vivalalisa

jezus waar moet ik beginnen2 ik ben 26 jaar vanaf mijn 16de bij hem, hij is mijn eerste en enige liefde



ja ik zeg nog steeds liefde want oo mijn god wat hou ik van hem



hij moest voor zijn werk naar het buitenland en net 3 weken terug van 8 maanden reis

daarvoor was die 3 maanden bij me ... en periode daarvoor ook buitenland





in de periode dat hij weg was heb ik mij zo rot gevoeld, ik kreeg en voelde geen liefde van zijn kant.. ik heb alles geprobeerd lief doen cadeaus sturen mailtjes bellen... om maar niet te scheiden van elkaar





nu is die terug en heeft die opgebiecht na 3 weken dat hij al een jaar een ander heeft, ze is zwanger van hem



ik heb niks gemerkt, niks niks niks



en ik ben zo verbaasd van mijn reactie ik heb gehuild moeten kotsten ik heb hem getroost!! we hebben gesproken tot half 7 in de ochtend, en geknuffeld gezoend...



en nu 3 dagen later huil ik alleen maar heb sinds ik het weet niet meer kunnen eten.



vanavond gaan we het aan zijn ouders vertellen.... ik kan hem ondanks dit niet loslaten zo erg! ik wil hem haten voel zoveel woede in mij, al; die leugens... maar ik blijf maar zo lief tegen hem!!





ik snap het niet



ik heb zoveel pijn, en doe mezelf meer pijn door liedjes te luisteren van marco bosato hart van een minaar



hij weet niet wat hij wil, of die verder wil met mij of haar... en ik weet niet wat ik wil





ik wil niet horen ren weg, ik wil weten waar mijn reactie vandaan komt hoe kan ik zo lief tegen hem blijven? ik bescherm hem nog steeds!! zeg tegen onze vrienden dat ze hem niet moeten laten vallen...



sorry als er veel taalfouten in staan ,