Relaties
alle pijlers
Part-time samenwonen?
maandag 26 juli 2010 om 15:20
Hoi Allemaal,
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
maandag 26 juli 2010 om 16:48
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 16:10:
Mazou, daar ben ik dus nu over aan het dubben. Is het mijn ideale plaatje? Wil ik het zelf echt niet? Of is het omdat het zo opgelegd is door de maatschappij, omdat het 'zo hoort?' Ik weet het niet goed. We hebben het er nog maar net over gehad, dus ik ben een beetje in de war.
Ik ben natuurlijk ook bang dat ik straks in huis zit met kind(eren) en toch het gevoel heb dat ik er teveel alleen voor sta.
We hebben het er net nog over gehad en hij hoopt voor zichzelf en voor ons dat hij bij een eigen kindje het toch anders ervaart. Ik hoop dat ook, maar daar kan ik natuurlijk niet op rekenen.
De toekomst ligt nog zo open, wie weet komt het er wel nooit van, misschien ben ik wel onvruchtbaar, je weet het gewoon niet. Ik wil nu gewoon alle opties bekijken, en proberen na te denken wat ik wel en niet wil. Mijn grenzen daarin aangeven. Ik ben echt gelukkig met hem en ik zou er echt heel erg kapot van zijn als ik het uit zou maken, als ik er aan denk, roept alles in mijn lijf: neeeee!!! Ik vind hem veel te leuk! Pfoeh.
Ik zou, als ik jou was, al deze dingen bespreekbaar maken.
Ik denk dat dat heel zinvol kan zijn. Zo ziet hij misschien ook de 'achterkant' van zijn voorstel en kunnen jullie samen de voors en tegens bespreken.
En ga na bij jezelf of het nou het ideale plaatje is of dat het meer praktische/emotionele bezwaren zijn.
Als het 'ideale plaatje', en daaraan (willen) voldoen, voor jou erg zwaar weegt, kan dat ook een reden zijn. Als je alles wilt doen zoals 'het hoort', dan past zijn voorstel wellicht niet bij jou.
Of misschien juist wel; en leer je hierdoor stil te staan bij wat er nog allemaal voor alternatieven kunnen zijn, naast leven volgens het ideale plaatje.
Mazou, daar ben ik dus nu over aan het dubben. Is het mijn ideale plaatje? Wil ik het zelf echt niet? Of is het omdat het zo opgelegd is door de maatschappij, omdat het 'zo hoort?' Ik weet het niet goed. We hebben het er nog maar net over gehad, dus ik ben een beetje in de war.
Ik ben natuurlijk ook bang dat ik straks in huis zit met kind(eren) en toch het gevoel heb dat ik er teveel alleen voor sta.
We hebben het er net nog over gehad en hij hoopt voor zichzelf en voor ons dat hij bij een eigen kindje het toch anders ervaart. Ik hoop dat ook, maar daar kan ik natuurlijk niet op rekenen.
De toekomst ligt nog zo open, wie weet komt het er wel nooit van, misschien ben ik wel onvruchtbaar, je weet het gewoon niet. Ik wil nu gewoon alle opties bekijken, en proberen na te denken wat ik wel en niet wil. Mijn grenzen daarin aangeven. Ik ben echt gelukkig met hem en ik zou er echt heel erg kapot van zijn als ik het uit zou maken, als ik er aan denk, roept alles in mijn lijf: neeeee!!! Ik vind hem veel te leuk! Pfoeh.
Ik zou, als ik jou was, al deze dingen bespreekbaar maken.
Ik denk dat dat heel zinvol kan zijn. Zo ziet hij misschien ook de 'achterkant' van zijn voorstel en kunnen jullie samen de voors en tegens bespreken.
En ga na bij jezelf of het nou het ideale plaatje is of dat het meer praktische/emotionele bezwaren zijn.
Als het 'ideale plaatje', en daaraan (willen) voldoen, voor jou erg zwaar weegt, kan dat ook een reden zijn. Als je alles wilt doen zoals 'het hoort', dan past zijn voorstel wellicht niet bij jou.
Of misschien juist wel; en leer je hierdoor stil te staan bij wat er nog allemaal voor alternatieven kunnen zijn, naast leven volgens het ideale plaatje.
maandag 26 juli 2010 om 16:49
Nou. Als ik jou was zou ik hem zeggen: dat zien we wel als we een gezin hebben, dat is nu totaal nog niet aan de orde.
En dan vind ik het nog belachelijk, maar ik zal wel oudewetsch zijn.
Ik zou van zo'n man de kriebels krijgen, nu al aangeven dat ie blablablabla.
Als ik binnen redelijk afzienbare tijd het antwoord zou moeten geven dan was het driewerf neen.
En dan vind ik het nog belachelijk, maar ik zal wel oudewetsch zijn.
Ik zou van zo'n man de kriebels krijgen, nu al aangeven dat ie blablablabla.
Als ik binnen redelijk afzienbare tijd het antwoord zou moeten geven dan was het driewerf neen.
maandag 26 juli 2010 om 16:49
Mazou, heb jij kinderen? Er zijn nu nog helemaal geen afspraken te maken over hoe TO dit later gaat ervaren en voelen. Ze kan nu fijn gaan afspreken dat hij 2 dagen in de week in zijn hol mag gaan zitten, maar wat als kind een huilbaby is? Of ziek? Of als het (en dat is best een reele optie) TO toch zwaarder valt dan verwacht (hormonen, uitgescheurd, andere lichamelijke klachten)? Dan zit man gezellig te zijn ruimte te nemen in zijn appartement terwijl TO hem niet zal durven bellen, want hey, afspraak is afspraak.
Ik wist de eerste paar weken van mijn bevalling echt af en toe niet hoe ik het had. Gelukkig kon ik op mijn man rekenen. En 24/7. Niet 24/5 of minder.
En ik vind niet dat er sprake is van een gelijkwaardige basis als meneer een appartement nodig heeft om pauze te nemen van zijn gezin.
Ik wist de eerste paar weken van mijn bevalling echt af en toe niet hoe ik het had. Gelukkig kon ik op mijn man rekenen. En 24/7. Niet 24/5 of minder.
En ik vind niet dat er sprake is van een gelijkwaardige basis als meneer een appartement nodig heeft om pauze te nemen van zijn gezin.
maandag 26 juli 2010 om 16:50
Mazou, dank je wel.
Feliciaatje, wat zijn jouw ervaringen dan?
Yasmijn, eerlijk gezegd zou ik het juist heel dom vinden om pas over dat soort dingen na te denken als de kinderen er al zijn. Liever vooraf bespreken hoe je het allebei ziet en of die wensen die je hebt overeenkomen, en zo niet; of je daar wat aan kan doen of toch maar niet samen aan kinderen beginnen.
Feliciaatje, wat zijn jouw ervaringen dan?
Yasmijn, eerlijk gezegd zou ik het juist heel dom vinden om pas over dat soort dingen na te denken als de kinderen er al zijn. Liever vooraf bespreken hoe je het allebei ziet en of die wensen die je hebt overeenkomen, en zo niet; of je daar wat aan kan doen of toch maar niet samen aan kinderen beginnen.
maandag 26 juli 2010 om 16:50
Wat me ook vervelend zou zijn is de onbepaaldheid van alles. Als een man elke zondagochtend zich in de garage terugtrekt om aan zijn auto te knutselen, of elke zaterdag wielrent, kantklost of naar de sigarenbandjesvereniging gaat, dan weet je dat. Zo'n terugtrekplek waarvan je niet weet wanneer hij daar heen gaat lijkt me gewoon irritant. Ook wbt het 'wanneer wel of niet bellen' idee.
maandag 26 juli 2010 om 16:51
quote:nessemeisje schreef op 26 juli 2010 @ 16:49:
Mazou, heb jij kinderen? Er zijn nu nog helemaal geen afspraken te maken over hoe TO dit later gaat ervaren en voelen. Ze kan nu fijn gaan afspreken dat hij 2 dagen in de week in zijn hol mag gaan zitten, maar wat als kind een huilbaby is? Of ziek? Of als het (en dat is best een reele optie) TO toch zwaarder valt dan verwacht (hormonen, uitgescheurd, andere lichamelijke klachten)? Dan zit man gezellig te zijn ruimte te nemen in zijn appartement terwijl TO hem niet zal durven bellen, want hey, afspraak is afspraak.
Ik wist de eerste paar weken van mijn bevalling echt af en toe niet hoe ik het had. Gelukkig kon ik op mijn man rekenen. En 24/7. Niet 24/5 of minder.
En ik vind niet dat er sprake is van een gelijkwaardige basis als meneer een appartement nodig heeft om pauze te nemen van zijn gezin.Afspraken kun je toch herzien en heroverwegen als de situatie daarom vraagt?
Mazou, heb jij kinderen? Er zijn nu nog helemaal geen afspraken te maken over hoe TO dit later gaat ervaren en voelen. Ze kan nu fijn gaan afspreken dat hij 2 dagen in de week in zijn hol mag gaan zitten, maar wat als kind een huilbaby is? Of ziek? Of als het (en dat is best een reele optie) TO toch zwaarder valt dan verwacht (hormonen, uitgescheurd, andere lichamelijke klachten)? Dan zit man gezellig te zijn ruimte te nemen in zijn appartement terwijl TO hem niet zal durven bellen, want hey, afspraak is afspraak.
Ik wist de eerste paar weken van mijn bevalling echt af en toe niet hoe ik het had. Gelukkig kon ik op mijn man rekenen. En 24/7. Niet 24/5 of minder.
En ik vind niet dat er sprake is van een gelijkwaardige basis als meneer een appartement nodig heeft om pauze te nemen van zijn gezin.Afspraken kun je toch herzien en heroverwegen als de situatie daarom vraagt?
maandag 26 juli 2010 om 16:51
maandag 26 juli 2010 om 16:54
quote:Feliciaatje schreef op 26 juli 2010 @ 16:46:
Ik ben het eens met je Mazou dat het in theorie kan en dus wellicht in de praktijk ook. Maar voor mij zou de achterliggende reden wel een alarmbel kunnen zijn. Dat weet TO beter dan wij, kan dat beter aanvoelen.
Ja zeker, daarom vind ik ook dat er veel over gepraat moet worden en dat TO ook zeker niet moet schromen hier kritische vragen over te stellen.
En van die kritische vragen staan in dit topic genoeg voorbeelden, dus ze hoeft ze alleen maar uit te kiezen
Ik ben het eens met je Mazou dat het in theorie kan en dus wellicht in de praktijk ook. Maar voor mij zou de achterliggende reden wel een alarmbel kunnen zijn. Dat weet TO beter dan wij, kan dat beter aanvoelen.
Ja zeker, daarom vind ik ook dat er veel over gepraat moet worden en dat TO ook zeker niet moet schromen hier kritische vragen over te stellen.
En van die kritische vragen staan in dit topic genoeg voorbeelden, dus ze hoeft ze alleen maar uit te kiezen
maandag 26 juli 2010 om 16:55
quote:Mazou schreef op 26 juli 2010 @ 16:51:
[...]
Afspraken kun je toch herzien en heroverwegen als de situatie daarom vraagt?
Dat is dus maar de vraag. Want wat nu als blijkt (zoals ik al eerder schreef) dat het kindje heel veel extra zorg nodig heeft, dat mama bekkeninstabiliteit over houdt aan de geboorte, of wat voor onvoorziens dan ook en de vader in kwestie blijkt daar niet genoeg tijd/aandacht aan te kunnen geven, omdat 'zijn behoefte' dan in het gedrang komt? Omdat hij eigenlijk vaker naar zijn eigen plek wil dan in de praktijk mogelijk is?
Plankenkoorts, ik vind het heel verstandig van je dat je hier nu over nadenkt. Ik lees uit je reacties dat je niet echt blij wordt van dit idee. Je kunt het daarom nu uitmaken, of je kunt nog een tijdje samen verder gaan, om te kijken of hij er in verandert of dat je wél samen tot een oplossing komt. Eerlijk gezegd lijkt het mij een té ingewikkelde kwestie waar ik niet eens echt oprecht en open over na zou willen en kunnen denken...
[...]
Afspraken kun je toch herzien en heroverwegen als de situatie daarom vraagt?
Dat is dus maar de vraag. Want wat nu als blijkt (zoals ik al eerder schreef) dat het kindje heel veel extra zorg nodig heeft, dat mama bekkeninstabiliteit over houdt aan de geboorte, of wat voor onvoorziens dan ook en de vader in kwestie blijkt daar niet genoeg tijd/aandacht aan te kunnen geven, omdat 'zijn behoefte' dan in het gedrang komt? Omdat hij eigenlijk vaker naar zijn eigen plek wil dan in de praktijk mogelijk is?
Plankenkoorts, ik vind het heel verstandig van je dat je hier nu over nadenkt. Ik lees uit je reacties dat je niet echt blij wordt van dit idee. Je kunt het daarom nu uitmaken, of je kunt nog een tijdje samen verder gaan, om te kijken of hij er in verandert of dat je wél samen tot een oplossing komt. Eerlijk gezegd lijkt het mij een té ingewikkelde kwestie waar ik niet eens echt oprecht en open over na zou willen en kunnen denken...
maandag 26 juli 2010 om 16:58
Maar Mazou, heb jij kinderen?
Nesse, ik moest erg lachen om jouw zin: "dan zit man zijn ruimte te nemen".
O men, ik zie het voor me, dat de vader van mijn kinderen zou hebben gezegd: ik moet mijn ruimte nemen hoor, ik trek me terug in mijn andere huis.
Ik zou hem vierkant uitgelachen hebben.
Ouderschap is SAMEN.
Nesse, ik moest erg lachen om jouw zin: "dan zit man zijn ruimte te nemen".
O men, ik zie het voor me, dat de vader van mijn kinderen zou hebben gezegd: ik moet mijn ruimte nemen hoor, ik trek me terug in mijn andere huis.
Ik zou hem vierkant uitgelachen hebben.
Ouderschap is SAMEN.
maandag 26 juli 2010 om 16:59
quote:Kastanjez schreef op 26 juli 2010 @ 16:55:
[...]
Dat is dus maar de vraag. Want wat nu als blijkt (zoals ik al eerder schreef) dat het kindje heel veel extra zorg nodig heeft, dat mama bekkeninstabiliteit over houdt aan de geboorte, of wat voor onvoorziens dan ook en de vader in kwestie blijkt daar niet genoeg tijd/aandacht aan te kunnen geven, omdat 'zijn behoefte' dan in het gedrang komt? Omdat hij eigenlijk vaker naar zijn eigen plek wil dan in de praktijk mogelijk is?
Plankenkoorts, ik vind het heel verstandig van je dat je hier nu over nadenkt. Ik lees uit je reacties dat je niet echt blij wordt van dit idee. Je kunt het daarom nu uitmaken, of je kunt nog een tijdje samen verder gaan, om te kijken of hij er in verandert of dat je wél samen tot een oplossing komt. Eerlijk gezegd lijkt het mij een té ingewikkelde kwestie waar ik niet eens echt oprecht en open over na zou willen en kunnen denken...
Ik denk dat als je wilt, dat er altijd wel een oplossing te vinden zal zijn. Zolang je elkaars grenzen en behoeften maar respecteert.
En er over blijft communiceren. Als TO zich niet meer senang voelt in de situatie, dan zou ze dat ook aan moeten geven en zullen ze samen naar een oplossing moeten kijken.
En misschien zal hij niet altijd zijn zin krijgen, maar zij ook niet.
Zo gaat dat toch, in een relatie?
[...]
Dat is dus maar de vraag. Want wat nu als blijkt (zoals ik al eerder schreef) dat het kindje heel veel extra zorg nodig heeft, dat mama bekkeninstabiliteit over houdt aan de geboorte, of wat voor onvoorziens dan ook en de vader in kwestie blijkt daar niet genoeg tijd/aandacht aan te kunnen geven, omdat 'zijn behoefte' dan in het gedrang komt? Omdat hij eigenlijk vaker naar zijn eigen plek wil dan in de praktijk mogelijk is?
Plankenkoorts, ik vind het heel verstandig van je dat je hier nu over nadenkt. Ik lees uit je reacties dat je niet echt blij wordt van dit idee. Je kunt het daarom nu uitmaken, of je kunt nog een tijdje samen verder gaan, om te kijken of hij er in verandert of dat je wél samen tot een oplossing komt. Eerlijk gezegd lijkt het mij een té ingewikkelde kwestie waar ik niet eens echt oprecht en open over na zou willen en kunnen denken...
Ik denk dat als je wilt, dat er altijd wel een oplossing te vinden zal zijn. Zolang je elkaars grenzen en behoeften maar respecteert.
En er over blijft communiceren. Als TO zich niet meer senang voelt in de situatie, dan zou ze dat ook aan moeten geven en zullen ze samen naar een oplossing moeten kijken.
En misschien zal hij niet altijd zijn zin krijgen, maar zij ook niet.
Zo gaat dat toch, in een relatie?
maandag 26 juli 2010 om 17:01
Mijn ervaring is niet gescheiden leven op deze manier maar wel leven met een man die het verdomd moeilijk vond dat een kind krijgen betekent dat je niet meer alle vrijheid hebt. Hij heeft daar jaren mee geworsteld en het heeft het gezin vaak beinvloed. Terwijl hij wel dol was en is op zijn kind, daar ging het niet om. Hij nam het het leven kwalijk zeg maar en dat projecteerde hij dan op mij (was heul gezellig). Het ging denk ik ergens om hetzelfde principe maar dit kan ik natuurlijk mis hebben.
Op zich is het goed dat jouw vriend zich dit bij voorbaat al realiseert. Alleen denk ik, als ik zo kijk naar de praktijk met een kind, dat het niet per se de enige of meest realistische oplossing is.
Op zich is het goed dat jouw vriend zich dit bij voorbaat al realiseert. Alleen denk ik, als ik zo kijk naar de praktijk met een kind, dat het niet per se de enige of meest realistische oplossing is.
maandag 26 juli 2010 om 17:02
quote:Mazou schreef op 26 juli 2010 @ 16:59:
[...]
Ik denk dat als je wilt, dat er altijd wel een oplossing te vinden zal zijn. Zolang je elkaars grenzen en behoeften maar respecteert.
En er over blijft communiceren. Als TO zich niet meer senang voelt in de situatie, dan zou ze dat ook aan moeten geven en zullen ze samen naar een oplossing moeten kijken.
En misschien zal hij niet altijd zijn zin krijgen, maar zij ook niet.
Zo gaat dat toch, in een relatie?Waarschijnlijk Misschien verzanden we nu in een redelijk zinloze discussie, omdat we te weinig weten van hoe manlief in de praktijk handen en voeten wil geven aan dit plan, maar toch nog even dit.
Het lastige is dat je niet vantevoren kunt bepalen wát je behoefte is in dit geval. En al helemaal niet wat de behoefte wordt van de kinderen die er misschien komen. Dus het zou kunnen zijn, dat de behoefte van de kinderen al over de grenzen van papa gaan. En daarmee zowel zijn behoefte als zijn grenzen niet gerespecteerd worden.
Ik zie daar dus geen oplossing voor.
[...]
Ik denk dat als je wilt, dat er altijd wel een oplossing te vinden zal zijn. Zolang je elkaars grenzen en behoeften maar respecteert.
En er over blijft communiceren. Als TO zich niet meer senang voelt in de situatie, dan zou ze dat ook aan moeten geven en zullen ze samen naar een oplossing moeten kijken.
En misschien zal hij niet altijd zijn zin krijgen, maar zij ook niet.
Zo gaat dat toch, in een relatie?Waarschijnlijk Misschien verzanden we nu in een redelijk zinloze discussie, omdat we te weinig weten van hoe manlief in de praktijk handen en voeten wil geven aan dit plan, maar toch nog even dit.
Het lastige is dat je niet vantevoren kunt bepalen wát je behoefte is in dit geval. En al helemaal niet wat de behoefte wordt van de kinderen die er misschien komen. Dus het zou kunnen zijn, dat de behoefte van de kinderen al over de grenzen van papa gaan. En daarmee zowel zijn behoefte als zijn grenzen niet gerespecteerd worden.
Ik zie daar dus geen oplossing voor.
maandag 26 juli 2010 om 17:03
Jeetje, ik vind dit wel een beetje ver gaan. Het komt een beetje over alsof jij dan de 1e ouder bent voor de kinderen. Je legt het wel anders uit, maar zo'n indruk krijg ik.
Het komt in iedergeval negatief op mij over. Hoewel ik heus zijn gevoel wel snap dat hij er af en toe even uit moet. Maar dat zou jij net zo hebben! Ga dan even lekker naar het park toe en wandel daar wat, of ga op een bankje zitten, ga ontspannen met vrienden, of weet ik wat, maar echt een appartement erbij vind ik wel heel wat hoor.....
Het komt in iedergeval negatief op mij over. Hoewel ik heus zijn gevoel wel snap dat hij er af en toe even uit moet. Maar dat zou jij net zo hebben! Ga dan even lekker naar het park toe en wandel daar wat, of ga op een bankje zitten, ga ontspannen met vrienden, of weet ik wat, maar echt een appartement erbij vind ik wel heel wat hoor.....
maandag 26 juli 2010 om 17:16
Ik kan het me wel voorstellen. Ook zou het voor mij wel werken. Ik denk dat de mogelijkheid van terugtrekken rust en ruimte in iemands hoofd kan geven, waardoor er van weg willen/'moeten' juist geen sprake is op momenten waarop het niet kan. De mogelijkheid is op dat moment genoeg. En door af en toe alleen bij te tanken, heeft hij extra energie op momenten waarop jij hem nodig hebt. Zo zou het voor mij iig zijn. Ik zie het niet zo negatief en onbetrouwbaar als velen hier. En wat idd, goede afspraken maken die uiteraard aan te passen zijn aan de situatie. Juist dat is in mijn ogen het Samen doen. Niemand weet vantevoren hoe het ouderschap is, de eigen reactie op de veranderingen, etc. Ik vind het juist van volwassenheid getuigen dat hij over zijn mogelijke tekortkomingen nadenkt en wil praten, dat scheelt nare verrassingen achteraf. En ja, ik heb een kind, eentje maar, maar daar beginnen de meeste mee. En als het anders is, zien jullie wel weer verder.
maandag 26 juli 2010 om 17:17
quote:Kastanjez schreef op 26 juli 2010 @ 17:02:
[...]
Waarschijnlijk Misschien verzanden we nu in een redelijk zinloze discussie, omdat we te weinig weten van hoe manlief in de praktijk handen en voeten wil geven aan dit plan, maar toch nog even dit.
Het lastige is dat je niet vantevoren kunt bepalen wát je behoefte is in dit geval. En al helemaal niet wat de behoefte wordt van de kinderen die er misschien komen. Dus het zou kunnen zijn, dat de behoefte van de kinderen al over de grenzen van papa gaan. En daarmee zowel zijn behoefte als zijn grenzen niet gerespecteerd worden.
Ik zie daar dus geen oplossing voor.Als de behoeftes structureel veranderen, dan moeten de afspraken herzien worden.
[...]
Waarschijnlijk Misschien verzanden we nu in een redelijk zinloze discussie, omdat we te weinig weten van hoe manlief in de praktijk handen en voeten wil geven aan dit plan, maar toch nog even dit.
Het lastige is dat je niet vantevoren kunt bepalen wát je behoefte is in dit geval. En al helemaal niet wat de behoefte wordt van de kinderen die er misschien komen. Dus het zou kunnen zijn, dat de behoefte van de kinderen al over de grenzen van papa gaan. En daarmee zowel zijn behoefte als zijn grenzen niet gerespecteerd worden.
Ik zie daar dus geen oplossing voor.Als de behoeftes structureel veranderen, dan moeten de afspraken herzien worden.
maandag 26 juli 2010 om 17:20
Bijtanken zeg je.
Elke ouder moet bijtanken. Dat doe je samen (oppas) of om de beurt. Voor mij zou het absoluut not done zijn dat papa zich dan zou verschansen in een ander huis. 2 dagen per week nog wel.
"Bijtanken". "Rust in ruimte nemen" . "Grenzen bewaken".
Ik krijg er jeuk van. Je begint potdorie aan een gezin!
Elke ouder moet bijtanken. Dat doe je samen (oppas) of om de beurt. Voor mij zou het absoluut not done zijn dat papa zich dan zou verschansen in een ander huis. 2 dagen per week nog wel.
"Bijtanken". "Rust in ruimte nemen" . "Grenzen bewaken".
Ik krijg er jeuk van. Je begint potdorie aan een gezin!
maandag 26 juli 2010 om 17:22
Net weer even erover gepraat over de telefoon. Ik vroeg hem dat als ik bijvoorbeeld twee vaste dagen alleen wil zijn(wat ik denk ik niet wil), of híj dan voor de kinderen zorgt, zonder mij. Zijn antwoord was: ja, maar dan zou ik wel hulp willen van bv een nanny, maar ik zou het doen.
Pffffff. Hij zei net ook nog, dat hij het nu zo voelt, maar dat hij dat misschien over twee jaar wel heel anders ziet. Door zijn ervaringen uit het verleden is hij tot de conclusie gekomen dat hij het niet kan op de normale reguliere manier. Hij wil het wel, maar kent zijn lichaam, geest en zijn grenzen. Wel gaf hij net aan dat we het er over moeten blijven hebben en dat hij ervan overtuigd is dat we samen blijven en echt heel gelukkig zullen zijn, en of we misschien eventueel eens met een derde erover kunnen praten.
Ik heb nog niet op al jullie berichten gereageerd. Ik leesze wel allemaal, dank jullie wel. Genoeg vragen om hem voor te leggen en mezelf ook.
Pffffff. Hij zei net ook nog, dat hij het nu zo voelt, maar dat hij dat misschien over twee jaar wel heel anders ziet. Door zijn ervaringen uit het verleden is hij tot de conclusie gekomen dat hij het niet kan op de normale reguliere manier. Hij wil het wel, maar kent zijn lichaam, geest en zijn grenzen. Wel gaf hij net aan dat we het er over moeten blijven hebben en dat hij ervan overtuigd is dat we samen blijven en echt heel gelukkig zullen zijn, en of we misschien eventueel eens met een derde erover kunnen praten.
Ik heb nog niet op al jullie berichten gereageerd. Ik leesze wel allemaal, dank jullie wel. Genoeg vragen om hem voor te leggen en mezelf ook.
maandag 26 juli 2010 om 17:24
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 17:22:
Net weer even erover gepraat over de telefoon. Ik vroeg hem dat als ik bijvoorbeeld twee vaste dagen alleen wil zijn(wat ik denk ik niet wil), of híj dan voor de kinderen zorgt, zonder mij. Zijn antwoord was: ja, maar dan zou ik wel hulp willen van bv een nanny, maar ik zou het doen.
.
Net weer even erover gepraat over de telefoon. Ik vroeg hem dat als ik bijvoorbeeld twee vaste dagen alleen wil zijn(wat ik denk ik niet wil), of híj dan voor de kinderen zorgt, zonder mij. Zijn antwoord was: ja, maar dan zou ik wel hulp willen van bv een nanny, maar ik zou het doen.
.
maandag 26 juli 2010 om 17:25
Sorry voor het gebrek aan enters, ik typ mobiel en moet dat nog oefenen.
Iets anders, ik lees over weekendjes weg, hobby's, vriendenbezoek etc, maar misschien komt dat er helemaal niet (veel) bij. Het kan ook zo zijn dat de vriend van to dat liever overslaat dan 'op zichzelf zijn'. Dat laatste kun je ook zien als hobby, namelijk iets wat je graag doet en waar je energie van krijgt.
Iets anders, ik lees over weekendjes weg, hobby's, vriendenbezoek etc, maar misschien komt dat er helemaal niet (veel) bij. Het kan ook zo zijn dat de vriend van to dat liever overslaat dan 'op zichzelf zijn'. Dat laatste kun je ook zien als hobby, namelijk iets wat je graag doet en waar je energie van krijgt.
