ik dan : "de woonboulevard?!!!! Met dit mooie weer?!"
Heb ook echt plechtig aan mijn vriend beloofd dat we nooooit, ook als we kinders hebben, huismussen worden die niks meer doen!
@Siesa; ik zit me ook echt soms af te vragen wat ze nou precies doen en of dat nou echt zoooo veel leuker is dan een terrasje pakken? En dan bel je weleens he na het weekend en dan zit je een beetje te peilen, zo van:"En nog wat leuks gedaan?"
Krijg je zo'n antwoord van: "Ja, we zijn bij tante Bep op bezoek geweest, of we gingen met z'n zus naar de kinderboerderij (terwijl ze zelf geen kinderen hebben), of ja we zijn ff gaan kijken in de woonboulevard".
Ohhh, ff serieus denk ik dan : "de woonboulevard?!!!! Met dit mooie weer?!"
dinsdag 13 juli 2010 om 21:45
Skattie, mijn man en ik hebben elkaar dat ook beloofd: geen huismussen te worden als we kinderen hebben. Inmiddels hebben we er twee. En tuurlijk verandert dat een boel, maar huismussen zijn we nog steeds niet. Het kan alleen niet meer altijd zo impulsief als het vroeger ging.
Siesa: bij onze vrienden is er wel verschil. Een aantal stellen willen lekker op de bank blijven zitten, maar ook een aantal zijn echt ook wel voor een boel plannen te porren. Wat bij ons wel goed werkt is echt ruim van te voren dingen plannen (as weekend gaan we naar de Zwarte Cross, iedereen kon bij wijze van spreken begin van het jaar al oppas regelen) en af en toe met de meiden alleen wat afspreken, of de jongens alleen. Ook geen gedoe met oppas oid. En sommige stellen hebben gewoon soms een extra duwtje nodig om ze uit de stoel te porren.
Denk overigens ook wel dat het aan de leeftijd van de kinderen ligt. Onze jongste is nu twee en nu hebben we ook weer meer energie en zin om wat te doen dan toen hij een (huil) baby was. Nu loopt alles lekker, slapen goed, en dus besteed je ze makkerlijker uit en heb ga je zelf ook met een gerust hart weer weg. Zijn het allemaal nog erg jonge kids? En hebben jullie zelf ook kids?
Siesa: bij onze vrienden is er wel verschil. Een aantal stellen willen lekker op de bank blijven zitten, maar ook een aantal zijn echt ook wel voor een boel plannen te porren. Wat bij ons wel goed werkt is echt ruim van te voren dingen plannen (as weekend gaan we naar de Zwarte Cross, iedereen kon bij wijze van spreken begin van het jaar al oppas regelen) en af en toe met de meiden alleen wat afspreken, of de jongens alleen. Ook geen gedoe met oppas oid. En sommige stellen hebben gewoon soms een extra duwtje nodig om ze uit de stoel te porren.
Denk overigens ook wel dat het aan de leeftijd van de kinderen ligt. Onze jongste is nu twee en nu hebben we ook weer meer energie en zin om wat te doen dan toen hij een (huil) baby was. Nu loopt alles lekker, slapen goed, en dus besteed je ze makkerlijker uit en heb ga je zelf ook met een gerust hart weer weg. Zijn het allemaal nog erg jonge kids? En hebben jullie zelf ook kids?
dinsdag 13 juli 2010 om 21:50
quote:Skattie schreef op 13 juli 2010 @ 21:08:
Nou Siesa, je ziet; blijkbaar ben je niet de enige (helaas)!
Soms zitten we echt zo van: "Zullen we maar andere vrienden gaan zoeken ofzo?"
Echt, we zijn niet zielig hoor, want we gaan gewoon met z'n tweeen en komen altijd wel wat mensen tegen. Maar dat zijn niet echt mensen waar je nou op alle fronten een klik mee hebt, zoals je eigen vrienden.
De leukste voorstellen hebben we gedaan: varen met onze sloep, strandje pakken, kaartjes voor een concert of feestje die ze niet hoeven te betalen. Maar, 9 van de 10 keer is het: Ehhh, oh ja, nou ik laat het mogen wel even weten ok?"
En dan krijg je die dag een smsje van: "Sorry, we komen niet, want andere verplichtingen. Volgende keer beter en veel plezier!"
Tja, op dat moment borrelt het echt bij mij als het voor de zoveelste keer is, Maar ja, erover terugbellen doe je niet, want je kunt iemand niet dwingen.
Je kunt wel terugbellen om te vertellen dat je het zo jammer vind dat het altijd zo loopt en vragen hoe dat komt.
Ik zou trouwens als je iets afspreekt, altijd van zekerheid uitgaan, en niet afwachten.
Dus als je mensen uitnodigt, vragen of ze wel of niet willen, anders word je ook snel teleurgesteld natuurlijk.
Omdat 'misschien' voor hen misschien ( ) indirect 'nee' betekent, terwijl jij verwacht dat ze dit keer wel zullen komen als ze zeggen 'misschien'.
Nou Siesa, je ziet; blijkbaar ben je niet de enige (helaas)!
Soms zitten we echt zo van: "Zullen we maar andere vrienden gaan zoeken ofzo?"
Echt, we zijn niet zielig hoor, want we gaan gewoon met z'n tweeen en komen altijd wel wat mensen tegen. Maar dat zijn niet echt mensen waar je nou op alle fronten een klik mee hebt, zoals je eigen vrienden.
De leukste voorstellen hebben we gedaan: varen met onze sloep, strandje pakken, kaartjes voor een concert of feestje die ze niet hoeven te betalen. Maar, 9 van de 10 keer is het: Ehhh, oh ja, nou ik laat het mogen wel even weten ok?"
En dan krijg je die dag een smsje van: "Sorry, we komen niet, want andere verplichtingen. Volgende keer beter en veel plezier!"
Tja, op dat moment borrelt het echt bij mij als het voor de zoveelste keer is, Maar ja, erover terugbellen doe je niet, want je kunt iemand niet dwingen.
Je kunt wel terugbellen om te vertellen dat je het zo jammer vind dat het altijd zo loopt en vragen hoe dat komt.
Ik zou trouwens als je iets afspreekt, altijd van zekerheid uitgaan, en niet afwachten.
Dus als je mensen uitnodigt, vragen of ze wel of niet willen, anders word je ook snel teleurgesteld natuurlijk.
Omdat 'misschien' voor hen misschien ( ) indirect 'nee' betekent, terwijl jij verwacht dat ze dit keer wel zullen komen als ze zeggen 'misschien'.
dinsdag 13 juli 2010 om 21:50
Geen ervaring gelukkig, mijn vrienden zijn echt nog wel 3 avonden per week in de kroeg/park/dakterras te vinden. Maar, als je dit zo dwars zit, wat ik snap, en als dit echte vrienden zijn: bespreek het met ze!
Misschien komt er wel uit dat ze geen zin hebben in gehang in de kroeg, maar dat een dagje artis/weekendje weg/ filmpje pakken/uit eten wel erg in de smaak valt...
Misschien komt er wel uit dat ze geen zin hebben in gehang in de kroeg, maar dat een dagje artis/weekendje weg/ filmpje pakken/uit eten wel erg in de smaak valt...
dinsdag 13 juli 2010 om 21:51
Skattie, ik bedoel het niet vervelend, maar ik betrap mezelf er ook wel eens op dat wij toch ook stiekem een beetje meer toetrekken naar vrienden mét kids. Daar ga je dan (overdag) andere dingen mee ondernemen. Dagje zwembad, dierentuin, kinderboerderij. Kan het niet zijn dat dat onder jullie vrienden ook een beetje zo speelt?
dinsdag 13 juli 2010 om 21:57
Volgens mij ben ik zelf zo'n 'slechte' vriendin en ik ben pas midden 20 en kinderloos! Soms vraag ik me echt af hoe sommigen het gedraaid krijgen, laat staan als er ook nog kinderen komen. Ik heb het hartstikke druk met mijn baan, hobby en het huishouden (en ik ben volgens mij niet eens supernetjes/schoon). Als ik dan eens een avondje niks heb, vind ik niets heerlijker dan op de bank met vriendlief, even niets moeten en gewoon hangen met kaarsjes en een lekker wijntje. Ai, wat klinkt dat burgerlijk maar het is toch echt zo.
Ik merk nu ook vaker dat ik uitnodigingen van vriendinnen (of wederzijdse vrienden) om iets af te spreken als een 'belasting' ga zien. Klinkt misschien wat zwaar, maar zo heb ik het het beste omschreven denk ik. Ik vind het heus wel gezellig, maar baal van het plannen, vaak al een week in het vooruit. En erger nog, dat het altijd ten koste gaat van iets dat ik eigenlijk liever doe of nog gedaan moet worden ofzo.
Hoe doet de rest dat? Ik heb soms echt het idee dat ik moet toveren met mijn tijd, en baal van een al volgeplande week in het vooruitzicht.
Ik merk nu ook vaker dat ik uitnodigingen van vriendinnen (of wederzijdse vrienden) om iets af te spreken als een 'belasting' ga zien. Klinkt misschien wat zwaar, maar zo heb ik het het beste omschreven denk ik. Ik vind het heus wel gezellig, maar baal van het plannen, vaak al een week in het vooruit. En erger nog, dat het altijd ten koste gaat van iets dat ik eigenlijk liever doe of nog gedaan moet worden ofzo.
Hoe doet de rest dat? Ik heb soms echt het idee dat ik moet toveren met mijn tijd, en baal van een al volgeplande week in het vooruitzicht.
dinsdag 13 juli 2010 om 22:04
Hallo,
Hier ook heel herkenbaar. Ook al hebben we weinig vrienden met kinderen, de vrienden zonder kinderen zijn minder snel te activeren. En ik moet bekennen; Ik heb ook minder energie dan 5 jaar geleden. Het kan met de levensfase te maken hebben, maar als ik andere reacties lees geldt het niet voor iedereen. Het hangt misschien er ook wel vanaf wat voor baan iedereen heeft, karakter en hoeveelheid energie is ook per persoon verschillend.
Ik merk dat ik in ieder geval minder zin heb om in de kroeg te hangen. Verjaardagen en feestjes vind ik nog steeds leuk en ik probeer (ook al wonen een aantal vrienden van mij 2,5 uur rijden hier vandaan) wel altijd van de partij te zijn. Ik merk aan mijn vrienden dat die dat minder hebben. Ik houd er altijd rekening mee wanneer mijn vrienden jarig zijn. Dan plan ik geen andere afspraken.
Heb je al eens aan je vrienden voorgesteld om eens iets anders te gaan doen dan de kroeg in? Ik merk in mijn vriendenkring dat een vrijdagmiddag borrel of uiteten gaan momenteel meer in trek is. En ook super gezellig!!!
Trouwen mensen om mij heen die zo'n 10 à 20 jaar ouder zijn geven aan dat het heel normaal is dat je steeds meer op je eigen gezin gericht bent....
Hier ook heel herkenbaar. Ook al hebben we weinig vrienden met kinderen, de vrienden zonder kinderen zijn minder snel te activeren. En ik moet bekennen; Ik heb ook minder energie dan 5 jaar geleden. Het kan met de levensfase te maken hebben, maar als ik andere reacties lees geldt het niet voor iedereen. Het hangt misschien er ook wel vanaf wat voor baan iedereen heeft, karakter en hoeveelheid energie is ook per persoon verschillend.
Ik merk dat ik in ieder geval minder zin heb om in de kroeg te hangen. Verjaardagen en feestjes vind ik nog steeds leuk en ik probeer (ook al wonen een aantal vrienden van mij 2,5 uur rijden hier vandaan) wel altijd van de partij te zijn. Ik merk aan mijn vrienden dat die dat minder hebben. Ik houd er altijd rekening mee wanneer mijn vrienden jarig zijn. Dan plan ik geen andere afspraken.
Heb je al eens aan je vrienden voorgesteld om eens iets anders te gaan doen dan de kroeg in? Ik merk in mijn vriendenkring dat een vrijdagmiddag borrel of uiteten gaan momenteel meer in trek is. En ook super gezellig!!!
Trouwen mensen om mij heen die zo'n 10 à 20 jaar ouder zijn geven aan dat het heel normaal is dat je steeds meer op je eigen gezin gericht bent....
anoniem_108834 wijzigde dit bericht op 13-07-2010 22:06
Reden: even iets toegevoegd.
Reden: even iets toegevoegd.
% gewijzigd
dinsdag 13 juli 2010 om 22:07
[quote]Zoomix schreef op 13 juli 2010 @ 21:57:
Volgens mij ben ik zelf zo'n 'slechte' vriendin en ik ben pas midden 20 en kinderloos! Soms vraag ik me echt af hoe sommigen het gedraaid krijgen, laat staan als er ook nog kinderen komen. Ik heb het hartstikke druk met mijn baan, hobby en het huishouden (en ik ben volgens mij niet eens supernetjes/schoon). Als ik dan eens een avondje niks heb, vind ik niets heerlijker dan op de bank met vriendlief, even niets moeten en gewoon hangen met kaarsjes en een lekker wijntje. Ai, wat klinkt dat burgerlijk maar het is toch echt zo.
Ik merk nu ook vaker dat ik uitnodigingen van vriendinnen (of wederzijdse vrienden) om iets af te spreken als een 'belasting' ga zien. Klinkt misschien wat zwaar, maar zo heb ik het het beste omschreven denk ik. Ik vind het heus wel gezellig, maar baal van het plannen, vaak al een week in het vooruit. En erger nog, dat het altijd ten koste gaat van iets dat ik eigenlijk liever doe of nog gedaan moet worden ofzo.
Hoe doet de rest dat? Ik heb soms echt het idee dat ik moet toveren met mijn tijd, en baal van een al volgeplande week in het vooruitzicht.[/quote]
Daar houd ik ook niet van hoor. Ik vind het prettig om in het weekend in ieder geval 1 dag voor mijzelf/ ons te hebben.
Volgens mij ben ik zelf zo'n 'slechte' vriendin en ik ben pas midden 20 en kinderloos! Soms vraag ik me echt af hoe sommigen het gedraaid krijgen, laat staan als er ook nog kinderen komen. Ik heb het hartstikke druk met mijn baan, hobby en het huishouden (en ik ben volgens mij niet eens supernetjes/schoon). Als ik dan eens een avondje niks heb, vind ik niets heerlijker dan op de bank met vriendlief, even niets moeten en gewoon hangen met kaarsjes en een lekker wijntje. Ai, wat klinkt dat burgerlijk maar het is toch echt zo.
Ik merk nu ook vaker dat ik uitnodigingen van vriendinnen (of wederzijdse vrienden) om iets af te spreken als een 'belasting' ga zien. Klinkt misschien wat zwaar, maar zo heb ik het het beste omschreven denk ik. Ik vind het heus wel gezellig, maar baal van het plannen, vaak al een week in het vooruit. En erger nog, dat het altijd ten koste gaat van iets dat ik eigenlijk liever doe of nog gedaan moet worden ofzo.
Hoe doet de rest dat? Ik heb soms echt het idee dat ik moet toveren met mijn tijd, en baal van een al volgeplande week in het vooruitzicht.[/quote]
Daar houd ik ook niet van hoor. Ik vind het prettig om in het weekend in ieder geval 1 dag voor mijzelf/ ons te hebben.
dinsdag 13 juli 2010 om 22:11
Kwinky, ik heb een vriendin die ook druk is, en zelf heb ik idd ook niet altijd tijd en zin. Gaan dus ook wel eens weken voorbij zonder dat we elkaar zien. Maar we zeggen het ook wel tegen elkaar, echte vriendschap blijft, ook als je het soms te druk voor elkaar hebt. Een smsje of een belletje is ook zo gedaan en zo blijf je ook op de hoogte van elkaars leven.
dinsdag 13 juli 2010 om 22:15
quote:Nova78 schreef op 13 juli 2010 @ 22:11:
Kwinky, ik heb een vriendin die ook druk is, en zelf heb ik idd ook niet altijd tijd en zin. Gaan dus ook wel eens weken voorbij zonder dat we elkaar zien. Maar we zeggen het ook wel tegen elkaar, echte vriendschap blijft, ook als je het soms te druk voor elkaar hebt. Een smsje of een belletje is ook zo gedaan en zo blijf je ook op de hoogte van elkaars leven.Helemaal mee eens.... Het klinkt zo cliché, maar een goede vriendschap betekent niet dat je elkaar wekelijks ziet. Het gaat om de kwaliteit en niet om de kwantiteit.
Kwinky, ik heb een vriendin die ook druk is, en zelf heb ik idd ook niet altijd tijd en zin. Gaan dus ook wel eens weken voorbij zonder dat we elkaar zien. Maar we zeggen het ook wel tegen elkaar, echte vriendschap blijft, ook als je het soms te druk voor elkaar hebt. Een smsje of een belletje is ook zo gedaan en zo blijf je ook op de hoogte van elkaars leven.Helemaal mee eens.... Het klinkt zo cliché, maar een goede vriendschap betekent niet dat je elkaar wekelijks ziet. Het gaat om de kwaliteit en niet om de kwantiteit.
dinsdag 13 juli 2010 om 22:31
Kwinky, toch heb ik het idee dat het gewoon niet anders gaat! Ookal heb ik een grote hekel aan plannen in het vooruit. Ik kan nu ook niet zeggen dat ik enorm veel doe ofzo. Ik werk gewoon 32 uur, heb een paard, het huishouden is heel netjes verdeeld tussen mij en vriendlief en ik ga ook niet enorm vroeg naar bed. Verder doe ik ook niets aparts of tijdrovends, maar tóch heb ik altijd tijd te weinig lijkt het wel.
Afspreken voelt dan vaak als een verplichting, terwijl ik liever dan gewoon even niets heb en daardoor rust krijg, of in ieder geval het 'luxe', rustige gevoel van een avond niets.
Daarom vraag ik mij echt af hoe anderen met een hele berg vrienden en kinderen dat doen?
Afspreken voelt dan vaak als een verplichting, terwijl ik liever dan gewoon even niets heb en daardoor rust krijg, of in ieder geval het 'luxe', rustige gevoel van een avond niets.
Daarom vraag ik mij echt af hoe anderen met een hele berg vrienden en kinderen dat doen?
dinsdag 13 juli 2010 om 22:32
quote:Zoomix schreef op 13 juli 2010 @ 21:57:
Volgens mij ben ik zelf zo'n 'slechte' vriendin en ik ben pas midden 20 en kinderloos! Soms vraag ik me echt af hoe sommigen het gedraaid krijgen, laat staan als er ook nog kinderen komen. Ik heb het hartstikke druk met mijn baan, hobby en het huishouden (en ik ben volgens mij niet eens supernetjes/schoon). Als ik dan eens een avondje niks heb, vind ik niets heerlijker dan op de bank met vriendlief, even niets moeten en gewoon hangen met kaarsjes en een lekker wijntje. Ai, wat klinkt dat burgerlijk maar het is toch echt zo.
Ik merk nu ook vaker dat ik uitnodigingen van vriendinnen (of wederzijdse vrienden) om iets af te spreken als een 'belasting' ga zien. Klinkt misschien wat zwaar, maar zo heb ik het het beste omschreven denk ik. Ik vind het heus wel gezellig, maar baal van het plannen, vaak al een week in het vooruit. En erger nog, dat het altijd ten koste gaat van iets dat ik eigenlijk liever doe of nog gedaan moet worden ofzo.
Hoe doet de rest dat? Ik heb soms echt het idee dat ik moet toveren met mijn tijd, en baal van een al volgeplande week in het vooruitzicht.Maar hoe druk kan een mens zijn? Ik ga uit van een 9 tot 5 baan, dan heb je 5 avonden door de week vrij en in het weekend nog eens 2 hele dagen. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat je vriend, je hobby en het huishouden () al die avonden en vrije dagen opslokt. Kom op zeg, je hoeft toch geen 7 avonden in de week met je vriend op de bank te hangen. Ik snap het echt niet en idd, klinkt wat hard maar ik vind je een slechte vriendin. Het lijkt wel of mensen op den duur vergeten hoe belangrijk vriendschappen zijn in het leven. Dat zijn toch de dingen waar je van geniet? Waar haal je nou meer plezier uit, bank of vrienden? Snap het echt niet, dat je door onwil je vriendschappen laat verwateren. Hoe zie je dat over 10 jaar? En 20 jaar? Of ben je dan gelukkig omdat je geen vrienden meer hebt?
Volgens mij ben ik zelf zo'n 'slechte' vriendin en ik ben pas midden 20 en kinderloos! Soms vraag ik me echt af hoe sommigen het gedraaid krijgen, laat staan als er ook nog kinderen komen. Ik heb het hartstikke druk met mijn baan, hobby en het huishouden (en ik ben volgens mij niet eens supernetjes/schoon). Als ik dan eens een avondje niks heb, vind ik niets heerlijker dan op de bank met vriendlief, even niets moeten en gewoon hangen met kaarsjes en een lekker wijntje. Ai, wat klinkt dat burgerlijk maar het is toch echt zo.
Ik merk nu ook vaker dat ik uitnodigingen van vriendinnen (of wederzijdse vrienden) om iets af te spreken als een 'belasting' ga zien. Klinkt misschien wat zwaar, maar zo heb ik het het beste omschreven denk ik. Ik vind het heus wel gezellig, maar baal van het plannen, vaak al een week in het vooruit. En erger nog, dat het altijd ten koste gaat van iets dat ik eigenlijk liever doe of nog gedaan moet worden ofzo.
Hoe doet de rest dat? Ik heb soms echt het idee dat ik moet toveren met mijn tijd, en baal van een al volgeplande week in het vooruitzicht.Maar hoe druk kan een mens zijn? Ik ga uit van een 9 tot 5 baan, dan heb je 5 avonden door de week vrij en in het weekend nog eens 2 hele dagen. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat je vriend, je hobby en het huishouden () al die avonden en vrije dagen opslokt. Kom op zeg, je hoeft toch geen 7 avonden in de week met je vriend op de bank te hangen. Ik snap het echt niet en idd, klinkt wat hard maar ik vind je een slechte vriendin. Het lijkt wel of mensen op den duur vergeten hoe belangrijk vriendschappen zijn in het leven. Dat zijn toch de dingen waar je van geniet? Waar haal je nou meer plezier uit, bank of vrienden? Snap het echt niet, dat je door onwil je vriendschappen laat verwateren. Hoe zie je dat over 10 jaar? En 20 jaar? Of ben je dan gelukkig omdat je geen vrienden meer hebt?
dinsdag 13 juli 2010 om 22:40
Nja, het enige wat misschien meetelt is dat mijn hobby er wel eentje is die veel tijd in beslag neemt, en ook een verantwoordelijkheid is (dieren, die hebben verzorging nodig of het nu kerst is, slagregent of ik me niet zo lekker voel). Ik ben nooit voor half zeven thuis want ik werk dus niet tot 17uur maar tot later, dan eten koken en omkleden, pas rond half 8 op stal en dan moet ik nog rijden/verzorgen. Als ik me méga haast (en dus niet relaxed bezig ben) ben ik op zijn vroegst om half tien thuis. Anyway, dan is de dag dus al een heel eind om en heb ik nog niets aparts gedaan (en kan ik nog 320 dingen verzinnen om te doen).
