Lopt het uit de hand?

Ik zou graag jullie mening horen over de situatie waarin ik zit.



Ik heb al een jaar of 6 een relatie en we wonen sinds drie jaar samen.

Ik weet niet of het relevant is, maar ik ben 40, hij is 30 We kenden elkaar net een week toen hij voor zijn werk naar het buitenland moest. Hij had een contract getekend voor een periode van drie jaar in een toeristisch land. Dat was voor mij geen probleem, ik vond het eigenlijk wel prettig om de tijd te nemen om elkaar te lere kennen. Hij had voor drie jaar een contract getekend, en er volgde een tijd waarin we elke vakantie bij elkaar waren, of in NL of in het land waar hij werkte. We zagen elkaar minimaal 1 x in de 6 weken, en soms vloog ik wel eens een weekend naar hem of hij kwam naar mij. Het leek allemaal erg goed te gaan, maar mijn intuitie vertelde me dat er iets niet klopte.



Na een jaar vertelde hij dat hij een week na aankomst een andere vrouw had leren kennen.

De dame in kwestie kwam hem ook regelmatig bezoeken, en eigenlijk deed hij precies dezelfde dingen met haar die hij ook met mij deed. Mijn god, wat deed dat pijn! Ik was compleet lamgeslagen en kon in eerste instantie niet eens boos zijn.

Zijn gevoel voor haar was hetzelfde als voor mij. Eigenlijk hoopte hij dat ik er geen probleem van zou maken, maar er nog een vriendin op na houden was voor mij geen optie.



Ik heb het toen uit willen maken, maar hij heeft me met veel mooie worden bij zich kunnen houden en me de plechtige belofte gegeven het uit te maken met die ander.



Als ik er eens naar vroeg dan zei hij altijd dat hij geen contact meer met haar had. Ik heb heel bewust het besluit genomen om hem nog een kans te geven. Met bewust bedoel ik: ik kon alleen met hem verder als ik hem ECHT kon vergeven, en ook niet bij iedere ruzie dit boven tafel haal. Dat is me gelukt.



Drie jaar geleden is hij terug gekomen en zijn we gaan samenwonen. En over het algemeen is dat heel gezellig en leuk en krijg ik veel liefde en aandacht van hem, en dat is ook geheel wederzijds.

Na een jaar gaf hij aan wel eens met een ander te willen vrijen. Ik heb zelf die behoefte (nog) niet , maar was bereid om mijn grenzen te verkennen en eventueel te verleggen.

Hij geeft hierbij aan niet verliefd te willen worden op een ander, en ook geen relatie te willen, maar hij ziet het als een 'snack'.



We zijn toen een aantal keren samen in een parenclub geweest. Tot nu toe hebben we alleen met elkaar gevreeen, en het waren wel leuke en spannende avonden. Omdat ik zijn behoefte wel begrijp hebben we afgesproken dat hij af en toe alleen naar een parenclub gaat. wat hij daar doet moet hij zelf maar weten, ik gun hem dat pleziertje wel.



Maar het lijkt wel of hij altijd met sex bezig is. Hele nachten youporn kijken. Sinds een week heeft hij chatroulette ontdekt, dus daar is hij nu heel veel mee bezig, als ik slaap bijv. ( hij heeft veel nachtdiensten en zijn slaapritme is volledig verstoord)

Vorige week ben ik woedend op hem geweest omdat hij de laptop mee had genomen naar de slaapkamer. Hij zat toen gewoon te chatten met een of andere naakte dame, terwijl ik me aan het aankleden was om naar mijn werk te gaan(hij was vrij). Het moet verdomme niet gekker worden!!!.Als hij iets leest over bijv. parkeerplaatssex dan wil hij bij wijze van spreken nog dezelfde avond naar zo'n parkeerplaats toe.

En nu heeft hij ontdekt dat er stellen zijn die een man zoeken om mee te doen met een trio en wil hij contact gaan maken met zo'n stel. Ok, ook daar kan ik nog wel mee leven. Maar ik vraag me nu al af wat het volgende is waar hij mee komt.



Daar komt nog bij dat hij me gisteren heeft opgebiecht in de periode dat hij in het buitenland zat heel veel sex heeft gehad in alle vormen en maten. Jong en oud( hij vertelde over een vrouw van 65), trio's, groepsex noem het maar op en hij heeft het gedaan. En ik weet sinds gisteren ook dat hij nooit de relatie met vrouw nr.2 heeft beeindigd, maar haar niet meer heeft gezien sinds hij met mij woont. Hij heeft nog wel sporadisch e.mail contact met haar. Zij weet van mijn bestaan, en ook dat we samenwonen.



Ik ben van alles wat ik gehoord heb behoorlijk van slag. Maar het lijkt wel of ik niets meer voel.Zelfs geen kwaadheid of verdriet. Ik weet niet meer wat ik moet voelen of denken. Ik weet niet of ik helemaal fout ben door hem zoveel vrijheid te geven, en ik weet ook niet of hij misschien een sexverslaving heeft. Hij is in die drie jaar sinds we samenwonen niet vreemdgegaan, maar ik krijg steeds meer het idee dat dat een kwestie van tijd is. En ik weet eerlijk gezegd niet of ik daar op wil wachten. Misschien moet ik zo wijs zijn om de stekker eruit te trekken? Ik weet het gewoon niet meer.

quote:lila01 schreef op 26 juli 2010 @ 23:59:

1 vraag springt er hier steeds uit:

wat wil JIJ?

en wat doet hij om aan jouw behoeften tegemoet te komen?



Wat wil ik: ik wil dat hij zich houd aan de afspraken die we gemaakt hebben en niet steeds met nieuwe ( in mijn ogen rare) dingen komt. Hij houd in zoverre rekening met mij dat we veel met elkaar praten, proberen elkaars standpunt te begrijpen en vaak lukt dat ook wel.

En zo heel vaak gaat hij ook niet alleen naar een pc, dat is misschien drie keer gebeurt in die tijd dat we bij elkaar zijn.



Wat ik me ook afvraag: vind jij jezelf niet goed genoeg om de enige te zijn voor een man? M.a.w. hoe zit het met je zelfrespect?

Ik wil je niks aanpraten hoor, maar wordt het niet eens tijd om aan jezelf te gaan werken in therapie of zoiets? Want het lijkt er nu op dat je wel heel makkelijk over je heen laat wandelen.

Je bent toch meer waard dan dat?!



Daar heb je helemaal gelijk in! Ik heb de afgelopen dagen echt mijn walging over zijn gedrag uitgesproken en ook gezegd dat ik onze relatie wil beeindigen als er niets veranderd.Iemand vroeg hier of ik bij hem bleef omdat ik bang was om alleen te zijn. Ik ben juist helemaal niet bang om alleen te zijn. Ik ben bang dat als ik zo doorga ik mezelf helemaal verlies.

En ik merk dat zijn gedrag de mooie en fijne momenten ook beginnen te overschaduwen. Soms kijk ik naar hem en denk ik alleen maar in termen als looser of rukker.



Ik heb hem verteld dat ik vind dat hij een sexverslaving heeft, of er een aan het ontwikkelen is. Hij geeft aan mij niet kwijt te willen en zich ook echt te schamen voor zijn gedrag. Ook zegt hij dat ontzettend zijn best doet, en dat is ook zo.Dat zie ik en dat merk ik. Als ik zijn gedrag vergelijk met wat hij in het verleden allemaal heeft uitgespookt dan is er echt wel het een en ander veranderd. Hij had ook stiekem achter mijn rug om van alles en nog wat kunnen doen, maar hij probeert juist in alle openheid zijn behoeftes met mij te bespreken.



Hij wil mij ook echt geen pijn doen en vind het zelf ook erg dat sex zo'n belangrijke plaats inneemt in zijn leven. Ik heb aangegeven dat er hulp beschikbaar is en er is inmiddels een afspraak gemaakt met een sexuoloog.



Ik hoop dat we met hulp er samen uit kunnen komen. Maar mocht dat niet het geval zijn dan trek ik absoluut de stekker eruit. Dit is wat mij betreft de laatste kans en anders: Exit!!