Werk & Studie
alle pijlers
Studeren na je 25e (30e)
dinsdag 13 april 2010 om 10:07
Lieve forummers,
Ik zou graag ervaringen lezen van mensen die na hun 25e een nieuwe studie begonnen zijn (en waarom). En van mensen die na hun 30e nog studeerden of weer zijn gaan studeren.
Ik ben nu 27 en overweeg - voorzichtig - om weer een studie te gaan doen. In het verleden heb ik gestudeerd maar toen ik er door ziekte een tijd uit de roulatie raakte heb ik het studeren gelaten voor wat het was. (klinkt makkelijker dan het ging maar daar wil ik dit topic niet om laten draaien).
Als ik (eventueel) begin ben ik 28. Ik zal niet voor mijn 30e klaar zijn. Vanaf 30 gaat het collegegeld omhoog.
Ik zit nog met een heleboel vragen en punten te overdenking. Weer gaan studeren houdt in dat ik minder te besteden heb en misschien tot mijn 30e (minimaal) op een studentenkamer zal leven.
Dingen die ik nu met vriendinnen doe, zullen dan waarschijnlijk teveel geld kosten.
Voor vakanties ben ik weer aangewezen op de schoolvakanties (voor zover ik die dan heb)
Nou... ben gewoon benieuwd naar jullie ervaringen. Hoef nog niet direct advies van 'doen' of 'niet doen'. Zit nu in een proces waarin ik dingen tegen elkaar aan het afwegen ben.
Ik zou graag ervaringen lezen van mensen die na hun 25e een nieuwe studie begonnen zijn (en waarom). En van mensen die na hun 30e nog studeerden of weer zijn gaan studeren.
Ik ben nu 27 en overweeg - voorzichtig - om weer een studie te gaan doen. In het verleden heb ik gestudeerd maar toen ik er door ziekte een tijd uit de roulatie raakte heb ik het studeren gelaten voor wat het was. (klinkt makkelijker dan het ging maar daar wil ik dit topic niet om laten draaien).
Als ik (eventueel) begin ben ik 28. Ik zal niet voor mijn 30e klaar zijn. Vanaf 30 gaat het collegegeld omhoog.
Ik zit nog met een heleboel vragen en punten te overdenking. Weer gaan studeren houdt in dat ik minder te besteden heb en misschien tot mijn 30e (minimaal) op een studentenkamer zal leven.
Dingen die ik nu met vriendinnen doe, zullen dan waarschijnlijk teveel geld kosten.
Voor vakanties ben ik weer aangewezen op de schoolvakanties (voor zover ik die dan heb)
Nou... ben gewoon benieuwd naar jullie ervaringen. Hoef nog niet direct advies van 'doen' of 'niet doen'. Zit nu in een proces waarin ik dingen tegen elkaar aan het afwegen ben.
donderdag 22 juli 2010 om 13:24
quote:Sagrera schreef op 21 juli 2010 @ 18:08:
Heb je dit nu allemaal besloten aan de hand van 1 dag of week in die kamer? Ik herken je verhaal helemaal dat je als je zonder verdere bezigheden in je uppie in je nieuwe kamer in een nieuwe stad gaat zitten, je niet happy voelt. En dan zie je nog meer beren op de weg. Kun je niet een nieuwe kamer zoeken in een schoner huis en met volwassener mensen? Wil je geen eens aankijken hoe het gaat in de eerste periode (september+oktober)? Je bent hier al zo lang mee bezig, ik vind het jammer dat je nu zo snel de knoop hebt doorgehakt voordat alles echt is begonnen.
Nee niet alleen omdat die maand in die kamer niet beviel, ook omdat ik toen dingen op een rij ben gaan zetten.
Tot die tijd had ik nog niet zo nagedacht over de financiën, met het idee: dat moet ik nog uitzoeken.
Daar ben ik naar gaan informeren en over gaan afwegen. Het is niet waarschijnlijk dat ik Wajong krijg voor een meerjarige voltijd studie. Wat inhoudt dat ik het geld ergens anders vandaan moet halen. En ik zou niet weten waar vandaan.
Het ging niet om die smerige douche: ik heb me geschrokken dat ik - weer - depressief raakte. Dat ik niet zo stabiel ben als ik zou willen.
En ik realiseerde me dat het huis uit gaan niet een kwestie is van mijn bed ergens anders zetten en t is voor mekaar. Ik realiseer me nu dat ik echt opnieuw moet leren op mezelf aangewezen te zijn.
Wat geld betreft: ik heb steeds geweten dat het - als ik het al rond kon breien - wel een paar jaar op een houtje bijten zou worden. Nu ik ervaren heb dat een studentenkamer niet meer bij me past, houdt dat in dat mijn budget voor huur omhoog zal moeten. Ik vind het geen fijn vooruitzicht om elke euro te moeten omdraaien, als ik al geld heb.
En dan denk ik: om nu te starten met een voltijd opleiding, in een nieuwe stad, terwijl ik niet weet hoe ik het moet financieren, nog geen woning heb, etc.... Lijkt me niet verstandig.
Het voelt een beetje alsof ik me moet verdedigen na jouw post. Maar misschien maak ik dat er zelf van.
Heb je dit nu allemaal besloten aan de hand van 1 dag of week in die kamer? Ik herken je verhaal helemaal dat je als je zonder verdere bezigheden in je uppie in je nieuwe kamer in een nieuwe stad gaat zitten, je niet happy voelt. En dan zie je nog meer beren op de weg. Kun je niet een nieuwe kamer zoeken in een schoner huis en met volwassener mensen? Wil je geen eens aankijken hoe het gaat in de eerste periode (september+oktober)? Je bent hier al zo lang mee bezig, ik vind het jammer dat je nu zo snel de knoop hebt doorgehakt voordat alles echt is begonnen.
Nee niet alleen omdat die maand in die kamer niet beviel, ook omdat ik toen dingen op een rij ben gaan zetten.
Tot die tijd had ik nog niet zo nagedacht over de financiën, met het idee: dat moet ik nog uitzoeken.
Daar ben ik naar gaan informeren en over gaan afwegen. Het is niet waarschijnlijk dat ik Wajong krijg voor een meerjarige voltijd studie. Wat inhoudt dat ik het geld ergens anders vandaan moet halen. En ik zou niet weten waar vandaan.
Het ging niet om die smerige douche: ik heb me geschrokken dat ik - weer - depressief raakte. Dat ik niet zo stabiel ben als ik zou willen.
En ik realiseerde me dat het huis uit gaan niet een kwestie is van mijn bed ergens anders zetten en t is voor mekaar. Ik realiseer me nu dat ik echt opnieuw moet leren op mezelf aangewezen te zijn.
Wat geld betreft: ik heb steeds geweten dat het - als ik het al rond kon breien - wel een paar jaar op een houtje bijten zou worden. Nu ik ervaren heb dat een studentenkamer niet meer bij me past, houdt dat in dat mijn budget voor huur omhoog zal moeten. Ik vind het geen fijn vooruitzicht om elke euro te moeten omdraaien, als ik al geld heb.
En dan denk ik: om nu te starten met een voltijd opleiding, in een nieuwe stad, terwijl ik niet weet hoe ik het moet financieren, nog geen woning heb, etc.... Lijkt me niet verstandig.
Het voelt een beetje alsof ik me moet verdedigen na jouw post. Maar misschien maak ik dat er zelf van.
donderdag 22 juli 2010 om 13:36
quote:Spinster schreef op 19 juli 2010 @ 19:22:
[...]
B. Een studie is wat betreft uitdaging voor een heel groot deel wat je er van maak (in je hoofd). 'Enorme uitdaging' klinkt meer als verborgen diepe faalangst. Is het niet zo dat je een studie te zwart-wit benadert? Namelijk het heel leuk vinden én heel goed zijn én heel sociaal 'moeten' zijn én het 8 jaar lang aan één stuk door volhouden OF 'te hoog gegrepen voor mij nu ik zo instabiel ben'?
Die faalangst is aanwezig, dat klopt. Ik ben de laatste dagen aan het denken of ik daar hulp bij moet zoeken (in de vorm van een paar gesprekken) of dat het een kwestie is van dingen doen en zien dat het wél lukt.
Ik heb ook de neiging om dingen die niet of minder goed gingen uit te vergroten tov wat wel goed ging.
Ervaringen uit het verleden trek ik door naar de toekomst. En dat maakt sommige bergen hoger dan ze werkelijk zijn.
Even los van of ik 8 jaar te moeilijk vind, ik vind het voornamelijk heel erg lang. Dan zou ik 8 jaar redelijk zuinig moeten leven, moeten werken en studeren tegelijk.
En ben ik misschien op mijn 36e klaar. Het zijn wel de jaren dat ik hoop een vent aan de haak te slaan en kan gaan nadenken over kinderen.
En te hoog gegrepen nu ik zo instabiel ben. Omdat er een aantal stappen nog gezet moeten worden. (verhuizen voornamelijk)
Aan iets nieuws beginnen terwijl de basis al goed is, is beter dan aan iets nieuws beginnen omdat het nu eenmaal 1 september is. Terwijl de rest nog niet op orde is (al eerder meegemaakt)
[...]
B. Een studie is wat betreft uitdaging voor een heel groot deel wat je er van maak (in je hoofd). 'Enorme uitdaging' klinkt meer als verborgen diepe faalangst. Is het niet zo dat je een studie te zwart-wit benadert? Namelijk het heel leuk vinden én heel goed zijn én heel sociaal 'moeten' zijn én het 8 jaar lang aan één stuk door volhouden OF 'te hoog gegrepen voor mij nu ik zo instabiel ben'?
Die faalangst is aanwezig, dat klopt. Ik ben de laatste dagen aan het denken of ik daar hulp bij moet zoeken (in de vorm van een paar gesprekken) of dat het een kwestie is van dingen doen en zien dat het wél lukt.
Ik heb ook de neiging om dingen die niet of minder goed gingen uit te vergroten tov wat wel goed ging.
Ervaringen uit het verleden trek ik door naar de toekomst. En dat maakt sommige bergen hoger dan ze werkelijk zijn.
Even los van of ik 8 jaar te moeilijk vind, ik vind het voornamelijk heel erg lang. Dan zou ik 8 jaar redelijk zuinig moeten leven, moeten werken en studeren tegelijk.
En ben ik misschien op mijn 36e klaar. Het zijn wel de jaren dat ik hoop een vent aan de haak te slaan en kan gaan nadenken over kinderen.
En te hoog gegrepen nu ik zo instabiel ben. Omdat er een aantal stappen nog gezet moeten worden. (verhuizen voornamelijk)
Aan iets nieuws beginnen terwijl de basis al goed is, is beter dan aan iets nieuws beginnen omdat het nu eenmaal 1 september is. Terwijl de rest nog niet op orde is (al eerder meegemaakt)
donderdag 22 juli 2010 om 13:41
quote:Spinster schreef op 19 juli 2010 @ 19:22:
[...]
C. Juist een dagbesteding zoals een studie kan heel veel stabiliteit geven. Juist dat stuk intellectuele uitdaging dat je eng vindt in kleine stapjes kunnen volbrengen tot iets goeds (vb: een vak hebben gehaald) kan heel veel zelfvertrouwen en een kick geven. Dat kan samen weer wat tegengif bieden bij depressie en faalangst.
Ben het zeker met je eens dat een dagbesteding stabiliteit geeft.
Studeren kán echter ook een heel eenzame bezigheid zijn. Met je neus in een boek met zo min mogelijk afleiding om je heen.
Juist op de universiteit kun je ook structuur missen, omdat je een periode weinig colleges hebt bijvoorbeeld.
Niet dat dit nu een reden is om nooit meer te gaan studeren. Het is wel iets waar ik waakzaam voor moet zijn want ik kan een beetje vereenzamen en dan juist down worden.
[...]
C. Juist een dagbesteding zoals een studie kan heel veel stabiliteit geven. Juist dat stuk intellectuele uitdaging dat je eng vindt in kleine stapjes kunnen volbrengen tot iets goeds (vb: een vak hebben gehaald) kan heel veel zelfvertrouwen en een kick geven. Dat kan samen weer wat tegengif bieden bij depressie en faalangst.
Ben het zeker met je eens dat een dagbesteding stabiliteit geeft.
Studeren kán echter ook een heel eenzame bezigheid zijn. Met je neus in een boek met zo min mogelijk afleiding om je heen.
Juist op de universiteit kun je ook structuur missen, omdat je een periode weinig colleges hebt bijvoorbeeld.
Niet dat dit nu een reden is om nooit meer te gaan studeren. Het is wel iets waar ik waakzaam voor moet zijn want ik kan een beetje vereenzamen en dan juist down worden.
donderdag 22 juli 2010 om 13:43
quote:suuri schreef op 10 juni 2010 @ 18:01:
TO, is een particuliere opleiding geen optie? Ik ben 25 en aan een particuliere opleiding begonnen. Mensen denken dan meteen: duur! Maar dat is niet zo. De studie is namelijk maar 1 jaar ipv 4 en dus niet duurder. En omdat het allemaal volwassenen zijn met een fulltime baan, wordt er veel beter rekening gehouden met je situatie.Jawel dat is het wel. Ik weet niet of je hier nog komt, maar welke opleidingsinstantie heb jij?
TO, is een particuliere opleiding geen optie? Ik ben 25 en aan een particuliere opleiding begonnen. Mensen denken dan meteen: duur! Maar dat is niet zo. De studie is namelijk maar 1 jaar ipv 4 en dus niet duurder. En omdat het allemaal volwassenen zijn met een fulltime baan, wordt er veel beter rekening gehouden met je situatie.Jawel dat is het wel. Ik weet niet of je hier nog komt, maar welke opleidingsinstantie heb jij?
donderdag 22 juli 2010 om 13:44
quote:Aki_Aki schreef op 10 juni 2010 @ 22:49:
[...]
Herkenbaar !
Ik werk nu alweer twee jaar in een administratieve functie als managementassistente. Na het afronden van mijn HBO opleiding in 2007 (in de sociaal/creatieve sector) en een reis van een half jaar door ZO- Azië bleek deze opleiding geen garantie te zijn voor het vinden van een baan binnen mijn vakgebied. Uiteindelijk tijdelijk in deze administratieve functie gerold en daarnaast in het eerste jaar een deeltijd Post HBO functie gevolgd. Die laatste opleiding maakte de honger van het studeren in mij wakker. En dus ga ik in september een Master oppakken, middels het premaster traject.
Ik vind het erg spannend om op mijn 30ste een dergelijke studiebelasting te combineren met mijn huidige baan (28 uur werken met deeltijd studie). Ook financieel wordt het geen vetpot en dat geeft me best wat stress. De kriebels van lukt het wel, kan ik het wetenschappelijk niveau handelen en wat als ... oftewel duizend doemscenario's bekruipen me regelmatig. Maar ik ben vooral erg van het ervaren. Dus vind ik dat ik mijzelf (en Moonlight dat geldt voor jou evengoed) de kans moet gunnen om de sprong te wagen. Mocht uiteindelijk blijken dat het niet mijn weg is dan is dat alleen maar helder
, toch?
Uiteindelijk zal ik (als alles volgens planning verloopt) in twee jaar het premaster programma volgen en is mijn wens om de master in voltijd af te ronden. Na drie jaar zou ik dus klaar moeten zijn en ben ik 33 (oh my god, niet teveel over nadenken .. haha)
Aangezien mijn motivatie binnen het uitvoeren van mijn werkzaamheden binnen mijn huidige functie een dieptepunt heeft bereikt, maar de financiële zekerheid (ik krijg goed betaald en werk als ambtenaar) zwaarder weegt dan het kiezen voor een parttime job die beter aansluit maar mogelijk minder goed betaald voel ik me in zekere zin gevangen in een duivels dilemma. Want ik moet een zeker inkomen binnenhalen om alles te kunnen bekostigen.
Ach .. toch voel ik me een gelukkig mens dat ik de mogelijkheden heb om (nog) een studie op te kunnen pakken. Het is niet voor iedereen weggelegd om dit te realiseren. Kortom de eventuele bezwaren die er zijn wegen niet op tegen het starten van deze nieuwe uitdaging.
Aan iedereen die gaat beginnen, reeds begonnen is of nog twijfels heeft .. alle goeds in het tot een goed einde brengen van de keuzes die gemaakt zijn of zullen worden gemaakt!
Groetjes,
AkiBedankt voor je verhaal. Ik weet niet of je hier nog komt, maar heel veel succes!
[...]
Herkenbaar !
Ik werk nu alweer twee jaar in een administratieve functie als managementassistente. Na het afronden van mijn HBO opleiding in 2007 (in de sociaal/creatieve sector) en een reis van een half jaar door ZO- Azië bleek deze opleiding geen garantie te zijn voor het vinden van een baan binnen mijn vakgebied. Uiteindelijk tijdelijk in deze administratieve functie gerold en daarnaast in het eerste jaar een deeltijd Post HBO functie gevolgd. Die laatste opleiding maakte de honger van het studeren in mij wakker. En dus ga ik in september een Master oppakken, middels het premaster traject.
Ik vind het erg spannend om op mijn 30ste een dergelijke studiebelasting te combineren met mijn huidige baan (28 uur werken met deeltijd studie). Ook financieel wordt het geen vetpot en dat geeft me best wat stress. De kriebels van lukt het wel, kan ik het wetenschappelijk niveau handelen en wat als ... oftewel duizend doemscenario's bekruipen me regelmatig. Maar ik ben vooral erg van het ervaren. Dus vind ik dat ik mijzelf (en Moonlight dat geldt voor jou evengoed) de kans moet gunnen om de sprong te wagen. Mocht uiteindelijk blijken dat het niet mijn weg is dan is dat alleen maar helder
, toch?Uiteindelijk zal ik (als alles volgens planning verloopt) in twee jaar het premaster programma volgen en is mijn wens om de master in voltijd af te ronden. Na drie jaar zou ik dus klaar moeten zijn en ben ik 33 (oh my god, niet teveel over nadenken .. haha
)Aangezien mijn motivatie binnen het uitvoeren van mijn werkzaamheden binnen mijn huidige functie een dieptepunt heeft bereikt, maar de financiële zekerheid (ik krijg goed betaald en werk als ambtenaar) zwaarder weegt dan het kiezen voor een parttime job die beter aansluit maar mogelijk minder goed betaald voel ik me in zekere zin gevangen in een duivels dilemma. Want ik moet een zeker inkomen binnenhalen om alles te kunnen bekostigen.
Ach .. toch voel ik me een gelukkig mens dat ik de mogelijkheden heb om (nog) een studie op te kunnen pakken. Het is niet voor iedereen weggelegd om dit te realiseren. Kortom de eventuele bezwaren die er zijn wegen niet op tegen het starten van deze nieuwe uitdaging.
Aan iedereen die gaat beginnen, reeds begonnen is of nog twijfels heeft .. alle goeds in het tot een goed einde brengen van de keuzes die gemaakt zijn of zullen worden gemaakt!
Groetjes,
AkiBedankt voor je verhaal. Ik weet niet of je hier nog komt, maar heel veel succes!
vrijdag 23 juli 2010 om 09:00
Hey Moonlight,
Ik heb je verhaal gelezen en ik zie op bepaalde punten veel dingen waar ik mezelf in herken. Eigenlijk is het jammer dat je zoveel 'weerstand' (om het zo maar even te noemen) ondervindt bij 'stappen in de toekomst'. Als ik zo lees wat jij schrijft, lees ik ergens dat je er eigenlijk wel graag voor wil gaan maar tegelijkertijd veel 'beren op de weg' ziet al zijn die deels ook echt aanwezig en maken het er echt niet makkelijker op. Tegelijkertijd ook niet onmogelijk.
edit; even wat pers. info weggehaald, laat ik liever niet te lang staan.
Ik heb je verhaal gelezen en ik zie op bepaalde punten veel dingen waar ik mezelf in herken. Eigenlijk is het jammer dat je zoveel 'weerstand' (om het zo maar even te noemen) ondervindt bij 'stappen in de toekomst'. Als ik zo lees wat jij schrijft, lees ik ergens dat je er eigenlijk wel graag voor wil gaan maar tegelijkertijd veel 'beren op de weg' ziet al zijn die deels ook echt aanwezig en maken het er echt niet makkelijker op. Tegelijkertijd ook niet onmogelijk.
edit; even wat pers. info weggehaald, laat ik liever niet te lang staan.
anoniem_80436 wijzigde dit bericht op 25-07-2010 13:22
Reden: persoonlijke info
Reden: persoonlijke info
% gewijzigd
vrijdag 23 juli 2010 om 09:14
Moonlight, ik lees het nu pas. Ik vind het zó zonde dat je het niet doorzet! Hoe langer je twijfelt, hoe hoger de drempel lijkt.
Ik herken me in je verhaal en ik heb me er gewoon ingestort. Ik ben nu halverwege mn studie en lig zelfs vóór op schema. Het zijn geen 8en en 9ens maar wel 6en en 7ens en dat is ook voldoende.
Je krijgt die hele studie niet in een grote hoop he, je krijgt het in hapklare brokken. En je neemt gewoon stap voor stap. Het hele grote project beangstigde mij ook voordat ik eraan begon, maar ik doe ding voor ding voor ding en als ik nu een stapje achteruit doe en kijk naar alles dat ik op elkaar gestapeld heb is dat toch al heel wat.
Ik herken me in je verhaal en ik heb me er gewoon ingestort. Ik ben nu halverwege mn studie en lig zelfs vóór op schema. Het zijn geen 8en en 9ens maar wel 6en en 7ens en dat is ook voldoende.
Je krijgt die hele studie niet in een grote hoop he, je krijgt het in hapklare brokken. En je neemt gewoon stap voor stap. Het hele grote project beangstigde mij ook voordat ik eraan begon, maar ik doe ding voor ding voor ding en als ik nu een stapje achteruit doe en kijk naar alles dat ik op elkaar gestapeld heb is dat toch al heel wat.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 23 juli 2010 om 09:18
Ik bedoel te zeggen wat Spinster ook zegt. Je moet een studie ook weer niet té hoog plaatsen. Sure, het 'slimme mensen wereldje'. Maar ook het 'zuipen in de kroeg en toch nog net een 5.5 halen wereldje'. Oftewel: je hoeft heus niet briljant en feilloos te zijn.
En je kan met je goeie gedrag wel aan de kant blijven staan maar daar word je ook niet gelukkig van. Soms helpt het om er gewoon in te springen en er van te maken wat er van te maken valt. Meedoen, erbij zijn. En niemand vindt alles altijd leuk, en iedereen moet ontzettend wennen in een nieuwe situatie, nieuwe studie, nieuwe stad. Niet alles valt af te schuiven op depressie, sommige dingen die je schrijft zijn Heel Normaal!
En je kan met je goeie gedrag wel aan de kant blijven staan maar daar word je ook niet gelukkig van. Soms helpt het om er gewoon in te springen en er van te maken wat er van te maken valt. Meedoen, erbij zijn. En niemand vindt alles altijd leuk, en iedereen moet ontzettend wennen in een nieuwe situatie, nieuwe studie, nieuwe stad. Niet alles valt af te schuiven op depressie, sommige dingen die je schrijft zijn Heel Normaal!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 15 oktober 2010 om 12:37
Een heel laat antwoord. Maar wat leuk dat jullie nog interesse hebben getoond.
De laatste keer dat ik hier schreef gingen we (ging ik) best diep in op depressies en dat maakte het topic voor mij heel zwaar. En ik had even tijd nodig.
In een goed gesprek dat ik had met iemand (IRL) konden we concluderen dat het teveel tegelijk was. Én het opnieuw zelfstandig worden, én een nieuwe stad, én een nieuwe studie, allemaaal op hetzelfde moment. Dat mijn opa overleed en er opnieuw een depressie opkwam deed het teveel wankelen.
Momenteel sta ik op het punt te verhuizen. Naar een bekende stad, maar wel helemaal mijn eigen plek. Ik ben bezig met een opleiding van een half jaar, één avond per week, plus huiswerk. Ik vind het leuk om weer te leren, vind de school leuk, merk dat het wennen is om weer huiswerk te hebben dat dat ik weer tegen dezelfde leerproblemen aanloop die ik altijd al had, dus dat ik daar een weg in moet vinden.
he kut mijn leestekens doen het niet en dat is jammer want zo kan ik die laatste zin moeilijk nuanceren
Anyway, mijn eerdere plannen waren teveel tegelijk. Ik kan nu eenmaal niet fulltime studeren en daarnaast mijn eigen geld verdienen, dat is teveel voor iemand zoals ik.
Maar ik ben wel van plan om in november opnieuw naar de open dag te gaan. Kijken wat de mogelijkheden zijn voor deeltijd universiteit.
Misschien kan ik dit (school)jaar ´opklimmen´ naar een bijbaan waar ik redelijk verdien en zijn er dan weer meer mogelijkheden.
(sorry er is even iets hier wat me erg afleidt dus ik kan niet alles schrijven wat ik nu had willen schrijven)
Overigens lijkt mijn psychische gezondheid weer wat stabieler, met mijn nieuwe medicatie. Kijken hoe de winter zal zijn dit jaar.
De laatste keer dat ik hier schreef gingen we (ging ik) best diep in op depressies en dat maakte het topic voor mij heel zwaar. En ik had even tijd nodig.
In een goed gesprek dat ik had met iemand (IRL) konden we concluderen dat het teveel tegelijk was. Én het opnieuw zelfstandig worden, én een nieuwe stad, én een nieuwe studie, allemaaal op hetzelfde moment. Dat mijn opa overleed en er opnieuw een depressie opkwam deed het teveel wankelen.
Momenteel sta ik op het punt te verhuizen. Naar een bekende stad, maar wel helemaal mijn eigen plek. Ik ben bezig met een opleiding van een half jaar, één avond per week, plus huiswerk. Ik vind het leuk om weer te leren, vind de school leuk, merk dat het wennen is om weer huiswerk te hebben dat dat ik weer tegen dezelfde leerproblemen aanloop die ik altijd al had, dus dat ik daar een weg in moet vinden.
he kut mijn leestekens doen het niet en dat is jammer want zo kan ik die laatste zin moeilijk nuanceren
Anyway, mijn eerdere plannen waren teveel tegelijk. Ik kan nu eenmaal niet fulltime studeren en daarnaast mijn eigen geld verdienen, dat is teveel voor iemand zoals ik.
Maar ik ben wel van plan om in november opnieuw naar de open dag te gaan. Kijken wat de mogelijkheden zijn voor deeltijd universiteit.
Misschien kan ik dit (school)jaar ´opklimmen´ naar een bijbaan waar ik redelijk verdien en zijn er dan weer meer mogelijkheden.
(sorry er is even iets hier wat me erg afleidt dus ik kan niet alles schrijven wat ik nu had willen schrijven)
Overigens lijkt mijn psychische gezondheid weer wat stabieler, met mijn nieuwe medicatie. Kijken hoe de winter zal zijn dit jaar.
vrijdag 15 oktober 2010 om 12:40
Overigens heb ik in de cursus die ik nu doe ook iets aan dingen die hier geschreven zijn.
De eerste les viel een beetje tegen. En ik realiseerde me dat het niet allemaal leuk MOET zijn. Dat mijn doel is om het af te ronden maar als ik de klasgenoten of de docent niet leuk vind, dan is dat niet anders.
De tweede les was trouwens superleuk dus er is niets aan de hand.
Ik moet ook ´leren leren´. Ik doe meestal alles of niets (kon vroeger zonder leren ook aardige cijfers halen) maar moet nu de middenweg zoeken.
De eerste les viel een beetje tegen. En ik realiseerde me dat het niet allemaal leuk MOET zijn. Dat mijn doel is om het af te ronden maar als ik de klasgenoten of de docent niet leuk vind, dan is dat niet anders.
De tweede les was trouwens superleuk dus er is niets aan de hand.
Ik moet ook ´leren leren´. Ik doe meestal alles of niets (kon vroeger zonder leren ook aardige cijfers halen) maar moet nu de middenweg zoeken.
zaterdag 16 oktober 2010 om 21:50
Ik heb al een universitaire studie afgerond (master) behaald en ben nu net weer begonnen aan een tweede studie aan de open universiteit dit keer. Ik vind dit ideaal omdat je zelf je tempo kan bepalen en er daarom fulltime naast kan werken. Het scheelt voor mij wel dat ik veel vrijstellingen heb en ik in ongeveer 2,5 jaar mijn tweede master kan behalen. Ik ben nu overigens 27. Ik vind het soms wel lastig dat ik zolang vast zit aan iets en van in het weekend leren word ik ook niet altijd blij. Toch is het vooruitzicht van op nog een diploma en meer kansen erg fijn. Ik heb nog zoveel arbeidsjaren voor me dat ik me er bewust van ben dan een extra diploma erg veel voordelen met zich meebrengt.
