Relaties
alle pijlers
Uit.. Hulp vragen?
zaterdag 17 juli 2010 om 00:59
Ik wil graag even iets van me af schrijven...
Na twee jaar is het is nu uit. Ik heb verdriet, want dit was een lieve en bijzondere man. Verstandig, betrouwbaar, creatief. We konden van dezelfde dingen genieten en hadden goede gesprekken. Ik zag een toekomst voor me met hem. We waren fysiek en knuffelig. Ik voelde me erg tot hem aangetrokken, en hij eerst ook tot mij. Maar dit werd minder. De rest bleef allemaal even fijn, maar hij had steeds minder zin in seks. We hoopten dat het vanzelf over zou gaan, maar dat ging het helaas niet. Ik werd onzeker en voelde me minder aantrekkelijk. Toen ik uitsprak dat ik afstand voelde, beaamde hij dat. Na een nacht praten en huilen zijn we uit elkaar gegaan omdat we dit toch zien als een groot probleem.
Ik wist dat in het verleden zijn verlangen afnam na een 'verovering'. Hij stopte dan ook altijd al snel met vrouwen. Met mij wilde hij het niet zomaar opgeven. Hij vindt het zelf heel naar dat het kennelijk bij hem zo werkt. Hij heeft een kinderwens en wil een langdurige relatie.
Ik wil hem zo graag terug, maar wil ook een man die naar me verlangt. Kan ik hem vragen hier hulp bij te zoeken? Het is niets voor hem, hij is erg kritisch over psychotherapie.
Daarnaast vraag ik me af of ik zelf niet ook therapie nodig heb. Dit is mijn vierde relatie die geen stand houdt. Ik wordt steeds verlaten. Ik ben nu 29 en wil graag ooit kinderen, maar begin er steeds meer aan te twijfelen of dit er wel van zal komen. Ik vrees dat ik steeds iets fout doe. Ik verlies mezelf in een relatie. Ik denk meer aan het voortbestaan van de relatie dan aan waar ik zelf blij van wordt. Ik ben bang dat ik te veel please en daarmee mannen afstoot, of juist heel geforceerd probeer dat niet te doen vanuit hetzelfde perspectief, omdat het beter is voor de relatie. Dan ben ik ook niet mezelf.
Iemand een tip? Want ik voel me bestwel sip...
Na twee jaar is het is nu uit. Ik heb verdriet, want dit was een lieve en bijzondere man. Verstandig, betrouwbaar, creatief. We konden van dezelfde dingen genieten en hadden goede gesprekken. Ik zag een toekomst voor me met hem. We waren fysiek en knuffelig. Ik voelde me erg tot hem aangetrokken, en hij eerst ook tot mij. Maar dit werd minder. De rest bleef allemaal even fijn, maar hij had steeds minder zin in seks. We hoopten dat het vanzelf over zou gaan, maar dat ging het helaas niet. Ik werd onzeker en voelde me minder aantrekkelijk. Toen ik uitsprak dat ik afstand voelde, beaamde hij dat. Na een nacht praten en huilen zijn we uit elkaar gegaan omdat we dit toch zien als een groot probleem.
Ik wist dat in het verleden zijn verlangen afnam na een 'verovering'. Hij stopte dan ook altijd al snel met vrouwen. Met mij wilde hij het niet zomaar opgeven. Hij vindt het zelf heel naar dat het kennelijk bij hem zo werkt. Hij heeft een kinderwens en wil een langdurige relatie.
Ik wil hem zo graag terug, maar wil ook een man die naar me verlangt. Kan ik hem vragen hier hulp bij te zoeken? Het is niets voor hem, hij is erg kritisch over psychotherapie.
Daarnaast vraag ik me af of ik zelf niet ook therapie nodig heb. Dit is mijn vierde relatie die geen stand houdt. Ik wordt steeds verlaten. Ik ben nu 29 en wil graag ooit kinderen, maar begin er steeds meer aan te twijfelen of dit er wel van zal komen. Ik vrees dat ik steeds iets fout doe. Ik verlies mezelf in een relatie. Ik denk meer aan het voortbestaan van de relatie dan aan waar ik zelf blij van wordt. Ik ben bang dat ik te veel please en daarmee mannen afstoot, of juist heel geforceerd probeer dat niet te doen vanuit hetzelfde perspectief, omdat het beter is voor de relatie. Dan ben ik ook niet mezelf.
Iemand een tip? Want ik voel me bestwel sip...
zaterdag 17 juli 2010 om 08:46
Je bent 29, hartstikke jong.
Tijd zat om de liefde van je leven tegen te komen en kinderen te krijgen.
Ga lekker een tijdje doen waar jij zin in hebt, zonder na te denken over relaties en dat soort dingen. Gewoon gelukkig zijn in je eentje. Komt de rest vanzelf.
Of niet, maar je hebt het toch al naar je zin, dus dan maakt het niet uit.
Tijd zat om de liefde van je leven tegen te komen en kinderen te krijgen.
Ga lekker een tijdje doen waar jij zin in hebt, zonder na te denken over relaties en dat soort dingen. Gewoon gelukkig zijn in je eentje. Komt de rest vanzelf.
Of niet, maar je hebt het toch al naar je zin, dus dan maakt het niet uit.
zaterdag 17 juli 2010 om 10:10
Of hij hulp moet zoeken, moet hij helemaal zelf weten. Heb jij niets (meer) mee te maken. Het lijkt mij nuttig, omdat hij telkens tegen hetzelfde probleem aanloopt, maar nogmaals het is niet langer zouw zaak.
In elk geval hééft hij een probleem, dus hoe leuk hij ook verder is, hij is op dit moment geen geschikt relatiemateriaal. Hij moet het eerst zelf zien op te lossen - dus hoe treurig ook, neem afstand van dee man.
Als jij bij jezelf een bepaald probleem ervaart, en dat omschrijf je heel goed in je OP vind ik, is het zeker zinvol om hulp te zoeken. Ik heb precies hetzelfde gehad. Relaties die altijd maar op de klippen liepen, ik besefte vaag wel dat ik iets fout deed maar wát, wist ik niet. Na vijf sessies was het me al een stuk helderder.
Het woord 'therapie' klinkt dan wat zwaar en ik vond het ook eng om er naartoe te gaan, maar het was allemaal veel luchtiger dan ik had gedacht. En ik heb er geweldig veel aan gehad. (ter illustratie: 1,5 jaar na afsluiten de ware ontmoet, nu getrouwd en hoogzwanger. Dit had ik enkele jaren niet durven dromen!)
Dat je 29 bent en 'dus' nog jong, maakt niks uit voor je gevoel. JIJ hebt nu het gevoel dat er je iets mee wilt doen. Tegen mij werd ook altijd gezegd 'je hebt nog zeeën van tijd' - een grotere dooddoener is nauwelijks denkbaar, en bagatelliseert het probleem en jouw beleving. Ik vind het juist goed dat je kritisch naar jezelf kijkt en jezelf serieus neemt.
Een goede leestip voor jou is misschien:
http://www.bol.com/nl/p/n ... 01004002130773/index.html
Heel veel geluk.
In elk geval hééft hij een probleem, dus hoe leuk hij ook verder is, hij is op dit moment geen geschikt relatiemateriaal. Hij moet het eerst zelf zien op te lossen - dus hoe treurig ook, neem afstand van dee man.
Als jij bij jezelf een bepaald probleem ervaart, en dat omschrijf je heel goed in je OP vind ik, is het zeker zinvol om hulp te zoeken. Ik heb precies hetzelfde gehad. Relaties die altijd maar op de klippen liepen, ik besefte vaag wel dat ik iets fout deed maar wát, wist ik niet. Na vijf sessies was het me al een stuk helderder.
Het woord 'therapie' klinkt dan wat zwaar en ik vond het ook eng om er naartoe te gaan, maar het was allemaal veel luchtiger dan ik had gedacht. En ik heb er geweldig veel aan gehad. (ter illustratie: 1,5 jaar na afsluiten de ware ontmoet, nu getrouwd en hoogzwanger. Dit had ik enkele jaren niet durven dromen!)
Dat je 29 bent en 'dus' nog jong, maakt niks uit voor je gevoel. JIJ hebt nu het gevoel dat er je iets mee wilt doen. Tegen mij werd ook altijd gezegd 'je hebt nog zeeën van tijd' - een grotere dooddoener is nauwelijks denkbaar, en bagatelliseert het probleem en jouw beleving. Ik vind het juist goed dat je kritisch naar jezelf kijkt en jezelf serieus neemt.
Een goede leestip voor jou is misschien:
http://www.bol.com/nl/p/n ... 01004002130773/index.html
Heel veel geluk.
zaterdag 17 juli 2010 om 10:51
Een paar gesprekken bij een psycholoog kunnen zeker helpen.
Ik heb hulp gehad nadat m'n eerste vriend me plotseling verliet voor een ander. Zo'n psycholoog is er om jou te helpen. Hij/zij stelt je kritische vragen en houdt je een spiegel voor. Daardoor kunnen dingen ineens helder worden, die je zelf niet bedacht zou hebben omdat je zelf middenin de situatie zit.
Een psycholoog kan je daar beter bij helpen dan vrienden of familie die vanuit hun goede bedoelingen reageren.
Het is zeker geen schande om hulp te vragen, maar een teken van kracht dat je iets aan je situatie wilt doen.
Ik heb hulp gehad nadat m'n eerste vriend me plotseling verliet voor een ander. Zo'n psycholoog is er om jou te helpen. Hij/zij stelt je kritische vragen en houdt je een spiegel voor. Daardoor kunnen dingen ineens helder worden, die je zelf niet bedacht zou hebben omdat je zelf middenin de situatie zit.
Een psycholoog kan je daar beter bij helpen dan vrienden of familie die vanuit hun goede bedoelingen reageren.
Het is zeker geen schande om hulp te vragen, maar een teken van kracht dat je iets aan je situatie wilt doen.
zaterdag 17 juli 2010 om 11:06
quote:colalight schreef op 17 juli 2010 @ 10:51:
Aureel: waardoor ging het bij jou fout? Welke inzichten heb je gekregen?
Pfoe. Ik snap je vraag, maar dat is 1. een lang en vrij gecompliceerd verhaal en 2. vind ik het iets te persoonlijk om hier neer te zetten.
Het komt er wel op neer dat het te maken heeft met dingen die er vroeger gebeurd zijn en met (de relatie met) mijn ouders. Ik zag in dat ik patronen van vroeger ging herhalen.
Kennelijk probeerde ik met die mannen dingen uit het verleden uit te vechten, maar het punt is dat je het alleen maar blijft herhalen.
Toen ik dat inzag kon ik dit stopzetten, en heb nu dan ook voor een heel ander soort man gekozen dan waar ik vroeger op viel (de man van nu had ik vroeger echter nooit zien staan!).
Aureel: waardoor ging het bij jou fout? Welke inzichten heb je gekregen?
Pfoe. Ik snap je vraag, maar dat is 1. een lang en vrij gecompliceerd verhaal en 2. vind ik het iets te persoonlijk om hier neer te zetten.
Het komt er wel op neer dat het te maken heeft met dingen die er vroeger gebeurd zijn en met (de relatie met) mijn ouders. Ik zag in dat ik patronen van vroeger ging herhalen.
Kennelijk probeerde ik met die mannen dingen uit het verleden uit te vechten, maar het punt is dat je het alleen maar blijft herhalen.
Toen ik dat inzag kon ik dit stopzetten, en heb nu dan ook voor een heel ander soort man gekozen dan waar ik vroeger op viel (de man van nu had ik vroeger echter nooit zien staan!).
zaterdag 17 juli 2010 om 11:09
zaterdag 17 juli 2010 om 11:14
quote:wereldmeid schreef op 17 juli 2010 @ 11:09:
Dat soort dingen Aureel, daar kom je vaak pas achter met hulp van een psycholoog. Die kan je nl helpen om te 'ontrafelen' welke patronen zich herhalen in je leven en belangrijker; hoe je ze kunt doorbreken.
Wat fijn dat het met jou goed is gekomen.Precies. Zelf heb je geen afstand tot je eigen situatie en ook vrienden of bekenden zijn niet onbevooroordeeld. Ik ben ook zo blij dat ik het gedaan heb; jammer dat er voor veel mensen zo'n grote stap is of zelfs een taboe.
Dat soort dingen Aureel, daar kom je vaak pas achter met hulp van een psycholoog. Die kan je nl helpen om te 'ontrafelen' welke patronen zich herhalen in je leven en belangrijker; hoe je ze kunt doorbreken.
Wat fijn dat het met jou goed is gekomen.Precies. Zelf heb je geen afstand tot je eigen situatie en ook vrienden of bekenden zijn niet onbevooroordeeld. Ik ben ook zo blij dat ik het gedaan heb; jammer dat er voor veel mensen zo'n grote stap is of zelfs een taboe.
zaterdag 17 juli 2010 om 11:24
quote:Ik verlies mezelf in een relatie. Ik denk meer aan het voortbestaan van de relatie dan aan waar ik zelf blij van wordt. Ik ben bang dat ik te veel please en daarmee mannen afstoot, of juist heel geforceerd probeer dat niet te doen vanuit hetzelfde perspectief, omdat het beter is voor de relatie. Dan ben ik ook niet mezelf.
Dat heb ik ook. Daarom heb ik besloten geen relaties meer aan te gaan. Waarom zou ik, als ik zonder veel gelukkiger ben?
Kinderwens heb ik ook, en ik ben laatst een beetje begonnen met me verdiepen in donoren enzo.
Dat heb ik ook. Daarom heb ik besloten geen relaties meer aan te gaan. Waarom zou ik, als ik zonder veel gelukkiger ben?
Kinderwens heb ik ook, en ik ben laatst een beetje begonnen met me verdiepen in donoren enzo.
Liever elitair dan een pauper!
zaterdag 17 juli 2010 om 14:05
Dat is wel erg jammer Kalliope, dat je hebt besloten om geen relaties meer aan te gaan omdat je jezelf er steeds in verliest.
Het moet toch mogelijk zijn om dat patroon te doorbreken, mss trek je de verkeerde types aan.
Ik heb zelf twee relaties gehad waarin ik mezelf verloor, omdat de ander veel problemen had en te veel op mij ging leunen. Ik ging mezelf wegcijferen terwijl de ander eig niet kon investeren in de relatie en te weinig kon bieden.
Maar ik heb de moed nog niet opgegeven. Ik ben er van overtuigd dat een gelijkwaardige relatie wél mogelijk moet zijn. Mss is het een kwestie van de juiste persoon herkennen, zoals het Aureel is gelukt.
Het moet toch mogelijk zijn om dat patroon te doorbreken, mss trek je de verkeerde types aan.
Ik heb zelf twee relaties gehad waarin ik mezelf verloor, omdat de ander veel problemen had en te veel op mij ging leunen. Ik ging mezelf wegcijferen terwijl de ander eig niet kon investeren in de relatie en te weinig kon bieden.
Maar ik heb de moed nog niet opgegeven. Ik ben er van overtuigd dat een gelijkwaardige relatie wél mogelijk moet zijn. Mss is het een kwestie van de juiste persoon herkennen, zoals het Aureel is gelukt.
zondag 18 juli 2010 om 11:49
