Relaties
alle pijlers
Part-time samenwonen?
maandag 26 juli 2010 om 15:20
Hoi Allemaal,
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
maandag 26 juli 2010 om 15:23
Mijn man en ik hebben allebei wel eens behoefte aan een eigen plek. Aan eigen vakanties, eigen weekendjes weg. Dat laatste regelen we dus ook gewoon. Maar als je eenmaal kinderen hebt, vind ik het persoonlijk wel wat egoistisch om er een eigen appartement op na te houden voor de rust. Kinderen heb je 24/7, zelfs als je ze uitbesteedt aan een oppas of kdv. De verantwoordelijkheid is er altijd. Als je die verantwoordelijkheid (nog) niet aan kan, moet je er niet aan beginnen, in my humble opinion.
maandag 26 juli 2010 om 15:24
Bittermoon, zonder kinderen vind ik het een ander verhaal. Maar als je met z'n twee een gezin begint kan je naar mijn mening niet structureel een deel van de tijd je terugtrekken in een ander appartement en je partner voor alles op laten draaien.
En moet je ook nagaan wat een kosten je gaat maken met al die dubbele woonlasten!
En moet je ook nagaan wat een kosten je gaat maken met al die dubbele woonlasten!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
maandag 26 juli 2010 om 15:26
Gelukkig meisje: het is wel voor ons samen, maar als we samen willen zijn, zullen we in 'het familiehuis' zijn, behoefte aan rust, dan kan de één of de andersw zich terugtrekken daar.
Idd, met kleine kinderen zie ik het ook niet helemaal voor me...daar zit ik dus ook mee in mijn maag. Hij zegt wel dat hij heus niet te pas en te onpas de deur uit loopt, en echt wel zijn verantwoording neemt, maar gewoon een eigen plek nodig heeft.
Idd, met kleine kinderen zie ik het ook niet helemaal voor me...daar zit ik dus ook mee in mijn maag. Hij zegt wel dat hij heus niet te pas en te onpas de deur uit loopt, en echt wel zijn verantwoording neemt, maar gewoon een eigen plek nodig heeft.
maandag 26 juli 2010 om 15:26
Hmm.. Best tegenstrijdig idd. Hoe ziet hij het voor zich wanneer er bv 's nachts iets is? Dag mag je bellen? Dan is ie toch ook wakker? Ik zou me bezwaard voelen als ik hem zou gaan bellen bij een huiltje van de kinderen. Daarbij zou ik me niet fijn voelen. Ik zou het toch nog maar even gooien op die papa kamer om te kijken hoe dat dan gaat. Dan kan je altijd nog besluiten om 't verder op te zoeken. Al heb ik wel m'n vraagtekens hierbij. Vrees dat je dan alsnog 80% van het babyschap zelf moet gaan oplossen...
maandag 26 juli 2010 om 15:26
Ik kan me wel voorstellen dat je man dat wilt.
Ik ben zelf namelijk ook zo'n type die veel ruimte voor zichzelf nodig heeft en misschien een grotere behoefte aan vrijheid heeft dan andere, 'normale' mensen.
Maar ik begrijp jouw twijfels ook wel.
Ik hoop vooral dat jullie een keuze kunnen maken waar jullie beide achter kunnen staan.
Allebei iets inleveren wellicht. Jij een beetje het gevoel van samen willen zijn, hij een beetje van zijn eigen vrijheid.
Oftewel goed bespreken met hem en goed je grenzen aangeven, maar ook bereid zijn iets in te leveren.
En goede afspraken maken over de (dagelijkse) praktijk.
Ik ben zelf namelijk ook zo'n type die veel ruimte voor zichzelf nodig heeft en misschien een grotere behoefte aan vrijheid heeft dan andere, 'normale' mensen.
Maar ik begrijp jouw twijfels ook wel.
Ik hoop vooral dat jullie een keuze kunnen maken waar jullie beide achter kunnen staan.
Allebei iets inleveren wellicht. Jij een beetje het gevoel van samen willen zijn, hij een beetje van zijn eigen vrijheid.
Oftewel goed bespreken met hem en goed je grenzen aangeven, maar ook bereid zijn iets in te leveren.
En goede afspraken maken over de (dagelijkse) praktijk.
maandag 26 juli 2010 om 15:27
Ik ken een stel die het ook zo hebben geregeld: een huis en een apartement. In het huis wonen de kinderen. De ene week is moeder thuis, de andere week vader. Ze zijn ook bepaalde dagen samen thuis. Het appartement is altijd zonder kinderen, zodat ze kunnen bijslapen, tijd verlummelen, uit kunnen gaan, gewoon hun eigen gang kunnen gaan. Alleen dus. En voor zover ik het begrijp zijn die zware dagen dat ze alleen voor de twee kleine kinderen moeten zorgen goed te doen, ook omdat ze weten dat ze volgende week weer kunnen doorslapen, uitslapen en rustig de weekendkrant kunnen lezen.
maandag 26 juli 2010 om 15:27
Ik weet niet op welke termijn je deze 'plannen' allemaal uit wilt voeren, maar misschien is het voor hem allemaal gewoon nog te snel (jullie hebben pas een paar maanden een relatie).
Maar als mijn vriend dat zou willen, dan mag hij vertrekken. Hij heeft een werk-/hobbykamer waar hij zich terug kan trekken, dat is meer dan genoeg. Als ie die deur dicht doet stoor ik hem niet en heeft ie dus rust.
Maar als mijn vriend dat zou willen, dan mag hij vertrekken. Hij heeft een werk-/hobbykamer waar hij zich terug kan trekken, dat is meer dan genoeg. Als ie die deur dicht doet stoor ik hem niet en heeft ie dus rust.
maandag 26 juli 2010 om 15:27
Hij wil rust en hij wil een gezin? Dus als hij rust wil terwijl de kinderen er ook al zijn, trekt ie zich terug? Zodat jij ermee zit? Ik vind het op zijn zachtst gezegd nogal een aparte houding. En hoe denk je dat jullie dit financieel gaan trekken? Twee huizen is nogal wat.
Ik leef niet zo samen in ieder geval en als ik me terug wil trekken of een momentje alleen wil, ga ik naar de slaapkamer of ga ik een wandeling maken.
Ik leef niet zo samen in ieder geval en als ik me terug wil trekken of een momentje alleen wil, ga ik naar de slaapkamer of ga ik een wandeling maken.
maandag 26 juli 2010 om 15:27
maandag 26 juli 2010 om 15:28
Wat een raar verhaal...
Je gaat of latten, of samenwonen denk ik dan
Want dit is wel een beetje heel makkelijk vindt je zelf ook niet?
Stel je dit scenario eens voor, jullie gaan samenwonen MET extra appartementje voor hem.
Jij raakt zwanger en bevalt...ja ja, van een tweeling
Kind 1 is een huilbaby en huilt zo ongeveer 12 uu rper dag
Kind 2 wil niet eten en is zo ongeveer de hele dag boos...
Wie denk je dat er binnen no time full time op zijn extra appartementje zit?
Precies!
Je gaat of latten, of samenwonen denk ik dan
Want dit is wel een beetje heel makkelijk vindt je zelf ook niet?
Stel je dit scenario eens voor, jullie gaan samenwonen MET extra appartementje voor hem.
Jij raakt zwanger en bevalt...ja ja, van een tweeling
Kind 1 is een huilbaby en huilt zo ongeveer 12 uu rper dag
Kind 2 wil niet eten en is zo ongeveer de hele dag boos...
Wie denk je dat er binnen no time full time op zijn extra appartementje zit?
Precies!
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
maandag 26 juli 2010 om 15:30
ik zou me er wel in kunnen vinden, zeker als het 2 richtingen op geldt, als ik ruimte nodig heb moet ik er ook heen kunnen.
Nu komen er bij ons geen kinderen in (behalve kind dat hij al heeft) maar hij heeft behoefte aan ruimte en alleen zijn soms en ik ook.
Ik denk dat als ik ooit met vriend ga samenwonen het dezelfde richting opgaat maar meer in de zin van een grote aparte zolder ofzo. Anders staat dat appartement ook maar leeg grootste deel van de tijd. Naar voor mensen die op een woning wachten.
Nu komen er bij ons geen kinderen in (behalve kind dat hij al heeft) maar hij heeft behoefte aan ruimte en alleen zijn soms en ik ook.
Ik denk dat als ik ooit met vriend ga samenwonen het dezelfde richting opgaat maar meer in de zin van een grote aparte zolder ofzo. Anders staat dat appartement ook maar leeg grootste deel van de tijd. Naar voor mensen die op een woning wachten.
maandag 26 juli 2010 om 15:32
quote:Summerdance schreef op 26 juli 2010 @ 15:28:
Wat een raar verhaal...
Je gaat of latten, of samenwonen denk ik dan
Want dit is wel een beetje heel makkelijk vindt je zelf ook niet?
Stel je dit scenario eens voor, jullie gaan samenwonen MET extra appartementje voor hem.
Jij raakt zwanger en bevalt...ja ja, van een tweeling
Kind 1 is een huilbaby en huilt zo ongeveer 12 uu rper dag
Kind 2 wil niet eten en is zo ongeveer de hele dag boos...
Wie denk je dat er binnen no time full time op zijn extra appartementje zit?
Precies!
Als je er goede afspraken over maakt hoeft dat echt niet zo te gaan hoor.
To zegt toch ook helemaal niet dat vriend zijn verantwoordelijkheden niet wil nemen?
Die conclusie wordt naar mijn idee te snel getrokken, nu.
Wat een raar verhaal...
Je gaat of latten, of samenwonen denk ik dan
Want dit is wel een beetje heel makkelijk vindt je zelf ook niet?
Stel je dit scenario eens voor, jullie gaan samenwonen MET extra appartementje voor hem.
Jij raakt zwanger en bevalt...ja ja, van een tweeling
Kind 1 is een huilbaby en huilt zo ongeveer 12 uu rper dag
Kind 2 wil niet eten en is zo ongeveer de hele dag boos...
Wie denk je dat er binnen no time full time op zijn extra appartementje zit?
Precies!
Als je er goede afspraken over maakt hoeft dat echt niet zo te gaan hoor.
To zegt toch ook helemaal niet dat vriend zijn verantwoordelijkheden niet wil nemen?
Die conclusie wordt naar mijn idee te snel getrokken, nu.
maandag 26 juli 2010 om 15:33
Overigens zou ik er geen genoegen mee nemen. Wat een paljasserij zeg. Ouderschap kan heel zwaar zijn en als je vent dan een paar huizen verderop ligt te knorren omdat hij zijn 'ruimte' nodig heeft dan zou ik me aardig eenzaam voelen.
Maar ik lees dat je pas een paar maanden een relatie hebt. Ik zou zeggen: wacht nog maar een tijdje met kinderen.
Maar ik lees dat je pas een paar maanden een relatie hebt. Ik zou zeggen: wacht nog maar een tijdje met kinderen.
maandag 26 juli 2010 om 15:33
Dank jullie wel voor de snelle reacties!
Jullie vragen, zijn mijn vragen.
Ik heb dit alles uiteraard met hem besproken. Hij zegt zelf dat hij echt niet zomaar de deur uit zal lopen als er een huilend kind is, of als er eentje ziek is, of als ik moe ben, etc. Hij zal echt zijn verantwoording nemen en hij is dol op kinderen dus niet zo'n vader die er bijna nooit is.
Hij legt het zelf zo uit: het feit dat zo'n plek er is, geeft hem al veel rust. Wetende dat hij daar heen kan, als hij echt die behoefte voelt.
Ik vind ook: als je ouder bent dan moet je er zijn voor je kids, altijd. En ja, ik zou hem altijd mogen bellen, ook midden in de nacht, natuurlijk.
Qua kosten zitten we in een vrij luxe positie, dus dat is het probleem niet.
Jullie vragen, zijn mijn vragen.
Ik heb dit alles uiteraard met hem besproken. Hij zegt zelf dat hij echt niet zomaar de deur uit zal lopen als er een huilend kind is, of als er eentje ziek is, of als ik moe ben, etc. Hij zal echt zijn verantwoording nemen en hij is dol op kinderen dus niet zo'n vader die er bijna nooit is.
Hij legt het zelf zo uit: het feit dat zo'n plek er is, geeft hem al veel rust. Wetende dat hij daar heen kan, als hij echt die behoefte voelt.
Ik vind ook: als je ouder bent dan moet je er zijn voor je kids, altijd. En ja, ik zou hem altijd mogen bellen, ook midden in de nacht, natuurlijk.
Qua kosten zitten we in een vrij luxe positie, dus dat is het probleem niet.
maandag 26 juli 2010 om 15:35
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 15:33:
Hij legt het zelf zo uit: het feit dat zo'n plek er is, geeft hem al veel rust. Wetende dat hij daar heen kan, als hij echt die behoefte voelt.
Geef m dan de bezemkast. Stuk goedkoper en dan kan hij zijn snor niet drukken als het even te moeilijk wordt. Of zet een schuur in je tuin.
Hij legt het zelf zo uit: het feit dat zo'n plek er is, geeft hem al veel rust. Wetende dat hij daar heen kan, als hij echt die behoefte voelt.
Geef m dan de bezemkast. Stuk goedkoper en dan kan hij zijn snor niet drukken als het even te moeilijk wordt. Of zet een schuur in je tuin.
maandag 26 juli 2010 om 15:36
Nessemeisje, ja we wachten uiteraard nog met kinderen, waarschijnlijk zelfs nog wel een jaartje of twee. Maar ik vind het toch belangrijk om dit te bespreken, voordat er überhaupt kinderen zijn. En ik moet mezelf afvragen of dit dan wel is wat ik wil?
Eigenlijk heeft hij alles wat ik wil in een man, dus is dit een dealbreaker? Ik weet het gewoon niet zo goed. Daarom ben ik ook heel benieuwd naar jullie reacties en eventuele ervaringen.
Eigenlijk heeft hij alles wat ik wil in een man, dus is dit een dealbreaker? Ik weet het gewoon niet zo goed. Daarom ben ik ook heel benieuwd naar jullie reacties en eventuele ervaringen.
maandag 26 juli 2010 om 15:38
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 15:33:
Hij zegt zelf dat hij echt niet zomaar de deur uit zal lopen als er een huilend kind is, of als er eentje ziek is, of als ik moe ben, etc. Hij zal echt zijn verantwoording nemen en hij is dol op kinderen dus niet zo'n vader die er bijna nooit is.
Hij legt het zelf zo uit: het feit dat zo'n plek er is, geeft hem al veel rust. Wetende dat hij daar heen kan, als hij echt die behoefte voelt.
Waarschijnlijk heeft hij die behoefte vooral op de momenten van crisis. Slapeloze nachten, zieke kinderen, jullie beide uitgeput, geirriteerd en chagrijnig. Dàt zijn de momenten dat ik ook wel eens wil wegrennen, en mijn partner ook. Maar dat zijn dus ook net de momenten dat je niet weg 'kan' omdat je het juist dàn samen moet doen en elkaar moet steunen. Iemand die dat niet aankan, is volgens mij niet toe aan kinderen.
Maar zoals eerder opgemerkt, jullie zijn pas kort samen. Wacht het af, misschien verandert hij van mening. Zo niet, denk dan heel goed na voor je aan kinderen begint en realiseer je dat het in je eentje erg zwaar kan zijn.
Hij zegt zelf dat hij echt niet zomaar de deur uit zal lopen als er een huilend kind is, of als er eentje ziek is, of als ik moe ben, etc. Hij zal echt zijn verantwoording nemen en hij is dol op kinderen dus niet zo'n vader die er bijna nooit is.
Hij legt het zelf zo uit: het feit dat zo'n plek er is, geeft hem al veel rust. Wetende dat hij daar heen kan, als hij echt die behoefte voelt.
Waarschijnlijk heeft hij die behoefte vooral op de momenten van crisis. Slapeloze nachten, zieke kinderen, jullie beide uitgeput, geirriteerd en chagrijnig. Dàt zijn de momenten dat ik ook wel eens wil wegrennen, en mijn partner ook. Maar dat zijn dus ook net de momenten dat je niet weg 'kan' omdat je het juist dàn samen moet doen en elkaar moet steunen. Iemand die dat niet aankan, is volgens mij niet toe aan kinderen.
Maar zoals eerder opgemerkt, jullie zijn pas kort samen. Wacht het af, misschien verandert hij van mening. Zo niet, denk dan heel goed na voor je aan kinderen begint en realiseer je dat het in je eentje erg zwaar kan zijn.
