Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zondag 4 november 2007 om 22:25
Hoi Mims,
al even geleden dat ik bijgelezen had. En meid, wat doe je het goed. Ik heb zoveel bewondering voor je. En hoe je je verhaal verteld over de koker ophalen maakt dat ik het bijna jammer vind dat Ray begraven is. Ik kan niet met zijn graf uit eten gaan.... Jij begrijpt dat vast als geen ander. Gisteren naar symphonica in rosso geweest. Ja Paul de Leeuw. Bij De Steen gehuild (en bij nog een stuk of 6 andere nummers.....) moest aan Ray denken, maar bij dat nummer ook aan jullie..... Lieve mims, al ben ik niet meer zo vaak hier, ik denk aan je.... Heel veel liefs,
Rommel
al even geleden dat ik bijgelezen had. En meid, wat doe je het goed. Ik heb zoveel bewondering voor je. En hoe je je verhaal verteld over de koker ophalen maakt dat ik het bijna jammer vind dat Ray begraven is. Ik kan niet met zijn graf uit eten gaan.... Jij begrijpt dat vast als geen ander. Gisteren naar symphonica in rosso geweest. Ja Paul de Leeuw. Bij De Steen gehuild (en bij nog een stuk of 6 andere nummers.....) moest aan Ray denken, maar bij dat nummer ook aan jullie..... Lieve mims, al ben ik niet meer zo vaak hier, ik denk aan je.... Heel veel liefs,
Rommel
maandag 5 november 2007 om 21:56
Ik weet het niet meer. Ik vind het zo gek. Zo gek dat dit nu mijn leven is.
Want het is mijn leven, ik heb het op de rails. Het loopt, het gaat, het functioneert. Heeft alles in zich om "goed" te zijn..en toch voelt het zo fout.
Ik maak plezier, lach, dol, klets, en leef, maar het voelt ergens leeg. Zinloos. Omdat ik het niet met Hero delen kan.
Vreemd genoeg geniet ik van de dingen die ik doe, van de dingen die ik meemaak, maar tegelijkertijd haal ik overal mijn schouders voor op. Leuk hoor, maar wat is de waarde als Hero er niet van meegeniet? Als Hero zijn visie op de wereld niet kan geven? Als Hero niet glimlacht en zegt dat ik straal? Als Hero niet zegt dat de dagen een beetje mooier zijn als ik lach?
Afgelopen donderdag ben ik naar de opnames van DNS van BNN geweest. Na afloop nog even gesproken met Patrick Lodiers (wat een lieverd!), en hem bedankt voor "over mijn lijk", omdat deze serie in mijn ogen het onderwerp "jong en doodgaan aan kanker" wat bespreekbaarder heeft gemaakt. Meteen nam hij de tijd om Hero's verhaal te horen, vroeg honderduit en leefde mee. Luisterde, terwijl ik niet uit mijn woorden kwam omdat ik zovéél wilde zeggen (iets wat me vaker overkomt als ik het over Hero heb). Fijn om gehoord te worden. Maar dan rij ik naar huis, in het donker, en bedenk ik dat Hero niet thuis op me wacht, om mijn verhalen te horen. Dat ik hem dit niet vertellen kan, al schreeuw ik alles nog zo hard de donkere nacht in. En dat voelt zo verdomd alleen. Het keiharde "NOOIT" drukt loodzwaar op mijn ziel....
NOOIT MEER.
NOOIT.
We zeggen het met zijn allen zo vaak ("ik zal nooit...", "dat zal ik nooit meer doen", "ik heb dat nog nooit..."), maar de inhoud van nooit, de ware betekenis, is zo enorm ongrijpbaar groot. Het is bizar. Niet voor te stellen. Nooit.
Nooit.
Wat een rotwoord!
De foto's van ons huis staan nogsteeds op Funda. Dat scheurt wel wonden open, wonden die nog lang niet geheeld waren maar alleen niet meer bloedden. Maakt dat ik me wankel voel.
Wankel en wiebel.
Vandaag was ik sowieso wat wiebelig, hoofdpijn en licht koortsig. En opeens herinnerde ik het me; begin augustus.
Hero was klaar met bestralen, en ik was de hele dag aan het klussen geweest in het NieuweHuis. Omdat ik had gevoegd, en boven mijn macht had gewerkt, kon ik die nacht slecht slapen. Mijn armen deden pijn, en schoten in iedere houding in de kramp. Ineens hoorde ik naast me het bed kraken, en werd er een arm om mij heen gelegd. "Wat is er, schat?", klonk een diepe, donkere stem. Ik legde hem, licht ongemakkelijk omdat het zo iets kleins was vergeleken met de klachten waar hij op dat moment mee kampte, mijn kleine ongemak uit, en ik voelde een kus op mijn schouderbladen en daarna kou. Kou omdat mijn Lief het bed had verlaten. Met zijn pijnlijke, zieke lijf scharrelde bij door de bergkasten. Zat op zijn hurken door allerlei zooi te wroeten, om daarna triomfantelijk de slaapkamer weer in te komen met een klein kussentje. Een klein kussentje wat hij in het ziekenhuis had gebruikt voor zijn infuusarm, om die te ondersteunen. Voorzichtig legde hij het kussentje onder mijn zere arm, en ik voelde de spieren ontspannen. Zacht gaf Hero me een kus, en fluisterde "Slaap lekker, ik ben trots op je, harde werker!", en zo viel ik eindelijk in slaap, gekoesterd door zijn liefde en zorgzaamheid. Tien dagen later overleed hij.... Zelfs terwijl hij toen al zieker moet zijn geweest dan wij allemaal wisten, en meer pijn geleden moet hebben dan menselijk is, zorgde hij voor mij. Had mij lief.
Nu werk ik ook hard, zij het op een ander vlak. Ik weet dat hij trots op mij zou zijn, maar wat zou ik graag zijn arm weer om me heen voelen, en dat hij een kussentje onder mijn zere ziel zou leggen. Maar ja..nooit meer, dus...
Want het is mijn leven, ik heb het op de rails. Het loopt, het gaat, het functioneert. Heeft alles in zich om "goed" te zijn..en toch voelt het zo fout.
Ik maak plezier, lach, dol, klets, en leef, maar het voelt ergens leeg. Zinloos. Omdat ik het niet met Hero delen kan.
Vreemd genoeg geniet ik van de dingen die ik doe, van de dingen die ik meemaak, maar tegelijkertijd haal ik overal mijn schouders voor op. Leuk hoor, maar wat is de waarde als Hero er niet van meegeniet? Als Hero zijn visie op de wereld niet kan geven? Als Hero niet glimlacht en zegt dat ik straal? Als Hero niet zegt dat de dagen een beetje mooier zijn als ik lach?
Afgelopen donderdag ben ik naar de opnames van DNS van BNN geweest. Na afloop nog even gesproken met Patrick Lodiers (wat een lieverd!), en hem bedankt voor "over mijn lijk", omdat deze serie in mijn ogen het onderwerp "jong en doodgaan aan kanker" wat bespreekbaarder heeft gemaakt. Meteen nam hij de tijd om Hero's verhaal te horen, vroeg honderduit en leefde mee. Luisterde, terwijl ik niet uit mijn woorden kwam omdat ik zovéél wilde zeggen (iets wat me vaker overkomt als ik het over Hero heb). Fijn om gehoord te worden. Maar dan rij ik naar huis, in het donker, en bedenk ik dat Hero niet thuis op me wacht, om mijn verhalen te horen. Dat ik hem dit niet vertellen kan, al schreeuw ik alles nog zo hard de donkere nacht in. En dat voelt zo verdomd alleen. Het keiharde "NOOIT" drukt loodzwaar op mijn ziel....
NOOIT MEER.
NOOIT.
We zeggen het met zijn allen zo vaak ("ik zal nooit...", "dat zal ik nooit meer doen", "ik heb dat nog nooit..."), maar de inhoud van nooit, de ware betekenis, is zo enorm ongrijpbaar groot. Het is bizar. Niet voor te stellen. Nooit.
Nooit.
Wat een rotwoord!
De foto's van ons huis staan nogsteeds op Funda. Dat scheurt wel wonden open, wonden die nog lang niet geheeld waren maar alleen niet meer bloedden. Maakt dat ik me wankel voel.
Wankel en wiebel.
Vandaag was ik sowieso wat wiebelig, hoofdpijn en licht koortsig. En opeens herinnerde ik het me; begin augustus.
Hero was klaar met bestralen, en ik was de hele dag aan het klussen geweest in het NieuweHuis. Omdat ik had gevoegd, en boven mijn macht had gewerkt, kon ik die nacht slecht slapen. Mijn armen deden pijn, en schoten in iedere houding in de kramp. Ineens hoorde ik naast me het bed kraken, en werd er een arm om mij heen gelegd. "Wat is er, schat?", klonk een diepe, donkere stem. Ik legde hem, licht ongemakkelijk omdat het zo iets kleins was vergeleken met de klachten waar hij op dat moment mee kampte, mijn kleine ongemak uit, en ik voelde een kus op mijn schouderbladen en daarna kou. Kou omdat mijn Lief het bed had verlaten. Met zijn pijnlijke, zieke lijf scharrelde bij door de bergkasten. Zat op zijn hurken door allerlei zooi te wroeten, om daarna triomfantelijk de slaapkamer weer in te komen met een klein kussentje. Een klein kussentje wat hij in het ziekenhuis had gebruikt voor zijn infuusarm, om die te ondersteunen. Voorzichtig legde hij het kussentje onder mijn zere arm, en ik voelde de spieren ontspannen. Zacht gaf Hero me een kus, en fluisterde "Slaap lekker, ik ben trots op je, harde werker!", en zo viel ik eindelijk in slaap, gekoesterd door zijn liefde en zorgzaamheid. Tien dagen later overleed hij.... Zelfs terwijl hij toen al zieker moet zijn geweest dan wij allemaal wisten, en meer pijn geleden moet hebben dan menselijk is, zorgde hij voor mij. Had mij lief.
Nu werk ik ook hard, zij het op een ander vlak. Ik weet dat hij trots op mij zou zijn, maar wat zou ik graag zijn arm weer om me heen voelen, en dat hij een kussentje onder mijn zere ziel zou leggen. Maar ja..nooit meer, dus...
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 6 november 2007 om 08:20
Weer tranen met tuiten hier. Wat weet je het toch mooi op te schrijven.
Ik voel je pijn gewoon. Het woordje nooit heeft ook een heel andere betekenis ineens. En dan te bedenken dat ik dat gewoon te pas en te onpas gebruik. Maar nu is die lading toch een stuk anders... Net als mamzelle heb ik geen idee wat het betekent.
Lieve mims, ik denk nog steeds aan je.
Ik voel je pijn gewoon. Het woordje nooit heeft ook een heel andere betekenis ineens. En dan te bedenken dat ik dat gewoon te pas en te onpas gebruik. Maar nu is die lading toch een stuk anders... Net als mamzelle heb ik geen idee wat het betekent.
Lieve mims, ik denk nog steeds aan je.
dinsdag 6 november 2007 om 09:18
Och lieve Mimse-meisje.....wat zou ik graag dat kussentje onder je ziel schuiven, net als vele anderen hier. Maar de enige die dat effectief zou kunnen doen is jouw mooie lieve Hero. En die kan het niet meer. Nooit meer....
Als ik het me goed herinner heb je vandaag je 2e gesprek, dus ik wil je bij deze héél erg veel succes wensen. Zet hem op Mimsey!
Als ik het me goed herinner heb je vandaag je 2e gesprek, dus ik wil je bij deze héél erg veel succes wensen. Zet hem op Mimsey!
