Relaties
alle pijlers
vivalalisa
dinsdag 13 april 2010 om 15:54
jezus waar moet ik beginnen2 ik ben 26 jaar vanaf mijn 16de bij hem, hij is mijn eerste en enige liefde
ja ik zeg nog steeds liefde want oo mijn god wat hou ik van hem
hij moest voor zijn werk naar het buitenland en net 3 weken terug van 8 maanden reis
daarvoor was die 3 maanden bij me ... en periode daarvoor ook buitenland
in de periode dat hij weg was heb ik mij zo rot gevoeld, ik kreeg en voelde geen liefde van zijn kant.. ik heb alles geprobeerd lief doen cadeaus sturen mailtjes bellen... om maar niet te scheiden van elkaar
nu is die terug en heeft die opgebiecht na 3 weken dat hij al een jaar een ander heeft, ze is zwanger van hem
ik heb niks gemerkt, niks niks niks
en ik ben zo verbaasd van mijn reactie ik heb gehuild moeten kotsten ik heb hem getroost!! we hebben gesproken tot half 7 in de ochtend, en geknuffeld gezoend...
en nu 3 dagen later huil ik alleen maar heb sinds ik het weet niet meer kunnen eten.
vanavond gaan we het aan zijn ouders vertellen.... ik kan hem ondanks dit niet loslaten zo erg! ik wil hem haten voel zoveel woede in mij, al; die leugens... maar ik blijf maar zo lief tegen hem!!
ik snap het niet
ik heb zoveel pijn, en doe mezelf meer pijn door liedjes te luisteren van marco bosato hart van een minaar
hij weet niet wat hij wil, of die verder wil met mij of haar... en ik weet niet wat ik wil
ik wil niet horen ren weg, ik wil weten waar mijn reactie vandaan komt hoe kan ik zo lief tegen hem blijven? ik bescherm hem nog steeds!! zeg tegen onze vrienden dat ze hem niet moeten laten vallen...
sorry als er veel taalfouten in staan ,
ja ik zeg nog steeds liefde want oo mijn god wat hou ik van hem
hij moest voor zijn werk naar het buitenland en net 3 weken terug van 8 maanden reis
daarvoor was die 3 maanden bij me ... en periode daarvoor ook buitenland
in de periode dat hij weg was heb ik mij zo rot gevoeld, ik kreeg en voelde geen liefde van zijn kant.. ik heb alles geprobeerd lief doen cadeaus sturen mailtjes bellen... om maar niet te scheiden van elkaar
nu is die terug en heeft die opgebiecht na 3 weken dat hij al een jaar een ander heeft, ze is zwanger van hem
ik heb niks gemerkt, niks niks niks
en ik ben zo verbaasd van mijn reactie ik heb gehuild moeten kotsten ik heb hem getroost!! we hebben gesproken tot half 7 in de ochtend, en geknuffeld gezoend...
en nu 3 dagen later huil ik alleen maar heb sinds ik het weet niet meer kunnen eten.
vanavond gaan we het aan zijn ouders vertellen.... ik kan hem ondanks dit niet loslaten zo erg! ik wil hem haten voel zoveel woede in mij, al; die leugens... maar ik blijf maar zo lief tegen hem!!
ik snap het niet
ik heb zoveel pijn, en doe mezelf meer pijn door liedjes te luisteren van marco bosato hart van een minaar
hij weet niet wat hij wil, of die verder wil met mij of haar... en ik weet niet wat ik wil
ik wil niet horen ren weg, ik wil weten waar mijn reactie vandaan komt hoe kan ik zo lief tegen hem blijven? ik bescherm hem nog steeds!! zeg tegen onze vrienden dat ze hem niet moeten laten vallen...
sorry als er veel taalfouten in staan ,
dinsdag 13 juli 2010 om 00:22
Ik zou eerder denken aan een opname in een eetkliniek. Ik denk dat de anorexia gewoon keihard terug is. Volgens je BMI heb je nu ondergewicht, en dat zal alleen maar omlaag gaan. Ik denk dat op een reis het risico groot is dat je nog veel harder afvalt. Stop niet bij je psych voordat je een andere hulpvorm hebt. Er zijn lange wachtlijsten. Juist deze therapeut heeft je nu bij de lurven en dat maakt je angstig, maar daar gaat het wel om, dit is waarom je in therapie bent. Je zorgt niet voor jezelf en als een ander je daarmee confronteert loop je weg.
Wat het doel van je reis eigenlijk? En hoe verhoudt zich dat tot je eetprobleem?
Wat het doel van je reis eigenlijk? En hoe verhoudt zich dat tot je eetprobleem?
dinsdag 13 juli 2010 om 08:13
Ik vind je laatste post zorgwekkend Lisa, het lijkt wel alsof niks van wat Meds (of ik, maar ik vind dat Meds het nog beter opgeschreven heeft) geschreven heeft tot je doordringt. Je komt nu over als een klein kind dat zijn zin niet krijgt, terwijl je érnstig te weinig eet en ernstig ERNSTIG niet goed voor jezelf zorgt.
Nu roepen dat je weg wil bij de psych, dat je die reis MOET maken (onzin, je bent nog jong je kunt altijd nog zo'n reis maken), dat je anders naast je moeder komt te liggen..... Hallo, wake up call!!! Doe eens volwassen meisje!
Ik weet nu echt even niet wat ik tegen je moet zeggen, behalve dan dat ik het écht heel zorgwekkend vind, de kant die je nu opgaat.
Nu roepen dat je weg wil bij de psych, dat je die reis MOET maken (onzin, je bent nog jong je kunt altijd nog zo'n reis maken), dat je anders naast je moeder komt te liggen..... Hallo, wake up call!!! Doe eens volwassen meisje!
Ik weet nu echt even niet wat ik tegen je moet zeggen, behalve dan dat ik het écht heel zorgwekkend vind, de kant die je nu opgaat.
dinsdag 13 juli 2010 om 11:43
quote:meds schreef op 13 juli 2010 @ 00:22:
Ik zou eerder denken aan een opname in een eetkliniek. Ik denk dat de anorexia gewoon keihard terug is. Volgens je BMI heb je nu ondergewicht, en dat zal alleen maar omlaag gaan. Ik denk dat op een reis het risico groot is dat je nog veel harder afvalt. Stop niet bij je psych voordat je een andere hulpvorm hebt. Er zijn lange wachtlijsten. Juist deze therapeut heeft je nu bij de lurven en dat maakt je angstig, maar daar gaat het wel om, dit is waarom je in therapie bent. Je zorgt niet voor jezelf en als een ander je daarmee confronteert loop je weg.
Wat het doel van je reis eigenlijk? En hoe verhoudt zich dat tot je eetprobleem?
je hebt gelijk , de psych heeft mij bij de lurven en dat benauwd.. het benauwd dat dit wordt afgepakt... het doorverwijzen duurt niet lang, zou er binnen maand terecht kunnen..
het doel van mijn reis, ik wil mezelf terug vinden, ik wil weg van hier van alle herinneringen... wil ondekken wil zien wil weer voelen. de verschillende culturen opsnuiven, inzien dat waar je ook bent je jezelf mee neemt maar alles toch zo veranderlijk is..
quote:Kastanjez schreef op 13 juli 2010 @ 08:13:
Ik vind je laatste post zorgwekkend Lisa, het lijkt wel alsof niks van wat Meds (of ik, maar ik vind dat Meds het nog beter opgeschreven heeft) geschreven heeft tot je doordringt. Je komt nu over als een klein kind dat zijn zin niet krijgt, terwijl je érnstig te weinig eet en ernstig ERNSTIG niet goed voor jezelf zorgt.
Nu roepen dat je weg wil bij de psych, dat je die reis MOET maken (onzin, je bent nog jong je kunt altijd nog zo'n reis maken), dat je anders naast je moeder komt te liggen..... Hallo, wake up call!!! Doe eens volwassen meisje!
Ik weet nu echt even niet wat ik tegen je moet zeggen, behalve dan dat ik het écht heel zorgwekkend vind, de kant die je nu opgaat.
kastanjez, mijn laatste post is indd nogal drammerig, zo van ik weet wel hoe het zit, natuurlijk weet ik niet hoe het zit, anders zou ik juist handelen... soms heb ik het gevoel dat het sterker is als mij, en dat ik dat prima vind...
die reis kan zeker altijd nog, maar ik leef er zo na toe en wil het niet opgeven... heb het idee dat dat mijn redding kan zijn..
mijn psych is op vakantie en kan daar pas 7 aug weer terecht.. ik zal nu moeten laten zien dat ik het zelf kan...
en ik zal moeten leren loslaten.. want weer klamp ik mij ergens aan vast..
mijn gedachtes zijn soms zo verwarrend... ze noemen anorexia ook wel eens anna, het lijkt alsof Anna in mijn hoofd zit waar ik afentoe hele discussies mee voer... ik wil sterk zijn voel mij ook sterk op momenten, alleen die anna maakt mij juist zo zwak
Ik zou eerder denken aan een opname in een eetkliniek. Ik denk dat de anorexia gewoon keihard terug is. Volgens je BMI heb je nu ondergewicht, en dat zal alleen maar omlaag gaan. Ik denk dat op een reis het risico groot is dat je nog veel harder afvalt. Stop niet bij je psych voordat je een andere hulpvorm hebt. Er zijn lange wachtlijsten. Juist deze therapeut heeft je nu bij de lurven en dat maakt je angstig, maar daar gaat het wel om, dit is waarom je in therapie bent. Je zorgt niet voor jezelf en als een ander je daarmee confronteert loop je weg.
Wat het doel van je reis eigenlijk? En hoe verhoudt zich dat tot je eetprobleem?
je hebt gelijk , de psych heeft mij bij de lurven en dat benauwd.. het benauwd dat dit wordt afgepakt... het doorverwijzen duurt niet lang, zou er binnen maand terecht kunnen..
het doel van mijn reis, ik wil mezelf terug vinden, ik wil weg van hier van alle herinneringen... wil ondekken wil zien wil weer voelen. de verschillende culturen opsnuiven, inzien dat waar je ook bent je jezelf mee neemt maar alles toch zo veranderlijk is..
quote:Kastanjez schreef op 13 juli 2010 @ 08:13:
Ik vind je laatste post zorgwekkend Lisa, het lijkt wel alsof niks van wat Meds (of ik, maar ik vind dat Meds het nog beter opgeschreven heeft) geschreven heeft tot je doordringt. Je komt nu over als een klein kind dat zijn zin niet krijgt, terwijl je érnstig te weinig eet en ernstig ERNSTIG niet goed voor jezelf zorgt.
Nu roepen dat je weg wil bij de psych, dat je die reis MOET maken (onzin, je bent nog jong je kunt altijd nog zo'n reis maken), dat je anders naast je moeder komt te liggen..... Hallo, wake up call!!! Doe eens volwassen meisje!
Ik weet nu echt even niet wat ik tegen je moet zeggen, behalve dan dat ik het écht heel zorgwekkend vind, de kant die je nu opgaat.
kastanjez, mijn laatste post is indd nogal drammerig, zo van ik weet wel hoe het zit, natuurlijk weet ik niet hoe het zit, anders zou ik juist handelen... soms heb ik het gevoel dat het sterker is als mij, en dat ik dat prima vind...
die reis kan zeker altijd nog, maar ik leef er zo na toe en wil het niet opgeven... heb het idee dat dat mijn redding kan zijn..
mijn psych is op vakantie en kan daar pas 7 aug weer terecht.. ik zal nu moeten laten zien dat ik het zelf kan...
en ik zal moeten leren loslaten.. want weer klamp ik mij ergens aan vast..
mijn gedachtes zijn soms zo verwarrend... ze noemen anorexia ook wel eens anna, het lijkt alsof Anna in mijn hoofd zit waar ik afentoe hele discussies mee voer... ik wil sterk zijn voel mij ook sterk op momenten, alleen die anna maakt mij juist zo zwak
dinsdag 13 juli 2010 om 12:31
Als ik het me goed herinner, is dit toch de reis die je eigenlijk met je ex zou gaan maken? Heeft het daar niet iets mee te maken, dat je dit persé niet los wilt laten? Dat je overal naartoe wilt en dan kunt bedenken "dit had ik eigenlijk....", oftewel: een goed excuus om jezelf alsnog te laten gaan in zelfmedelijden en maar vooral niet bezig te hoeven zijn met aansterken op zowel emotioneel als fysiek vlak? Is dit niet het laatste stukje van hem, wat jij nog denkt met beide handen vast te hebben?
Wat denk jij dat al dat rondreizen fysiek van een mens vraagt? Als jij zoveel ondergewicht hebt, ben je helemaal niet bestand tegen alle invloeden die zo'n reis op jouw lijf kan hebben. En als je mentaal nog niet alles op een rijtje hebt, kun je nooit adequaat reageren als er onderweg iets gebeurt. En ALS er iets gebeurt, ben je helemaal alleen. Los van dat alles: denk jij dat je onder deze omstandigheden kunt genieten van zo'n reis? Juist OMDAT er zoveel aan vastkleeft? Ik denk het niet.
Je vlucht. Je vlucht voor je therapie die je net even te heet onder de voeten wordt, je vlucht voor je vader, je probeert te vluchten voor jezelf. Maar zoals je zelf al aangeeft, neem je jezelf overal mee naartoe. En opmerkingen als dat je dan wel naast je moeder gaat liggen, slaan natuurlijk nergens op. Dat is onnodig theatraal gedrag waar iedereen direct doorheen prikt en dat alleen maar omdat de dingen niet gaan zoals jij wilt. Je bent bang. En dat geeft niet, maar wie bang is, doet er geen goed aan om te vluchten naar oorden waar er geen opvang is.
Ik hoop dat je niet gaat, maar ik vermoed dat dat tegen dovemansoren gesproken is. Je koppigheid wint het van je doorzettingsvermogen. Gevaarlijk.....
Wat denk jij dat al dat rondreizen fysiek van een mens vraagt? Als jij zoveel ondergewicht hebt, ben je helemaal niet bestand tegen alle invloeden die zo'n reis op jouw lijf kan hebben. En als je mentaal nog niet alles op een rijtje hebt, kun je nooit adequaat reageren als er onderweg iets gebeurt. En ALS er iets gebeurt, ben je helemaal alleen. Los van dat alles: denk jij dat je onder deze omstandigheden kunt genieten van zo'n reis? Juist OMDAT er zoveel aan vastkleeft? Ik denk het niet.
Je vlucht. Je vlucht voor je therapie die je net even te heet onder de voeten wordt, je vlucht voor je vader, je probeert te vluchten voor jezelf. Maar zoals je zelf al aangeeft, neem je jezelf overal mee naartoe. En opmerkingen als dat je dan wel naast je moeder gaat liggen, slaan natuurlijk nergens op. Dat is onnodig theatraal gedrag waar iedereen direct doorheen prikt en dat alleen maar omdat de dingen niet gaan zoals jij wilt. Je bent bang. En dat geeft niet, maar wie bang is, doet er geen goed aan om te vluchten naar oorden waar er geen opvang is.
Ik hoop dat je niet gaat, maar ik vermoed dat dat tegen dovemansoren gesproken is. Je koppigheid wint het van je doorzettingsvermogen. Gevaarlijk.....
Een mening is als een erectie. Je hebt er zo een, maar dan moet je hem nog staande zien te houden. Anders wordt het al snel slap gelul...
dinsdag 13 juli 2010 om 12:43
Lisa, besef je dat als je met dit gewicht en deze lichaamsweerstand het in een ander land alleen maar meer problemen oplevert?
Andere levensmiddelen, anders bereid. En op dit moment heeft jouw lichaam geen enkele weerstand tegen die zaken. Je bent vatbaar voor elke bacteriele virus, die jou meteen de nek omdraait.
Niemand zegt dat je die reis niet mag doen. Niemand houdt je tegen, ook de psych niet. Ze ziet alleen wel dat je lichaam het niet aan kan. Ze wil dat je de reis doet als jouw lichaam daartoe in staat is.
En op dit moment staan jouw hoofd en je lijf niet met elkaar in contact. Je hoofd denkt dat het wel meevalt, maar je hoofd voelt niet hoe je lichaam er echt aan toe is. Dat heb je voor jezelf geblokkeerd, omdat je de confrontatie niet aandurft.
Ik denk dat iedereen graag wil dat je die reis gaat maken, echt waar. Maar op een manier dat je er ook echt van kunt genieten en genoeg weerstand hebt om jezelf te leren kennen. En je lichaam sterk genoeg is om bepaalde invloeden van buitenaf op een natuurlijke manier te kunnen weren. Als je op reis in een dip raakt, is er niemand om je eruit te halen...
Ik heb het ook gehad, he... Ik had ook ondergewicht en wist niet meer hoe ik moest eten. Ik woonde tijdelijk weer thuis, omringt door mensen van wie ik niets moest, maar die wel van me houden.
Uiteindelijk was ik in staat om toe te geven dat ik alle tijd moest nemen om op orde te komen. In een omgeving waarin dat kon, waarin ik niet op mezelf gewezen was.
Jij bent nu alleen maar opstandig en aan het vluchten.
Weg van je psych, weg van je pa, weg van alles om je heen.
Ik wil nog zoveel tegen je zeggen, maar vergeet één ding niet: het probleem zit in jou en waar je ook gaat, je neemt jezelf (en het probleem) overal met je mee.
Andere levensmiddelen, anders bereid. En op dit moment heeft jouw lichaam geen enkele weerstand tegen die zaken. Je bent vatbaar voor elke bacteriele virus, die jou meteen de nek omdraait.
Niemand zegt dat je die reis niet mag doen. Niemand houdt je tegen, ook de psych niet. Ze ziet alleen wel dat je lichaam het niet aan kan. Ze wil dat je de reis doet als jouw lichaam daartoe in staat is.
En op dit moment staan jouw hoofd en je lijf niet met elkaar in contact. Je hoofd denkt dat het wel meevalt, maar je hoofd voelt niet hoe je lichaam er echt aan toe is. Dat heb je voor jezelf geblokkeerd, omdat je de confrontatie niet aandurft.
Ik denk dat iedereen graag wil dat je die reis gaat maken, echt waar. Maar op een manier dat je er ook echt van kunt genieten en genoeg weerstand hebt om jezelf te leren kennen. En je lichaam sterk genoeg is om bepaalde invloeden van buitenaf op een natuurlijke manier te kunnen weren. Als je op reis in een dip raakt, is er niemand om je eruit te halen...
Ik heb het ook gehad, he... Ik had ook ondergewicht en wist niet meer hoe ik moest eten. Ik woonde tijdelijk weer thuis, omringt door mensen van wie ik niets moest, maar die wel van me houden.
Uiteindelijk was ik in staat om toe te geven dat ik alle tijd moest nemen om op orde te komen. In een omgeving waarin dat kon, waarin ik niet op mezelf gewezen was.
Jij bent nu alleen maar opstandig en aan het vluchten.
Weg van je psych, weg van je pa, weg van alles om je heen.
Ik wil nog zoveel tegen je zeggen, maar vergeet één ding niet: het probleem zit in jou en waar je ook gaat, je neemt jezelf (en het probleem) overal met je mee.
dinsdag 13 juli 2010 om 12:45
quote:Ayla520 schreef op 13 juli 2010 @ 12:31:
Als ik het me goed herinner, is dit toch de reis die je eigenlijk met je ex zou gaan maken? Heeft het daar niet iets mee te maken, dat je dit persé niet los wilt laten? Dat je overal naartoe wilt en dan kunt bedenken "dit had ik eigenlijk....", oftewel: een goed excuus om jezelf alsnog te laten gaan in zelfmedelijden en maar vooral niet bezig te hoeven zijn met aansterken op zowel emotioneel als fysiek vlak? Is dit niet het laatste stukje van hem, wat jij nog denkt met beide handen vast te hebben?
nee absoluuut niet, hij ging mee, maar ik regelde alles... ik ben blij dat ik alleen ga zonder hem... en zelfmedelijden dat is er echt niet meer... het voelt helemaal niet meer alsof het onze reis was.. ben daar eigenlijk helemaal neit mee bezig geweest met die gedachte.
Wat denk jij dat al dat rondreizen fysiek van een mens vraagt? Als jij zoveel ondergewicht hebt, ben je helemaal niet bestand tegen alle invloeden die zo'n reis op jouw lijf kan hebben. En als je mentaal nog niet alles op een rijtje hebt, kun je nooit adequaat reageren als er onderweg iets gebeurt. En ALS er iets gebeurt, ben je helemaal alleen. Los van dat alles: denk jij dat je onder deze omstandigheden kunt genieten van zo'n reis? Juist OMDAT er zoveel aan vastkleeft? Ik denk het niet.
ik denk zeker dat ik kan genieten, heb er heel veel zin in, en denk ook dat het daar beter gaat.. en wil ook dat daar beter gaat.. ga ook na een dietiste toe, ook op advies van psych.
Je vlucht. Je vlucht voor je therapie die je net even te heet onder de voeten wordt, je vlucht voor je vader, je probeert te vluchten voor jezelf. voor mijn vader vlucht ik niet, maar ken hem en weet dat hij heel boos zou worden en dit niet zal begrijpen, en zwaar teleurgesteld zal zijn... dat wil ik er niet bij hebben Maar zoals je zelf al aangeeft, neem je jezelf overal mee naartoe. En opmerkingen als dat je dan wel naast je moeder gaat liggen, slaan natuurlijk nergens op. Dat is onnodig theatraal gedrag waar iedereen direct doorheen prikt en dat alleen maar omdat de dingen niet gaan zoals jij wilt. Je bent bang. En dat geeft niet, maar wie bang is, doet er geen goed aan om te vluchten naar oorden waar er geen opvang is.
dat klopt dat is een domme reactie van mij.. bedoel meer van dan idee dat alles wordt afgepakt.. was bij wijze van spreken
Ik hoop dat je niet gaat, maar ik vermoed dat dat tegen dovemansoren gesproken is. Je koppigheid wint het van je doorzettingsvermogen. Gevaarlijk.....
Als ik het me goed herinner, is dit toch de reis die je eigenlijk met je ex zou gaan maken? Heeft het daar niet iets mee te maken, dat je dit persé niet los wilt laten? Dat je overal naartoe wilt en dan kunt bedenken "dit had ik eigenlijk....", oftewel: een goed excuus om jezelf alsnog te laten gaan in zelfmedelijden en maar vooral niet bezig te hoeven zijn met aansterken op zowel emotioneel als fysiek vlak? Is dit niet het laatste stukje van hem, wat jij nog denkt met beide handen vast te hebben?
nee absoluuut niet, hij ging mee, maar ik regelde alles... ik ben blij dat ik alleen ga zonder hem... en zelfmedelijden dat is er echt niet meer... het voelt helemaal niet meer alsof het onze reis was.. ben daar eigenlijk helemaal neit mee bezig geweest met die gedachte.
Wat denk jij dat al dat rondreizen fysiek van een mens vraagt? Als jij zoveel ondergewicht hebt, ben je helemaal niet bestand tegen alle invloeden die zo'n reis op jouw lijf kan hebben. En als je mentaal nog niet alles op een rijtje hebt, kun je nooit adequaat reageren als er onderweg iets gebeurt. En ALS er iets gebeurt, ben je helemaal alleen. Los van dat alles: denk jij dat je onder deze omstandigheden kunt genieten van zo'n reis? Juist OMDAT er zoveel aan vastkleeft? Ik denk het niet.
ik denk zeker dat ik kan genieten, heb er heel veel zin in, en denk ook dat het daar beter gaat.. en wil ook dat daar beter gaat.. ga ook na een dietiste toe, ook op advies van psych.
Je vlucht. Je vlucht voor je therapie die je net even te heet onder de voeten wordt, je vlucht voor je vader, je probeert te vluchten voor jezelf. voor mijn vader vlucht ik niet, maar ken hem en weet dat hij heel boos zou worden en dit niet zal begrijpen, en zwaar teleurgesteld zal zijn... dat wil ik er niet bij hebben Maar zoals je zelf al aangeeft, neem je jezelf overal mee naartoe. En opmerkingen als dat je dan wel naast je moeder gaat liggen, slaan natuurlijk nergens op. Dat is onnodig theatraal gedrag waar iedereen direct doorheen prikt en dat alleen maar omdat de dingen niet gaan zoals jij wilt. Je bent bang. En dat geeft niet, maar wie bang is, doet er geen goed aan om te vluchten naar oorden waar er geen opvang is.
dat klopt dat is een domme reactie van mij.. bedoel meer van dan idee dat alles wordt afgepakt.. was bij wijze van spreken
Ik hoop dat je niet gaat, maar ik vermoed dat dat tegen dovemansoren gesproken is. Je koppigheid wint het van je doorzettingsvermogen. Gevaarlijk.....
dinsdag 13 juli 2010 om 23:08
Jij bent de enige die alles van jouw afpakt. Dat is wat je in moet zien. Jij bent verantwoordelijk voor jou. Als jij niet voor jou zorgt dan kan je niet op reis. Dat doe jezelf!!!
Ik ben het eens met de andere schrijvers, iemand met anorexia is niet weerbaar genoeg om alleen een wereldreis te maken. Je wil dat het op je reis beter met je gaat, maar hoe kan je dat denken als je thuis niet eens voor jezelf kan zorgen?
Je wil jezelf ontdekken, maar hoe kan dat als anorexia jouw leven bepaalt en niet lisa.
Eerst die eetstoornis oplossen dan op reis gaan dat is de enige juiste volgorde lisa.
Ik ben het eens met de andere schrijvers, iemand met anorexia is niet weerbaar genoeg om alleen een wereldreis te maken. Je wil dat het op je reis beter met je gaat, maar hoe kan je dat denken als je thuis niet eens voor jezelf kan zorgen?
Je wil jezelf ontdekken, maar hoe kan dat als anorexia jouw leven bepaalt en niet lisa.
Eerst die eetstoornis oplossen dan op reis gaan dat is de enige juiste volgorde lisa.
donderdag 15 juli 2010 om 07:45
Lisa, volgens mij zie je nu een paar dingen over het hoofd. Ten eerste kan ik me NIET Voorstellen dat je vader boos op je zou worden, helemaal niet als de psych uitlegt hoe het met je is en hoe dat komt enzo. Hij zou verdrietig zijn om jou, maar boos en teleurgesteld gaat er bij mij niet in.
Ten tweede realiseer je je niet hoe een aanslag reizen fysiek kan zijn, om maar niet te spreken over emotioneel (helemaal als je naar landen gaat waar je een cultuurschok kan krijgen zoals in Azië). Reizigersdiarree is heeeeeeeel normaal, je verliest dan zo 2 tot 3 kilo in 2 tot 3 dagen. Volgens mij kom jij dan direct in het ziekenhuis. Lijkt me niet het gewenste plan, in Thailand, waar je niemand kent. Denk je dat je vader dán blij is?
Ten derde vraag ik me af hoe eerlijk je bent in je posts. Ik krijg bij je laatste posts het gevoel dat je ons naar de mond praat. 'o, iedereen wordt boos op me, laat ik maar gauw zeggen dat ik eigenlijk helemaal niet denk wat ik net geschreven heb'. Ik hoop dat ik me vergis hoor, heel erg hoop ik dat, maar ik ben bang dat het niet zo is.
Is er al wat veranderd in je plannen? (vader mee naar psych, dietiste, reis, psych, enz)?
Ten tweede realiseer je je niet hoe een aanslag reizen fysiek kan zijn, om maar niet te spreken over emotioneel (helemaal als je naar landen gaat waar je een cultuurschok kan krijgen zoals in Azië). Reizigersdiarree is heeeeeeeel normaal, je verliest dan zo 2 tot 3 kilo in 2 tot 3 dagen. Volgens mij kom jij dan direct in het ziekenhuis. Lijkt me niet het gewenste plan, in Thailand, waar je niemand kent. Denk je dat je vader dán blij is?
Ten derde vraag ik me af hoe eerlijk je bent in je posts. Ik krijg bij je laatste posts het gevoel dat je ons naar de mond praat. 'o, iedereen wordt boos op me, laat ik maar gauw zeggen dat ik eigenlijk helemaal niet denk wat ik net geschreven heb'. Ik hoop dat ik me vergis hoor, heel erg hoop ik dat, maar ik ben bang dat het niet zo is.
Is er al wat veranderd in je plannen? (vader mee naar psych, dietiste, reis, psych, enz)?
vrijdag 16 juli 2010 om 21:14
quote:4wheelsand1heart schreef op 13 juli 2010 @ 12:43:
4weels, ik heb heklemaal over je bericht heen gelezen en zie het nu pasLisa, besef je dat als je met dit gewicht en deze lichaamsweerstand het in een ander land alleen maar meer problemen oplevert? ja en nee, ja omdat het de feiten zijn dat ongezond is, nee omdat ik me goed en gezond voel.. maarja dat kan natuurlijk elk moment veranderen.
Andere levensmiddelen, anders bereid. En op dit moment heeft jouw lichaam geen enkele weerstand tegen die zaken. Je bent vatbaar voor elke bacteriele virus, die jou meteen de nek omdraait.
Niemand zegt dat je die reis niet mag doen. Niemand houdt je tegen, ook de psych niet. Ze ziet alleen wel dat je lichaam het niet aan kan. Ze wil dat je de reis doet als jouw lichaam daartoe in staat is.
En op dit moment staan jouw hoofd en je lijf niet met elkaar in contact. Je hoofd denkt dat het wel meevalt, maar je hoofd voelt niet hoe je lichaam er echt aan toe is. Dat heb je voor jezelf geblokkeerd, omdat je de confrontatie niet aandurft.
ik denk zeker dat het niet dicht bij elkaar staat, maar merk ook dat mijn hoofd vaak sterker is, lichamelijk heb ik namelijk (nog) nergens last van
Ik denk dat iedereen graag wil dat je die reis gaat maken, echt waar. Maar op een manier dat je er ook echt van kunt genieten en genoeg weerstand hebt om jezelf te leren kennen. En je lichaam sterk genoeg is om bepaalde invloeden van buitenaf op een natuurlijke manier te kunnen weren. Als je op reis in een dip raakt, is er niemand om je eruit te halen...
Ik heb het ook gehad, he... Ik had ook ondergewicht en wist niet meer hoe ik moest eten. Ik woonde tijdelijk weer thuis, omringt door mensen van wie ik niets moest, maar die wel van me houden.
Uiteindelijk was ik in staat om toe te geven dat ik alle tijd moest nemen om op orde te komen. In een omgeving waarin dat kon, waarin ik niet op mezelf gewezen was.
wat krachtig van je dat je dat gedaan hebt, heb je nog steeds wel eens momenten dat je het er moeilijk mee hebt?
Jij bent nu alleen maar opstandig en aan het vluchten.
Weg van je psych, weg van je pa, weg van alles om je heen.
Ik wil nog zoveel tegen je zeggen, maar vergeet één ding niet: het probleem zit in jou en waar je ook gaat, je neemt jezelf (en het probleem) overal met je mee.ja ik ben aan het vluchten dat heb ik altijd gedaan, mijn relatie met hem was ook een vlucht, een vlucht van de drugs, een vlucht van het verdriet , want vanuit de verslaving van drugs en anorexia stapte ik over in de verslaving van mijn vriendquote:meds schreef op 13 juli 2010 @ 23:08:
Jij bent de enige die alles van jouw afpakt. Dat is wat je in moet zien. Jij bent verantwoordelijk voor jou. Als jij niet voor jou zorgt dan kan je niet op reis. Dat doe jezelf!!!
Ik ben het eens met de andere schrijvers, iemand met anorexia is niet weerbaar genoeg om alleen een wereldreis te maken. Je wil dat het op je reis beter met je gaat, maar hoe kan je dat denken als je thuis niet eens voor jezelf kan zorgen?
Je wil jezelf ontdekken, maar hoe kan dat als anorexia jouw leven bepaalt en niet lisa.
Ik weet het niet meds, ene moment voelt het als controle en voel ik me sterk en andere moment voel ik dat ik onder controle wordt gehouden en niks in te brengen heb.. ik baal van mijn zwakheid wat soms als kracht voelt
Eerst die eetstoornis oplossen dan op reis gaan dat is de enige juiste volgorde lisa.quote:Kastanjez schreef op 15 juli 2010 @ 07:45:
Lisa, volgens mij zie je nu een paar dingen over het hoofd. Ten eerste kan ik me NIET Voorstellen dat je vader boos op je zou worden, helemaal niet als de psych uitlegt hoe het met je is en hoe dat komt enzo. Hij zou verdrietig zijn om jou, maar boos en teleurgesteld gaat er bij mij niet in.
ik snap dat je dat niet voor kan stellen, maar ik heb dit eerder gehad he, en kan mij die periode goed heugen. mijn vader was diep teleurgesteld in mij,vond mij zwak en zei dat ik gesstenziek was... en dat hij trots op zijn dochter wilt zijn en dat door anorexia niet kon, dat ik niet mezelf kapot maak maar hem ook..
deze woorden hebben mij zoveel pijn gedaan.. mijn vader die niet trots op mij is.. ik wil dat niet nog x mee maken.. ben daar bang voor, afgewezen te worden voor wie ik op dit moment ben, en ja hij heeft ergens gelijk, ik ben zwak, laat de controle overnemen door anorexia, en denk dan zelf controle te hebben... ik stap van verslaving in verslaving om mij vast te kunnen houden.. en deze dingen inzien, doen zeer
Ten tweede realiseer je je niet hoe een aanslag reizen fysiek kan zijn, om maar niet te spreken over emotioneel (helemaal als je naar landen gaat waar je een cultuurschok kan krijgen zoals in Azië). Reizigersdiarree is heeeeeeeel normaal, je verliest dan zo 2 tot 3 kilo in 2 tot 3 dagen. Volgens mij kom jij dan direct in het ziekenhuis. Lijkt me niet het gewenste plan, in Thailand, waar je niemand kent. Denk je dat je vader dán blij is?
Ten derde vraag ik me af hoe eerlijk je bent in je posts. Ik krijg bij je laatste posts het gevoel dat je ons naar de mond praat. 'o, iedereen wordt boos op me, laat ik maar gauw zeggen dat ik eigenlijk helemaal niet denk wat ik net geschreven heb'. Ik hoop dat ik me vergis hoor, heel erg hoop ik dat, maar ik ben bang dat het niet zo is.
dat is niet zo, ik ben juist heel eerlijk hier op forum, vertel jullie elke gedachte, ook rare gedachtes die uiteindelijk nergens op slaan, maar voel me vrij om ook die uit te spreken hier.. ik praat jullie niet na de mond, daar schiet ik niet veel mee op.. ik hecht heel veel waarde aan jullie adviezen. en kan alleen juiste adviezen krijgen als ik zelf eerlijk ben.. ben jullie dankbaar dat ik mijn hart hier nog steeds kan blijven luchten, ookal is het al weer een tijd geleden gebeurd
Is er al wat veranderd in je plannen? (vader mee naar psych, dietiste, reis, psych, enz)?
4weels, ik heb heklemaal over je bericht heen gelezen en zie het nu pasLisa, besef je dat als je met dit gewicht en deze lichaamsweerstand het in een ander land alleen maar meer problemen oplevert? ja en nee, ja omdat het de feiten zijn dat ongezond is, nee omdat ik me goed en gezond voel.. maarja dat kan natuurlijk elk moment veranderen.
Andere levensmiddelen, anders bereid. En op dit moment heeft jouw lichaam geen enkele weerstand tegen die zaken. Je bent vatbaar voor elke bacteriele virus, die jou meteen de nek omdraait.
Niemand zegt dat je die reis niet mag doen. Niemand houdt je tegen, ook de psych niet. Ze ziet alleen wel dat je lichaam het niet aan kan. Ze wil dat je de reis doet als jouw lichaam daartoe in staat is.
En op dit moment staan jouw hoofd en je lijf niet met elkaar in contact. Je hoofd denkt dat het wel meevalt, maar je hoofd voelt niet hoe je lichaam er echt aan toe is. Dat heb je voor jezelf geblokkeerd, omdat je de confrontatie niet aandurft.
ik denk zeker dat het niet dicht bij elkaar staat, maar merk ook dat mijn hoofd vaak sterker is, lichamelijk heb ik namelijk (nog) nergens last van
Ik denk dat iedereen graag wil dat je die reis gaat maken, echt waar. Maar op een manier dat je er ook echt van kunt genieten en genoeg weerstand hebt om jezelf te leren kennen. En je lichaam sterk genoeg is om bepaalde invloeden van buitenaf op een natuurlijke manier te kunnen weren. Als je op reis in een dip raakt, is er niemand om je eruit te halen...
Ik heb het ook gehad, he... Ik had ook ondergewicht en wist niet meer hoe ik moest eten. Ik woonde tijdelijk weer thuis, omringt door mensen van wie ik niets moest, maar die wel van me houden.
Uiteindelijk was ik in staat om toe te geven dat ik alle tijd moest nemen om op orde te komen. In een omgeving waarin dat kon, waarin ik niet op mezelf gewezen was.
wat krachtig van je dat je dat gedaan hebt, heb je nog steeds wel eens momenten dat je het er moeilijk mee hebt?
Jij bent nu alleen maar opstandig en aan het vluchten.
Weg van je psych, weg van je pa, weg van alles om je heen.
Ik wil nog zoveel tegen je zeggen, maar vergeet één ding niet: het probleem zit in jou en waar je ook gaat, je neemt jezelf (en het probleem) overal met je mee.ja ik ben aan het vluchten dat heb ik altijd gedaan, mijn relatie met hem was ook een vlucht, een vlucht van de drugs, een vlucht van het verdriet , want vanuit de verslaving van drugs en anorexia stapte ik over in de verslaving van mijn vriendquote:meds schreef op 13 juli 2010 @ 23:08:
Jij bent de enige die alles van jouw afpakt. Dat is wat je in moet zien. Jij bent verantwoordelijk voor jou. Als jij niet voor jou zorgt dan kan je niet op reis. Dat doe jezelf!!!
Ik ben het eens met de andere schrijvers, iemand met anorexia is niet weerbaar genoeg om alleen een wereldreis te maken. Je wil dat het op je reis beter met je gaat, maar hoe kan je dat denken als je thuis niet eens voor jezelf kan zorgen?
Je wil jezelf ontdekken, maar hoe kan dat als anorexia jouw leven bepaalt en niet lisa.
Ik weet het niet meds, ene moment voelt het als controle en voel ik me sterk en andere moment voel ik dat ik onder controle wordt gehouden en niks in te brengen heb.. ik baal van mijn zwakheid wat soms als kracht voelt
Eerst die eetstoornis oplossen dan op reis gaan dat is de enige juiste volgorde lisa.quote:Kastanjez schreef op 15 juli 2010 @ 07:45:
Lisa, volgens mij zie je nu een paar dingen over het hoofd. Ten eerste kan ik me NIET Voorstellen dat je vader boos op je zou worden, helemaal niet als de psych uitlegt hoe het met je is en hoe dat komt enzo. Hij zou verdrietig zijn om jou, maar boos en teleurgesteld gaat er bij mij niet in.
ik snap dat je dat niet voor kan stellen, maar ik heb dit eerder gehad he, en kan mij die periode goed heugen. mijn vader was diep teleurgesteld in mij,vond mij zwak en zei dat ik gesstenziek was... en dat hij trots op zijn dochter wilt zijn en dat door anorexia niet kon, dat ik niet mezelf kapot maak maar hem ook..
deze woorden hebben mij zoveel pijn gedaan.. mijn vader die niet trots op mij is.. ik wil dat niet nog x mee maken.. ben daar bang voor, afgewezen te worden voor wie ik op dit moment ben, en ja hij heeft ergens gelijk, ik ben zwak, laat de controle overnemen door anorexia, en denk dan zelf controle te hebben... ik stap van verslaving in verslaving om mij vast te kunnen houden.. en deze dingen inzien, doen zeer
Ten tweede realiseer je je niet hoe een aanslag reizen fysiek kan zijn, om maar niet te spreken over emotioneel (helemaal als je naar landen gaat waar je een cultuurschok kan krijgen zoals in Azië). Reizigersdiarree is heeeeeeeel normaal, je verliest dan zo 2 tot 3 kilo in 2 tot 3 dagen. Volgens mij kom jij dan direct in het ziekenhuis. Lijkt me niet het gewenste plan, in Thailand, waar je niemand kent. Denk je dat je vader dán blij is?
Ten derde vraag ik me af hoe eerlijk je bent in je posts. Ik krijg bij je laatste posts het gevoel dat je ons naar de mond praat. 'o, iedereen wordt boos op me, laat ik maar gauw zeggen dat ik eigenlijk helemaal niet denk wat ik net geschreven heb'. Ik hoop dat ik me vergis hoor, heel erg hoop ik dat, maar ik ben bang dat het niet zo is.
dat is niet zo, ik ben juist heel eerlijk hier op forum, vertel jullie elke gedachte, ook rare gedachtes die uiteindelijk nergens op slaan, maar voel me vrij om ook die uit te spreken hier.. ik praat jullie niet na de mond, daar schiet ik niet veel mee op.. ik hecht heel veel waarde aan jullie adviezen. en kan alleen juiste adviezen krijgen als ik zelf eerlijk ben.. ben jullie dankbaar dat ik mijn hart hier nog steeds kan blijven luchten, ookal is het al weer een tijd geleden gebeurd
Is er al wat veranderd in je plannen? (vader mee naar psych, dietiste, reis, psych, enz)?
zaterdag 17 juli 2010 om 00:31
VivaLisa: Ik wil graag eventjes reageren als ervaringsdeskundige.
Ik heb zelf 10 jaar lang een taaie eetstoornis gehad. Anorexia. Jij bent er ook mee bekend, dus je hebt vast wel ergens een beetje een idee hoe dat zit he?
Voordat ik werd opgenomen in een eetstoorniskliniek, heb ik 6 maanden gereisd. Ik zat in een sterkere periode, maar ik heb afgezien. Want ook ik ging mezelf terugvinden in Australie, herontdekken..maar ook in Australie is er eten. En weet je...het was zo mogelijk nog veel moeilijker om te eten. Onbekend eten, onregelmatiger, andere omgeving, jetlag..genoeg excuses om vooral maar niet gezond te eten. Ik ben toen ook best veel afgevallen. Ook met name dat er geen sociale controle was. Je bent zo op jezelf aangewezen, als backpacker zijnde. Genoeg reisgenoten gehad, maar niemand die mij echt kent zoals ik ben.
Had mijn psycholoog toen maar gezegd dat ie er voor zou zorgen dat ik niet mocht reizen ivm de stoornis. Dan had ik mijn reis wellicht op een ander tijdstip opgepakt en had ik van alles kunnen genieten. Nu heb ik genoten, maar ben ik ook gedeeltes kwijt. Omdat ik op dat moment, dat ik naar een rpachtige waterval aan het kijken, niet helder bij geest was door het niet eten of door het piekeren.
Gun jezelf een prachtreis, maar dat kan alleen als je geestelijk en fysiek in staat bent om goed voor jezelf te zorgen!
Daarnaast, wanneer jij het niet ziet zitten om je vader mee te nmen naar systeemtherapie moet je het zeer zeker niet doen. Maar als je een opening zou zien bij je vader, zou ik het doen. Ik heb uiteindelijk mijn moeder meegekregen en dankzij de adequate manier van aanpak van de systeemtherapeut kreeg mijn moeder ziekteinzicht in mijn ziekte. Dat heeft echt gewerkt. Nog steeds ben ik heel erg blij. Mijn vader was ook altijd teleurgesteld, ik was zwak etc. Maar...hij is bijgedraaid. Waarom? Verstand komt met de jaren, ook bij vaders...
Heel veel succes met alles en zet hem op met eten..Laat die gekke eetstoornis je leven niet bepalen, maar neem de touwtjes in eigen handen. En dan komt er vanzelf een heel geschikt moment dat jij je reis kunt gaan maken!
Ik heb zelf 10 jaar lang een taaie eetstoornis gehad. Anorexia. Jij bent er ook mee bekend, dus je hebt vast wel ergens een beetje een idee hoe dat zit he?
Voordat ik werd opgenomen in een eetstoorniskliniek, heb ik 6 maanden gereisd. Ik zat in een sterkere periode, maar ik heb afgezien. Want ook ik ging mezelf terugvinden in Australie, herontdekken..maar ook in Australie is er eten. En weet je...het was zo mogelijk nog veel moeilijker om te eten. Onbekend eten, onregelmatiger, andere omgeving, jetlag..genoeg excuses om vooral maar niet gezond te eten. Ik ben toen ook best veel afgevallen. Ook met name dat er geen sociale controle was. Je bent zo op jezelf aangewezen, als backpacker zijnde. Genoeg reisgenoten gehad, maar niemand die mij echt kent zoals ik ben.
Had mijn psycholoog toen maar gezegd dat ie er voor zou zorgen dat ik niet mocht reizen ivm de stoornis. Dan had ik mijn reis wellicht op een ander tijdstip opgepakt en had ik van alles kunnen genieten. Nu heb ik genoten, maar ben ik ook gedeeltes kwijt. Omdat ik op dat moment, dat ik naar een rpachtige waterval aan het kijken, niet helder bij geest was door het niet eten of door het piekeren.
Gun jezelf een prachtreis, maar dat kan alleen als je geestelijk en fysiek in staat bent om goed voor jezelf te zorgen!
Daarnaast, wanneer jij het niet ziet zitten om je vader mee te nmen naar systeemtherapie moet je het zeer zeker niet doen. Maar als je een opening zou zien bij je vader, zou ik het doen. Ik heb uiteindelijk mijn moeder meegekregen en dankzij de adequate manier van aanpak van de systeemtherapeut kreeg mijn moeder ziekteinzicht in mijn ziekte. Dat heeft echt gewerkt. Nog steeds ben ik heel erg blij. Mijn vader was ook altijd teleurgesteld, ik was zwak etc. Maar...hij is bijgedraaid. Waarom? Verstand komt met de jaren, ook bij vaders...
Heel veel succes met alles en zet hem op met eten..Laat die gekke eetstoornis je leven niet bepalen, maar neem de touwtjes in eigen handen. En dan komt er vanzelf een heel geschikt moment dat jij je reis kunt gaan maken!
zaterdag 17 juli 2010 om 11:29
zaterdag 17 juli 2010 om 12:15
quote:bresant schreef op 17 juli 2010 @ 00:31:
VivaLisa: Ik wil graag eventjes reageren als ervaringsdeskundige.
Ik heb zelf 10 jaar lang een taaie eetstoornis gehad. Anorexia. Jij bent er ook mee bekend, dus je hebt vast wel ergens een beetje een idee hoe dat zit he? helaas wel
Voordat ik werd opgenomen in een eetstoorniskliniek, heb ik 6 maanden gereisd. heeft die kliniek goed gewerkt?Ik zat in een sterkere periode, maar ik heb afgezien. Want ook ik ging mezelf terugvinden in Australie, herontdekken..maar ook in Australie is er eten. En weet je...het was zo mogelijk nog veel moeilijker om te eten. Onbekend eten, onregelmatiger, andere omgeving, jetlag..genoeg excuses om vooral maar niet gezond te eten. Ik ben toen ook best veel afgevallen. Ook met name dat er geen sociale controle was. Je bent zo op jezelf aangewezen, als backpacker zijnde. Genoeg reisgenoten gehad, maar niemand die mij echt kent zoals ik ben. soms heb ik ook idee dat vrienden mij niet kennen en dat is zo verwarrend dat ik soms mezelf niet eens ken
Had mijn psycholoog toen maar gezegd dat ie er voor zou zorgen dat ik niet mocht reizen ivm de stoornis. Dan had ik mijn reis wellicht op een ander tijdstip opgepakt en had ik van alles kunnen genieten. Nu heb ik genoten, maar ben ik ook gedeeltes kwijt. Omdat ik op dat moment, dat ik naar een rpachtige waterval aan het kijken, niet helder bij geest was door het niet eten of door het piekeren.
Gun jezelf een prachtreis, maar dat kan alleen als je geestelijk en fysiek in staat bent om goed voor jezelf te zorgen!
je hebt gelijk, vooral het voorbeeld van de waterval is erg herkenbaar, j e bent ergens wel bij, mar met je gedachtes zit je ergens anders
Daarnaast, wanneer jij het niet ziet zitten om je vader mee te nmen naar systeemtherapie moet je het zeer zeker niet doen. Maar als je een opening zou zien bij je vader, zou ik het doen. Ik heb uiteindelijk mijn moeder meegekregen en dankzij de adequate manier van aanpak van de systeemtherapeut kreeg mijn moeder ziekteinzicht in mijn ziekte. Dat heeft echt gewerkt. Nog steeds ben ik heel erg blij. Mijn vader was ook altijd teleurgesteld, ik was zwak etc. Maar...hij is bijgedraaid. Waarom? Verstand komt met de jaren, ook bij vaders...
Heel veel succes met alles en zet hem op met eten..Laat die gekke eetstoornis je leven niet bepalen, maar neem de touwtjes in eigen handen. En dan komt er vanzelf een heel geschikt moment dat jij je reis kunt gaan maken!dankjewel voor je eerlijke en mooie bericht... vind fijn om te lezen.. ik hoop dat alles beter met jouw gaat nu en je er vanaf bent gekomen..
weetje ben gewoon heel bang het los te laten, en die reis zal zeker zwaar worden, maar ik wil zo graag weg, weg van hier... en ik ben soms zo eigenwijs dat ik de dingen erom heen niet kanz ien als eenmaal gefocust ben...quote:Kastanjez schreef op 17 juli 2010 @ 11:29:
Wow Bresant, wat fijn dat je hier je verhaal zo verteld. Ik hoop dat Lisa er ook wat aan heeft.
Lisa, ik ben blij om te lezen dat je echt eerlijk bent hier, daar heb je denk ik ook het meest aan. Ik blijf mee lezen hoor (misschien niet iedere dag, want ik vergeet het ook wel eens, maar goed)(K) dankjewel kastanjez
VivaLisa: Ik wil graag eventjes reageren als ervaringsdeskundige.
Ik heb zelf 10 jaar lang een taaie eetstoornis gehad. Anorexia. Jij bent er ook mee bekend, dus je hebt vast wel ergens een beetje een idee hoe dat zit he? helaas wel
Voordat ik werd opgenomen in een eetstoorniskliniek, heb ik 6 maanden gereisd. heeft die kliniek goed gewerkt?Ik zat in een sterkere periode, maar ik heb afgezien. Want ook ik ging mezelf terugvinden in Australie, herontdekken..maar ook in Australie is er eten. En weet je...het was zo mogelijk nog veel moeilijker om te eten. Onbekend eten, onregelmatiger, andere omgeving, jetlag..genoeg excuses om vooral maar niet gezond te eten. Ik ben toen ook best veel afgevallen. Ook met name dat er geen sociale controle was. Je bent zo op jezelf aangewezen, als backpacker zijnde. Genoeg reisgenoten gehad, maar niemand die mij echt kent zoals ik ben. soms heb ik ook idee dat vrienden mij niet kennen en dat is zo verwarrend dat ik soms mezelf niet eens ken
Had mijn psycholoog toen maar gezegd dat ie er voor zou zorgen dat ik niet mocht reizen ivm de stoornis. Dan had ik mijn reis wellicht op een ander tijdstip opgepakt en had ik van alles kunnen genieten. Nu heb ik genoten, maar ben ik ook gedeeltes kwijt. Omdat ik op dat moment, dat ik naar een rpachtige waterval aan het kijken, niet helder bij geest was door het niet eten of door het piekeren.
Gun jezelf een prachtreis, maar dat kan alleen als je geestelijk en fysiek in staat bent om goed voor jezelf te zorgen!
je hebt gelijk, vooral het voorbeeld van de waterval is erg herkenbaar, j e bent ergens wel bij, mar met je gedachtes zit je ergens anders
Daarnaast, wanneer jij het niet ziet zitten om je vader mee te nmen naar systeemtherapie moet je het zeer zeker niet doen. Maar als je een opening zou zien bij je vader, zou ik het doen. Ik heb uiteindelijk mijn moeder meegekregen en dankzij de adequate manier van aanpak van de systeemtherapeut kreeg mijn moeder ziekteinzicht in mijn ziekte. Dat heeft echt gewerkt. Nog steeds ben ik heel erg blij. Mijn vader was ook altijd teleurgesteld, ik was zwak etc. Maar...hij is bijgedraaid. Waarom? Verstand komt met de jaren, ook bij vaders...
Heel veel succes met alles en zet hem op met eten..Laat die gekke eetstoornis je leven niet bepalen, maar neem de touwtjes in eigen handen. En dan komt er vanzelf een heel geschikt moment dat jij je reis kunt gaan maken!dankjewel voor je eerlijke en mooie bericht... vind fijn om te lezen.. ik hoop dat alles beter met jouw gaat nu en je er vanaf bent gekomen..
weetje ben gewoon heel bang het los te laten, en die reis zal zeker zwaar worden, maar ik wil zo graag weg, weg van hier... en ik ben soms zo eigenwijs dat ik de dingen erom heen niet kanz ien als eenmaal gefocust ben...quote:Kastanjez schreef op 17 juli 2010 @ 11:29:
Wow Bresant, wat fijn dat je hier je verhaal zo verteld. Ik hoop dat Lisa er ook wat aan heeft.
Lisa, ik ben blij om te lezen dat je echt eerlijk bent hier, daar heb je denk ik ook het meest aan. Ik blijf mee lezen hoor (misschien niet iedere dag, want ik vergeet het ook wel eens, maar goed)(K) dankjewel kastanjez
zaterdag 17 juli 2010 om 12:34
Hee vivalisa,
Het is ook niet gek dat je weg wilt van hier. Het is ook allemaal best heftig wat je hebt meegemaakt in een korte periode. Maar blijf ook realistisch. Die reis is geweldig, je hebt verschrikkelijk mooie bestemmingen uitgezocht maar een reis kost verdomde veel energie. Lange vliegreizen, korte nachten in hostels waar herrie is, lange wandeltochten met veel klim en klauterwerk. Het zou zonde zijn als je door lichamelijke ongemakken (lees eetstoornis en alle kwaaltjes die het met zich meebrengt) deze mooie tochten niet kunt maken. Hou die reis als doel voor ogen. Je gaat nu alles op alles zetten te herstellen, weer op gewicht te komen en stabiel te blijven. Dan is daarna de reis een soort van cadeautje van jezelf vóór jezelf...ik weet zeker dat het dan een prachtige reis gaat worden.
En verder vind ik dat je het hartstikke goed doet. Blijf eerlijk naar jezelf en anderen, ook al schreeuwt er soms "iets"in je dat de waarheid een klein beetje verdraait moet worden. Maar laat je ex lekker de stront in zakken met zijn achterlijk gedoe...
Het is ook niet gek dat je weg wilt van hier. Het is ook allemaal best heftig wat je hebt meegemaakt in een korte periode. Maar blijf ook realistisch. Die reis is geweldig, je hebt verschrikkelijk mooie bestemmingen uitgezocht maar een reis kost verdomde veel energie. Lange vliegreizen, korte nachten in hostels waar herrie is, lange wandeltochten met veel klim en klauterwerk. Het zou zonde zijn als je door lichamelijke ongemakken (lees eetstoornis en alle kwaaltjes die het met zich meebrengt) deze mooie tochten niet kunt maken. Hou die reis als doel voor ogen. Je gaat nu alles op alles zetten te herstellen, weer op gewicht te komen en stabiel te blijven. Dan is daarna de reis een soort van cadeautje van jezelf vóór jezelf...ik weet zeker dat het dan een prachtige reis gaat worden.
En verder vind ik dat je het hartstikke goed doet. Blijf eerlijk naar jezelf en anderen, ook al schreeuwt er soms "iets"in je dat de waarheid een klein beetje verdraait moet worden. Maar laat je ex lekker de stront in zakken met zijn achterlijk gedoe...
zaterdag 17 juli 2010 om 13:40
ik weet niet of je het herkent, maar soms ontken ik tegen mijzelf mijn eetstoornis...
en als ik het erken wuif ik het weg met het idee dat alles op reis goed komt... ik hou mezel heel erg voor de gek, en er zijn momenten dat ik het in zie.
ik weet dat die reis het probleeem niet oplost..
maar ben zo bang echt te moeten voelen, weer door die hel te gaan... ik heb mijn proces versneld, stopgezet door met eten te klooien.. en weet dat dat niet mogelijk is en op een dag het terug komt... maar bang dat ik het nu niet aankan...
mar dat is vast anna die alles goed praat tussen de regels door...
en als ik het erken wuif ik het weg met het idee dat alles op reis goed komt... ik hou mezel heel erg voor de gek, en er zijn momenten dat ik het in zie.
ik weet dat die reis het probleeem niet oplost..
maar ben zo bang echt te moeten voelen, weer door die hel te gaan... ik heb mijn proces versneld, stopgezet door met eten te klooien.. en weet dat dat niet mogelijk is en op een dag het terug komt... maar bang dat ik het nu niet aankan...
mar dat is vast anna die alles goed praat tussen de regels door...
zaterdag 17 juli 2010 om 17:58
Die ontkenning herken ik zeer zeker. Ik viel kilo's af, at bijna niets maar een eetstoornis? Ik? Há, laat me niet lachen. En toen ik het eenmaal erkent had, was ik doodsbang om het te verliezen. Het was een beetje alsof ik mijn lievelingstrui wegdeed. En dus daarna op jacht moest naar een nieuwe trui, die net zo lekker zat. Maar die heb ik gevonden in het leven wat ik nu heb.
Om door die hel te gaan heb je lef nodig en ik weet zeker dat jij het lef hebt om keihard door die hel te gaan. Klooien met eten is een alternatief om niet te voelen, maar je kunt ook kiezen om wel te gaan voelen om vervolgens het proces af te sluiten.
Je moet het zelf weten, vivalisa. Ik kan je niet dwingen om fatsoenlijk te eten en al je hersenspinsels aan de kant te zetten maar als ik kijk naar mijn eigen leven nu, ben ik elke dag nog dankbaar dat ik heb doorgezet. Het koste veel tijd, energie en heeeeeeeel veel tranen. Maar het levensgeluk wat ik nu heb, zou ik niet willen missen! Ik dacht dat ik gelukkig was met anorexia in mijn leven, maar het was een sprookje..het was allemaal nep.
Om door die hel te gaan heb je lef nodig en ik weet zeker dat jij het lef hebt om keihard door die hel te gaan. Klooien met eten is een alternatief om niet te voelen, maar je kunt ook kiezen om wel te gaan voelen om vervolgens het proces af te sluiten.
Je moet het zelf weten, vivalisa. Ik kan je niet dwingen om fatsoenlijk te eten en al je hersenspinsels aan de kant te zetten maar als ik kijk naar mijn eigen leven nu, ben ik elke dag nog dankbaar dat ik heb doorgezet. Het koste veel tijd, energie en heeeeeeeel veel tranen. Maar het levensgeluk wat ik nu heb, zou ik niet willen missen! Ik dacht dat ik gelukkig was met anorexia in mijn leven, maar het was een sprookje..het was allemaal nep.
maandag 19 juli 2010 om 14:20
Jouw beschrijving klopt helemaal van de trui, nu ik het erken is het van mij. En moet er door iedereen die er iets aan wil doen van afgebleven worden.
Ik voel mij sterk door te winnen van lichaam, maar aan andere kant zie ik in dat ik juist laat winnen van mij en dit niks met kracht te maken heeft..
Ik bn er ook echt mee aan werk, ik ga wel weg bij mijn psych het voelt erg onveilig en laat mij via huisarts door sturen na meergronden. Die zijn hierin gespecialiseerd. Omdt ik redelijk snel weg ben heb ik weerom de mazzel dag ik eerder wordt geholpen.. ik wil hier van af maar weet ook dat dat niet in 1 dag kan, maar werk er zeker aan...
Dankjewel bresant
Ik voel mij sterk door te winnen van lichaam, maar aan andere kant zie ik in dat ik juist laat winnen van mij en dit niks met kracht te maken heeft..
Ik bn er ook echt mee aan werk, ik ga wel weg bij mijn psych het voelt erg onveilig en laat mij via huisarts door sturen na meergronden. Die zijn hierin gespecialiseerd. Omdt ik redelijk snel weg ben heb ik weerom de mazzel dag ik eerder wordt geholpen.. ik wil hier van af maar weet ook dat dat niet in 1 dag kan, maar werk er zeker aan...
Dankjewel bresant
maandag 19 juli 2010 om 21:06
Knap dat je je laat verwijzen naar een specialistische instantie. Dat is stap 1 in de juiste richting. Het is zo zwaar, maar elke stap richting herstel is een cadeautje. Daarnaast zul je ook veel lotgenoten leren kennen, waar je veel in zult herkennen.
En uit eigen ervaring weet ik dat het inderdaad beter is om weg te gaan bij je psycholoog als het onveilig voelt. MITS.....jaja...mits je niet weggaat omdat je psycholoog het snaartje raakt!
En uit eigen ervaring weet ik dat het inderdaad beter is om weg te gaan bij je psycholoog als het onveilig voelt. MITS.....jaja...mits je niet weggaat omdat je psycholoog het snaartje raakt!
dinsdag 20 juli 2010 om 01:28
Bresant, denk ook dat doorverwijZen enige redmiddel is, ik ben zelf te slim vn geest het alleen op te lossen... Bedoel er mee dat ik steeds met smoesjes kom..
Vind lotgenoten ontmoeten ergens eng, denk dat vele niet zullen begrijpen wat ik zal zeggen maar vind eng omdat bang ben dat mijn anna niet zo erg is als de van hun, ik ben niet mager hun wel, ik vind mezelf Goed zoals ben, maa weet hoe Anna mensen denken.... straks acepteren ze mij net of nemen niet serieus... Rare gedachtes Zijn het ... Weet dat ik er vor meZelf een ga en hun ideeën totaal los staan van de waarheid.. Zie ook in dat ik dit x sterk genoeg ben erend voor te knokken.
Bij mijn psych ga ik weg omdat ze mij in een hoek drijft m.b.t mijn pa en dat niet Oké vind en ze zelf toegegeven heb mij met eetprobleem net kan helpen. En er voor het andere er wil zijn.daarom loop ik ook bij huisarts en Dietiste, die Zouden eten oppakken...
Wat ex betreft, zit weer in de ongeloof en hoop, hoop dat hij foute keus gemaakt heeft en verdriet voelt, ookal wil ik hem zeker niet terug. Hij houdt mij nog dagelijks bezig.. Maar merk wel dat ik soms 2 uur al niet aan hem denk, gaat steeds iets beter...
Slaap lekker dames en dankje meds dat je even komt gluren
Vind lotgenoten ontmoeten ergens eng, denk dat vele niet zullen begrijpen wat ik zal zeggen maar vind eng omdat bang ben dat mijn anna niet zo erg is als de van hun, ik ben niet mager hun wel, ik vind mezelf Goed zoals ben, maa weet hoe Anna mensen denken.... straks acepteren ze mij net of nemen niet serieus... Rare gedachtes Zijn het ... Weet dat ik er vor meZelf een ga en hun ideeën totaal los staan van de waarheid.. Zie ook in dat ik dit x sterk genoeg ben erend voor te knokken.
Bij mijn psych ga ik weg omdat ze mij in een hoek drijft m.b.t mijn pa en dat niet Oké vind en ze zelf toegegeven heb mij met eetprobleem net kan helpen. En er voor het andere er wil zijn.daarom loop ik ook bij huisarts en Dietiste, die Zouden eten oppakken...
Wat ex betreft, zit weer in de ongeloof en hoop, hoop dat hij foute keus gemaakt heeft en verdriet voelt, ookal wil ik hem zeker niet terug. Hij houdt mij nog dagelijks bezig.. Maar merk wel dat ik soms 2 uur al niet aan hem denk, gaat steeds iets beter...
Slaap lekker dames en dankje meds dat je even komt gluren
dinsdag 20 juli 2010 om 01:32
quote:vivalalisa schreef op 20 juli 2010 @ 01:28:
Bresant, denk ook dat doorverwijZen enige redmiddel is, ik ben zelf te slim vn geest het alleen op te lossen... Bedoel er mee dat ik steeds met smoesjes kom..
Vind lotgenoten ontmoeten ergens eng, denk dat vele niet zullen begrijpen wat ik zal zeggen maar vind eng omdat bang ben dat mijn anna niet zo erg is als de van hun, ik ben niet mager hun wel, ik vind mezelf Goed zoals ben, maa weet hoe Anna mensen denken.... straks acepteren ze mij net of nemen niet serieus... Rare gedachtes Zijn het ... Weet dat ik er vor meZelf een ga en hun ideeën totaal los staan van de waarheid.. Zie ook in dat ik dit x sterk genoeg ben erend voor te knokken.
Bij mijn psych ga ik weg omdat ze mij in een hoek drijft m.b.t mijn pa en dat niet Oké vind en ze zelf toegegeven heb mij met eetprobleem net kan helpen. En er voor het andere er wil zijn.daarom loop ik ook bij huisarts en Dietiste, die Zouden eten oppakken...
Maar wat gebeurt er nu met de anorexia? Toch wel meer dan een huisarts en diëtist? Ik denk dat het alleen verantwoord is om weg te gaan bij je psych als je direct plaatsbaar bent bij een gespecialiseerd psycholoog of instelling.
Volgens mij ging het vooral over het feit dat je therapeut je de reis afraadde. Ze zet jou niet in de hoek, dat doe jezelf.
Wat ex betreft, zit weer in de ongeloof en hoop, hoop dat hij foute keus gemaakt heeft en verdriet voelt, ookal wil ik hem zeker niet terug. Hij houdt mij nog dagelijks bezig.. Maar merk wel dat ik soms 2 uur al niet aan hem denk, gaat steeds iets beter...
Slaap lekker dames en dankje meds dat je even komt glurenik gluur altijd even bij je
Bresant, denk ook dat doorverwijZen enige redmiddel is, ik ben zelf te slim vn geest het alleen op te lossen... Bedoel er mee dat ik steeds met smoesjes kom..
Vind lotgenoten ontmoeten ergens eng, denk dat vele niet zullen begrijpen wat ik zal zeggen maar vind eng omdat bang ben dat mijn anna niet zo erg is als de van hun, ik ben niet mager hun wel, ik vind mezelf Goed zoals ben, maa weet hoe Anna mensen denken.... straks acepteren ze mij net of nemen niet serieus... Rare gedachtes Zijn het ... Weet dat ik er vor meZelf een ga en hun ideeën totaal los staan van de waarheid.. Zie ook in dat ik dit x sterk genoeg ben erend voor te knokken.
Bij mijn psych ga ik weg omdat ze mij in een hoek drijft m.b.t mijn pa en dat niet Oké vind en ze zelf toegegeven heb mij met eetprobleem net kan helpen. En er voor het andere er wil zijn.daarom loop ik ook bij huisarts en Dietiste, die Zouden eten oppakken...
Maar wat gebeurt er nu met de anorexia? Toch wel meer dan een huisarts en diëtist? Ik denk dat het alleen verantwoord is om weg te gaan bij je psych als je direct plaatsbaar bent bij een gespecialiseerd psycholoog of instelling.
Volgens mij ging het vooral over het feit dat je therapeut je de reis afraadde. Ze zet jou niet in de hoek, dat doe jezelf.
Wat ex betreft, zit weer in de ongeloof en hoop, hoop dat hij foute keus gemaakt heeft en verdriet voelt, ookal wil ik hem zeker niet terug. Hij houdt mij nog dagelijks bezig.. Maar merk wel dat ik soms 2 uur al niet aan hem denk, gaat steeds iets beter...
Slaap lekker dames en dankje meds dat je even komt glurenik gluur altijd even bij je
dinsdag 20 juli 2010 om 12:02
Met de anorexia ebeurd dat ik over 2 weken bij paatgroep terecht kan, vandaag datum en tijd door gekregen. Bij mijn psych kon ik pas weer aug terecht omdat Ze op vakantie is.
Het ging mij indd daarom en omdat ze perse mijn vader erbij wou.. Ook heeftze toegeven met eetprobleem mij niet te kunnen helpen, vond ik eerst wel prima lekker makkelijk, maar zie in dat dat uitstel van executie is...
Het ging mij indd daarom en omdat ze perse mijn vader erbij wou.. Ook heeftze toegeven met eetprobleem mij niet te kunnen helpen, vond ik eerst wel prima lekker makkelijk, maar zie in dat dat uitstel van executie is...
